پیش‌تر یادآور شدیم که اسلام در جامعه پاک و سالمی که بنا می‌کند، بر مجازات تکیه نمی‌کند؛ بلکه خط دفاعی اصلی آن پیشگیری است. اسلام غرایز طبیعی را سرکوب نمی‌کند، بلکه آن‌ها را در فضایی پاک و عاری از تحریک عمدی تنظیم می‌کند. عنصر اصلی در روش تربیتی اسلام برای پیروانش این است که احتمال خطا را کاهش دهد، وسوسه را از میان بردارد و همه موانعی را که مانع ارضای غرایز طبیعی به شکلی کاملاً طبیعی و پاک می‌شوند، برطرف کند.

We mentioned previously that in the clean and healthy society it establishes, Islam does not rely on punishment; rather its main line of defence is prevention. It does not suppress natural desires. It regulates them within a clean atmosphere that is free of deliberate stimulation. The main element in the Islamic method of educating its followers is I to reduce the chances of error, eliminate temptation, and remove all impediments that prevent the satisfaction of natural desires in a perfectly natural and clean way.

از این منظر باید به این نکته نگریست که اسلام برای خانه‌ها نوعی حرمت و قداست قائل است. وقتی مردم در خانه‌های خود هستند، نباید با ورود ناگهانی غریبه‌هایی که پیش از آن اجازه ورود نخواسته‌اند غافلگیر شوند؛ زیرا در غیر این صورت حریم خصوصی مردم در زمانی که کمترین انتظارش را دارند نقض می‌شود. افزون بر این، اسلام از مردان و زنان هر دو می‌خواهد که نگاه خود را فروافکنند و چیزی را که ممکن است شهوت جنسی را برانگیزد آشکار نسازند.

It is in this light that we should look at the way Islam accords a certain sanctity for homes. When they are at home, people should not be surprised by strangers coming in without first asking leave to enter. Otherwise, people’s privacy would be invaded when they least expect it. In addition, Islam requires both men and women to lower their gaze and not expose what may arouse sexual desire.

از همین دیدگاه، اسلام ازدواج را برای مردان و زنان فقیر تسهیل می‌کند، زیرا ازدواج بهترین تضمین در برابر زنا است. اسلام فروختن کنیزان به فحشا را ممنوع می‌سازد، زیرا فحشا مردم را به ارتکاب روابط جنسی حرام ترغیب می‌کند. اکنون بیایید این نکات را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم.

From the same perspective, Islam facilitates marriage for poor men and women, because marriage is the best guarantee against adultery. It prohibits sending slaves into prostitution, because prostitution encourages people to indulge in prohibited sex. Let us now consider these points in more detail.

ای مؤمنان، وارد خانه‌هایی جز خانه‌های خودتان نشوید مگر اینکه اجازه بگیرید و بر ساکنان آن سلام کنید. این کار برای شما بهتر است، تا شاید متذکر شوید.

Believers, do not enter houses other than your own unless you have obtained permission and greeted their inmates. This is best for you, so that you may take heed.

اگر در خانه کسی را نیافتید، تا زمانی که به شما اجازه داده نشده، وارد آن نشوید؛ و اگر به شما گفته شد بازگردید، پس بازگردید، زیرا این برای شما شایسته‌تر است. خداوند به آنچه انجام می‌دهید آگاه است. بر شما گناهی نیست که وارد خانه‌های بی‌سکنه شوید که در آنها برای شما منفعتی باشد. خداوند آنچه را آشکار می‌کنید و آنچه را پنهان می‌دارید، می‌داند.

If you find no one in the house, do not enter it until you are given leave; and if you are told to go back, then go back, as it is most proper for you. God has full knowledge of all that you do. You will incur no sin if you enter uninhabited houses in which you have something of use. God knows all that you do openly, and all that you would conceal.

(آیات ۲۷-۲۹)

(Verses 27-29)

خداوند خانهها را جایگاه آرامش قرار داده است؛ جایی که انسانها میتوانند بیاسایند، از خلوت و امنیت خاطر بهرهمند شوند. در خانه، آنان نیازی ندارند که محتاط باشند یا همواره در حالت هشیاری و آمادهباش به سر برند.

