سوره اکنون به نگرش آنان نسبت به پیامبر ﷺ و پیام حقیقی او می‌پردازد و همان‌گونه که حقانیت یگانگی خداوند را پیشتر اثبات کرده، اکنون حقانیت وحی را اثبات می‌کند:
The surah now discusses their attitude towards the Prophet and his true message, establishing the truth of revelation as it has already established the truth of God’s oneness:
هنگامی که آیات روشن ما بر آنان تلاوت می‌شود، کافران درباره‌ی حق، آنگاه که به سویشان آورده می‌شود، می‌گویند: «این جادوی آشکار است.» آیا می‌گویند: «او آن را به دروغ به خدا بسته است؟» بگو: «اگر آن را به دروغ به خدا بسته باشم، شما در برابر خدا هیچ‌گونه یاری‌ای برای من نخواهید داشت.»
Whenever Our revelations are recited to them in all their clarity, the unbelievers describe the truth when it is delivered to them: 'This is plain sorcery. ’ Do they say: 'He has invented it himself? Say: 'If I have invented it, you cannot be of the Least help to me against God.
او بر آنچه میان خود درباره‌اش می‌گویید آگاه است. همین بس که او میان من و شما گواه است. او آمرزندهٔ مهربان است. بگو: «من نخستین فرستادهٔ خدا نیستم. نمی‌دانم با من یا با شما چه خواهد شد. تنها از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم. من فقط هشداردهندهٔ آشکارم.» بگو: «آیا اندیشیده‌اید؟
He is fully aware of what you say amongst yourselves about it. Sufficient is He as a witness between me and you. He is Much-Forgiving, Ever- Merciful. Say: 'I am not the first of God's messengers. I do not know what will be done with me or with you. I only follow what is being revealed to me. I am only a plain warner. Say: 'Have you thought:
اگر این قرآن واقعاً از جانب خدا باشد و شما آن را انکار کنید، چه؟ و اگر شاهدی از بنی‌اسرائیل بر همانندی آن [با کتاب‌های پیشین] گواهی دهد و به آن ایمان آورده باشد، در حالی که شما از روی تکبر سرکشی می‌کنید [چه می‌شود؟] {خداوند مردم ستمکار را هدایت نمی‌کند}. کافران درباره کسانی که ایمان آورده‌اند می‌گویند: «اگر این [پیام] خیری در بر داشت، این مردم بر ما در پذیرش آن پیشی نمی‌گرفتند». {و چون به آن هدایت نمی‌پذیرند، همواره خواهند گفت: این دروغی کهنه است}. و پیش از این، کتاب موسی به عنوان راهنما و رحمتی [از جانب خدا] نازل شده بود.
what if this Quran is really from God and you reject it? What if a witness from among the Children of Israel testifies to its similarity [to earlier scriptures], and has believed in it while you glory in your arrogance? God does not guide wrongdoers.' The unbelievers say of those who believe: 'If this [message] were any good, these people would not have preceded us in accepting it. 'Since they refuse to be guided by it, they will always say, 'This is an ancient falsehood.' Yet before this the book of Moses was revealed as a guide and a [sign of God's] grace.
این کتاب به زبان عربی آن را تأیید می‌کند، تا ستمکاران را هشدار دهد و به نیکوکاران مژده دهد. (آیات ۷-۱۲)
This book confirms it in the Arabic tongue, to warn the wrongdoers and to give good news to those who do good. (Verses 7-12)
این سوره نخست آنان را به سبب برخوردی که با آیات الهی داشتند سرزنش می‌کند؛ آیاتی که «با روشنی تمام» نازل شده است، بی‌هیچ ابهام، و جایی برای شک باقی نمی‌گذارد. افزون بر این، حقیقتی انکارناپذیر را عرضه می‌کند. با این همه، آنان این وحی را «جادوی آشکار» می‌نامند. چنان‌که همه می‌دانیم، حقیقت با جادو تفاوت بسیار دارد؛ این دو را نمی‌توان با هم اشتباه گرفت یا به یک چشم نگریست. از این رو سوره بحث خود را با رد این ادعاهای مضحک آغاز می‌کند.
