القصص (داستان)

القصص (داستان) - در سایهٔ قرآن | Quran Course

0% read · 3 min left

در سایهٔ قرآن Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

القصص (داستان)

Al-Qasas (The Story)

by Sayyid Qutb3 min readViewed 203 times

مقدمه

Prologue

این سوره در مکه نازل شد، در زمانی که مسلمانان اقلیتی کوچک و بی‌قدرت بودند، در حالی که مشرکان کاملاً بر قدرت، ثروت، جایگاه و اقتدار مسلط بودند. در چنین بستری، این سوره معیار حقیقی ارزش‌ها و قدرت را مشخص می‌کند: به روشنی بیان می‌دارد که در هستی تنها یک قدرت حقیقی وجود دارد که از آنِ خداست، و تنها یک ارزش حقیقی، که ایمان است. کسی که مورد حمایت خدا قرار گیرد، هرچند از قدرت مادی بی‌بهره باشد، نباید هراسی داشته باشد، و کسی که خدا با او مخالف باشد، هرچند همه گونه قدرت مادی را در اختیار داشته باشد، نه آرامش خواهد یافت و نه امنیت. کسی که ارزش ایمان را در وجود خود جای دهد از هر خیر و نیکی بهره‌مند می‌شود، و آن که از ایمان تهی باشد، هیچ سودی نخواهد برد.

This sūrah was revealed in Makkah, at a time when the Muslims were a small minority without power, while the idolaters were in full control of power, wealth, position and authority. In this context, the sūrah establishes the true standard of values and power: it clearly states that there is only one true power in the universe, God’s, and only one true value, faith. Whoever enjoys God’s support need have no fear, even though he may be bereft of material power, and whomever God opposes can enjoy neither peace nor security even though he may be in possession of all types of material power. A person who enshrines the value of faith enjoys every good thing, whilst the one who lacks it will not reap any benefit whatsoever.

اولین داستان از این دو داستان به قدرت و اقتدار می‌پردازد؛ فرعون، طاغوتی بی‌رحم، را نشان می‌دهد که نسبت به هر منبع خطری هوشیار است. سپس موسی است، نوزادی شیرخوار که نه قدرتی دارد و نه پناهگاهی. فرعون خود را برتر دانسته بود، بر مردم فرمان می‌راند و آنان را به بخش‌ها و طبقات تقسیم می‌کرد، بنی‌اسرائیل را آزار می‌داد، مردانشان را می‌کشت و زنانشان را زنده نگه می‌داشت، و با دقت مراقب بود مبادا کاری کنند که به غصب قدرت او بینجامد. اما تمام توان و احتیاط‌های او در برابر کودکی خردسال که تحت حمایت تنها قدرت حقیقی‌ای بود که از هر شری نگه می‌دارد، هیچ سودی نداشت. در واقع این قدرت آشکارا با فرعون به مبارزه برمی‌خیزد: کودک را در دامان خود فرعون می‌اندازد، او را در کاخ خود فرعون جای می‌دهد تا همسر خود فرعون به او مهر بورزد، در حالی که فرعون ایستاده و در برابر موسی ﷺ هیچ کاری از دستش برنمی‌آید. برعکس، او با دستان خود کاری را انجام می‌دهد که مایه سرنگونی‌اش می‌شود.

The first of these two stories tackles power and authority, showing Pharaoh, a ruthless tyrant, alert to any source of danger. Then, there is Moses, a suckling baby with neither power nor shelter. Pharaoh had exalted himself, ruling over and dividing people into sections and classes, persecuting the Children of Israel, slaying their men and sparing their women, watching carefully lest they should do anything that might constitute a usurpation of his control. Yet all his might and precautions were of little avail against a little child who was cared for by the only real power that protects from all evil. Indeed this power challenges Pharaoh openly, throwing the child into his own lap, placing him in Pharaoh’s own palace so as to be doted upon by his own wife, while he stands by, unable to do anything against Moses. On the contrary, he does with his own hands what brings about his downfall.

داستان دوم ارزش ثروت را نشان می‌دهد، و همچنین ارزش دانش را. ثروت توجه همگان را به خود جلب کرد، آنگاه که قارون را دیدند که با زیورهای گوناگونش خودنمایی می‌کرد. او گنجینه‌هایی چنان عظیم داشت که تنها حمل کلیدهای این گنجینه‌ها به گروهی از مردان نیرومند نیاز داشت که از این کار بسیار خسته می‌شدند. افزون بر این، قارون دانشی نیز داشت که گمان می‌کرد همین دانش او را به این همه ثروت رسانده است. با این حال، کسانی از قومش که از دانش راستین برخوردار بودند، مفتون چنین ثروتی نشدند. آنان پاداش خداوند را می‌جستند، زیرا می‌دانستند که آن پاداش بی‌نهایت بهتر و پایدارتر است. سپس قدرت خداوند مداخله کرد و او و خاندانش را در زمین فرو برد، و به بینندگان نشان داد که نه ثروت و نه دانش هیچ‌کدام برای قارون سودی نداشت. مداخله در اینجا مستقیم است، همان‌گونه که در مورد فرعون نیز چنین بود، آنگاه که او و سپاهیانش در دریا غرق شدند.

