سپس خداوند پیامبرش را درباره آینده نزدیک و چگونگی تحول کار آن کافرانی که چنین دروغ‌هایی را به او نسبت دادند، دلگرم میکند. او به آنان هشدار می‌دهد که وضعیت واقعی‌شان آشکار خواهد شد و دروغ‌شان بر ملا خواهد گشت.
God then reassures His Messenger about the immediate future and how things will develop with those unbelievers who hurled such lies at him. He warns them that their true situation will be publicized and their falsehood be made public:
به زودی خواهید دانست، و آنان نیز خواهند دانست، که کدام یک از شما گرفتار آزمون و عذاب خواهد بود.
You shall before long see, as they will see, which of you is the one afflicted.
پروردگارت بهتر می‌داند که چه کسی از راه او گمراه شده است، همانطور که کسانی را که هدایت یافته‌اند نیز می‌داند. (آیات ۵-۷)
Your Lord knows best who has strayed from His path, as He knows the ones who are rightly guided. (Verses 5-7)
آن مبتلایی که خداوند به پیامبر اطمینان می‌دهد که به همه شناسانده خواهد شد، یا کسی است که گمراه شده است، یا کسی است که به آزمونی گرفتار شده که وضعیت واقعی او را آشکار می‌سازد. این دو معنا چندان از هم دور نیستند. این وعده پیامبر و مؤمنان به رسالت او را آرامش می‌بخشد و در همان حال به کسانی که با او مخالفت میکنند و او را آزار می‌دهند هشدار می‌دهد، هر نوع دیوانگی‌ای را که به او نسبت دهند. به احتمال زیاد آنان نمی‌خواستند بگویند که او دیوانه است، زیرا دریافته بودند که چنین نیست. احتمالاً مقصودشان این بود که او همدمانی از میان جن دارد که شاید سخنان زیبایی را که تلاوت می‌کرد به او الهام می‌کرد. آنان می‌گفتند هر شاعری یار و یاوری از جن دارد که در کارش او را یاری می‌دهد. اما این امر دربارهٔ پیامبر ﷺ به هیچ وجه صادق نبود. همچنین با ماهیت وحی او که هم سازگار و هم راستین است، سازگار نیست.
The afflicted person whom God assures the Prophet will be identified to all is the one that has gone astray, or the one subjected to a test that reveals his true condition. The two meanings are not much apart. This promise reassures the Prophet and the believers in his message and at the same time it warns those who oppose and abuse him, regardless of whatever type of madness they attribute to him. Most probably they did not mean that he was insane, because they realized that this could not be the case. They probably meant that he had associates from among the jinn, who perhaps inspired him with the fine words he recited. They used to say that every poet had someone from the jinn assisting their efforts. This was, however, far from the case with the Prophet. Nor does it fit with the nature of his revelations that are both consistent and truthful.
این وعدهی خداوند تأیید میکند که آینده ماهیت واقعی پیامبر و کسانی را که پیام او را انکار کردند آشکار خواهد ساخت. آینده ثابت خواهد کرد کدام طرف گرفتار شده بود یا گمراه شده بود. خداوند او را مطمئن ساخت که پروردگارش «بهتر می‌داند چه کسی از راه او گمراه شده است، همان‌گونه که کسانی را که هدایت یافته‌اند می‌شناسد» (آیه ۷). این پروردگار اوست که وحی‌هایش را به او داد. او به یقین می‌داند که خود او و پیروانش هدایت یافته‌اند. همین برای اطمینان خاطر پیامبر کافی است و دشمنانش را نگران آنچه آینده در پی خواهد داشت میکند.
This promise by God confirms that the future will make clear the true nature of the Prophet and those who denied his message. The future will prove which party was afflicted or had gone astray. God reassured him that his Lord “knows best who has strayed from His path, as He knows the ones who are rightly guided” (Verse 7) It is his Lord who gave him his revelations. He indeed knows that he and his followers are rightly guided. This is enough to reassure the Prophet and set his enemies worrying about what the future will bring.