God has made homes places of comfort where people may relax and enjoy privacy and reassurance. At home, they do not feel the need to be cautious or on the alert.

بنابراین، ساکنان خانه می‌توانند آسوده و بی‌دغدغه باشند. اما خانه‌ها تنها در صورتی چنین می‌توانند بود که حریم خصوصی آن‌ها به‌دقت رعایت شود. هیچ‌کس نباید بدون آگاهی و اجازهٔ ساکن خانه، در زمانی که خودش انتخاب می‌کند و به شیوه‌ای که او ترجیح می‌دهد، وارد خانه شود.

Thus, they may relax and take things easy. But homes cannot be so unless their privacy is strictly respected. No one may enter a home without its occupier’s knowledge and permission, at the time they choose, and in the manner they prefer.

آیا باید بدون اجازه گرفتن، به خانه‌های دیگران وارد شویم؟ ممکن است در موقعیت‌هایی ببینیم که آنان می‌خواهند از دیگران پنهان بماند، یا چیزی ببینیم که میل را برمی‌انگیزد و راه را به خطا می‌گشاید. این می‌تواند از یک دیدار اتفاقی یا یک نگاه گذرا پیش آید. وقتی این‌ها تکرار شوند، عمدی می‌شوند و انگیزه‌شان همان میلی است که نگاه گذرا در ابتدا برانگیخته است. حتی ممکن است به رابطه‌ای گناه‌آلود بینجامد یا میل سرکوب‌شده‌ای ایجاد کند که به مشکل روانی منجر شود.

Should we be able to go into other people’s homes without first seeking permission, we may see them in situations they want to keep private, or we may see what arouses desire and opens the way to error. This could come about through a chance meeting, or a casual glance. When these are repeated, they become deliberate, motivated by the desires aroused by the casual glance in the first place. It may even develop into a sinful relation or cause a suppressed desire leading to a psychological problem.

جاهایی که تقریباً عمومی هستند، مانند هتل‌ها، مهمان‌سراها و تالارهای پذیرایی که جدا از خانهٔ اصلی‌اند، حکم متفاوتی دارند. ما می‌توانیم بدون اجازه‌گرفتنِ قبلی وارد چنین جاهایی شویم، زیرا همان علتِ اجازه‌خواستن پیش از ورود در آن‌ها وجود ندارد. الزام به اجازه‌گرفتنِ پیشین در چنین مکان‌هایی ممکن است موجبِ دشواری و زحمت باشد.

Places that are more or less public, like hotels, guest houses and reception halls which are separate from the main house are treated differently. We may enter such places without first seeking permission, because the very reason for seeking permission before entry does not apply to them. Requiring permission first may be inconvenient in such places.

«اگر به خانه‌های خالی‌ای وارد شوید که در آن‌ها متاعی برای شما باشد، بر شما گناهی نیست. و خداوند به آنچه آشکار و آنچه پنهان می‌دارید آگاه است.» (آیه ۲۹) مقصود در اینجا، آگاهیِ خداوند از همهٔ احوال ما و از آنچه در آشکار یا در نهان انجام می‌دهیم است. این احساس که خداوند در همهٔ حالات ناظر بر ماست، باید مردم را فرمانبردارتر کند و آمادهٔ رعایت آداب پسندیده‌ای سازد که او در کتابش ترسیم کرده است؛ کتابی که برای همهٔ بشریت، دستورِ زندگی‌ای را مقرر می‌دارد.

“You will incur no sin if you enter uninhabited houses in which you have something of use. God knows all that you do openly, and all that you would conceal.” (Verse 29) The point here is that of God’s knowledge of all our situations and what we do in public or private. The feeling that God watches us in all situations should make people more obedient and willing to observe the refined manners which He has outlined in His book that lays down a code of living for all humanity.

