پس از بیان احکام مربوط به متهم کردن زنان به زنا، سوره به موردی از تهمت ناروا اشاره میکند که زشتی و نفرت‌انگیزی این جرم را نشان میدهد.
Having outlined the rules applicable in cases of accusing women of adultery, the sūrah mentions a case of false accusation that reflects the repugnance of this crime.
این ماجرا به خانواده خاص پیامبر، با ساکنان بزرگوار و پاکدامنش مربوط بود. این ماجرا بر آبروی پیامبر ﷺ، که محبوب‌ترین فرد نزد خدا بود، و بر آبروی دوست او، ابوبکر، نزدیک‌ترین یار پیامبر ﷺ، تأثیر می‌گذاشت. همچنین آبروی مردی به نام صفوان بن المعطّل را در بر می‌گرفت که از شهادت خود پیامبر ﷺ برخوردار بود، مبنی بر اینکه جز نیکی از او ندیده است. این ماجرا یک ماه تمام تمام جامعه مسلمانان مدینه را به خود مشغول کرده بود.
This involved the Prophet’s own household with its noble and chaste inhabitants. It reflected on the honour of the Prophet, the most beloved person by God, and the honour of his friend, Abu Bakr, the Prophet’s closest Companion. It also involved the honour of a man, Şafwān ibn al-Mu`aţţal, who enjoyed the Prophet’s own testimony that he never saw anything but good from him. It was a case that preoccupied the entire Muslim community in Madīnah for a whole month.
قرآن کریم این ماجرای کامل را که «الإفک» (تهمت) نام دارد، در یک بخش ده‌آیه‌ای یاد میکند که به این شرح است:
The Qur’ān refers to this whole episode, calling it The Falsehood, in a ten-verse passage that runs as follows:
اَلَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ، لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ، بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ. لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ، وَالَّذِي تَوَلَّىٰ كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ. لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا، وَقَالُوا: هَٰذَا إِفْكٌ مُبِينٌ. لَوْلَا جَاءُوا عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ، فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَدَاءِ فَأُولَٰئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكَاذِبُونَ. وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيمَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ. إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ، وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ. وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ:
Those who concocted the falsehood were a band from among you. Do not regard it as bad for you; indeed it is good for you. Each one of them shall bear what he has earned of sin; and awesome suffering awaits the one who took on himself the lead among them. When you heard it, why did not the believers, men and women, think the best of themselves, and say: ‘This is a blatant falsehood.’ Why did they not produce four witnesses to prove it? Since they have not produced witnesses, then in the sight of God, they are certainly liars. Were it not for God’s favour upon you and His grace, in this world and in the life to come, awesome suffering would indeed have afflicted you on account of what you indulged in. You took it up with your tongues and uttered with your mouths something of which you have no knowledge, thinking it a light matter whereas in God’s sight it is grave indeed. If only when you heard it you said:
«شایسته نیست که ما درباره‌ی این سخن بگوییم! پاک و منزهی تو! این بهتانی بزرگ است» خداوند شما را پند میدهد که اگر مؤمن هستید هرگز به مانند این [کار] بازنگردید. و خداوند آیات خود را برای شما روشن می‌سازد. و خداوند دانا و حکیم است.
‘It is not right for us to speak of this! All glory belongs to You. This is a monstrous slander’ God admonishes you lest you ever revert to the like of this, if you are truly believers. And God makes plain to you His revelations. God is All-Knowing, Wise.