The surah first rebukes them for the reception they gave to God’s revelations when it is given ‘in all clarity’, free of ambiguity, leaving no room for doubt. Besides, it presents the indisputable truth. Yet they describe this revelation as 'plain sorcery . As we all know, truth is vastly different from sorcery; the two cannot be confused or viewed in the same way. Thus the surah begins its discussion by refuting their ridiculous claims.
سپس [قرآن] به ادعای دیگرِ آنان می‌پردازد که [پیامبر] آن را «جعل» کرده است. این سخن را به‌صورت پرسش مطرح می‌کند، نه گزارش، و این تصور را القا می‌کند که چنین چیزی ساخته نمی‌شود، یا دست‌کم بعید است که ساخته شود: «آیا می‌گویند: "خودش آن را بربافته است"؟» (آیه ۸). چه ادعای بی‌شرمانه‌ای! به پیامبر دستور داده می‌شود که با تمام ادب شایسته‌ی مقام پیامبری خداوند به ایشان پاسخ دهد، ادبی که بازتاب شناخت او از پروردگارش و از رسالتش، و نیز آگاهی او از قدرت و ارزش‌های واقعی در هستی است: «بگو: اگر آن را بربافته باشم، شما هیچ کاری نمی‌توانید برای من در برابر خدا بکنید. او به آنچه در میان خود درباره‌ی آن می‌گویید آگاه است. همین بس که او میان من و شما گواه باشد. او آمرزنده‌ی مهربان است» (آیه ۸).
It then picks up on their other claim alleging that the Prophet had 'invented it. It states this in the form of a question, not a report, giving the impression that such a thing cannot be made or at least is unlikely to be made: "Do they say: 'He has invented it himself'?' (Verse 8) What a shameless claim! The Prophet is instructed to reply to them in all the politeness that fits his position as a prophet of God, reflecting his understanding of his Lord and his mission, as well as his knowledge of the true power and values in the universe: "Say: If I have invented it, you cannot be of the least help to me against God. He is fully aware of what you say amongst yourselves about it. Sufficient is He as a witness between me and you. He is Much-Forgiving, Ever-Merciful” (Verse 8)
در حقیقت، به پیامبر دستور داده می‌شود که از آنان بپرسد: چگونه و به خاطر چه کسی و با چه هدفی من آن را جعل کنم؟ آیا آن را جعل می‌کنم تا شما به من ایمان بیاورید و از من پیروی کنید؟ اگر چنین باشد، شما هیچ کمکی به من در برابر خدا نمی‌توانید بکنید. او قطعاً مرا به حساب خواهد کشید.ﷺ
Essentially, the Prophet is instructed to ask them: how, for whose interest and for what objective would I invent it? Would I invent it so that you can believe in and follow me? If this is the case, you cannot help me in the least against God. He will surely hold me to account.
چه فایده‌ای برای من دارد که تو از من پیروی کنی، در حالی که نمی‌توانی کوچک‌ترین یاری یا پناهی به من بدهی، آن هنگام که خدا من را به خاطر چنین بدعتی مجازات کند؟
What use would it be to me if you follow me, when you cannot give me the slightest support or protection when God punishes me for such invention?
این پاسخی شایسته از پیامبری است که از جانب خداوند فرمان دارد و در هستی هیچ قدرتی جز قدرت او را به رسمیت نمی‌شناسد. افزون بر این، پاسخی منطقی است که هرگاه به‌طور عینی سنجیده شود، برای مخاطبان کاملاً معتبر به نظر می‌رسد. پیامبر این پاسخ را می‌دهد و داوری را به خداوند واگذار می‌کند: «و او به آنچه میان خود درباره‌اش می‌گویید آگاه است» (آیه ۸). او شاهد همه گفتار و کردار آنان است و همین برای تضمین داوری عادلانه کافی است: «همین بس که او میان من و شما گواه باشد.» و با این حال «او آمرزنده و مهربان است» (آیه ۸). ممکن است با شما مدارا کند، فضل خود را بر شما ارزانی دارد و هدایتتان کند و خطای پیشین شما را ببخشد. پس این پاسخی است که هشدار را با اقناع درمی‌آمیزد. دل‌ها را به نرمی لمس می‌کند و مردم را متوجه می‌سازد که این موضوع بسیار جدی‌تر از آن است که به پندارهای بی‌پایه‌شان واگذار شود.