قرآن کریم، به عنوان نظامی کامل برای زندگی انسان، بر این نکتهٔ جزئی در زندگی اجتماعی تأکید دارد؛ زیرا هدفش تنظیم زندگی در همهٔ ابعاد آن است و جزئیات را با مسائل اساسی آن هماهنگ می‌سازد. از این رو، اجازه گرفتن پیش از ورود به خانهٔ دیگران، به حرمتی که خانه را جایگاه آرامش می‌سازد احترام می‌گذارد. این کار اهل خانه را از شرمندگی غافلگیر شدن یا دیده شدن در وضعیتی که دوست ندارند کسی ببیندشان، نجات می‌دهد. سخن ما تنها دربارهٔ اعضای بدنی که باید پوشیده شوند نیست. در خانه ممکن است انسان در وضعیتی باشد که به سادگی دوست ندارد دیگران ببینندش. این وضعیت می‌تواند به ظاهر شخصی، شیوهٔ پوشش یا چیدمان اثاثیه، یا هر چیز دیگری مربوط باشد. همچنین ممکن است به احساسات و عواطف مربوط باشد. کدام یک از ما دوست داریم در حالت ضعف، گریه، خشم، درد یا پریشانی دیده شویم؟

As a complete code for human life, the Qur’ān emphasizes this point of detail in social life because it aims to regulate life in all its aspects, bringing its details in line with its fundamental issues. Thus, seeking permission before entering other people’s homes respects the sanctity which makes the home a place of relaxation. It spares its people the embarrassment of being taken by surprise, or being seen in a situation that they prefer not to be seen in. We are not talking here only about the parts of the human body which should be covered. At home people may be in a situation which they simply do not like others to see. It could relate to their personal appearance, the way they dress or lay their furniture, or anything else. It could also relate to feelings and emotions. Who of us would like to be seen in a situation of weakness, crying or angry or in pain or distress?

چنین آداب ظریفی ویژگی پیامبر ﷺ و یارانش بود، پس از آن‌که خداوند راه اسلامی را به آنان آموخته بود. اما امروز می‌بینیم که با وجود مسلمان بودن، چنین ملاحظات دقیقی تا حد زیادی بی‌معنا شده است. ممکن است مردی در هر ساعت از شبانه‌روز بی‌آن‌که اهمیتی به مزاحمت برای کسانی که درون خانه‌اند بدهد، به در خانه‌ی برادرش بیاید، محکم در بزند و تا باز شدن در ادامه دهد. آن مردم ممکن است تلفن داشته باشند که راهی عالی برای کسب اجازه‌ی دیدار پیش از حرکت فراهم می‌آورد. ۱۷ بدین ترتیب او می‌تواند به آسانی زمانی مناسب میزبانانش را پیدا کند.

Such refined manners were characteristic of the Prophet and his Companions after God had taught them the Islamic way. Today, however, we find that such fine considerations are largely meaningless despite our being Muslims. A man may just turn up at his brother’s door at any time of the day or night, knocking hard and caring little for disturbing the people inside, until the door is opened. The people may have a telephone which provides an excellent way of seeking permission to visit before starting out. 17 He could thus easily find out a time suitable to his hosts.

با این حال، مردم چنین گام‌هایی را برنمی‌دارند. ممکن است مردی بدون قرار قبلی یا اجازه به خانه‌ی کسی بیاید. بدتر از آن، سنت اجتماعی ما ایجاب می‌کند که مهمانِ بی‌خبر پذیرفته شود، هرچند این دیدار ممکن است بسیار مایه‌ی زحمت باشد.

Nevertheless, people simply do not take such steps. A man may arrive at someone’s home without a prior appointment or permission. What is worse, our social tradition makes it imperative that a visitor who has come unannounced be received, even though his visit might be extremely inconvenient.

ما قطعاً مسلمان هستیم، اما در هر لحظه، حتی در وقت غذا، دوستانمان را غافلگیر می‌کنیم. اگر به غذا دعوت نشویم، ممکن است دلخور شویم. حتی ممکن است دیروقت شب به آنان سر بزنیم، و اگر ما را برای ماندن شب دعوت نکنند، آزرده می‌شویم. ما هیچ عذری هم برای میزبانانمان نمی‌پذیریم، در هر دو حالت.