سپس خداوند پیامبر را از احساس واقعی آنان آگاه می‌سازد، در حالی که آنان همچنان با او بر سر حقیقتی که تبلیغ می‌کرد و دشنامی که نثارش می‌کردند، مجادله می‌نمودند. ممکن است چنین به نظر آید که آنان در پافشاری بر باورهای نادانانۀ خود مصمم‌اند، اما حقیقت آن است که در اساس نسبت به آنها دچار شک و تردیدند. آنان حاضرند بیشتر این باورها را کنار بگذارند، تنها به این شرط که پیامبر از برخی از آنچه ایشان را به پذیرفتنش فرا می‌خواند، دست بردارد. آنان آمادۀ سازش در همه چیزند و تنها برخی ظواهر را در ازای یک اشارۀ سازش‌جویانه از سوی او نگاه خواهند داشت. آنان ایمانی ندارند که آن را تجسم حقیقت بدانند؛ تنها مشتاق حفظ برخی ظواهرند.
God then tells the Prophet of their true feelings as they continued to argue with him about the truth he preached and the abuse they levelled at him. They may appear determined to uphold their ignorant beliefs, but the truth is that they are fundamentally uncertain about them. They are ready to shed most of these if only the Prophet would abandon some of what he called on them to accept. They are prepared to compromise everything, retaining only some appearances in return for a gesture of compromise from him. They do not have a faith that they consider to embody the truth; they are only keen to retain some appearances:
پس به کسانی که حق را انکار میکنند اعتنا نکن. آنان دوست دارند که تو سازش کنی، تا آنان نیز سازش کنند.
So pay no heed to those who deny the truth. They would love that you compromise with them, so that they will also compromise.
بنابراین همه چیز قابل مذاکره است، با هدف رسیدن به نقطه‌ای میانه، درست مانند معاملات تجاری. با این حال، تفاوت میان عقاید و فعالیت‌های تجاری بسیار زیاد است. انسان مؤمن هیچ یک از عقاید و ارزش‌های خود را رها نخواهد کرد، زیرا نکات کوچک آن همان‌قدر مهم‌اند که نکات بزرگ آن. در واقع، در ایمان نه چیزی کوچک است و نه چیزی بزرگ: هر دو یکسان‌اند. ایمان یک وحدت واحد است که اجزایش یکدیگر را تکمیل میکنند. داعی و مبلّغ آن هرگز هیچ بخشی از آن را برای خشنودی دیگری کنار نخواهد گذاشت.
It is all subject to negotiation, then, with the aim of agreeing a meeting point somewhere in the middle, just like commercial transactions. Yet the difference between beliefs and commercial activities is vast. A person with faith will not abandon any of its beliefs or values, because its minor points are the same as its major ones. Indeed, in faith there is nothing minor and nothing major: both are the same. A faith is a single unity with parts complementing each other. Its advocate will never discard any part of it in order to please someone else.
اسلام و جاهلیت هرگز نمی‌توانند به نیمه‌راه یکدیگر بیایند، و در واقع به هیچ شکلی با هم سازگار نمی‌شوند.
Islam and jdhiliyyah can never meet halfway, or indeed in any way.
این امر در اسلام، در همه جا و در همه نسل‌ها صادق است. همه حالت‌های جاهلیت، یعنی جاهلیت، چه گذشته، چه حال و چه آینده، یکسان‌اند. فاصله‌ای که این دو حالت را از هم جدا میکند، پر نشدنی است و هیچ سازشی را نمی‌پذیرد.
This is true of Islam everywhere and across all generations. All states of ignorance, or jdhiliyyah, are the same: past, present or future. The gulf that separates the two states is unbridgeable and admits no compromise.
دو مورد کاملاً در نقطه مقابل یکدیگر قرار دارند.
The two are diametrically opposed.