کسانی که دوست دارند زشتکاری آشکار در میان مؤمنان پخش شود، در دنیا و آخرت به عذابی دردناک گرفتار خواهند شد. خداوند میداند و شما نمی‌دانید. و اگر فضل خدا و رحمت او بر شما نبود، و اینکه خداوند مهربان و بخشاینده است...! (آیات ۱۱-۲۰)
Those who love that gross indecency should spread among the believers shall be visited with grievous suffering both in this world and in the life to come. God knows, but you do not know. Were it not for God’s favour upon you and His grace, and that God is Compassionate, Merciful...! (Verses 11-20)
این داستان دروغین، پاک‌ترین جان در تاریخ بشریت را به رنج انداخت و جامعه مسلمان را از یکی از سخت‌ترین تجربه‌ها در تاریخ طولانی‌اش گذراند. دل‌های پیامبر ﷺ، همسرش عایشه، ابوبکر و همسرش، و همچنین صفوان را برای یک ماه کامل گرفتار شک، نگرانی و درد بی‌پایان کرد. اکنون جزئیات این داستان را از زبان آن بانوی پاک و عفیفی که در مرکز این واقعه دردناک قرار داشت می‌خوانیم.
This false story caused the purest soul in human history much suffering, and made the Muslim community go through one of the hardest experiences in its long history. It left the hearts of the Prophet, his wife `Ā’ishah, Abū Bakr and his wife, as well as Şafwān, for a whole month subject to doubt, worry and endless pain. Here are the details of the story as told by the pure and chaste lady at the centre of this painful episode.
هر بار که پیامبر ﷺ به سفری میرفت، میان همسرانش قرعه‌کشی می‌کرد تا مشخص شود کدام‌یک از آنان همراه او بیاید. در زمان غزوه بنی‌المصطلق، قرعه به نام من درآمد و با او سفر کردم. در آن زمان زنان زیاد غذا نمی‌خوردند، به همین سبب لاغر و سبک‌وزن بودند. هنگامی که مرکب مرا آماده می‌کردند، در هودجم می‌نشستم و سپس آن را بر پشت شتر بلند می‌کردند. وقتی آن را محکم می‌بستند، شتربان با شتر به راه می‌افتاد.
Every time the Prophet went abroad he made a toss among his wives to decide which of them should accompany him. At the time of the al-Muşţalaq expedition, the toss favoured me and I travelled with him. At the time, women did not eat much, which meant that they were slim and light. When my transport was prepared for me, I would sit in my howdah which would then be lifted onto the camel’s back. When they had secured it, the camel driver would march with it.
هنگامی که پیامبر ﷺ کارهایش را در آن لشکرکشی به پایان رساند و در راه بازگشت بود، یک شب در جایی نه چندان دور از مدینه فرود آمد. تنها بخشی از شب را در آنجا ماند که بار دیگر فرمان حرکت داده شد.
When the Prophet had completed his business on that expedition and was on his way back, he encamped one night at a spot not very far from Madīnah. He stayed there only part of the night before the call to march was again made.
مردم آماده شدند و در این میان من برای قضای حاجت بیرون رفتم. گردنبندی به گردن داشتم و پیش از بازگشتم متوجه نشدم که آن از گردنم افتاده است.
People started to get ready and in the meantime I went out to relieve myself. I was wearing a necklace, and I did not feel it drop off me before I returned.
در اردوگاه، دستم را به گردنم بردم و متوجه شدم گردنبندم نیست. آنجا را جستجو کردم اما پیدایش نکردم. مردم تازه می‌خواستند کوچ کنند. پس با شتاب به همان جایی که قبلاً بودم بازگشتم و آنقدر گردنبندم را جستجو کردم تا پیدایش کردم.
Back in the camp I felt for my necklace and, realizing that it was gone, I looked for it there, but could not find it. People were just about to move. I therefore went quickly back to that particular spot and searched for my necklace until I found it.
در این میان، کسانی که شترم را آماده کرده بودند کارشان را به پایان رساندند و هودج را، به گمان اینکه من در آن هستم، برداشتند و بر پشت شتر گذاشتند و محکم بستند. به ذهنشان خطور نکرد که من داخل آن نیستم. بنابراین شتر را با خود بردند. وقتی به جایی که اردو زده بودیم بازگشتم، هیچ کسی را ندیدم. لشکر کوچ کرده بود. پس لباسم را به دور بدنم پیچیدم و دراز کشیدم. می‌دانستم که وقتی غیبتم معلوم شود، کسی برای بازگرداندنم خواهد آمد. بهزودی به خواب رفتم.
