این سوره اکنون به قانون الهی درباره پیام‌هایی اشاره میکند که به پیامبران داده شد و آنان آنها را ابلاغ کردند. همچنین به برخی از نشانههایی اشاره دارد که در سرنوشت برخی از اقوام گذشته آشکار شد. محمد ﷺ به‌عنوان فرستاده خدا، پیشینیان بسیاری دارد و پیام او بی‌سابقه نیست. از این رو مردم باید درباره آنچه بر امت‌های پیشین گذشت، که فرستادگانشان را باور نکردند و از ایمان روی گرداندند، تأمل کنند.
The sūrah now refers to the divine law concerning the messages given to prophets who delivered them. It also refers to some of the signs shown in the fate met by some past generations. As a Messenger of God, Muĥammad has many predecessors, and his message is not without precedent. Hence people should consider what happened to earlier communities which did not believe their messengers and rejected the faith.
سرنوشت ایشان نشانههایی به دست میدهد که برای هر بیننده‌ای آشکارا دیده می‌شود.
Their fate provides some signs that are clearly visible to all beholders.
«و ما أرسلنا قبلك إلا رجالاً نوحي إليهم من أهل القرى، أفلم یسیروا فی الأرض فینظروا کیف کان عاقبة الذین من قبلهم، و لدار الآخرة خیر للذین اتقوا، أفلا تعقلون» (سورۀ یوسف، آیۀ ۱۰۹)
Note: the verse above is rendered in Arabic since it is a Qur'an verse, which I've kept in the original form. Here is the translation as requested in Persian:
«و پیش از تو هم جز مردانی را که به آنان وحی می‌کردیم، از میان مردم شهرها [به پیامبری] نفرستادیم. آیا در زمین نگشته‌اند تا ببینند فرجام کسانی که پیش از ایشان بودند چگونه بود؟ و سرای آخرت برای کسانی که پرهیزگاری کنند بهتر است. آیا تعقل نمی‌کنید؟» (سورۀ یوسف، آیۀ ۱۰۹)
“Even before your time, We only sent [as messengers] men to whom We gave Our revelations, choosing them from among their people. Have they not travelled the land and seen what was the end of those [unbelievers] who lived before them? Better indeed is the life to come for those who remain God-fearing. Will you not, then, use your reason?” (Verse 109)
تفکر در سرنوشت امت‌های پیشین حتی دل‌های سخت را نیز به لرزه درمی‌آورد. می‌توانیم حرکات، کردار و احساسات آنان را تصور کنیم و تصویری از ایشان ترسیم کنیم که در این سرزمین‌ها به کارهای خود مشغول‌اند، از جایی به جای دیگر میروند، پر از امید، ترس و آرزو هستند و به آینده چشم دوخته‌اند؛ سپس ناگهان بی‌حرکت می‌شوند و همه‌ی توانایی‌ها و حواسشان کاملاً از کار می‌افتد. خانه‌هایشان بی‌جان است و آنان رفته‌اند. همه‌چیز به هیچ بدل شده است. تنها خلائی کامل باقی مانده است. تفکر در این حقایق حتی سخت‌دل‌ترین و بی‌رحم‌ترین دلها را به لرزه درمی‌آورد. از این رو، قرآن ما را دست در دست می‌گیرد تا سرنوشت امت‌های پیشین را بارها و بارها به ما نشان دهد.
Reflection on the fate of former communities is bound to shake even hardened hearts. We can imagine their movements, actions and feelings, and we can paint a picture of them going about their business in these places, going from one location to another, full of hope, fear and aspiration, and looking up to the future, then suddenly they are motionless, with all their faculties and senses completely dead. Their quarters are lifeless, and they have gone. All has come to nothing. A complete void is all that is left. Reflection on these facts is bound to shake even the most hardened and cruel of hearts. Therefore, the Qur’ān takes us by the hand to show us the fate of earlier communities, time after time.
«و ما پیش از تو [نیز] جز مردانی را نفرستادیم که به آنان وحی می‌کردیم، از میان اهل شهرها.» (آیه ۱۰۹) این فرستادگان نه فرشته بودند و نه هیچ نوع دیگری از آفریدگان؛ آنان انسان‌هایی بودند همانند مردم شهرها. ایشان، مانند تو، حتی از اهل بادیه نیز نبودند تا مهربان‌تر و دلسوزتر باشند و در دشوار کارِ دعوت به دین، شکیبایی بیشتری نشان دهند. پیام پیامبرﷺ نیز بر همان الگوی وحی‌ای است که به دیگر فرستادگان داده شد.
