در این بخش، سوره توجه را به زندگی گیاهان پس از باران جلب می‌کند، و سپس به این‌که آب چگونه به پایان مسیر خود می‌رسد. قرآن غالباً میان زندگی گیاهان و این زندگی دنیوی ما مقایسه‌ای برقرار می‌کند و بر این حقیقت تأکید دارد که این زندگی کوتاه‌مدت است. قرآن صاحبان بصیرت را به تأمل در این مقایسه فرا می‌خواند. در ارتباط با آبی که از آسمان فرو ریخته می‌شود، سوره همچنین به قرآن اشاره می‌کند، کتابی که از آسمان فرو فرستاده شده تا به دل‌ها و جان‌های مردم حیات ببخشد. سوره توصیفی الهام‌بخش از واکنش کسانی ارائه می‌دهد که دل‌هایشان برای پذیرش آن گشوده است، و این‌که چگونه آمیزه‌ای از هیبت، ترس، آرامش و اطمینان را تجربه می‌کنند. سپس سرنوشت هریک از کسانی را که به پیام خداوند پاسخ می‌دهند و کسانی را که دل‌هایشان سخت شده است، بیان می‌کند. در پایان این بخش، سوره نمونه‌هایی می‌آورد از کسی که خدای یگانه را می‌پرستد و کسی که خدایان متعدد را می‌پرستد. این دو با هم برابر نیستند و نمی‌توانند در یک جایگاه قرار گیرند، همان‌گونه که دو بنده، یکی که تنها به یک ارباب خدمت می‌کند و دیگری که ارباب‌های متعدد دارد و با یکدیگر در اختلافند، نمی‌توانند یکسان دانسته شوند.

In this passage the sūrah draws attention to the life of plants after rainfall, and then how the water courses to its end. The Qur’ān often draws a comparison between the life of plants and this present life of ours, highlighting the fact that it is of short duration. It urges people with insight to reflect on this comparison. In connection with the water being poured from the skies, the sūrah also refers to the Qur’ān, the book sent down from heaven to breathe life into people’s hearts and souls. It gives an inspiring description of the response of those whose hearts are open to it, and how they experience a mixture of awe, fear, comfort and reassurance. It then describes the respective fates of those who respond to God’s message and those whose hearts are hardened. At the end of the passage, the sūrah cites examples of one who worships the One God, and the one who worships multiple deities. The two cannot be equal and cannot hold the same position, in the same way as two slaves one serving one master and the other having several masters, who are in dispute with one another cannot be considered the same.

آیا ندیده‌ای که خداوند از آسمان آبی فرو می‌فرستد و آن را در زمین به جریان می‌اندازد تا چشمه‌ها پدید آید؟ سپس با آن زراعت‌هایی به رنگ‌های گوناگون بیرون می‌آورد؛ آنگاه خشک می‌شود و می‌بینی که زرد می‌گردد. سرانجام آن را خرد و ریز می‌کند. در همه‌ی این‌ها قطعاً یادآوری‌ای است برای صاحبان خرد. (آیه ۲۱)

Have you not considered how God sends down water from the skies, and then causes it to travel through the earth to form springs? He then brings with it vegetation of different colours; and then it withers and you can see it turning yellow. In the end He causes it to crumble to dust. In all this there is indeed a reminder for those endowed with insight. (Verse 21)

قرآن کریم به پدیده‌ای توجه می‌دهد که در همه‌جای زمین رخ می‌دهد. با این حال، آشنایی با آن باعث می‌شود که مردم از کنار آن بی‌توجه بگذرند. با این‌که این پدیده در هر مرحله‌ای شگفت‌انگیز است. قرآن ما را فرا می‌خواند که بنگریم چگونه دست خداوند آن را گام به گام هدایت می‌کند تا آثار مورد نظرش پدید آید. آبی که از آسمان فرو می‌ریزد: آن چیست و چگونه فرود می‌آید؟ این پدیده‌ای شگفت‌انگیز است، اما ما به سبب آشنایی زیادی که با آن داریم، در آن تأمل نمی‌کنیم. خود آفرینش آب در حقیقت معجزه‌ای است.