In the meantime, the people who prepared my camel finished their task and took up the howdah, thinking that 1 was inside, and lifted it onto the camel’s back and secured it. It did not occur to them that I was not inside. They, therefore, led the camel away. When I came back to where we had encamped, there was no one to be seen. The army had marched. I, therefore, tied my dress round my body and lay down. I realized that when I was missed, someone would come back for me. I soon fell asleep.
صفوان بن المعطّل از قبیلهٔ بنی سُلَیم، پشت سر لشکر حرکت می‌کرد.
Şafwān ibn al-Mu`aţţal of the tribe of Sulaym was travelling behind the army.
او ظاهراً به دلیل برخی کارها تأخیر کرده بود و آن شب را در اردوگاه نگذراند. هنگامی که متوجه شد کسی خوابیده است، به سوی من آمد. او مرا شناخت، زیرا پیش از آنکه به پوشیدن حجاب مأمور شویم، من را می‌دید.
He was apparently delayed by some business and did not spend that night in the camp. When he noticed someone lying down, he came towards me. He recognized me since he used to see me before we were ordered to wear veils.
او گفت: «اِنَّا لِلَّهِ وَ اِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»، «ما همه از آنِ خدائیم و به سوی او بازمی‌گردیم». با شنیدنِ سخنِ او بیدار شدم. وقتی از من پرسید که چرا جا مانده‌ام، پاسخی به او ندادم. با این حال، شتر خود را خواباند و از من خواست که سوار آن شوم، و من چنین کردم. او شتر را مهار کرد و در پی آن بود که به لشکر برسد. پیش از آنکه برای استراحت فرود آیند، کسی غیبت مرا احساس نکرد. هنگامی که همه نشسته بودند و آسوده می‌شدند، صفوان در حالی پدیدار شد که شترش را می‌کشید و من بر شتری که او مهار کرده بود سوار بودم. این امر آن مردم را واداشت تا داستانِ دروغین را بسازند. تمامِ لشکر به سبب آن دچار آشفتگی شد، اما من هیچ چیزی نشنیدم.
He said: Innā lillāhi wa innā ilayhi rāji`ūn, “We all belong to God and to Him we shall return.” I woke up when I heard him. I did not answer him when he asked me why I had been left behind. However, he made his camel sit down and asked me to ride it, which I did. He led the camel seeking to catch up with the army. Nobody missed me before they had stopped to rest. When everybody had sat down to relax, Şafwān appeared, leading his camel, on which I was riding. This prompted those people to invent the story of falsehood. The whole army was troubled with it, but I heard nothing.
شایان ذکر است که وقتی عبدالله بن أبی عائشه را دید که نزدیک می‌شود، پرسید او کیست. به او گفته شد که عائشه است. او گفت: «همسر پیامبرتان تمام شب را با مردی گذرانده و اکنون با او می‌آید در حالی که او شتر وی را می‌کشد!» این سخن باعث پیدایش تهمتی شد که درباره عائشه پخش شد. روایت عائشه ادامه می‌یابد:
It is worth noting here that when `Abdullāh ibn Ubayy saw `Ā’ishah approaching, he enquired who she was. When he was told that it was `Ā’ishah, he said: “Your Prophet’s wife has spent the whole night with a man, and now she turns up with him leading her camel!” This statement gave rise to the falsehood that was spread about `Ā’ishah. `Ā’ishah’s narrative continues:
پس از ورودمان به مدینه، مدت کوتاهی گذشت که به شدت بیمار شدم. هیچ‌کس چیزی درباره‌ی آنچه می‌گذشت به من نگفت. پیامبر ﷺ و پدر و مادرم این داستان را شنیده بودند، اما چیزی به من نگفتند. با این حال، احساس می‌کردم که در این بیماری‌ام، پیامبر ﷺ به اندازه‌ی گذشته با من مهربان نیست. هرگاه وارد میشد، از مادرم که از من پرستاری می‌کرد می‌پرسید: «حال آن زن تو چطور است؟» و جز این چیزی نمی‌گفت. دلگیر شدم و از او اجازه خواستم تا در خانه‌ی پدر و مادرم پرستاری شوم. او اجازه داد. به آنجا رفتم و چیزی نشنیدم. حدود بیست‌وچند شب بیمار بودم تا اینکه رو به بهبودی گذاشتم.
