این بخش سوم سوره به‌طور ویژه از همسران پیامبر ﷺ سخن می‌گوید، جز آیهٔ پایانی که از پاداش همهٔ مسلمانان، مردان و زنان، برای کارهای نیکشان یاد می‌کند. در آغاز سوره، آنان «مادران مؤمنان» نامیده شدند، و این مادری، وظایفی را بر دوش ایشان می‌گذارد. جایگاه والای آنان، که موجب این مقام شد، وظایفی را نیز ایجاب می‌کند. وظایف بیشتری نیز به سبب پیوندشان با پیامبر ﷺ بر آنان واجب شده است. بخش حاضر برخی از این وظایف را بیان می‌کند و ارزش‌هایی را که خداوند می‌خواهد خانهٔ پیامبر ﷺ با تمام پاکی‌اش آن‌ها را نمایندگی کند و پاس دارد، تشریح می‌کند تا چون فانوسی روشن، راهنمای رهروان باشد.

This third passage in the sūrah speaks specifically of the Prophet’s wives, except for the last verse which tells of the reward for all Muslims, men and women, for their good actions. At the beginning of the sūrah, they were called ‘mothers of the believers’, and this motherhood establishes certain duties. Their noble position, which earned them this status, also establishes certain duties. Further duties are also made obligatory on them because of their relationship o the Prophet. The present passage outlines some of these duties and states the values God wants the Prophet’s home, with all its purity, to represent and uphold so as to serve as a beacon of light guiding travellers.

ای پیامبر! به همسرانت بگو: «اگر زندگی دنیا و زینت‌های آن را می‌خواهید، بیایید تا شما را بهره‌مند سازم و به شیوه‌ای شایسته رهایتان کنم؛ و اگر خدا و پیامبرش و سرای آخرت را می‌خواهید، بدانید که خدا برای نیکوکاران از میان شما پاداش‌های بزرگی آماده کرده است.» (آیات ۲۸ و ۲۹)

Prophet! Say to your wives: ‘If you desire the life of this world and its charms, I shall provide for you and release you in a becoming manner; but if you desire God and His Messenger and the life of the hereafter, know that God has readied great rewards for those of you who do good.’ (Verses 28-29)

پیامبر ﷺ برای خود و خانوادهٔ خویش سطح زندگی‌ای را برگزید که تنها به اندازهٔ رفع نیازهای ضروری‌شان بود۔ دلیل این کار آن نبود که توان بهتر زیستن را نداشت۔ در واقع، سرزمین‌های وسیعی زیر فرمان او درآمد که ثروت فراوان به همراه داشت و اگر می‌خواست، می‌توانست از این همه ثروت بهره‌مند شود۔ با این حال، روزهایی پیش می‌آمد که یک ماه می‌گذشت و در هیچ‌یک از خانه‌های او برای پختن غذا آتشی روشن نمی‌شد۔ در عین حال، پیامبر ﷺ در بخشیدن هدایا و صدقات بسیار بخشنده بود۔ به‌طور خلاصه، او این انتخاب را کرد تا از نیازهای مادی و دنیوی فراتر رود و صادقانه در پی آنچه خداوند برای مؤمنان نگه می‌دارد باشد۔ این مسئله‌ای از سر ترجیح بود۔ نه ایمان او و نه شریعتی که آن را وضع می‌کند، ایجاب نمی‌کرد که پیامبر ﷺ چنین زندگی زاهدانه‌ای داشته باشد۔ آسایش و تجمل در اسلام ناپسند شمرده نمی‌شود۔ در واقع، پیامبر ﷺ هنگامی که این چیزها به طور عادی و بدون جست‌وجو به او عرضه می‌شد، از آن‌ها روی برنمی‌گرداند۔ با این حال، نه بیش از حد در آن‌ها غرق می‌شد و نه چنان دل‌مشغول آن‌ها می‌گشت۔ ما هیچ دستوری از پیامبر ﷺ نمی‌یابیم که پیروانش را ملزم کند همان گونه زندگی‌ای را داشته باشند که او برای خود برگزید۔ این امر کاملاً به خودشان واگذار شده است، اگر بخواهند از او پیروی کنند و خود را از فشارهای جست‌وجوی آسایش‌های زندگی رها سازند۔

The Prophet chose for himself and his household a standard of living which was just about enough to meet their essential needs. The reason for so doing was not that he could not afford a better standard of living. Indeed, enormous tracts of land came under his control, yielding great wealth, and availing him of great riches if he so chose. Yet there were times when a month would pass without a fire being lit for cooking in any of his homes. At the same time, the Prophet was extremely generous when it came to giving gifts and charitable donations. Essentially, then, he made this choice so as to rise above material and worldly needs, and to sincerely seek what God keeps for believers. It was a question of preference. Neither his faith nor the law it lays down required that the Prophet lead such a life of austerity. Comfort and luxury are not disdained in Islam. Indeed, the Prophet did not turn his back on them when they were offered normally, without being sought after. Yet, he neither excessively indulged in them nor was he so preoccupied. We do not find any instruction from the Prophet requiring that any of his followers live the sort of life he chose for himself. He left it entirely o them, should they choose to emulate him in freeing themselves from the pressures of seeking life’s comforts.