بسیاری از روایات از تلاش‌هایی سخن می‌گویند که کافران مکه برای رسیدن به سازشی با پیامبر ﷺ انجام دادند تا او از انتقاد از شیوه‌های عبادتشان دست بردارد. آنان امید داشتند که او چیزی به ایشان بدهد که در صورت پیروی از او، آبرویشان حفظ شود. در این کار، آنان با هر مذاکره‌کننده‌ای که در پی سازش باشد تفاوتی نداشتند.
Several reports speak of what the unbelievers in Makkah tried to achieve by way of compromise with the Prophet so that he would stop criticizing their worship methods. They hoped that he would give them something that would save their faces if they were to follow him. In this, they were no different from any negotiator seeking a compromise.
اما پیامبر ﷺ استواری قاطعی از خود نشان می‌داد و حتی از کمترین بخشی از ایمانش دست برنمی‌داشت. افزون بر این، بسیار خوش‌اخلاق، مهربان و نیکوکار با قبیله‌اش بود و همواره در پی آسان کردن امور برای آنان بود. در امر ایمان، پایبند و فرمانبردار دستورهای خداوند بود: «پس به کسانی که انکار حق میکنند اعتنا مکن» (آیه ۸).
The Prophet, however, maintained a decisive firmness, refusing to give up even a small part of his faith. Additionally, he was extremely well mannered, kind and benevolent towards his tribesmen, eager to make things easy for them. With regard to faith, he was committed, obedient of Gods instructions: “So pay no heed to those who deny the truth.” (Verse 8)
پیامبر ﷺ حتی در سخت‌ترین دوران زندگی‌اش در مکه، آنگاه که او و اندک یارانش در محاصره بودند و شدیدترین آزار و اذیت را تحمل می‌کردند، ذره‌ای از ایمان خود کوتاه نیامد. او هرگز در برابر آن ستمگران، سخنی را که باید گفته می‌شد فرو نگذاشت. او هرگز نکوشید با چنین مصالحه‌ای موضع آنان را نرم کند یا از آزار ایشان به این شیوه بگریزد.
The Prophet did not compromise an iota of his faith even during the direst period of his life in Makkah, where he and his few followers were under siege, suffering immense persecution. He never withheld a word that needed to be uttered in the face of such tyrants. He never sought to soften their stance or to avoid their persecution by such compromise.
او هرگز در روشن ساختن هر نکتهای که از نزدیک یا از دور به ایمانش مربوط بود، تردید نمیکرد.
Nor did he ever hesitate to clarify any point that was closely or remotely relevant to his faith.
ابن هشام در زندگی‌نامه‌ی پیامبر ﷺ روایت میکند:
Ibn Hisham reports in his biography of the Prophet:
در فصل نخست، بزرگان مکه هیچ اقدام قابل توجهی علیه پیامبر ﷺ انجام ندادند، و این امر باید به انصاف گفته شود.
It should be said in fairness that the chiefs of Makkah did not take any action worth noting against the Prophet in the early stages.