We are certainly Muslims, but we surprise our friends at any moment, even at meal times. If we are not invited to a meal, we may feel aggrieved. We may even surprise them late at night, and if they do not invite us to stay the night, we are offended. We allow our hosts no excuses either way.

همهٔ این مشکلات تنها به این دلیل رخ می‌دهد که ما به آداب اسلامی بی‌توجه‌ایم. ما تمایلات خود را با آنچه پیامبر خدا ﷺ آموخته است هماهنگ نمی‌کنیم. بر پیروی از یک سنت اجتماعی اشتباه پافشاری می‌کنیم که هیچ اعتبار الهی ندارد.

All this takes place simply because we neglect Islamic manners. We do not bring our own preferences in line with what has been taught by God’s Messenger. We insist on following a mistaken social tradition that has no divine authority.

پس از آنکه سوره به آداب درست ورود به خانه‌ها پس از کسب اجازه پرداخته، به بازداشتن شهوت از سرکشی می‌پردازد. این سوره تنها از نگاه کردن به آنچه که ناگزیر برانگیزنده شهوت است جلوگیری می‌کند، و کارهایی را که به گناه دامن می‌زند ممنوع می‌سازد.

Having dealt with the proper manners of entering homes after taking permission, the sūrah moves on to prevent desire from running loose. It simply prevents looking at what is bound to excite desire, and it prohibits action that encourages sin.

به مردان مؤمن بگو که چشمان خود را فرو گیرند و پاکدامنی خود را نگه دارند. این برای پاکیزگی ایشان بهتر است. بی‌تردید خداوند به آنچه انجام می‌دهند آگاه است. و به زنان مؤمن بگو که چشمان خود را فرو گیرند و پاکدامنی خود را نگه دارند، و زینت خود را آشکار نکنند جز آنچه که به‌طور معمول از آن پیداست. و روسری‌های خود را بر گریبان‌هایشان بیندازند و زینت خود را جز برای شوهران خود، یا پدرانشان، یا پدران شوهرانشان، یا پسرانشان، یا پسران شوهرانشان، یا برادرانشان، یا پسران برادرانشان، یا پسران خواهرانشان، یا زنان هم‌کیش ایشان، یا کسانی که مالک آنان هستند، یا خدمتکاران مرد که نیاز جنسی ندارند، یا کودکانی که هنوز از عورت زنان آگاهی ندارند، آشکار نکنند. و پاهای خود را به‌گونه‌ای نکوبند که زینت پنهانشان آشکار شود. ای مؤمنان، همگی به سوی خداوند توبه کنید، باشد که رستگار شوید. (آیات ۳۰ و ۳۱)

Tell believing men to lower their gaze and to be mindful of their chastity. This is most conducive to their purity. God is certainly aware of all that they do. And tell believing women to lower their gaze and to be mindful of their chastity, and not to display their charms except what may ordinarily appear thereof. Let them draw their head- coverings over their bosoms and not display their charms to any but their husbands, or their fathers, or their husbands’ fathers, or their sons, or their husbands’ sons, or their brothers, or their brothers’ sons, or their sisters’ sons, or their womenfolk, or those whom they rightfully possess, or such male attendants as are free of physical desire, or children that are as yet unaware of women’s nakedness. Let them not swing their legs in walking so as to draw attention to their hidden charms. Believers, turn to God in repentance, so that you may achieve success. (Verses 30-31)

اسلام می‌خواهد جامعه‌ای پاک برقرار شود که در آن میل جنسی در هر لحظه برانگیخته نشود و صحنه‌های شهوانی همه‌جا به نمایش گذاشته نشود. تحریک مداوم غریزه جنسی به میلی سیری‌ناپذیر می‌انجامد که ممکن است مهارناپذیر شود. نگاه دزدانه، حرکت وسوسه‌انگیز، آرایش آشکار و بدن‌های با پوشش نازک، تنها برای افزودن بر این برانگیختگی سیری‌ناپذیر و بی‌مهار طراحی شده‌اند. بدین‌ترتیب، احتیاط و خویشتن‌داری به‌شدت تحت فشار قرار می‌گیرد. از این رو، تنها یکی از دو راه باقی می‌ماند: یا آزادی مطلق که همه ضوابط و ارزش‌ها را نادیده می‌گیرد، یا مشکلات و اختلالات روانی که از سرکوب میلی برانگیخته شده ناشی می‌شود.