We need to pause a little to reflect on some aspects of this event, which defines the Islamic concept of values. It leaves our hearts with no room for hesitation between worldly values and those of the life to come, between the world we live in and the world of heaven. It purges our hearts of any influence that hinders us from purely seeking God's pleasure, to the exclusion of everything else.

We need o pause a little to reflect on some aspects of this event which defines the Islamic concept of values. It leaves our hearts with no room for hesitation between worldly values and those of the life to come; between the world we live in and the world of heaven. It purges our hearts of any influence that hinders us from purely seeking God’s pleasure, to the exclusion of everything else.

از منظری دیگر، این واقعه ماهیت شیوه زندگی پیامبر ﷺ و کسانی را که با او زیستند و با او پیوند نزدیک داشتند، به ما نشان می‌دهد. زیباترین ویژگی این شیوه زندگی آن است که مردمانی عادی آن را برگزیدند که با وجود رسیدن به معیارهای والای عبادت و فداکاری، هرگز احساسات، خواسته‌ها و تمایلات انسانی خود را از یاد نبردند. احساسات و عواطف انسانی آنان نمُرد؛ تنها به سطحی والا ارتقا یافت و از ناپاکی پیراسته شد، در حالی که زیبایی طبیعی انسانی خود را حفظ کرد. بدین ترتیب، آنان را توانا ساخت تا به بالاترین معیار کمال ممکن دست یابند.

From another point of view, the event describes to us the nature of the Prophet’s lifestyle, as well as those who lived with him and were closely related to him. The most beautiful thing about this lifestyle is the fact that it was chosen by ordinary people who never lost sight of their human feelings, desires and preferences, despite rising to sublime standards of devotion and dedication. Their human feelings and emotions did not die; they only rose to an exalted level and were purged of impurity while retaining their natural human beauty. Thus, they enabled them o attain the highest standard of perfection possible.

اغلب ما در تصویرسازی از پیامبر و اصحاب او به خطا می‌رویم؛ تصویری ناقص یا نادرست ارائه می‌دهیم که ویژگی‌ها و احساسات انسانی آنان را در نظر نمی‌گیرد. ما گمان می‌کنیم با این کار، آنان را بالاتر از چیزی قرار می‌دهیم که ضعف می‌پنداریم. اما این اشتباه، پیامبر ﷺ و یارانش را مبهم و تهی از ویژگی‌ها و خصوصیات انسانی اصیلشان می‌سازد. پیوند انسانی میان ما و آنان گسسته می‌شود و آنان را همچون شبحی بی‌واقعیت ملموس می‌بینیم.

We often err when we give the Prophet and his Companions an untrue or incomplete image that does not consider all their human characteristics and emotions. We think that in this way we put them above what we consider to be a weakness. Our mistake renders the Prophet and his Companions opaque, devoid of their essential human features and characteristics. The human relation between us and them is severed, and we begin to see them as ghosts lacking a tangible reality.

سپس این سوره برخی ویژگی‌های خاص همسران پیامبر ﷺ را بیان می‌کند و به آنان امتیازها و مسئولیت‌های ویژه‌ای می‌دهد که با جایگاه والای ایشان و نسبتشان با پیامبر ﷺ سازگار است:

The sūrah then outlines some special features for the Prophet’s wives, giving them special privileges and responsibilities, which suit their noble status and their relation to the Prophet:

ای همسران پیامبر! هر کدام از شما که مرتکب کار زشت آشکاری شود، کیفرش دو برابر خواهد بود. این برای خدا آسان است. اما هر کدام از شما که فرمانبردار خدا و پیامبرش باشد و کارهای شایسته انجام دهد، پاداشش را دو برابر خواهیم داد و روزی نیکوی ارجمندی برای او آماده کرده‌ایم.

Wives of the Prophet! If any of you were to be guilty of manifestly immoral conduct, her punishment would be doubled. That is easy for God. But if any of you devoutly obeys God and His Messenger and does good deeds, We shall grant her a double reward, and We have prepared for her most excellent provisions. (Verses 30-31)

این مسئولیتی است متناسب با جایگاهشان به عنوان همسران پیامبر ﷺ و مادران همهٔ مؤمنان. هر دو جایگاه، وظایف سنگینی بر ایشان می‌نهد و آنان را از ناپاکی‌های اخلاقی بازمی‌دارد. اگر فرض کنیم که یکی از ایشان مرتکب رفتار آشکارا زشتی شود، سزاوار دو برابر مجازات خواهد بود. این حکم به مسئولیتی مربوط می‌شود که با جایگاه و منزلت او همراه است. «و این بر خدا آسان است.» این کار به هیچ وجه به سبب جایگاه ایشان به‌عنوان همسران پیامبر ﷺ دشوارتر نیست، آن‌گونه که برخی ممکن است گمان کنند. «اما هر کس از شما که خدا و پیامبرش را با فرمانبرداری بپذیرد و کار شایسته انجام دهد، پاداشش را دو برابر می‌دهیم» همان‌گونه که در وضعیت برعکس، مجازاتش را دو برابر می‌کنیم. «و برای او روزی‌ای نیکو آماده کرده‌ایم.» (آیهٔ ۳۱) این روزی به فضل خداوند آماده است و در انتظار اوست.