“Even before your time, We only sent [as messengers] men to whom We gave Our revelations, choosing them from among their people.” (Verse 109) These messengers were neither angels nor any other species of creature. They were human beings, just like the people of the towns. Like you, they were not even desert people, so that they would be gentler and more compassionate, showing more perseverance in the difficult task of advocating the faith. The Prophet’s message, then, follows the same pattern of revelation given to other messengers.
«آیا آنان در زمین سیر نکرده‌اند تا ببینند سرانجام کسانی که پیش از ایشان بودند چگونه بود؟» (آیه ۱۰۹) اگر آنان چنین کرده بودند، درمی‌یافتند که سرنوشت خودشان نیز ناگزیر همان خواهد بود که سرنوشت آن امت‌های پیشین بود، همان‌هایی که پیام‌آورانشان را تکذیب کردند، هنگامی که آنان پیام خدا را به ایشان رساندند. درمی‌یافتند که شیوه‌ی رفتار خدا با امت‌های پیشین، در مورد آنان نیز جاری خواهد شد و خودشان نیز به‌زودی همان راه را خواهند پیمود.
“Have they not travelled the land and seen what was the end of those [unbelievers] who lived before them?” (Verse 109) Had they done so, they would have realized that their own fate is bound to be the same as that of those earlier communities who denied their messengers when they conveyed to them God’s message. They would have realized that the pattern of God’s dealings with earlier communities will apply to them, and that they themselves will soon depart along the same way.
«آیا برای کسانی که پرهیزگارند، سرای آخرت بهتر نیست؟» (آیه ۱۰۹) آن سرا به یقین بی‌نهایت بهتر از این زندگی دنیاست که بنا به سرشتش زندگی‌ای کوتاهمدت است. «آیا پس تعقل نمی‌کنید؟» (آیه ۱۰۹) باید با خِرد خود در سرنوشت امت‌های پیش از خود بیندیشید و از سرانجامی همانند آن برحذر باشید. خِرد به شما حکم میکند که زندگی جاودان را بر آسایش‌های گذرای این دنیا ترجیح دهید.
“Better indeed is the life to come for those who remain God-fearing.” (Verse 109) It is indeed infinitely better than this present life which is, by nature, a life of short duration. “Will you not, then, use your reason?” (Verse 109) You should use your reason to contemplate what happened to communities before you and guard against a similar fate. Reason will tell you to opt for the eternal life in preference to the fleeting comforts of this life.
سورہ سپس خدا کے پیغمبروں کی زندگی کے اس بہت سخت دور کو بیان کرتی ہے، جو اس فیصلہ کن لمحے سے پہلے آتا ہے جب خدا کا وعدہ پورا ہوتا ہے اور اس کا قانون ناگزیر طور پر نافذ ہو جاتا ہے: «یہاں تک کہ جب پیغمبر مایوس ہو گئے اور انہوں نے گمان کیا کہ ان کو جھٹلایا گیا ہے، تو ہماری مدد ان کے پاس آئی، پس جنہیں ہم نے چاہا نجات دی گئی، اور ہمارا عذاب مجرم قوم سے کبھی ٹالا نہیں جا سکتا۔» (آیت 110)
یہ ایک ہولناک منظر ہے، جو پیغمبروں کو درپیش عظیم مشکلات کو بیان کرتا ہے: انکار، مسلسل بدسلوکی اور حق کو قبول کرنے سے متکبرانہ انکار۔ دن اور سال گزرتے جاتے ہیں جب وہ خدا کا پیغام پہنچاتے رہتے ہیں، مگر انہیں بہت ہی محدود ردِعمل ملتا ہے۔
The sūrah then describes the very hard period in the life of God’s messengers, which precedes the decisive moment when God’s promise is fulfilled and His law inevitably takes effect: “When at length [Our] messengers lost all hope and thought that they were denied, Our help came to them, saving those whom We willed [to be saved]. Never can Our [mighty] punishment be averted from people who are guilty.” (Verse 110) This is a frightful scene, describing the great difficulties messengers face: the denials, persistent abuse and arrogant refusal to accept the truth. Days and years pass while they continue to convey God’s message but meet with only very limited response.
