سوره اینگونه به ما میگوید که دیگر حقایق از آن حقیقت بزرگ منشعب شدند:
Now the surah tells us how other truths branched out from that great one:
اوست که آسمانها و زمین را در شش روز آفرید و سپس بر عرش استوا یافت. آنچه را که به زمین فرو میرود و آنچه را که از آن بیرون میآید، و آنچه را که از آسمان فرود میآید و آنچه را که به سوی آن بالا میرود، میداند. او با شماست هر جا که باشید، و خدا به آنچه انجام می‌دهید بیناست. فرمانروایی آسمانها و زمین از آن اوست. همه‌چیز به سوی خدا بازگردانده می‌شود. شب را در روز داخل میکند و روز را در شب داخل میکند، و او به آنچه در سینه‌هاست داناست. (آیات ۴ تا ۶)
It is He who created the heavens and the earth in six days and established Himself on the throne. He knows all that goes into the earth and all that comes out of it; all that descends from the skies and all that ascends to them. He is with you wherever you may be; and God sees all that you do. His is the dominion over the heavens and the earth. Everything goes back to God. He causes the night to pass into the day, and the day to pass into the night; and He has full knowledge of what is in peoples hearts. (Verses 4-6)
این آیات چندین حقیقت را بیان میکنند: آفرینش آسمانها و زمین توسط خداوند؛ استوا یافتن او بر عرش؛ آگاهی او از امور خاصی از آفریده‌هایش؛ همراهی او با همه، هر جا که باشند؛ بازگشت همه چیز به سوی او؛ تدبیر او در امور این جهان؛ و آگاهی او از آنچه در دل‌های مردم است. همه اینها از آن حقیقت بزرگ نخستین سرچشمه می‌گیرند، اما ارائه آنها در برابر این زمینه‌ی فراگیر جهانی، به آنها اثری ویژه می‌بخشد.
These verses mention several truths: God’s creation of the heavens and the earth; His establishing Himself on the throne; His knowledge of particular matters about His creation; His presence with everyone wherever they happen to be; the return of everything to Him; His conduct of the affairs of this world; and His knowledge of what is in people’s hearts. All these spring out of the first great truth, but their presentation against this universal background gives them special effect.
آسمانها و زمین با گستردگی، زیبایی، هماهنگی، دقت در جایگاه و حرکت، و یکنواختی پدیده‌هایشان، در دل‌های ما شگفتی و هیبت برمی‌انگیزند. آنها، همچون دل انسان، مخلوقات خدا هستند؛ از این رو، آنها نیز با دل انسان پیوند دارند. هنگامی که انسان به آفرینش آنها می‌نگرد و درباره‌ی آن می‌اندیشد، نغمه‌های آسمانی‌ای را بر دل او می‌نوازند. آنها به انسان میگویند که همگی به دست خدا آفریده شده‌اند و او را تسبیح میگویند.
The heavens and the earth strike awe in our hearts by their expanse, beauty, harmony, accuracy of position and movement and in the consistency of their phenomena. Like the human heart, they are God’s creatures. Thus, they too relate to man’s heart. They strike some heavenly tunes on it when man looks and reflects on their creation. They say to man that they are all created by God, and that they extol His praises.
انسان نیز باید همین کار را بکند. مانند آنان، او نیز باید حقیقت وجود خود را از وجود خدا استنباط کند.
Man should do the same. Like them, he should derive the truth of his existence from God’s existence.
شش روزی که خداوند در آن آسمانها و زمین را آفرید، تنها بر خداوند معلوم است. روزهای ما نتیجه‌ای تصادفی از چرخش زمین نسبت به خورشید است. این روز زمینی پس از آفرینش زمین و خورشید پدید آمد. بنابراین، نمی‌توانیم این روز زمینی را بر آفرینش جهان هستی تطبیق دهیم. از این رو، چنین دانشی را به خداوند وامی‌گذاریم.