جب آپ ﷺ نے ان کے مشرکانہ عقیدے پر تنقید شروع کی اور ان کے بتوں کا مذاق اڑانا شروع کیا تو انہیں محسوس ہوا کہ معاملہ اتنا سنگین ہو چکا ہے کہ اسے نظرانداز نہیں کیا جا سکتا۔ تاہم وہ اس سلسلے میں زیادہ کچھ نہیں کر سکتے تھے، کیونکہ ابو طالب اپنے بھتیجے کو ہر خطرے کے مقابلے میں تحفظ دیتے تھے۔ مکہ کے سرداروں کی طرف سے ایسے تحفظ کو نظرانداز کرنا ان کے سماجی ڈھانچے کے بنیادی اصولوں میں سے ایک کی خلاف ورزی ہوتی۔ چنانچہ مکہ کے سب سے بااثر لوگوں پر مشتمل ایک چھوٹا وفد ابو طالب کے پاس گیا اور ان کے بھتیجے کے رویے کی شکایت کی۔ اس وفد میں بنو عبد شمس سے ربیعہ کے دو بیٹے عتبہ اور شیبہ، بنو امیہ سے ابو سفیان صخر بن حرب، بنو اسد سے ابو البختری العاص بن ہشام اور الاسود بن المطلب، بنو مخزوم سے ابو جہل عمرو بن ہشام اور الولید بن المغیرہ، بنو سہم سے حجاج کے دو بیٹے نبیہ اور منبہ، اور اسی قبیلے بنو سہم سے العاص بن وائل شامل تھے۔ انہوں نے ابو طالب کے سامنے اپنی شکایت واضح طور پر پیش کی اور انہیں دو میں سے ایک انتخاب دیا: یا تو وہ محمد ﷺ کو کہیں کہ وہ ان کے طریقوں پر تنقید اور ان کے بتوں کا مذاق نہ اڑائیں، یا پھر انہیں اجازت دیں کہ وہ اس فساد کو ختم کرنے کے لیے جو بھی مؤثر اقدامات ضروری سمجھیں کریں۔ ابو طالب، جو اپنی قوم کے دین پر قائم رہے، نرمی سے ان سے گفتگو کرتے رہے اور انہیں ٹھنڈا کیا۔ انہوں نے ان سے زیادہ وعدے نہیں کیے۔
When he started to criticize their pagan faith and ridicule their idols, however, they began to think that the matter was much too serious to ignore. Yet, they could not do much about it because Abu Talib protected his nephew against all threats. To ignore such protection by the Makkan chiefs would contravene one of the basic conventions of their social set-up. Therefore, a small delegation, composed of a number of the most influential people in Makkah, went to Abu Talib complaining about his nephews behaviour. The delegation included the two brothers ‘Utbah and Shaybah, sons of Rabi‘ah from the clan of ‘Abd Shams; Abu Sufyan Sakhr ibn Harb from Ummayah; Abu al-Bakhtari al-‘As ibn Hisham and al-Aswad ibn al-Muttalib from Asad, Abu Jahl ‘Amr ibn Hisham and al-Walid ibn al-Mughlrah from Makhzum; the two brothers Nabih and Munnabih sons of al-Hajjaj from Sahm and Al-‘As ibn Wa’il, also from Sahm. They made their complaint clear to Abu Talib and they offered him the choice of either telling Muhammad not to criticize their ways and ridicule their idols or allowing them to take such effective measures as they might deem necessary to end the trouble. Abu Talib, who continued to follow the religion of his people, spoke to them gently and calmed them down. He did not promise them much.
پیامبر ﷺ بدون توجه به این موضوع به تبلیغ پیام خود ادامه داد. بحران میان ایشان و قومشان شدت یافت. احساسات خصمانه گسترش پیدا کرد. پس هیئت (نمایندگان قریش) بار دیگر نزد ابوطالب رفتند و به او گفتند:
The Prophet continued to preach his message regardless. The crisis with his people increased in intensity. Feelings of hostility spread. So the delegation went again to Abu Talib and said to him:
ابوطالب، تو در میان ما از جایگاه بلند و احترام برخورداری.
“Abu Talib, you enjoy a position of honour and respect among us.