Shortly after our arrival in Madīnah, I felt very ill. Nobody told me anything about what was going on. The Prophet and my parents heard the story, but they did not mention anything to me. However, I felt that the Prophet was not as kind to me during this illness of mine as he used to be. When he came in, he would ask my mother who was nursing me: “How is that woman of yours?” He said nothing else. I was distressed and requested his permission to be nursed in my parents’ home. He agreed. I went there and heard nothing. I was ill for 20-odd nights before I began to get better.
بر خلاف دیگران، ما عرب‌ها در خانه‌هایمان توالت نداشتیم. از نظر ما، آنها چیز کثیفی بودند. کاری که می‌کردیم این بود که شب‌ها بیرون از مدینه، جایی که حاجتمان را برطرف کنیم، بیرون می‌رفتیم. زنان فقط شب‌ها می‌رفتند. یک شب من با امّ مِسطَح [پسرعموی ابوبکر] بیرون رفتم. در حین راه رفتن، لباسش او را به زمین انداخت و افتاد. در همان حال، او به پسر خودش گفت: «مِسطَح به هلاکت بیفتد!»
Unlike other people, we, the Arabs, did not have toilets in our homes. To us, they were disgusting. What we used to do was to go out at night, somewhere outside Madinah where we would relieve ourselves. Women went only at night. One night I went out with Umm Misţah [Abū Bakr’s cousin]. While we were walking, she was tripped by her own dress and fell down. As she did so, she said: “Confound Misţah” to her own son.
اینکه گفتی: «چه سخن بدی است که دربارهٔ مردی از مهاجرین که در بدر جنگیده، گفتی.» او به من گفت: «آیا داستان را نشنیده‌ای؟» وقتی پرسیدم چه داستانی، آنچه را که اهل باطل دربارهٔ من گفته بودند برایم بازگو کرد. به خدا سوگند آن شب نتوانستم حاجت خود را برآورده کنم. برگشتم و آنقدر تلخ گریستم که احساس کردم گریه مرا از پا درخواهد آورد. به مادرم گفتم: «خدا تو را بیامرزد. مردم آنچه را گفته‌اند دربارهٔ من گفتند و تو چیزی به من نگفتی.» مادرم گفت: «آرام باش، دخترم. هر زن زیبایی که همسر مردی باشد که دوستش دارد، همیشه مورد حسد قرار می‌گیرد، به‌ویژه اگر آن مرد را با زنان دیگر تقسیم کند.» گفتم: «سبحان الله. که مردم چنین چیزهایی را تکرار کنند!» تمام آن شب تا صبح تلخ گریستم، بی‌آنکه لحظه‌ای خواب بر چشمانم بیاید.
I said: “Improper indeed is what you have said about a man of the Muhājirīn who fought at Badr.” She asked me: “Have you not heard the story then?” When I asked her what story, she recounted to me what the people of falsehood said about me. I swear I could not relieve myself that night. I went back and cried bitterly until I felt that crying would break me down. I said to my mother: “May God forgive you. People said what they said about me, and you mentioned nothing to me.” My mother said: “Calm down, child. Any pretty woman married to a man who loves her will always be envied, especially if she shares him with other wives.” I said: “Glory be to God. That people should repeat this sort of thing!” I cried bitterly throughout that night till morning, without a moment’s sleep.