The Qur’ān draws attention to a phenomenon that takes place everywhere on earth. Its familiarity, however, tends to make people overlook it. Yet it is remarkable in every step. The Qur’ān directs us to look at how God’s hand directs it step by step to produce its desired effects. The water that comes down from the sky: what is it, and how does it descend? This is a remarkable phenomenon, but we tend not to reflect on it because it is so familiar. The very creation of water is indeed a miracle.

می‌دانیم که آب هنگامی پدید می‌آید که در شرایط خاصی دو اتم هیدروژن با یک اتم اکسیژن ترکیب شوند. اما دانش ما باید ما را متوجه این حقیقت کند که این دست خداست که جهان را آفریده و هیدروژن و اکسیژن را در دسترس قرار داده و شرایطی را فراهم کرده که این دو با یکدیگر ترکیب شوند و آب را پدید آورند، آبی که برای پیدایش حیات ضروری است. در واقع، بدون آب هیچ حیاتی نمی‌توانست پدید آید. بدین ترتیب می‌بینیم که مجموعه‌ای از تدابیر به پیدایش آب و ظهور حیات انجامید. همه اینها به آفرینش خود خداوند است.

We know that it comes into existence when two hydrogen atoms combine with one oxygen atom under certain conditions. Our knowledge, however, should alert us to the fact that it is God’s hand that made the universe, allowing the hydrogen and the oxygen to be available and to provide the conditions that allow them to combine and produce water, which is essential for life to emerge. In fact, without water, no life could have emerged. Thus we see how a series of measures culminated in the existence of water and the emergence of life. All this is of God’s own making.

علاوه بر این، خود بارش باران، پس از آفرینش آب، فی نفسه پدیده‌ای شگفت‌انگیز است که به واسطه نظامی که جهان و زمین را اداره می‌کند پدید می‌آید؛ نظامی که تشکیل آب و فرود آمدن آن را به اراده خداوند ممکن می‌سازد.

آیا کسی که خداوند سینهاش را برای اسلام گشوده و او از پروردگارش نوری دارد [همانند کسی است که چنین نیست]؟ پس وای بر کسانی که دلهایشان به هنگام یاد خداوند سخت میشود. اینان آشکارا در گمراهیاند. خداوند بهترین سخن را فرو فرستاده است: کتابی که همسان و در خود هماهنگ است و مضامین آن بارها تکرار شده است. پوست کسانی که از پروردگارشان بیم دارند از آن به لرزه میافتد، سپس پوست و دلهایشان به هنگام یاد خداوند نرم میشود. این است هدایت خداوند؛ هر که را بخواهد با آن راهنمایی میکند، و کسی را که خداوند گمراه کند، هیچ راهنمایی نخواهد داشت. (آیات ۲۲-۲۳)

How about one whose heart God has opened to Islam, and thus receives light from his Lord? Woe, then, betide those whose hearts harden at the mention of God. These are most obviously in error. God has bestowed from on high the best of all teachings: a book that is consistent within itself repeating its statements [of the truth] in manifold forms. It causes the skins of those who stand in awe of their Lord to shiver, but then their skins and hearts soften at the mention of God. Such is God’s guidance: He guides with it him that wills, whereas the one whom God lets go astray can never find any guide. (Verses 22-23)

همان‌گونه که خداوند آب را از آسمان فرو می‌فرستد تا گیاهانی گوناگون در رنگ‌ها و شکل‌های مختلف برویند، خداوند از بالا یادآوری‌ای فرو می‌فرستد که دل‌های زنده آن را می‌پذیرند؛ دل‌هایی که باز می‌شوند و به این زندگی پاسخ می‌دهند. در مقابل، دل‌های سخت‌شده آن را همچون سنگی می‌پذیرند که نمی‌تواند زندگی را در خود جای دهد. خداوند آن دل‌هایی را که نیک می‌داند، به اسلام می‌گشاید. این دل‌ها نور اسلام را می‌پذیرند و درخشان و تابان می‌شوند. فاصله میان این دل‌ها و دل‌های سخت‌شده، به راستی بسیار زیاد است:

Just like He sends water from the skies to cause vegetation of various colours and forms to grow, God bestows from on high a reminder which is received by hearts that are alive, and that open up and react to such life. By contrast, hardened hearts receive it like a rock that cannot embrace life. God opens to Islam those hearts that He knows to be good. These hearts receive the light of Islam and they shine and radiate. The gulf between these hearts and the ones that are hardened is wide indeed:

وای بر کسانی که دل‌هایشان در برابر یاد خدا سخت می‌شود. اینان آشکارا در گمراهی‌اند. (آیه ۲۲)

“Woe, then, betide those whose hearts harden at the mention of God. These are most obviously in error.” (Verse 22)

این آیه، سرشت دل‌هایی را ترسیم می‌کند که اسلام را می‌پذیرند و با آن گرم می‌شوند و سرشار از حیات می‌گردند. توصیف می‌کند که چگونه شکوفا می‌شوند و تازه و درخشان می‌گردند. همچنین نوع دیگری از دل‌ها را وصف می‌کند که سخت، تیره و بی‌جان‌اند. بی‌تردید، دل‌هایی که به روی اسلام گشوده می‌شوند، نور آن را می‌پذیرند و بازتاب می‌دهند، کاملاً با دل‌هایی که به هنگام یاد نام خدا سخت می‌شوند متفاوت‌اند. فاصله میان این دو بسیار زیاد است.

ما برای مردم در این قرآن هر گونه مَثَلی زده‌ایم، باشد که بیندیشند.

We have set for people in this Qur’ān all sorts of illustrations, so that they may reflect.

این قرآنی است عربی، بی‌هیچ کژی، باشد که پرهیزگار شوند. خداوند مَثَلی زده است: مردی که شریکانی گوناگون و ناهمساز دارد، و مردی که تنها از آنِ یک کس است. آیا این دو همانندند؟ ستایش ویژهٔ خداوند است، اما بیشترشان نمی‌دانند. (آیات ۲۷ تا ۲۹)

It is an Arabic Qur’ān, free from distortion, so that people may become conscious of God. God cites the case of a man who has for his masters several partners at odds with each other, and a man belonging wholly to one person. Can they be deemed equal? All praise is due to God alone, but most of them do not understand. (Verses 27-29)

خداوند با ذکر نمونهٔ دو تن از بندگانش مَثَلی می‌زند: یکی به یگانگیِ او ایمان دارد و دیگری برای غیرِ خدا الوهیت قائل می‌شود. آن دو را به دو برده تشبیه می‌کند: یکی از آن دو برده در مالکیتِ چند نفر است که بر سرِ اینکه مالکِ او کیست با یکدیگر اختلاف دارند؛ او میان ایشان سرگردان است، زیرا هر یک از آنان از او انجام کارهایی را می‌خواهد. او درمانده است و نمی‌داند به کدام سو رو کند و به سبب دستورهای متناقضشان نمی‌تواند همهٔ آنان را خشنود سازد. برده‌ای دیگر تنها متعلق به یک ارباب است؛ او می‌داند ارباب‌اش چه می‌خواهد و از خواسته‌ها و نیازهای او آگاه و روشن است.

God draws an analogy citing the examples of two of His servants: one believes in His Oneness and one ascribes divinity to others beside God. He compares them to two slaves: one is owned by several people who are at odds with each other about who owns him; he is caught between them, while each of them requires him to do certain things. He is at a loss, not knowing which way to turn and cannot manage to satisfy them all because of their contradictory orders. The other is owned by one master, and he knows what his master wants and is clear about his desires and requirements.

«هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا» ‘کیا یہ دونوں برابر ہو سکتے ہیں؟’ (آیت ۲۹) Actually, the answer in Persian should be fully Persian, not Urdu. Here is the Persian translation: «آیا این دو نفر مانند هم‌اند؟» (آیه ۲۹) قطعاً برابر نیستند. کسی که تنها یک ارباب دارد، از ثبات و آرامش برخوردار است و می‌داند چه چیزی از او انتظار می‌رود. انرژی‌اش به شکلی یکپارچه صرف می‌شود و راه پیش رویش روشن است. اما آن دیگری که ارباب‌های متعدد دارد، همواره دچار اضطراب و نگرانی است. او احساس آرامش نمی‌کند و نمی‌تواند حتی یکی از اربابانش را راضی کند، چه رسد به همه‌ی آنان.

“Can they be deemed equal?” (Verse 29) They are definitely unequal. The one who has one master enjoys consistency and knows what is expected of him. His energy is spent in a consistent way and the road ahead of him is clear. The other, who has several masters, is always suffering anxiety and worry. He does not feel settled. He is unable to satisfy even one of his masters, let alone them all.