ما را از این که برادرزادهات را بازداری فرستادیم، اما تو هیچ اقدامی نکردی. ما به هیچ وجه نمیتوانیم بنشینیم و کاری نکنیم، در حالی که او همچنان به پدران ما ناسزا میگوید و ما و خدایانمان را مسخره میکند. یا باید جلوی او را بگیری، یا ما با او و با تو بر سر این موضوع خواهیم جنگید تا یکی از دو طرف نابود شود.» ابوطالب در تنگنا قرار گرفت. او دوست نداشت با قومش دعوا کند، اما تاب آن را نداشت که برادرزادهاش را تنها بگذارد. پس محمد ﷺ را فرا خواند و آنچه را میان او و آن میهمانان گذشته بود برایش شرح داد. سپس به او گفت: «خودت وضعیت دشوار مرا میبینی. جان من و جان خودت را به خطر نینداز، و مرا به بار چیزی که تاب آن را ندارم مگذار.» پیامبر ﷺ احساس کرد که عمویش ممکن است در اندیشهی پس گرفتن حمایتش باشد، پس با قاطعترین لحنی که توانست، موضع خود را بیان کرد: «عمو، اگر آنان خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند تا از دعوتم دست بردارم، چنین کاری نخواهم کرد، تا آنکه خداوند این پیام را پیروز گرداند یا من نابود شوم.» پیامبر ﷺ چنان زیر فشار این احساسات قوی قرار گرفت که اشک در چشمانش جوشید. او به راه افتاد تا برود، اما عمویش او را صدا زد و با اطمینانبخشی گفت: «برادرزادهام، برو و هر چه میخواهی بگو. من هرگز حمایتم را از تو پس نخواهم گرفت و هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت.»2
We have requested you to stop your nephew, but you have not taken any action. We certainly cannot just sit and do nothing when he continues to speak ill of our forefathers and to ridicule us and our gods. You have to stop him or we will fight him and you over this question until one of the two parties is destroyed.” Abu Talib was in a dilemma. He did not like to quarrel with his people, yet he could not bear to let his nephew down. So he called Muhammad and explained to him what had taken place between him and his visitors. He then said to him: “You see the difficulty of my situation. Do not put my life and your life at risk, and do not burden me with what I cannot bear.” The Prophet felt that his uncle might be contemplating withdrawing his protection so he stated his own position with the greatest emphasis he could muster: “Uncle, should they give me the sun in my right hand and the moon in my left hand in return for abandoning my call, I would not do anything of the sort until God has brought this message to triumph or until I have perished.” The Prophet was under the pressure of such strong emotions that tears sprang to his eyes. He started to walk away, but his uncle called him back, saying reassuringly: “My nephew, you may go and say whatever you like. I will never withdraw my protection from you, and never will I let you down.”2
این تصویری است از پایبندی پیامبر ﷺ به رسالتش، در همان لحظه‌ای که عمویش و پناهگاهش، که آخرین تکیه‌گاه او در این دنیا بود، گویی در آستانه‌ی رها کردن او قرار داشت. این تصویر به خودی خود، از نظر معانی و دلالت‌ها و پیامدهایش، و نیز از نظر واژگان و عبارات، تصویری قدرتمند است. همان‌قدر تازه و نیرومند است که این آیین. این تصویر بازتابی است از راستی وصفی که خداوند از پیامبر ﷺ کرده است: {وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ} (آیه ۴)
This is an image of the Prophets commitment to his message at the precise moment when his uncle and protector, who was his last resort on earth, seemed on the verge of letting him down. It is a powerful image in its very nature, connotations and implications, as well as in its words and expressions. It is as new and powerful as this faith is. It is a reflection of the truth of Gods description of the Prophet: “Most certainly, yours is a sublime character.” (Verse 4)
ابن هشام نیز به نقل از ابن اسحاق تصویر دیگری را روایت میکند که در آن کافران پیشنهاد سازش مستقیمی ارائه می‌دهند. آنان این کار را زمانی کردند که دریافتند پیامبر ﷺ همچنان مانند همیشه استوار است، با وجود آزار آنان نسبت به یارانش و تلاش‌هایشان برای وادار کردن ایشان به ترک اسلام.
Another image also reported by Ibn Hisham, through Ibn Ishaq relates a direct attempt at compromise offered by the unbelievers. This they did when they realized that the Prophet continued to be as firm as ever, despite their persecution of his Companions and their attempts to force them to renounce Islam.