The six days in which God created the heavens and earth are known only to God. Our own days are accidental results of the earth’s rotation in relation to the sun. This earth day came into existence after the creation of the earth and the sun. Therefore, we cannot apply this earth day to the creation of the universe. We, therefore, leave such knowledge to God.
او در زمان مناسب، اگر بخواهد، چنین اطلاعاتی را به ما می‌دهد۔
He gives us such information in due course, if He so pleases.
همین حکم دربارهٔ عرش نیز صادق است. ما به آن ایمان داریم همان‌گونه که خداوند آن را یاد کرده است، اما چگونگی آن را نمی‌دانیم. و اما اینکه خداوند بر عرش «استوا» یافته است، می‌توان گفت که این تعبیری است که بر تسلط خداوند بر تمام مخلوقاتش تأکید میکند. این سخن بر پایهٔ آنچه قرآن گفته است استوار است و در نتیجه، ما به یقین می‌دانیم که خداوند حالت و جایگاهش تغییر نمی‌کند.
The same applies to the throne. We believe in it as God has mentioned it, but we do not know its nature. As for God ‘establishing’ Himself on the throne, we can say that it is an expression that stresses God’s control of all His creation. This is based on what the Qur’an says and, as a result, we know for certain that God does not change situation or position.
او در یک حالت بر عرش ناپایدار نیست و سپس در حالتی دیگر استقرار یافته باشد. گفتنِ اینکه، چنان‌که برخی علما میگویند، ما ایمان داریم که خداوند بدون آنکه بدانیم چگونه، بر عرش مستقر شده است، توضیحی کافی برای عبارت «و بر عرش استوا یافت» به دست نمی‌دهد. بهتر آن است که گفته شود این اشاره به تسلط مطلق خداوند بر تمام آفرینش دارد. چنین تفسیری از روش ما، که از اظهار نظر شخصی درباره معانی اموری که به جهان ما تعلق ندارند خودداری می‌کنیم، تخطی نمی‌کند. بلکه ما بر آنچه قرآن بیان میکند و تصویری که از خداوند و صفات او ارائه می‌دهد تکیه داریم.
He is not unestablished on the throne in one situation and then in another established. To say, as some scholars do, that we believe in God’s establishing Himself on the throne without knowing how does not give us an adequate explanation of the phrase “and established Himself on the throne” It is preferable to say that this refers to God’s absolute control of all creation. To so explain this does not depart from our method of abstaining from personal views about the meaning of things that do not belong to our world. Instead, we are relying on what the Qur’an states and the impression it gives of God and His attributes.
علاوه بر خلقت و تدبیر، علمی مطلق و دقیق نیز از آنِ اوست. قرآن کریم گستره‌ی این علم را به شیوه‌ای شگفت‌انگیز توصیف میکند؛ شیوه‌ای که ذهن ما را به خود مشغول می‌دارد، آنگاه که می‌کوشیم آن را در پهنه‌ی بی‌کران هستی و در حرکتی بی‌وقفه دنبال کنیم. این بیش از یک دانشِ صرف است. تصویری الهام‌بخش است که تخیل‌ها را به خود جلب میکند:
Added to creation and control is absolute and careful knowledge. The Qur’an describes the extent of this knowledge in a marvellous way, one that captures our minds as we try to follow it against the great expanse of the universe in a never-ceasing movement. This is far more than mere knowledge. It is an inspiring image that captures imaginations:
«او آنچه را که در زمین فرو میرود و آنچه را که از آن بیرون میآید میداند؛ و آنچه را که از آسمانها فرود میآید و آنچه را که به سوی آنها بالا میرود.» (آیه ۴)
“He knows all that goes into the earth and all that comes out of it; all that descends from the skies and all that ascends to them” (Verse 4)
در هر لحظه، شمار بی‌شماری از موجودات و چیزها وارد زمین می‌شوند و شمار بی‌شمار دیگری از آن خارج می‌گردند. به همین ترتیب، در هر لحظه، شمار غیرقابل تصوری از قطره‌های باران، پرتوها، شهاب‌ها، دنباله‌دارها، فرشتگان، اشیای پنهان و مانند آنها از آسمانها فرود می‌آیند و شمار مشابهی از موجودات آشکار و نامرئی به سوی آنها بالا می‌روند. این عبارت کوتاهِ قرآنی به این جنبش همیشگی و چندسویه و به رویدادهای بزرگی که شمارش‌ناپذیرند اشاره دارد. ذهن ما را به نگریستن به همه‌جا وا می‌دارد؛ به اینکه چه چیزی به زمین وارد می‌شود یا از آن خارج می‌گردد، و چه چیزی از آسمانها فرود میآید یا به سوی آنها بالا میرود. بدین‌سان می‌توانیم نگاهی گذرا به علم کامل خداوند داشته باشیم، زیرا او از هرآنچه در همه‌جا روی می‌دهد آگاه است.