Islam wants to establish a clean society where desire is not aroused at every moment, and erotic scenes are not displayed everywhere. Continual excitement of the sexual urge leads to an insatiable desire that may become unstoppable. A stealthy look, a seductive move, flagrant make-up and thinly-dressed bodies are meant only to add to such insatiable and uncontrolled excitement. Thus, prudence and self control are heavily taxed. Hence, there remains one of two alternatives: either total permissiveness that disregards all checks and values, or psychological problems and disorders that result from having to suppress a desire that has been strongly aroused.

به زنان نیز دستوری درباره ظاهر عمومی آنان داده می‌شود:

A further instruction is given to women with regard to their public appearance:

«بگذارند روسری‌های خود را بر گریبان‌هایشان بیندازند.» (آیهٔ ۳۱) در اینجا با یک مشکل ترجمه روبه‌رو هستیم، زیرا عبارت قرآنی «جیب» به معنای «سینه» نیست. «جیب» در واقع به بخش بالایی باز لباس گفته می‌شود که به‌طور طبیعی بخشی از سینهٔ زن را نمایان می‌کند. از این رو به زنان دستور داده شده که روسری‌هایشان را پایین بکشند تا این گشادگی را بپوشانند، و بدین‌ترتیب سر، گردن و سینهٔ خود را بپوشانند. به این شکل، زیور و آرایش خود را پنهان می‌کنند تا در معرض نگاه‌های گرسنه قرار نگیرند، حتی در یک برخورد ناگهانی میان مرد و زن. مرد خداترس همواره می‌کوشد که چنین نگاهی را طولانی نکند یا تکرار نکند. با این حال، اگر زیورها و آرایش‌ها ناگهان دیده شوند، ممکن است اثری ماندگار بر جا گذارند. از این رو دستور به پوشیده نگه داشتن آن‌ها داده شده است. آنچه در اینجا اهمیت دارد این است که دانسته شود خداوند می‌خواهد مردم را از این گونه آزمایش‌ها در امان نگه دارد.

“Let them draw their head-coverings over their bosoms.” (Verse 31) We have a translation problem here because the Qur’ānic verse uses the term jayb, which does not mean ‘bosom’. Jayb instead means the top opening of a dress which is bound to reveal a part of a woman’s bosom. Hence, women are ordered to bring their head coverings down so as to cover this opening, thus covering their heads, necks and chests. In this way, they cover their charms so as not to be displayed before hungry eyes, not even in a sudden encounter between man and woman. A God-fearing man will always try not to make such a look last long, or repeat it. Yet, it may have a lasting effect if charms and adornments are seen suddenly. Hence, the instruction to keep them covered. What is important to realize here is that God wants to spare people this type of test.

با وجود تمایل طبیعی زنان به اینکه زیبا جلوه کنند، زنان مسلمانی که این دستور را دریافت کردند در اجرای آن سستی نکردند، زیرا دل‌هایشان از نور خدا درخشان بود. در روزگار جاهلیت پیش از اسلام، زنان در ملأ عام با سینه‌های گشوده بیرون می‌رفتند، همان‌گونه که امروز زنان در جوامع غیرمسلمان چنین می‌کنند. با این حال، هنگامی که دستوری نازل شد که زنان را ملزم می‌کرد خود را بپوشانند و تنها آنچه را که به‌طور طبیعی از زیبایی‌هایشان آشکار است نشان دهند، واکنش آنان همان بود که عایشه توصیف می‌کند:

Despite their natural desire to want to appear beautiful, the Muslim women who received this instruction did not slacken to put it into effect because their hearts were resplendent with God’s light. In pre- Islamic ignorant days, women used to go out in public revealing their bosoms, just like women do today in non-Islamic societies. Yet when the order was revealed requiring women to cover themselves and reveal only what appears naturally of their charms, their response was as `Ā’ishah describes:

تا اینجای کار، تدابیری که قرآن از آن‌ها سخن می‌گوید، جنبه‌ی پیشگیرانه دارند. با این حال، جاذبه‌ی جنسی امری واقعی است و برای مهار درست آن به گام‌های عملی نیاز است. مهم‌ترین راه‌حل، ازدواج و برداشتن گام‌های مثبت برای تشویق به آن است، همراه با دشوار ساختن یا حتی کاملاً غیرممکن کردن سایر راه‌های پاسخ‌دهی جنسی.

Up to this point, the measures the Qur’ān speaks about are preventive. Yet sexual attraction is very real and needs practical steps to ensure its proper control. The most important solution is marriage and the taking of positive steps to encourage it, together with making other ways of sexual response far more difficult or even totally unavailable.

و همسران را از میان خود، و همچنین غلامان و کنیزان شایسته‌تان را به ازدواج درآورید. اگر تهیدست باشند، خدا از فضل خود آنان را بی‌نیاز می‌گرداند. خدا گشایشگر و داناست. و کسانی که توان ازدواج ندارند، باید پارسایی ورزند تا خدا از فضل خود آنان را بی‌نیاز گرداند. و اگر برخی از غلامانتان خواستار آزادی با پرداخت بهایی باشند، اگر در آنان خیری می‌شناسید، با ایشان قرارداد مکاتبه ببندید، و از آنچه خدا به شما عطا کرده است، به ایشان بدهید. و کنیزانتان را، هنگامی که خواستار پاکدامنی‌اند، به فحشا وادار نکنید تا از راه متاع ناپایدار زندگی دنیا بهره‌ای به دست آورید. و هرکس ایشان را مجبور کند، پس از آنکه مجبور شده‌اند، خدا آمرزنده و مهربان است. (آیات ۳۲-۳۳)

Marry the single from among you as well as such of your male and female slaves as are virtuous. If they are poor, God will grant them sufficiency out of His bounty. God is Munificent, All-Knowing. As for those who are unable to marry, let them live in continence until God grants them sufficiency out of His bounty. And if any of your slaves desire to obtain a deed of freedom, write it out for them if you are aware of any good in them; and give them something of the wealth God has given you. Do not force your maids to prostitution when they desire to preserve their chastity, in order to make some worldly gain. If anyone should force them, then after they have been compelled, God will be much forgiving, merciful [to them]. (Verses 32-33)

ازدواج، راه درست برآوردن خواسته‌های طبیعی جنسی است. از این رو، همه موانعی که ازدواج را دشوار می‌سازند باید برداشته شوند تا زندگی انسان به شکلی طبیعی و ساده پیش رود. پول، مهم‌ترین مانعی است که پیش روی کسانی قرار دارد که می‌خواهند خانواده تشکیل دهند و خود را از گناه بازدارند. از این رو، اسلام نظامی یکپارچه را مقرر کرده که هیچ تکلیفی را بدون فراهم ساختن ابزارها یا شرایطی که انجام آن را میسر می‌سازد، واجب نمی‌کند. همان‌گونه که از مردم می‌خواهد پاکدامنی خود را حفظ کنند، ازدواج را برای همه آسان می‌سازد. بنابراین تنها کسی به گناه آلوده می‌شود که عمداً از راه پاک و پاکیزه روی بگرداند.

Marriage is the proper way to satisfy natural sexual desires. Hence, all impediments that make marriage difficult should be removed so that human life can progress in this natural and simple way. Money is the primary impediment facing those who wish to establish families and protect themselves against sin. Hence, Islam puts in place an integrated system that does not make a requirement without providing its tools or the conditions that are conducive to its fulfilment. As it requires people to maintain their chastity, it makes marriage easy for all people. Hence only the one who deliberately turns away from the clean and pure way indulges in sin.