(عتبہ بن ربیعہ، یکی از سرشناس‌ترین شخصیت‌های مکہ، روزی با گروهی از بزرگان قریش نشسته بود که پیامبر ﷺ را دید که تنها و نزدیک کعبه نشسته است۔ عتبہ به یارانش پیشنهاد داد: «آیا نزد محمد ﷺ برویم و چند پیشنهاد به او بدهیم؟ شاید یکی از آنها را بپذیرد. اگر چنین کند، ما آن را به او می‌دهیم و مشکلمان با او پایان می‌یابد۔» این پیشنهاد با اتفاق آرا مورد استقبال قرار گرفت۔ هنگامی که عتبہ نزد پیامبر ﷺ نشست، خطاب به او گفت: «برادرزادهام، تو می‌دانی که در میان ما از جایگاه بلند و نسب شریف برخورداری۔»)
(Utbah ibn RabT'ah, one of the leading figures in Makkah, was one day sitting with a group of the Quraysh notables when he noticed the Prophet sitting alone close to the Ka'bah. (Utbah suggested to his friends: “Shall we go to Muhammad and make him some offers? He may accept one or the other. If he does we will give him that and put an end to our problem with him.” This idea was greeted with unanimous approval. As ‘Utbah sat with the Prophet he addressed him: “My nephew, you know you command a position of high esteem and noble birth among us.
تو در زندگی جامعهٔ خود چیزی بسیار جدی وارد کرده‌ای. بدین‌سان نفاق را به صفوف آنان راه داده‌ای؛ آرمان‌هایشان را خرد شمرده‌ای، خدایانشان و دینشان را مسخره کرده‌ای و از نیاکانشان بد گفته‌ای. اکنون به من گوش بده. پیشنهادهایی به تو می‌کنم که دوست دارم در آنها بیندیشی. شاید برخی از آنها را بپذیری.» پیامبر ﷺ از او خواست پیشنهادهایش را بگوید و با دقت گوش فرا داد. عتبه گفت: «برادرزاده، اگر این کار را به امید سود مالی آغاز کرده‌ای، همهٔ ما حاضریم بخشی از دارایی خودمان را به تو بدهیم تا ثروتمندترینِ میان ما باشی. اگر شرف و جایگاه میخواهی، تو را سرور خود می‌کنیم و در همهٔ کارها با تو مشورت می‌کنیم. اگر تاج و تخت می‌جویی، تو را پادشاه خود می‌کنیم. و اگر آنچه بر تو چیره شده، تو را دچار جن‌زدگی کرده و نمی‌توانی در برابرش مقاومت کنی، هیچ هزینه‌ای در جست‌وجوی درمان برای تو دریغ نمی‌کنیم.» وقتی عتبه سخنش را تمام کرد، پیامبر ﷺ پرسید که آیا سخنش به پایان رسیده است. چون عتبه تأیید کرد، پیامبر ﷺ از او خواست به آنچه او می‌خواهد بگوید گوش دهد. سپس پیامبر ﷺ سی‌وهشت آیهٔ نخست سورهٔ چهل‌ویکم قرآن را تلاوت کرد: {حم * تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ * كِتَابٌ فُصِّلَتْ آيَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ...} و عتبه با دقت گوش داد.
You have brought into the life of your community something very serious indeed. You have thus caused disunity to creep into their ranks; you have belittled their ideals, ridiculed their gods and their religion and spoken ill of their forefathers. Now listen to me. I am making you some offers which I would like you to consider. You may, perhaps, find some of them acceptable.” The Prophet asked him to make his proposals, and listened attentively. ‘Utbah said: “My nephew, if you have started this affair hoping to make money out of it, we are all willing to give you some of our own wealth so that you would be the richest among us. If it is honour and position you want, we will make you our master and seek your advice in all matters. If it is a throne you are after, we will make you our king. If, on the other hand, you are possessed and are unable to resist what overwhelms you, we will spare no expense in seeking a medical cure for you.” When ‘Utbah stopped, the Prophet asked him whether he had finished. As 'Utbah affirmed that he had, the Prophet asked him to listen to what he had to say. The Prophet then recited the first 38 verses of Surah 41 of the Qur’an. cUtbah listened attentively.