The second story demonstrates the value of wealth, as also the value of knowledge. Wealth occupied everyone’s attention as they watched Qārūn strutting about in his various adornments. He possessed such enormous treasures that just to carry the keys of these treasures required a whole group of strong men, who would find the task very tiring. What is more, Qārūn also had knowledge which he thought to have brought him all this wealth. Yet those endowed with true knowledge among his people were not bewitched by such wealth. They looked to God’s reward, knowing that this is infinitely better and more lasting. Then God’s power intervened sinking him and his household into the earth, showing beholders that neither wealth nor knowledge were of any avail to Qārūn. The intervention here is direct just as it is with Pharaoh when he and his troops were drowned in the sea.

کافران به پیامبر ﷺ می‌گفتند: «اگر همراه با تو به هدایت پیروی کنیم، از سرزمین‌مان ربوده خواهیم شد.» (آیه ۵۷) بدین‌ترتیب، آنان رد پیام پیامبر ﷺ را بر این پایه توجیه می‌کردند که اگر عقاید کهن خود را تغییر دهند، مردم ایشان را از سرزمین‌شان بیرون خواهند راند. به عبارت دیگر، آنان می‌خواستند مطمئن شوند که مردم همچنان ایشان را با هیبت و احترام می‌نگرند، زیرا ایشان متولیان مسجد الحرام بودند. خداوند در اینجا داستان‌های موسی و فرعون را بازگو می‌کند تا نشان دهد کدام مردم از امنیت برخوردارند و کدام‌یک گرفتار ترس فراگیرند. به آنان می‌گوید که تنها در پناه خداوند است که مردم می‌توانند به‌راستی احساس امنیت کنند، هرچند وضعیتشان ممکن است خلاف آن به نظر برسد. اما ترس از چنین حمایتی بی‌بهره است، هرچند ممکن است امنیت کاملاً حاضر به نظر آید. داستان قارون برای تأیید این حقیقت بنیادین به شیوه‌ای دیگر آورده می‌شود.

The unbelievers used to say to the Prophet: “If we were to follow the guidance along with you, we would be torn away from our land.” (Verse 57) In this way, they justified their rejection of the Prophet’s message on the basis that people would tear them away from their land if they changed their old beliefs. In other words, they wanted to ensure that people still held them in awe and reverence as they were the custodians of the Sacred Mosque. God relates here the stories of Moses and Pharaoh showing which people enjoy security and which experience overwhelming fear. It tells them that it is only under God’s protection that people can truly feel secure even though their situation may appear otherwise. Fear, however, lacks such protection even though it may seem that security is fully present. Qārūn’s story is related to confirm this basic truth in a different way.

۹. در تفسیر سورهٔ طه گفته‌ام: «از این روایت همچنین درمی‌یابیم که وقتی بنی‌اسرائیل خواری‌ای را که فرعون بر آنان تحمیل کرده بود پذیرفتند، و این به واسطهٔ کارزار سرکوبگرانهٔ او بود که مردانشان را می‌کشتند و زنانشان را زنده نگه می‌داشتند، خداوند به نفع آنان مداخله نکرد. آنان به سادگی به زیردستی خود تن دادند و از فرعون و قدرتش بیم داشتند. اما هنگامی که ایمان در دل‌های کسانی که به موسی و پیام او ایمان آورده بودند قوام داشت، و آنان آماده بودند که شکنجه را با سرِ بلند تحمل کنند و با صراحت انکار خود را از فرعون و باور خود به خداوند اعلام کنند، آنگاه خداوند مداخله کرد و نبرد را هدایت نمود. بدین ترتیب، پیروزی در میدان نبرد به دست آمد، همان‌گونه که پیش‌تر در درون دل‌ها و جان‌های آنان به دست آمده بود.» (جلد یازدهم، ص ۳۴۳.)

9 In commenting on Sūrah 20, Ţā Ĥā, I said: “We also learn from this account that when the Children of Israel accepted the humiliation Pharoah imposed on them, by virtue of his persecution campaign, killing their men and sparing their women, God did not interfere on their side. They simply accepted their subjugation, fearing Pharaoh and his power. But when faith was paramount in the hearts of those who believed in Moses and his message, and when they were ready to withstand the torture with their heads held high, declaring their rejection of Pharaoh and their belief in God, then God intervened and conducted the battle. Thus, victory was achieved on the battlefield as it was earlier achieved within their hearts and souls.” (Vol. XI, p. 343.)

با این حال، آنچه همین الان در این سوره گفتم دقیقتر است و با مفهوم این سوره سازگارتر است. با این همه، آنچه در آن تفسیر گفتم، با تغییری در عبارت، قابل قبول است. در اینجا سوره نشان میدهد که قدرت خداوند از همان آغاز مداخله کرد، اما پیروزی نهایی تنها زمانی به دست آمد که ایمان به روشنی در دلهای مؤمنان برتری یافت، و هنگامی که آنان در برابر ستمگری بیرحمانه، کلمه حق را آشکارا اعلام کردند.

However, what I have just said in this sūrah is more accurate and accords with the import of this sūrah.. Yet what I said in that comment is acceptable with some change in phraseology. Here, the sūrah demonstrates how God's power intervened right from the outset, but the ultimate victory was only achieved when faith was clearly uppermost in the hearts of those who believed, and when they openly declared the word of truth in the face of ruthless tyranny.