This is a fit response from a Prophet who is instructed by God, and who recognizes no power in the universe other than His. Besides, it is a logical response which, when objectively considered, appears to the addressees to be truly valid. The Prophet makes this response and leaves them to God for judgement: “He is fully aware of what you say amongst yourselves about it” (Verse 8) He is a witness to all that they say and do, and this is enough to ensure a fair judgement: “Sufficient is He as a witness between me and you.” Yet, “He is Much-Forgiving, Ever-Merciful.” (Verse 8) He may treat you with compassion, bestow His grace on you and guide you, forgiving you your earlier error. It is a response, then, that combines warning with persuasion. It gently touches hearts and makes people realize that the matter is far too serious to be left to their absurdities.
یک استدلال دیگر ارائه می‌شود، این بار با تکیه بر واقعیت‌ها.
Yet another argument is provided, this time drawing on realities.
چرا آنان ایدهٔ نازل شدن پیامی الهی از راه وحی را رد می‌کنند؟ چرا این‌قدر شتاب دارند که آن را سحر یا ساختگی بخوانند، با اینکه در آن هیچ چیز عجیب یا غیرعادی نیست؟
«بگو: من نخستین فرستادهٔ خدا نیستم، و نمی‌دانم با من و با شما چه خواهد شد. من فقط از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم، و جز هشداردهندهٔ آشکار نیستم» (آیهٔ ۹)
Why do they reject the idea of a Divine message being given through revelation? Why are they so quick to denounce it as sorcery or as an invention, when there is nothing strange or unusual about it? “Say: I am not the first of God's messengers. I do not know what will be done with me or with you. I only follow what is being revealed to me. I am only a plain warner(Verse 9)
پیامبر محمد ﷺ پدیده‌ای کاملاً تازه نبود؛ او یکی از حلقه‌های زنجیرهٔ فرستادگان خدا بود. وضعیت او همانند وضعیت همهٔ پیامبرانی بود که پیش از او آمدند. او انسانی عادی بود که خدا می‌دانست برای رساندن پیام او شایستگی دارد.
The Prophet Muhammad (peace be upon him) was not a totally new phenomenon: he was one in a line of God’s messengers. His situation was the same as all messengers who preceded him. He was an ordinary human being whom God knew to be suited to deliver His message.
بنابراین، او وحی خود را به او داد و پیامبر فرمان‌های خدا را به اجرا درآورد. این است ویژگی یک پیام الهی. هنگامی که فرستاده‌ی خدا این پیوند را احساس می‌کند، از خدا دلیل نمی‌خواهد و برای خود چیز ویژه‌ای درخواست نمی‌کند؛ بلکه به سادگی به ابلاغ پیام خدا که بر او نازل می‌شود ادامه می‌دهد. «من نمی‌دانم با من و با شما چه خواهد شد. من تنها از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم.» او به وظیفه‌ی ابلاغ پیام خود ادامه می‌دهد، نه به‌خاطر دانشی که از عالم ورای ادراک انسانی دارد، و نه به‌سبب اطلاعاتی که دربارهٔ آنچه برای او، قومش یا پیامش رخ خواهد داد به او داده شده است. او تنها دستورها را دنبال می‌کند، به پروردگارش اعتماد دارد و خود را تسلیم او می‌سازد. آینده برای او ناشناخته است؛ رازهای آن نزد پروردگارش است و او در پی دانستن آنها نیست. تمام آرامشی را که نیاز دارد دارد و درمی‌یابد که نگرش درست برای او این است که از حدود مأموریتی که به او سپرده شده فراتر ننگرد: «من تنها هشداردهنده‌ای آشکارم.»