هنگامی که پیامبر ﷺ تلاوت خود را به پایان رساند، از سر فروتنی در برابر خداوند به سجده افتاد، سپس به عتبه گفت: «آنچه را که من باید بگویم شنیدی؛ اکنون خودت تصمیم بگیر.» عتبه آرام از آنجا بیرون رفت و نزد قومش بازگشت. آنان چون او را از دور دیدند، دریافتند که دگرگونی در او پدید آمده است. با کنجکاوی به سخنانش گوش دادند: «چیزی شنیدم که مانندش را هرگز در عمرم نشنیده بودم. نه شعر است و نه سحر. پیشنهادی را که به شما می‌کنم بپذیرید و پیامد آن را به گردن من بیندازید. این مرد را به حال خود واگذارید. آنچه از او شنیدم به یقین رویدادهای بزرگی به بار خواهد آورد. اگر سایر عرب‌ها او را بکشند، شما از این دردسر آسوده خواهید شد، و اگر او پیروز شود، شکوهی که به دست آورد برای شما خواهد بود.» آنان گفتند: «به یقین تو را جادو کرده است.» او گفت:
When the Prophet finished his recitation, he prostrated himself in humble devotion to God, before saying to cUtbah: “You have heard what I have to say and you can make up your own mind.” ‘Utbah left quietly and went to his people, who realized as they saw him approaching that a change had come over him. They looked up at him curiously, listening to his words: “I have heard something the like of which I have never heard in my life. It is neither poetry nor sorcery. Take up the suggestion I am making to you, and lay the blame for the outcome at my door. Leave this man alone. What I have heard from him will certainly bring about great events. Should the rest of the Arabs kill him, you would have been spared the trouble. If he wins, whatever glory he achieves will be yours.” They retorted: “He has certainly bewitched you.” He said:
«من رأی خود را بیان کردم، و شما می‌توانید هر کاری که می‌خواهید انجام دهید.»3
“I have stated my opinion, and you can do as you wish.”3
یک روایت دیگر نشان می‌دهد که وقتی عُتبه به تلاوت پیامبر ﷺ گوش می‌داد، هنگامی که پیامبر ﷺ این آیه را خواند: «پس اگر روی گردانیدند بگو: من شما را از صاعقه‌ای همانند صاعقه‌ی قوم عاد و ثمود بیم می‌دهم» (فصلت: ۱۳)، او را متوقف کرد. او وحشت‌زده شد، دست خود را بر دهان پیامبر ﷺ گذاشت و به ایشان گفت: «تو را به خدا و به خویشاوندی‌مان سوگند می‌دهم، محمد، این کار را نکن.» او می‌ترسید که آن هشدار تحقق یابد. سپس او را رها کرد و نزد قومش بازگشت و به آنان پیشنهاد داد که محمد ﷺ را به حال خود واگذارند.
A different report suggests that when ‘Utbah listened to the Prophet s recitation, he stopped him when the Prophet read the verse saying: “If they turn away, say: 7 warn you ofa thunderbolt like the thunderbolt that struck the 'Ad and Thamud'” (41: 13) He was terrified and put his hand on the Prophets mouth, and said to him: “I appeal to you, Muhammad, by God and our kinship not to do that.” He feared that the warning may come true. He then left him and went to his people suggesting that they leave Muhammad alone.
با این همه، این نیز راهی دیگر برای دستیابی به سازش بود.
Be that as it may, this was another way of trying to achieve compromise.