At every moment, countless numbers of creatures and things enter the earth, and countless others go out from it. Likewise, at every moment, unimaginable numbers of raindrops, rays, meteors, comets, angels, secret objects, etc. come down from the skies and similar numbers of visible and invisible creatures ascend to them. This short Quranic statement refers to this ever-continuous multi-way movement and to great events that are beyond count. It leaves our minds looking everywhere, watching what goes into the earth or out of it, and what comes down from the skies or goes up into them. In this way we can have a glimpse of God’s perfect knowledge as He is aware of everything that takes place everywhere.
به این ترتیب، ذهن ما می‌تواند در جهان خدا سیر کند، در حالی که هنوز بر روی زمین قرار داریم. ما با حواس بیدار به سفر ادامه می‌دهیم و از شکوه آنچه تجربه می‌کنیم به لرزه می‌افتیم.
Our minds can thus roam in God’s universe while we are still placed on earth. We travel on with alert senses, shuddering at the majesty of what we experience.
همان‌گونه که ذهن‌های ما همچنان به گستره‌ی عظیم جهان می‌نگرند، قرآن ما را به خودمان بازمی‌گرداند و احساسات درونی‌مان را لمس میکند.
As our minds continue looking at the great expanse of the universe, the Qur’an brings us back to ourselves and touches our inner feelings.
ما یاد می‌گیریم که خداوند با ماست، به ما نگاه میکند و اعمال ما را می‌بیند.
We learn that God is with us, looking at us and seeing our actions.
او هرجا که باشید با شماست؛ و خدا به آنچه انجام می‌دهید بیناست. (آیه ۴)
این یک گزاره‌ی واقعی است، نه مجازی.
He is so close: “He is with you wherever you may be; and God sees all that you do” (Verse 4) This is a factual statement, not a figurative one.
خداوند با همه کس و همه چیز است، در تمام اوقات و در هر مکانی. او هر کاری را که هر مخلوقی انجام می‌دهد می‌بیند. این حقیقتی بزرگ است. هنگامی که آن را به‌طور کامل درک کنیم، احساس هیبت و در کنار آن احساس شادی را تجربه می‌کنیم، زیرا می‌آموزیم که او با ماست. این سخن راست، هنگامی که به‌طور کامل فهمیده شود، برای آنکه ما را از دغدغه‌های دنیوی برتر بنشاند کافی است، و در عین حال همواره ما را هوشیار نگه می‌دارد و از اینکه در آنچه شایسته نیست غرق شویم بازمی‌دارد.
God is with everyone and everything, at all times and in all places. He sees everything every creature does. This is a great truth. When we fully understand it, we experience a sense of awe together with a sense of joy as we learn that He is with us. This true statement is enough, when fully understood, to elevate us above earthly considerations, while keeping us all the time on our guard, wary of indulgence in what is unbecoming.
باز هم این سوره فرمانروایی خداوند را یادآور می‌شود، اما در بافتی دیگر: «از آنِ اوست فرمانروایی آسمانها و زمین.