Therefore, He gave him His revelations and the Prophet carried out Gods orders. This is what a Divine message is like. When a messenger of God feels this bond, he does not ask God for proof, nor does he request anything special for himself; he simply moves on to deliver Gods message as it is revealed to him. “/ do not know what will be done with me or with you. I only follow what is being revealed to mt” He gets on with the task of delivering his message, not because of any knowledge he has of the realm that lies beyond human perception, nor because of any information given to him about what will happen to him, his people or his message. He simply follows instructions, trusting his Lord, submitting himself to Him. The future is unknown to him; its secrets are with his Lord and he does not seek to know them. He has all the reassurance he needs, and he realizes that the proper attitude for him is not to look beyond the limits of the mission he has been assigned: “lam only a plain warner.” 9)
آن دعوتگران اسلام که از بصیرتی ژرف در پیام آن برخوردارند، از پی پیامبر ﷺ می‌روند و همان آرامش را می‌یابند. آنان بی‌آنکه سودی شخصی یا منفعت خویشتن را در نظر داشته باشند، به دعوت پیام الهی ادامه می‌دهند. نمی‌دانند آینده برای آن و برای خودشان چه در پی دارد. از پروردگارشان دلیل و نشانه‌ای نمی‌طلبند؛ آنچه از دلیل نیاز دارند در دلهایشان است. و برای خود لطف و عنایت ویژه‌ای نمی‌خواهند؛ همین که در این راه گام می‌زنند، برایشان لطفی کافی است. وظیفه‌شان را ادا می‌کنند و همین برای آنان بس است. از مرزی که خداوند برایشان مشخص کرده است، فراتر نمی‌روند.
Those advocates of Islam endowed with profound insight into its message follow in the footsteps of the Prophet and find the same reassurance. They carry on with their advocacy of the Divine message seeking neither personal gain nor self interest. They do not know what the future holds for it or for them. They do not ask their Lord for evidence; they have all the evidence they need in their hearts. Nor do they pray for any special favour; it is sufficient favour for them that they follow this line. They discharge their duty, and this is enough for them. They do not overstep the fine line God has demarcated for them.
سپس این سوره، شاهدی را پیش روی کافران قرار می‌دهد که نزدیک است و گواهی‌اش به‌ویژه مرتبط است، زیرا او به دینی الهی و پیشین تعلق دارد که پیروانش از ماهیت وحی آگاه‌اند:
The surah then puts before the unbelievers a witness who is close at hand and whose testimony is particularly relevant because he belongs to an earlier Divine religion whose followers are aware of the nature of revelation:
بگو: «آیا اندیشیده‌اید؟ اگر این قرآن واقعاً از جانب خدا باشد و شما به آن کفر ورزید، [چه خواهد شد]؟ و اگر گواهی از میان بنی‌اسرائیل بر همانندی آن [با کتاب‌های پیشین] گواهی دهد و به آن ایمان آورد، در حالی که شما از روی تکبر سرکشی می‌کنید [چه؟]» بی‌تردید خدا قوم ستمگر را هدایت نمی‌کند.
Say: 'Have you thought: what if this Quran is really from God and you reject it? What if a witness from among the Children of Israel testifies to its similarity [to earlier scriptures], and has believed in it while you glory in your arrogance? God does not guide wrongdoers. 9
این آیه ممکن است به یک یا چند تن از یهودیانی اشاره داشته باشد که با آگاهی از ماهیت تورات دریافتند که قرآن همان ماهیتِ کتاب‌های پیشین الهی را دارد و در نتیجه خود را مؤمن به اسلام اعلام کردند. گزارش‌هایی وجود دارد که آیه به‌طور مشخص درباره عبدالله بن سلام نازل شده است. با این حال، این سوره در مکه نازل شده و عبدالله بن سلام تنها پس از هجرت پیامبر ﷺ به مدینه اسلام آورد. گزارش‌های دیگری نشان می‌دهند که این آیه در مدینه نازل شده و بدین‌ترتیب به این فرد خاص اشاره دارد. گزارش‌های دیگری نیز می‌گویند که آیه در مکه نازل شده و از این رو به او مربوط نخواهد بود. همچنین ممکن است آیه به وضعیتی دیگر اشاره داشته باشد که در زمانی رخ داد که پیامبر ﷺ هنوز در مکه دعوت خود را ادامه می‌داد و شمار اندکی از پیروان ادیان الهی پیشین به اسلام گرویدند. این موضوع برای عرب‌های بت‌پرست بسیار مهم بود. از این رو قرآن بیش از یک بار به آن اشاره می‌کند و استدلالی قوی در پاسخ به آن بت‌پرستانی ارائه می‌دهد که پیام الهی را بدون هیچ دلیلی رد می‌کردند.