پیامبر ﷺ علی بن ابی طالب و اسامه بن زید را فراخواند تا با آنان درباره‌ی طلاق دادن من مشورت کند. اسامه که معتقد بود من بی‌گناهم، گفت: «ای فرستادهی خدا، او همسر توست و از او هیچ چیز بدی ندیده‌ای.
The Prophet called `Alī ibn Abī Ţālib and Usāmah ibn Zayd to consult them about divorcing me. Usāmah, who felt that I was innocent, said: “Messenger of God, she is your wife and you have experienced nothing bad from her.
«این داستان یک دروغ آشکار است.» علی گفت: «ای فرستادهٔ خدا، خداوند هیچ محدودیتی در امور همسرگزینی بر شما قرار نداده است. زنان دیگری غیر از او هم هستند. اگر صلاح بدانید از کنیزش بپرسید، او حقیقت را به شما خواهد گفت.» پیامبر ﷺ کنیزم، بریره را فراخواند و از او پرسید که آیا چیز مشکوکی دیده است یا نه.
This story is a blatant lie.” `Alī said: “Messenger of God, God imposed no restriction on you in matrimonial matters. There are many women besides her. If you would see fit to ask her maid, she would tell you the truth.” The Prophet called in my maid, Barīrah, and asked her whether she had seen anything suspicious.
بَرِيرَةُ گفت: «به آن کسی که تو را به حق فرستاده، سوگند که چیزی بر او عیب نمی‌گیرم جز آنکه او کم‌سن است و به خواب می‌رود و مرغ‌ها خمیری را که برای پختن آماده کرده‌ام می‌خورند.» پیامبرﷺ در مسجد با مسلمانان سخن گفت، در حالی که من هنوز از تمام ماجرا بی‌خبر بودم. فرمود: «از همسرم هیچ بدی ندیده‌ام. آن مردم کسی را نیز در این ماجرا دخیل میکنند که از او هیچ بدی ندیده‌ام. او هرگز جز در حضور من به خانه‌های همسرانم وارد نمی‌شد.»
Barīrah said: “By Him who sent you with the message of truth, there is nothing I take against her other than, being so young, she would doze off and let the hens eat the dough I had prepared for baking.” The Prophet addressed the Muslims in the mosque when I was still unaware of the whole matter. He said: “I have seen nothing evil from my wife. Those people are also involving a man from whom I have seen no evil. He never entered my wives’ rooms except in my presence.
سعد بن معاذ، رئیس قبیلهٔ اوس، گفت: «ای فرستادهٔ خدا، اگر این مردان از قبیلهٔ ما، یعنی اوس باشند، ما آنان را از دردسرشان آسوده خواهیم کرد. و اگر از برادران ما، یعنی خزرج باشند، فقط فرمان خود را به ما بده.» سعد بن عباده، رئیس قبیلهٔ خزرج، که آوازهٔ نیکی داشت، این بار اجازه داد احساسات قبیلگی‌اش بر او چیره شود و به سعد بن معاذ گفت: «به خدا قسم، تو آنان را نخواهی کشت. تو این را فقط از آن رو می‌گویی که می‌دانی آنان از خزرج‌اند.» اُسید بن حُضیر، پسرعموی سعد بن معاذ، به سعد بن عباده گفت:
Sa`d ibn Mu`ādh, the Aws leader, said: “Messenger of God, if these men belong to the Aws, our tribe, we will spare you their trouble. If, on the other hand, they belong to our brethren the Khazraj, you have only to give us your command.” Sa`d ibn `Ubādah, the leader of the Khazraj, who enjoyed a good reputation, allowed his tribal feelings to get the better of him this time and said to Sa`d ibn Mu`ādh: “By God, you shall not kill them. You are saying this only because you know that they are of the Khazraj.” Usayd ibn Ĥuđayr, a cousin of Sa`d ibn Mu`ādh, said to Sa`d ibn `Ubādah:
«تو خود منافقی که منافقین را دفاع می‌کنی.» افرادی که به هر دو قبیله تعلق داشتند بسیار خشمگین شدند و نزدیک بود با یکدیگر بجنگند. پیامبر ﷺ هنوز بر منبر بود و سخت تلاش کرد تا آنان را آرام کند، تا سرانجام موفق شد.