اما این روایت تصویری از اخلاق والای پیامبر نیز ارائه می‌دهد. ما او را می‌بینیم که به پیشنهادهای توخالی عتبه گوش می‌دهد، بیآنکه او را قطع کند، با آنکه آنچه عتبه برای عرضه داشت، با در نظر گرفتن دیدگاه محمد ﷺ نسبت به جهان و ارزش‌های آن، و درک او از حقیقت و آنچه زندگی بر روی زمین ارزشش را دارد، حتی یک لحظه اندیشیدن هم نمی‌ارزید. اما ادب او اجازه نمی‌داد که سخن گوینده‌اش را قطع کند یا کوچک‌ترین نشانه‌ای از ناخرسندی نسبت به پیشنهادهای بی‌ارزشش نشان دهد. در عوض، با تمام توجه به سخنانش گوش داد تا آنکه او کلامش را به پایان برد. سپس از او پرسید که آیا آنچه را که باید بگوید به پایان رسانده است. رفتار او در سراسر گفتگو، رفتار کسی بود که به حقیقت یقین دارد، آرام و مطمئن است و در عین حال بسیار مؤدب.
Yet it also portrays an image of the Prophets sublime character. We see him listening to ‘Utbah’s hollow offers, without stopping him, even though whatever (Utbah had to offer did not deserve a moments thought from Muhammad (peace be upon him), considering his own vision of the universe and its values, and his understanding of the truth and what life on earth is worth. Yet his manners would not allow him to interrupt his interlocutor or to display any sign of annoyance with his worthless offers. Instead, he listened to him with full attention until he had finished. Then he asked him whether he had finished what he had to say. His attitude throughout was that of one who is certain of the truth, reassured and at the same time very polite.
قریش کی سازباز کی کوششوں کی ایک تیسری صورت ابن اسحاق کی درج ذیل روایت میں دکھائی دیتی ہے:
A third form of the Qurayshs attempts to reach a compromise is seen in the following report by Ibn Ishaq:
یک روز، هنگامی که پیامبر ﷺ در حال طواف خانه کعبه بود، گروهی از بزرگان قریش، از جمله اسود بن مطلب، ولید بن مغیره، امیه بن خلف و عاص بن وائل، جلوی او را گرفتند. آنان به او گفتند: «ای محمد! بیا ما خدایی را که تو می‌پرستی بپرستیم، و تو نیز خدایانی را که ما می‌پرستیم بپرست.»
One day as the Prophet was doing the tawdfat the Ka'bah, he was stopped by a group of the Quraysh elders including al-Aswad ibn al-Muttalib, al-Walid ibn al-Mughirah, Umayyah ibn Khalaf and al-‘As ibn Wa’il. They said to him: ‘Muhammad! Let us worship the God you worship, and you worship the deities we worship.
بدین ترتیب، ما در یک سطح قرار خواهیم داشت. اگر خدای شما بهتر از خدای ما باشد، ما از آن بهره‌مند شده‌ایم، و اگر خدایان ما بهتر باشند، شما از آن بهره‌مند شده‌اید.» او همان‌گونه پاسخ داد که خدا به او فرمان داده بود: «بگو: "ای کافران! من آنچه را شما می‌پرستید نمی‌پرستم، و شما نیز آنچه را من می‌پرستم نمی‌پرستید. من هرگز آنچه را شما می‌پرستید نخواهم پرستید، و شما نیز هرگز آنچه را من می‌پرستم نخواهید پرستید. دین شما از آن شماست و دین من از آن من." » [سوره کافرون، آیات ۱-۶]
Thus, we will be together at the same level. If your God is better than ours, we will have benefited by that, and if our deities are the better ones, you will have made the benefit.’ He answered as God instructed him: “Say: ‘Unbelievers! I do not worship what you worship, nor do you worship what I worship. I shall never worship what you worship, nor will you ever worship what I worship. You have your own religion and I have mine. ”M (109: 1-6)
خدا به این پیشنهادِ بیهوده پایان داد، و پیامبرﷺ همان‌گونه به آنان پاسخ داد که خدا به او فرمان داده بود.
God thus put an end to this absurd offer, and the Prophet replied to them as God so instructed him.