This verse may refer to one or more of the Jews who, knowing the nature of the Torah, recognized that the Qur’an had the same nature as earlier revealed books and, therefore, declared themselves believers in Islam. There are reports that it refers specifically to 'Abdullah ibn Sallam. However, this surah was revealed in Makkah, and ‘Abdullah ibn Sallam only adopted Islam when the Prophet later migrated to Madinah. Other reports suggest that this verse was revealed in Madinah, thus confirming that it refers to this particular individual. Still other reports suggest that the verse was revealed in Makkah and hence would not refer to him. It may also be that the verse refers to a different situation that took place when the Prophet was still advocating his message in Makkah, when a small number of followers of earlier Divine religions adopted Islam. This would have been particularly significant for the idolater Arabs. Hence, the Qur’an refers to it more than once, delivering a strong counter argument to those idolaters who rejected the Divine message without any basis.
این سوره در ارائه استدلال خود به آنان از سبکی ویژه بهره می‌گیرد:
The surah uses a special style in presenting its argument to them:
«آیا اندیشیده‌اید: اگر این قرآن واقعاً از جانب خدا باشد و شما آن را انکار کنید...» (آیهٔ ۱۰) این آیه می‌خواهد آن انکار سرسختانه را تکان دهد و در دل آنان ترسی نسبت به سرانجام کار برانگیزد. از آنجا که احتمال دارد قرآن واقعاً از جانب خدا باشد، چنان‌که محمد ﷺ می‌گوید، آیا نباید پیش‌بینی کنند، مبادا انکار آن ایشان را به فرجامی هولناک بکشاند؟ آیا ممکن است همهٔ هشدارهایی که قرآن می‌دهد تحقق یابد؟ آیا بهتر نیست که در کل موضوع بیندیشند، مبادا خود را در معرض همهٔ آنچه قرآن از آن بیم می‌دهد قرار دهند؟ این احتیاط خردمندانه‌تر است، به‌ویژه با توجه به اینکه یک یا چند تن از پیروان ادیان آسمانی تأیید کرده‌اند که قرآن همسان کتاب‌های آسمانی پیشین است و سپس به ایمان خود به آن اعلام اعتقاد کرده‌اند. در مقابل، آنان که زبان قرآن زبان ایشان است، همچنان بر انکار خود پافشاری می‌کنند. این براستی ستمی آشکار است، زیرا حقیقت را پنهان می‌سازد، و سزاوار کیفر الهی است: «خداوند ستمکاران را هدایت نمی‌کند.» (آیهٔ ۱۰)
“Have you thought: what if this Quran is really from God and you reject it?...” (Verse 10) It aims to shake their stubborn rejection and raise a fear within them concerning the eventual result. Since there is a possibility that the Qur’an may really be from God, as Muhammad (peace be upon him) says, should they not take precautions lest their rejection of it brings them to a terrible end? Could all the warnings it provides come true? Would they not be better advised to reflect on the whole matter lest they leave themselves open to all that it warns them against? Taking such precautions is all the wiser, considering that one or more of the people of Divine faiths confirmed that the Qur’an is of the same nature as earlier revealed scriptures, and followed this by declaring their belief in it. By contrast, they, whose language the Qur’an speaks, persist with their rejection. This is indeed blatant wrongdoing as it suppresses the truth. It deserves God’s punishment: “God does not guide wrongdoers.” (Verse 10)
این سوره همچنان آنچه را که مشرکان عرب درباره قرآن و اسلام می‌گفتند بازگو می‌کند. این سوره به‌طور مشخص به غرور آنان اشاره دارد، آنگاه که می‌کوشیدند خود را برتر از مؤمنان نشان دهند.