سال پشت سال می‌گذرد، در حالی که باطل و شر همچنان از قدرت و پیروان فراوان بهره‌مندند، و مؤمنان که شمارشان اندک است، کمترین قدرت یا هیچ قدرتی ندارند.
Years follow years while falsehood and evil continue to enjoy power and large followings, while the believers who are few in number, muster little or no power.
این روزگار، روزگاری دشوار است؛ روزگاری که بدی قدرتش را فزونی می‌بخشد، ستم را گسترش میدهد و با حامیان حق به شدت و خیانت رفتار میکند. فرستادگان خدا وعدهٔ او را انتظار می‌کشند، اما در این دنیا تحقق نمی‌یابد. در این لحظات، افکار آزاردهنده‌ای به ذهنشان خطور میکند: آیا تکذیب شدهاند؟ آیا نفس‌هایشان فریبشان داده‌اند، آنگاه که به پیروزی در این زندگی امید بسته بودند؟ هیچ فرستاده‌ای از فرستادگان خدا در چنین وضعیتی قرار نمی‌گرفت، مگر آنکه به اندازه‌ای از پریشانی، سختی، رنج و فشاری دچار می‌شد که تحمل آن فراتر از توان هر انسان دیگری بود. من هرگز این آیه را، یا آیهٔ دیگری را در سورهٔ بقره نخوانده‌ام، بی‌آنکه لرزش شدیدی را احساس کنم، آنگاه که می‌کوشم وحشتی را که می‌تواند چنین اندیشه‌هایی را در ذهن فرستادهٔ خدا پدید آورد، تصور کنم. آیهٔ موجود در سورهٔ بقره
These are difficult times when evil swells its power, spreads tyranny and deals harshly and treacherously with advocates of the truth. God’s messengers await His promise, but it is not fulfilled in this world. At these moments, disturbing thoughts occur to them: have they been belied? Have their souls deceived them when they hoped for victory in this life? No messenger of God would be in this position unless he had been exposed to a measure of distress, hardship, suffering and stress beyond the ability of any other human being to tolerate. I have never read this verse, or the other one in Sūrah 2, without feeling a strong shudder as I try to imagine the horror that would cause a messenger of God to entertain such feelings. The verse in Sūrah 2
Please provide the English text you would like translated into Persian.
runs as follows:
«آیا گمان می‌کنید که وارد بهشت خواهید شد، در حالی که هنوز مانند کسانی [که] پیش از شما گذشتند، رنج نکشیده‌اید؟ سختی و ناگواری به آنان رسید و چنان سخت تکان خوردند که پیامبر و مؤمنانی که با او بودند می‌گفتند: "یاری خدا کی خواهد رسید؟" آگاه باشید که یاری خدا نزدیک است.» (۲: ۲۱۴) هر بار که این دو آیه را می‌خوانم، می‌توانم تصور کنم که این وحشتِ بزرگ، چنین احساس‌های ناامیدی، رنج و اندوهی را برمی‌انگیزد که فرستاده‌ی خدا را به شدت می‌لرزاند، روحیه‌اش آن‌قدر پایین می‌آید و درد در قلبش آن‌قدر تحمل‌ناپذیر می‌شود.
“Do you reckon that you will enter paradise while you have not suffered like those [believers] who passed away before you? Affliction and adversity befell them, and so terribly shaken were they that the Messenger and the believers with him would exclaim, ‘When will God’s help come?’ Surely, God’s help is close at hand.” (2: 214) Every time I read either of these two verses I could imagine this great horror giving rise to such feelings of despair, affliction and distress violently shaking a messenger of God, with his morale getting so low, and the pain in his heart so intolerable.
در همین نقطه است که سختی به اوج خود می‌رسد و حتی فرستاده [خدا] ناتوان می‌ماند، آنگاه یاری به‌طور کامل فرا می‌رسد و پیروزی قاطع می‌شود: «و یاری ما به آنان رسید، پس هر که را خواستیم نجات یافت، و عذاب ما از گروه گنهکاران بازگردانده نمی‌شود.» (آیه ۱۱۰)
It is at this point when distress reaches its climax, leaving even the messenger powerless, that support is given in full measure, and victory is decisive: “Our help came to them, saving those whom We willed [to be saved]. Never can Our [mighty] punishment be averted from people who are guilty.” (Verse 110)