هنگامی که با وجود همه‌ی این‌ها، هنوز در جامعه مردان و زنان مجردی باقی می‌مانند که تنگدست‌اند و از عهده‌ی هزینه‌های ازدواج برنمی‌آیند، جامعه‌ی مسلمانان باید به ازدواج آنان یاری رساند. همین حکم دربارهٔ بردگان، از هر دو جنس، نیز صادق است. با این حال، این وظیفه در درجه‌ی نخست بر عهدهٔ اربابان آنان است، اگر توان تأمین چنین هزینه‌هایی را داشته باشند. فقر هرگز نباید مانعی بر سر راه ازدواج باشد، آنگاه که مردان یا زنان مجرد شایستهٔ ازدواج‌اند و خواهان آن هستند. این خداست که روزی همه را می‌دهد. او روشن ساخته است که هنگامی که آدمیان راه پاک و سالم را برگزینند و با ازدواج پاکدامنی خود را حفظ کنند، به آنان به اندازهٔ کافی خواهد بخشید. «اگر تنگدست باشند، خداوند ایشان را از فضل خویش بی‌نیاز خواهد ساخت.» (آیهٔ ۳۲) پیامبر ﷺ می‌فرماید: «سه دسته از مردم حق دارند که خداوند یاریشان دهد: کسی که در راه خدا می‌کوشد، و برده‌ای که با مولای خود قرار آزادی‌اش را گذاشته و می‌خواهد به تعهد خود عمل کند، و کسی که می‌خواهد با ازدواج پاکدامنی خویش را حفظ کند.» [روایت از ترمذی و نسائی] تا زمانی که جامعه‌ی مسلمانان یاری لازم را برای ازدواج آنان فراهم نکرده است، به افراد مجرد دستور داده شده که پاکدامنی خود را حفظ کنند. «و کسانی که توان ازدواج ندارند، باید پاکدامنی پیشه کنند تا خداوند از فضل خویش بی‌نیازشان سازد.» (آیهٔ ۳۳) و البته خداوند چنین خواهد کرد، زیرا «خداوند بخشنده و داناست.» (آیهٔ ۳۳) او از کسی که می‌خواهد بر راه پاکی و پاکدامنی پایدار بماند، وسیله را دریغ نمی‌دارد، چرا که از نیت مردم کاملاً آگاه است.

When, despite all this, there remain in the community single men and women who are poor, unable to meet the expenses of marriage, the Muslim community must help them marry. The same applies to slaves, of both sexes. However, this duty applies in the first place to their masters, if they can meet such expenses. Poverty should never be an impediment preventing marriage when single men or women are suitable for marriage and are willing. It is God who provides for all. He has made it clear that He will give them enough when they choose the clean and healthy way, guarding their chastity through marriage. “If they are poor, God will grant them sufficiency out of His bounty.” (Verse 32) The Prophet says: “Three categories of people have the right to help provided by God: a person striving for God’s cause, and a slave who has arranged to buy his own freedom and wants to fulfil his commitment, and one who wants to marry in order to guard his own chastity.” [Related by al- Tirmidhī and al-Nasā’ī] Until the Muslim community provides the necessary help to enable them to get married, single people are instructed to guard their chastity. “As for those who are unable to marry, let them live in continence until God grants them sufficiency out of His bounty.” (Verse 33) This He certainly does, because “God is Munificent, All-Knowing.” (Verse 33) He does not stint the means of a person who wants to stick to the way of purity and chastity as He is fully aware of people’s intentions.

ما می‌بینیم که اسلام راه‌حلی عملی برای یک مشکل واقعی ارائه می‌دهد. هر فرد واجد شرایط ازدواج باید بتواند ازدواج کند، حتی اگر توانایی مالی لازم را نداشته باشد. در بیشتر موارد، پول، یا نبودِ آن، دشوارترین مانعی است که مردم را از ازدواج بازمی‌دارد.