Once more the surah mentions God’s dominion, putting it in a different context: “His is the dominion over the heavens and the earth.
«همه چیز به سوی خدا بازمی‌گردد.» (آیه ۵) این مطلب نخستین بار در بافتار بخشیدن حیات، میراندن و قدرت مطلق ذکر شده است.
Everything goes back to God.” (Verse 5) This was mentioned the first time in the context of granting life, causing death and absolute power.
در اینجا، این موضوع در بافتار بازگشت همه چیز به سوی خدا ذکر شده است.
Here, it is mentioned in the context of the return of everything to God.
چنین بازگشتی ارتباطی نزدیک با سلطه بر هستی دارد. درک این حقیقت تضمین میکند که دل‌ها و اندیشه‌های ما در هیچ شرایطی و برای هیچ امری، در هیچ زمانی، به غیر از خدا روی نمی‌آورند. هرچه را که درخواست می‌کنیم، از خدا درخواست می‌کنیم، و هر کاری که انجام می‌دهیم تنها برای خشنودی خدا انجام خواهد شد. بدین ترتیب، در آشکار و نهان، در عمل و استراحت، در احساسات و گرایش‌ها، مطمئن خواهیم بود که راه درست را دنبال می‌کنیم، و همواره می‌دانیم که هیچ کس جز خدا نمی‌تواند در برابر هیچ پیشامد ناگواری یاری یا حفاظتی فراهم آورد.
Such return closely relates to dominion over the universe. Appreciating this truth ensures that our hearts and minds never turn to anyone other than God in any situation or for any matter, at any time. Whatever we ask, we ask of God, and whatever we do will be done only to please God. Thus we are sure to follow the right way in public and private, in action and rest, in feelings and leanings, always knowing that none other than God can provide any help or protection against any adverse eventuality.
این بخش آغازین با اشاره‌ای به جنبه‌ای ملایم از قدرت خداوند در جهان هستی که در اطراف ما می‌بینیم و در احساسات درونی‌مان تجربه می‌کنیم، پایان می‌یابد: «او شب را در روز داخل میکند و روز را در شب داخل میکند، و او به آنچه در سینه‌ها است داناست.» (آیه ۶)
گذر شب به روز و روز به شب، حرکتی پیوسته و ملایم است. این ممکن است به این معنا باشد که شب در مرحله‌ای بخشی از روز را می‌گیرد و در مرحله‌ای دیگر روز بخشی از شب را. یا ممکن است به معنای نفوذ واقعی شب در روز به هنگام غروب و نفوذ روز در شب به هنگام طلوع باشد. کاری مشابه و ملایم، آگاهی از آنچه در دل‌های مردم است، یعنی رازهای پنهانی که به هیچ‌کس گفته نمی‌شود. احساس دست خداوند که شب را در روز و روز را در شب فرو می‌برد، به شیوه‌ای بسیار ظریف و لطیف، ذهن ما را حساس و اندیشه‌ورز میکند. همین سخن درباره احساس اینکه خداوند از افکار و احساسات درونی به‌طور کامل آگاه است نیز صادق است.
This opening concludes with a reference to a gentle aspect of God’s power we see around us in the universe, and within us in our inner feelings: “He causes the night to pass into the day, and the day to pass into the night; and He has full knowledge of what is in people's hearts.” (Verse 6) The passing of the night into the day and the day into the night is a continuous and gentle movement. This may mean that the night extends taking part of the day at one stage and the day extends at another stage taking part of the night. Or it may mean the actual penetration of the night into the day at the time of sunset and the penetration of the day into night at the time of sunrise. A similarly gentle action is the knowledge of what is in people’s hearts, which means their guarded secrets that are told to no one. The feeling of Gods hand pushing the night into the day and the day into the night, in a very subtle and gentle way, makes our minds sensitive and reflective. The same can be said about feeling that God is fully aware of inner thoughts and feelings.