The surah continues to report what the pagan Arabs said about the Qur’an and Islam. It specifically mentions their arrogance as they try to show themselves as superior to the believers:
کافران درباره کسانی که ایمان آورده‌اند می‌گویند: اگر این [پیام] خوب بود، این مردم در پذیرفتن آن بر ما پیشی نمی‌گرفتند۔ ۹ از آنجا که از هدایت یافتن به وسیله آن سر باز می‌زنند، همواره خواهند گفت: "این دروغی کهنه است۔" (آیه ۱۱)
The unbelievers say of those who believe: If this [message] were any good, these people would not have preceded us in accepting it. 9 Since they refuse to be guided by it, they will always say, 'This is an ancient falsehood/ (Verse 11)
در میان نخستین مسلمانان کسانی بودند که در جامعه مکّی ضعیف و تهیدست بودند. برای بزرگان متکبّر قریش، این موضوع نقطه ضعفی به شمار می‌آمد. آنان می‌گفتند: «اگر اسلام خوب بود، ما نخستین کسانی بودیم که خوبی آن را تشخیص می‌دادیم. آن دیگران نمی‌توانستند پیش از ما به آن بگروند. با توجّه به جایگاه، دانش و فهم ما، ما شایسته‌تریم که خوب را از بد تشخیص دهیم.» اما چنین نبود. آنچه ایشان را از پذیرش اسلام بازمی‌داشت، هیچ تردیدی نبود که دربارهٔ آن داشته باشند، و نه ناتوانی‌شان در تشخیص نیکی و استواری آن، بلکه این واقعیت بود که آن‌قدر غرور داشتند که از رهبری محمّد ﷺ پیروی نکنند. آنان به‌ویژه از هرگونه از دست رفتن جایگاه اجتماعی یا امتیازهای اقتصادی‌شان بیم داشتند. افزون بر این، به نیاکان خود و به آنچه بدان باور داشتند، افتخار می‌کردند. در مقابل، کسانی که به ندای اسلام شتابان پاسخ دادند، کمترین توجّهی به چنین ملاحظاتی نداشتند. غرور همواره مانع از آن می‌شود که متکبّران به صدای فطرت سالم گوش دهند؛ آنان را از پذیرفتن حقیقت بازمی‌دارد. غرور و تکبّر همواره مردم را لجوج می‌کند و آنان را وا می‌دارد که به بهانه‌های بی‌اساس متوسّل شوند و دربارهٔ حقیقت و حامیان آن ادّعاهای نادرست کنند. آنان هرگز نمی‌پذیرند که در اشتباهند. در واقع، خود را در مرکز زندگی قرار می‌دهند، گویی محور چرخش خود زندگی‌اند: «چون از پذیرفتن هدایت آن سر باز می‌زنند، همواره خواهند گفت: "این دروغی کهنه است."» (آیهٔ ۱۱) از آنجا که حقیقت را نپذیرفته‌اند، پس باید در خود حقیقت ایرادی باشد. آنان نمی‌توانستند اشتباه کنند. می‌کوشند آنچه را که خود دربارهٔ عصمت خویش احساس می‌کنند، بر توده‌های مردم القا کنند! بحث دربارهٔ وحی با اشاره‌ای به کتاب‌های موسی پایان می‌یابد:
Among the earliest Muslims were those who were poor and weak in Makkan society. To the arrogant elders of the Quraysh, this was a point of weakness. They boasted: ‘had Islam been good, we would have been the first to recognize its goodness. Those others could not have preceded us in following it. Given our positions, knowledge and understanding, we are better equipped to determine what is good.’ Yet this was not so. What stopped them from accepting Islam was not any doubt that they had about it or that they did not recognize how good and sound it was, but rather the fact that they were too proud to follow Muhammad’s lead. They especially feared any loss of their social position or their economic privileges. Moreover they were proud of their ancestors and what they believed in. By contrast, those who were quick to respond to the call of Islam paid little attention to such considerations. Pride always prevents the arrogant from listening to the voice of sound nature; it precludes them from accepting the truth. Pride and arrogance always make people stubborn, urging them to