This is a responsibility commensurate with their status as wives of the Prophet and mothers of all believers. Both positions impose on them heavy duties and protect them against immorality. If, for argument’s sake, any of them is guilty of some manifestly immoral conduct, she would deserve double punishment. This relates to the responsibility associated with their position and status. “That is easy for God.” It is in no way more difficult as a result of their status as the Prophet’s wives, as some people might think. “But if any of you devoutly obeys God and His Messenger and does good deeds, We shall grant her a double reward,” just as We double her punishment in the opposite situation. “And We have prepared for her most excellent provisions.” (Verse 31) It is all ready, waiting for her, by God’s grace.

سوره سپس توضیح می‌دهد که همسران پیامبر ﷺ چه چیزی آنان را از سایر زنان متمایز می‌کند، و وظایف ایشان را در برخورد با دیگران، عبادت خداوند، رفتارشان در خانه، و مراقبت ویژه‌ای که خداوند از خاندان گرامی پیامبر ﷺ به عمل می‌آورد، بیان می‌کند:

وقتی صحبت از پاکسازی جامعه مسلمانان و استوار ساختن زندگی آن بر پایه ارزش‌های اسلامی به میان می‌آید، زن و مرد برابرند و نقش یکسانی دارند.

When it comes o the purification of the Muslim community and establishing its life on the basis of Islamic values, men and women are equal and have the same role.

از این رو، این سوره این موارد را به تفصیل بیان می‌کند:

Therefore, the sūrah gives these in detail:

برای همه مردان و زنانی که خود را تسلیم خدا کرده‌اند، همه مردان و زنان مؤمن، همه مردان و زنان فروتن و خاشع، همه مردان و زنانی که راستگو هستند، همه مردان و زنانی که در سختی‌ها شکیبا هستند، همه مردان و زنانی که در برابر خدا فروتنی می‌کنند، همه مردان و زنانی که صدقه می‌دهند، همه مردان و زنانی که روزه می‌گیرند، همه مردان و زنانی که پاکدامنی خود را حفظ می‌کنند، و همه مردان و زنانی که همواره خدا را یاد می‌کنند — خدا برای همه آنان آمرزش گناهان و پاداشی بزرگ آماده کرده است. (آیه ۳۵)

For all men and women who have submitted themselves to God, all believing men and believing women, all truly devout men and truly devout women, all men and women who are true to their word, all men and women who are patient in adversity, all men and women who humble themselves before God, all men and women who give in charity, all men and women who fast, all men and women who are mindful of their chastity, and all men and women who always remember God — for them all God has prepared forgiveness of sins and a mighty reward. (Verse 35)

این صفات که در این یک آیه کنار هم جمع شده‌اند، با هم شخصیت یک مسلمان را شکل می‌دهند. این صفات عبارت‌اند از: تسلیم شدن در برابر خدا، ایمان، فرمانبرداری و عبادت، وفای به عهد، صبر در سختی‌ها، فروتنی در برابر خدا، بخشش و صدقه، روزه‌داری، پاکدامنی و حفظ عفت، و یاد خدا در همه حال. هر یک از این صفات نقش خاص خود را در زندگی یک مسلمان دارد.

These qualities grouped together in this one verse work together to form a Muslim’s character. These are: self surrender to God, faith, devotion, being true to one’s word, patience in adversity, humility before God, being charitable, fasting, being mindful of one’s chastity, and remembering God at all times. Each quality has its own role to play in a Muslim’s life.

این دو ویژگی نخست در دو واژهٔ عربی «اسلام» و «ایمان» بیان می‌شوند که به ترتیب به معنای «تسلیم» و «باور» است. میان این دو پیوندی نیرومند برقرار است، یا می‌توان گفت که هر دو دو روی یک سکه‌اند. تسلیم نتیجهٔ باور است و باور راستین، تسلیم را پدید می‌آورد. «عبادت» به معنای فرمانبرداری‌ای است که از تسلیم و باور برمی‌خیزد، هرچند پذیرشی درونی است و نه فشاری بیرونی. «راستگویی» ویژگی‌ای است که برای هر مسلمانی ضروری است. کسی که این ویژگی را نداشته باشد، نمی‌تواند در صفوف جامعهٔ مسلمانان قرار گیرد.