“You are no more than a hypocrite defending other hypocrites.” People who belonged to both tribes were very angry and were about to fight. The Prophet was still on the pulpit and he tried hard to cool them down, until finally he succeeded.
من تمام روز گریه کردم. نتوانستم بخوابم. صبح روز بعد هر دو والدینم کنارم بودند؛ دو شب و یک روز را با گریه‌ی شدید گذرانده بودم. اشک‌هایم هرگز بند نیامد. هر دوی آنان احساس می‌کردند که این گریه قلبم را خواهد شکست.
I continued to cry for the rest of the day. I could not sleep. Next morning both my parents were with me – I had spent two nights and a day crying hard. My tears never stopped. Both of them felt that my crying would break my heart.
در همان حالی که ما بودیم، زنی از انصار نزد من آمد و شروع به گریه کردن با من کرد.
While we were in that condition, a woman from the Anşār came to me and started to cry with me.
پس از آن، پیامبر ﷺ آمد و نشست. از آغاز آن شایعه، ایشان در خانهٔ من نشسته نبودند. یک ماه کامل بر ایشان دربارهٔ من وحیی نازل نشده بود. هنگامی که نشست، پس از حمد و ستایش خداوند فرمود: «ای عایشه! مردم دربارهٔ تو سخن گفته‌اند، و تو خود نیک می‌دانی. اگر بی‌گناهی، خداوند بی‌گناهی تو را آشکار خواهد کرد. اما اگر گناهی مرتکب شده‌ای، پس از خداوند آمرزش بخواه و توبه کن. زیرا اگر بندهٔ خدا به گناه خود اعتراف کند و توبه نماید، خداوند او را خواهد آمرزید.» چون پیامبر ﷺ سخنش را به پایان برد، اشک‌هایم یکباره خشک شد. به پدرم رو کردم و گفتم: «از جانب من به پیامبر پاسخ بده.» او گفت: «به خدا سوگند نمی‌دانم به فرستادهٔ خدا چه بگویم.» سپس به مادرم گفتم: «تو به پیامبر پاسخ بده.» او گفت: «نمی‌دانم به فرستادهٔ خدا چه بگویم.» من هنوز دختری خردسال بودم و زیاد قرآن نخوانده بودم. با این حال گفتم: «میدانم که همهٔ شما این داستان را آنقدر شنیده‌اید که اکنون آن را باور کرده‌اید. اگر به شما بگویم که بی‌گناهم، و خداوند میداند که بی‌گناهم، باورم نخواهید کرد. و اگر چیزی را اعتراف کنم در حالی که خداوند میداند از آن بی‌گناهم، آنگاه مرا باور خواهید کرد. مثالی برای وضع شما جز وضع پدر یوسف نمی‌شناسم [کوشیدم نام یعقوب را به یاد آورم، اما نتوانستم] آنگاه که گفت: "صبری زیبا! و تنها خداست که در این مصیبتی که وصف می‌کنید، از او یاری می‌جویم."» (یوسف: ۱۸) سپس روی برگرداندم و بر بسترم دراز کشیدم. می‌دانستم که بی‌گناهم و خداوند بی‌گناهی‌ام را آشکار خواهد کرد. اما یک لحظه هم به ذهنم نمی‌گذشت که خداوند آیه‌ای از قرآن دربارهٔ من نازل کند. خود را آنقدر ناچیز می‌دانستم که خداوند ماجرای مرا در وحی‌های خویش بیاورد. تنها امیدم این بود که پیامبر ﷺ در خوابش چیزی ببیند که بی‌گناهی مرا ثابت کند.