آنچه از وجود بردگان در جامعه بدتر است، این است که برخی از بردگان ممکن است به فحشا وادار شوند. در روزگار پیش از اسلام، یک ارباب ممکن بود کنیزان خود را به فاحشگی وادار کند و بخشی یا تمام مزدشان را برای خود بردارد. این شکل از فحشا امروزه نیز ادامه دارد. از آنجا که اسلام می‌خواهد محیط اجتماعی اسلامی پاک باشد، هر گونه زنا را حرام می‌کند، به ویژه این شکل از فحشا را. «و کنیزان خود را، اگر بخواهند پاک بمانند، برای به دست آوردن متاع ناپایدار زندگی دنیا به فحشا وادار نکنید. و هرکس آنان را وادار کند، خداوند پس از آنکه به اجبار واداشته شده‌اند، بسیار آمرزنده و مهربان است.» (آیه ۳۳) این آیه کسانی را که کنیزان خود را به فحشا وامی‌دارند هشدار می‌دهد و آنان را به سبب طلب ثروت از این راه بسیار ناپسند سرزنش می‌کند. همچنین به کسانی که به این کار وادار شده‌اند، آمرزش و رحمت وعده می‌دهد.

What is worse than the presence of slaves in the community is that some slaves might be put to prostitution. In pre-Islamic days, a master might make his female slaves prostitutes, taking some or all of their wages. This form of prostitution continues to be practised today. As Islam wants the Islamic social environment to be pure, it forbids all adultery, particularly this form of prostitution. “Do not force your maids to prostitution when they desire to preserve their chastity, in order to make some worldly gain. If anyone should force them, then after they have been compelled, God will be much forgiving, merciful [to them].” (Verse 33) This verse warns those who force their maids into prostitution, and rebukes them for seeking to enrich themselves in this highly immoral way. It also promises those who are forced to it forgiveness and mercy.

السُّدِّی ذکر کرده است که این آیه مستقیماً به عبدالله بن أُبَیّ، سرکردهٔ منافقان در مدینه، اشاره دارد. او کنیززی به نام مُعاذه داشت. هرگاه مهمانی به خانهٔ او وارد میشد، آن کنیز را با او همبستر میکرد، به امید آنکه از این راه پاداش مالی یا لطف دیگری از مهمان بگیرد. کنیز این موضوع را به ابوبکر شکایت کرد، و ابوبکر آن را به پیامبر ﷺ گزارش داد. پیامبر ﷺ به عبدالله بن أُبَیّ دستور داد که از چنین کارهایی دست بردارد. عبدالله گله کرد: «چه کسی ما را در برابر محمد ﷺ به حق میرساند؟ او دربارهٔ کنیز ما دخالت میکند!» سپس این آیه نازل شد.

Al-Suddī mentions that this verse points directly to `Abdullāh ibn Ubayy, the chief hypocrite in Madīnah. He had a slave maid named Mu`ādhah. When he received a guest, he would give him this maid to sleep with, hoping to gain financial reward or some other favour from him. The maid complained of this to Abū Bakr, and Abū Bakr reported it to the Prophet who ordered `Abdullāh ibn Ubayy to refrain from such deeds. `Abdullāh complained: “Who will restore justice to us against Muhammad? He interferes on behalf of our maid!” This verse was then revealed.

از آنجا که دختران پاکدامن را برای کسب درآمد به فحشا وادار کردن ممنوع شده است، این حکم بخشی از روش قرآنی برای پاکسازی محیط اجتماعی اسلامی و بستن تمام راه‌های آلوده برای ارضای شهوت جنسی بود. هنگامی که فحشا در جامعه تحمل شود، به‌سبب آسانی آن، بسیاری از مردم را به وسوسه می‌اندازد. وقتی چنین راه‌هایی در دسترس نباشد، مردم ناگزیر به راه پاک ازدواج روی می‌آورند تا تمایلات طبیعی خود را برآورده کنند.