seek hollow excuses and make false claims about the truth and its advocates. They will never acknowledge that they are wrong. Indeed, they put themselves at the centre of life, as if they were the pivot around which life itself turns: “Since they refuse to be guided by it, they will always say, 'This is an ancient falsehood. (Verse 11) Since they have not acknowledged the truth, then there must be something wrong with it. They could not make a mistake. They try to impress on the masses what they feel of their own infallibility! The case for revelation concludes with a reference to Moses’ scriptures:
و پیش از این، کتاب موسی به عنوان راهنما و رحمتی [از جانب خدا] نازل شده بود. این کتاب آن را در زبان عربی تصدیق می‌کند، تا ستمکاران را هشدار دهد و به نیکوکاران مژده دهد. (آیه ۱۲)
Yet before this the book of Moses was revealed as a guide and a [sign of God's] grace. This book confirms it in the Arabic tongue, to warn the wrongdoers and to give good news to those who do good. (Verse 12)
قرآن بارہا اُس پیوند کی طرف اشارہ کرتا ہے جو اُس کا پہلی آسمانی کتابوں کے ساتھ ہے، خصوصاً وہ کتاب جو موسیٰ علیہ السلام کو دی گئی، اور اِس بات کو مدِ نظر رکھتے ہوئے کہ عیسیٰ علیہ السلام کو دی گئی کتاب تورات کی تکمیل تھی، جس میں بنیادی عقیدہ اور قانون سازی موجود ہے۔ اسی لیے موسیٰ کی کتاب کو "امام" یعنی راہنما کہا گیا ہے، اور اسے "رحمت" کے طور پر بیان کیا گیا ہے۔ درحقیقت تمام آسمانی پیغامات زمین اور اس کے باشندوں پر اُس کی نعمت کی نشانیاں ہیں، ہر لحاظ سے۔ یہ وہ نعمت اور رحمت ہے جو اس دنیا کی زندگی اور آخرت دونوں میں پھیلی ہوئی ہے۔ یہ موجودہ کتاب، قرآن، "عربی زبان میں اس کی تصدیق کرتی ہے"۔ یہ اُس اصل ماخذ کی تصدیق کرتی ہے جو تمام آسمانی ادیان کی بنیاد ہے، اور اُس الٰہی ضابطۂ حیات کی بھی جس کی تمام ادیان تلقین کرتے ہیں۔ یہ اُس سیدھے راستے کی تصدیق کرتی ہے جو انسانیت کو دکھایا گیا تاکہ وہ اپنے رب سے تعلق قائم رکھے۔ عربی زبان میں ہونے کا ذکر عربوں کو اُس الٰہی احسان کی یاد دلاتا ہے کہ اللہ نے انہیں اپنے پیغام کا حامل بنانے کے لیے چُنا اور قرآن کے لیے ان کی زبان کو منتخب فرمایا۔ یہ آیت پیغام کی نوعیت اور اس کے مقصد کو بھی بیان کرتی ہے: "ظالموں کو خبردار کرنے اور نیکی کرنے والوں کو خوشخبری دینے کے لیے۔" (آیت 12)
The Qur’an repeatedly refers to its bond with earlier Divine books, particularly the one given to Moses, considering that the one given to Jesus was a complement to the Torah, which contains the basic faith and legislation. Hence, Moses’ book is defined as ‘a guide , or imam in Arabic, and described as 'grace'. Indeed, all Divine messages are signs of His grace bestowed on earth and its inhabitants, in every sense of the word. It is grace and mercy extended throughout this life and in the life to come. This present book, the Qur’an, “confirms it in the Arabic tongue” It confirms the original source that forms the basis of all Divine religions and also the Divine code of life advocated by all religions. It confirms the true direction shown to humanity to ensure that it remains in contact with its Lord. The reference to its being in Arabic serves to remind the Arabs of Gods favour in choosing them to be the bearers of His message to humanity and choosing their language for the Qur’an. The verse also speaks of the nature and function of the message: “ To warn the wrongdoers and to give good news to those who do good.” (Verse 12).