Shortly afterwards the Prophet came and sat down. He had not sat in my room ever since the rumour started. For a whole month he received no revelations concerning me. When he sat down, he praised and glorified God before going on to say: `Ā’ishah. People have been talking, as you are now well aware. If you are innocent, God will make your innocence known. If, however, you have committed a sin, then you should seek God’s forgiveness and repent. If a servant of God admits her sin and repents, God will forgive her.” When the Prophet finished, my tears dried up completely and I turned to my father and said: “Answer the Prophet.” He said: “By God, I do not know what to say to God’s Messenger, peace be upon him.” I then said to my mother: “Answer the Prophet.” She said: “I do not know what to say to God’s Messenger, peace be upon him.” I was still a young girl, and I did not read much of the Qur’ān. However, I said: ‘I know that you all have heard this story repeated again and again until you now believe it. If I tell you that I am innocent, and God knows that I am, you will not believe me. If, on the other hand, I admit something when God knows that I am innocent of it, you will believe me. I know no comparable situation to yours except that of Joseph’s father [I tried to remember Jacob’s name but I could not] when he said: “Sweet patience! It is to God alone that I turn for support in this misfortune that you have described.” (12: 18) I then turned round and lay on my bed. I knew that I was innocent and that God would make my innocence known. It did not occur to me for a moment, however, that God would reveal a passage of the Qur’ān concerning me. I felt myself too humble for God to include my case in His revelations. All I hoped for was that the Prophet should see something in his dream to prove my innocence.
پیش از آنکه پیامبر ﷺ ما را ترک کند، و پیش از آنکه کسی از خانه بیرون رود، وحیِ الهی آغاز شد. پیامبر ﷺ را با ردای خودش پوشانده بودند و بالشی زیر سرش گذاشته بودند. وقتی این را دیدم، هیچ نگرانی و ترسی در من نبود. به بی‌گناهی خود یقین داشتم و می‌دانستم که خداوند، که در شکوه خود بی‌حد است، نسبت به من ستم نخواهد کرد. اما پدر و مادرم – خب، به آن کسی که جان عائشه در دست اوست سوگند، در حالی که منتظر بودند پیامبر ﷺ به خود بیاید، از ترس اینکه وحی الهی آنچه مردم می‌گفتند را تأیید کند، ممکن بود بمیرند. سپس همه چیز تمام شد. پیامبر ﷺ نشست، در حالی که عرق بر پیشانی‌اش مانند مروارید در یک روز بارانی می‌درخشید. هنگامی که پیشانی خود را پاک می‌کرد، فرمود:
Before the Prophet left us, however, and before anyone left the house, God’s revelations started. The Prophet was covered with his own robe, and a pillow was placed under his head. When I saw that, I felt no worry or fear. I was certain of my innocence, and I knew that God, limitless as He is in His glory, would not be unjust to me. As for my parents – well, by Him who holds `Ā’ishah’s soul in His hand, while they waited for the Prophet to come back to himself, they could have died for fear that divine revelations might confirm what people said. Then it was all over. The Prophet sat up, with his sweat looking like pearls on a wet day. As he wiped his forehead, he said:
«عائشہ، میرے پاس تمہارے لیے خوشخبری ہے، خدا نے تمہاری برائت کا اعلان کر دیا ہے۔» میں نے کہا: «خدا کی حمد ہو۔» میری والدہ نے مجھ سے کہا: «اٹھو اور خدا کے رسول ﷺ کے پاس جاؤ۔» میں نے کہا: «نہیں، میں نہیں اٹھوں گی، اور میں اس خدا کے سوا کسی کی حمد نہیں کروں گی جس نے میری برائت کا اعلان کیا ہے۔» خدا نے دس آیات میں وہ آیت نازل فرمائی جو «إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنكُمْ» سے شروع ہوتی ہے۔ جب خدا نے اس طرح میری برائت کا اعلان فرما دیا تو ابوبکر، جو مِسطَح بن اثاثہ کی مدد کیا کرتے تھے، کیونکہ وہ ان کے غریب رشتہ دار تھے، بولے: «خدا کی قسم، مِسطَح نے عائشہ کے بارے میں جو کچھ کہا ہے، اس کے بعد میں کبھی اس کی مدد نہیں کروں گا۔» لیکن پھر خدا نے یہ آیت نازل فرمائی: «وَلَا يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنكُمْ وَالسَّعَةِ أَن يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَىٰ وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا ۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ» (سورۃ النور، آیت 22)۔ ابوبکر نے کہا: «جی ہاں، بے شک۔ میں امید رکھتا ہوں کہ خدا مجھے میرے گناہ بخش دے۔» پھر انہوں نے مِسطَح کی مدد دوبارہ شروع کر دی اور کہا: «میں ان کی مدد کبھی بند نہیں کروں گا۔» عائشہ مزید بیان کرتی ہیں کہ نبی ﷺ نے آپ کی بابت اپنی ایک اور زوجہ، زینب بنت جحش سے پوچھا۔ انہوں نے کہا: «اے خدا کے رسول! میں اپنے کان اور آنکھ کی حفاظت چاہتی ہوں۔ خدا کی قسم، میں نے ان (عائشہ) کی طرف سے سوائے بھلائی کے کچھ نہیں دیکھا۔» وہ نبی ﷺ کی ازواج میں سے وہ تھیں جو نبی ﷺ کے نزدیک محبوب مقام کے بارے میں میرا مقابلہ کیا کرتی تھیں۔ خدا نے ان کی پرہیزگاری کی باریک بینی کے سبب انہیں (اس بہتان سے) محفوظ رکھا۔ البتہ ان کی بہن حَمنہ مسلسل باتیں کرتی رہیں، گویا اپنا مقام بلند کرنے کے لیے۔ اس طرح وہ ان لوگوں میں شامل ہو گئیں جنہوں نے جھوٹی بات پھیلائی۔ [Related by al-Bukhārī and Muslim]
“`Ā’ishah, I have good news for you. God has declared your innocence.” I said: “Praise be to God.” My mother said to me: ‘Rise and go to God’s Messenger, (peace be upon him).’ I said: ‘No. I am not rising, and I am not praising anyone other than God who has declared my innocence.’ God revealed the passage starting with, Those who concocted the falsehood were a band from among you,’ in ten verses. When God thus declared my innocence, Abū Bakr, who used to support Misţah ibn Athāthah, considering that he was a poor relation of his, said: ‘By God, I will never again give Misţah any assistance, after what he has said about `Ā’ishah.’ But God then revealed the verse that says: ‘Let not those of you who have been graced with God’s favour and ample means resolve by oath not to help those who are near of kin, the needy and those who have left their homes for the sake of God. But let them pardon and forbear. Do you not desire that God should forgive you your sins? God is indeed Much-Forgiving, Merciful.’ (Verse 22) Abū Bakr said: ‘Yes, indeed. I do hope that God will forgive me my sins.’ He then resumed his support of Misţah, saying: ‘I will never stop my assistance to him.’ `Ā’ishah further mentions that the Prophet had asked another of his wives, Zaynab hint Jaĥsh, about her. She said: ‘Messenger of God! I want to protect my hearing and sight. By God, I have seen from her nothing but good.’ She was the one among the Prophet’s wives who used to vie with me for a favourite position with the Prophet. God has thus protected her through her keen sense of piety. Her sister, Ĥamnah, however, continued to speak, as though to enhance her position. She was thus involved with those who circulated the false story. [Related by al-Bukhārī and Muslim]