این آیات آغازین سوره همچون مقدمه‌ای است، و پس از آن چند روایت از امت‌های گذشته آمده که خداوند پیامبرانش را به سوی ایشان فرستاد. سپس بخشی مشابه می‌آید که پیام اصلی سوره را تقویت و تأکید می‌کند. در این بخش آغازین، همه مسائل بنیادین ایمان اسلامی بیان شده است.

This first passage of the sūrah is like an introduction, followed by several accounts of past communities to whom God sent His messengers. These are then followed by a similar passage that reinforces the message the sūrah is meant to put across. In this introductory passage, all the fundamental issues of the Islamic faith are presented.

اینها شامل تسلیم شدن در برابر خدای یگانه؛ تقدیم همه عبادت به او، بی‌آنکه شریکی برایش قرار داده شود؛ ایمان به رستاخیز، روزی که کردارهای مردم در این زندگی حساب می‌شود و پاداش‌هایشان تعیین می‌گردد؛ روشن ساختن برای بشر که پروردگار حقیقی‌اش کیست، با بیان صفات او که تأثیر عمیقی بر زندگی آنان و بر جهانی که پیرامونشان است دارد؛ توضیح ماهیت الوهیت و اینکه بندگی خدا در عمل به چه معناست؛ و سرانجام این حقیقت که همه در جهان آخرت، همان‌گونه که در این زندگی تسلیم او هستند، در برابرش تسلیم خواهند شد.

These include self-surrender to God alone; addressing all worship to Him, associating no partners with Him; believing in the resurrection when people’s actions in this life are reckoned and their rewards determined; making clear for mankind who their true Lord is, outlining His attributes that have a strong effect on their life and on the universe around them; describing the nature of the Godhead and what being a servant of God means in practice; and, finally, the fact that all will submit to God in the life to come as they do in this present life.

این بخش آغازین همچنین توضیحی درباره ماهیت پیام الهی و فرستاده‌ای که آن را ابلاغ می‌کند، در بر دارد. این بخش برای فرستاده خدا که در دوره‌ای بسیار دشوار در مکه با مخالفت و مقاومت سرسختانه روبه‌رو بود، مایه تسلی است. سوره، همه کافرانی را که قرآن را رد می‌کنند به چالش می‌طلبد که ده سوره مانند قرآن بیاورند. اگر ادعای ایشان مبنی بر اینکه قرآن ساخته و پرداخته انسان است درست باشد، باید بتوانند ده سوره‌ای مشابه و ساخته‌شده به همین شیوه بیاورند. این چالش، پیامبر ﷺ و یارانش را دلگرم می‌کند، زیرا چالشی است از جانب خدا که کافران از پس آن برنمی‌آیند.

This introductory passage also includes an explanation of the nature of the divine message and the messenger delivering it. It adds some comfort for God’s Messenger who was facing determined opposition and resistance during a particularly difficult period in Makkah. The sūrah throws out a challenge to all unbelievers who reject the Qur’ān to produce ten sūrahs like the Qur’ān. If their claim is true that the Qur’ān is a human fabrication, then they should be able to produce ten similarly fabricated sūrahs. This challenge serves to reassure the Prophet and his followers because it is a challenge proffered by God which the unbelievers cannot meet.

الف. لام. را. این کتابی است که آیاتش استوار گشته و سپس به روشنی بیان شده، از سوی حکیمی آگاه بر تو نازل شده است: جز خدا را نپرستید.

Alif. Lām. Rā. This is a book, with verses which have been perfected and distinctly spelled out, bestowed on you by One who is Wise, All- aware. Worship none but God.

من از جانب او برای شما هشداردهنده و بشارتدهنده‌ام. از پروردگارتان آمرزش بخواهید و سپس با توبه به سوی او بازگردید، تا شما را تا مدتی معین برخورداری نیکو از زندگی دهد و به هر صاحب فضلی پاداش فضلش را کامل عطا کند. و اگر روی گردانید، من بر شما از عذاب روزی بزرگ بیمناکم. بازگشت همه شما به سوی خداست، و او بر هر چیزی تواناست. (آیات ۱ تا ۴)

I come to you from Him as a warner and a bearer of glad tidings. Seek forgiveness of your Lord, and then turn towards Him in repentance, and He will grant you a goodly enjoyment of life for an appointed term. He will grant everyone with merit a full reward for his merit. But if you turn away, I dread for you the suffering of a great Day. To God you shall all return, and He has power over all things. (Verses 1-4)

این چهار آیهٔ آغازین، اصول بنیادین اصلیِ ایمانِ اسلامی را بیان می‌کنند:

These four opening verses set out the main fundamental principles of the Islamic faith:

• تأیید حقایق وحی و پیام الهی؛ • تسلیم شدن تنها در برابر خدایی که شریکی ندارد؛ • پاداش خداوند در این زندگی و در آخرت برای کسانی که از هدایت او پیروی کرده و آیین زندگی او را به کار می‌بندند؛ • مجازات او در آخرت برای کسانی که کافر شدند، و این حقیقت که همه مخلوقات، چه مؤمنان و چه کافران، سرانجام به سوی خداوند بازخواهند گشت؛ • قدرت مطلق و اقتدار بی‌حد و مرز او.

• Confirmation of the facts of revelation and the divine message; • Submission to God alone who has no partners; • God’s reward in this life and in the hereafter to those who follow His guidance and implement His code of living; • His punishment in the hereafter of those who disbelieve, and the fact that all creatures, believers and unbelievers alike, will ultimately return to God; • His absolute power and limitless authority.

«الف. لام. را.» این کلمات نشان‌دهندهٔ حروفی هستند که با آن‌ها A، L، R خوانده می‌شود. مانند دیگر حروف مقطعه‌ای که در آغاز برخی سوره‌های دیگر آمده‌اند، این حروف برای کافران چالشی را مطرح می‌کنند.

‘Alif. Lām. Rā.’ These words stand for the letters, A, L, R. Like other single letters which occur at the beginning of other sūrahs, they set a challenge to the unbelievers.

چالش این است که کتاب خدا از همان حروفی ترکیب یافته که مردم در گفتار و نوشتار خود به کار می‌برند، با این حال، هرقدر تلاش کنند، نخواهند توانست چیزی مانند آن بیاورند. این سه حرف، مبتدای جمله‌ی نخست را تشکیل می‌دهند، در حالی که بقیه‌ی آیه‌ی اول، خبر آن است.

بخشی از این سوره پس از آنکه به‌اختصار آنچه را که قرآن، کتابی با آیاتی استوار و به‌روشنی بیان‌شده، دربردارد توضیح می‌دهد، به این می‌پردازد که برخی از مردم هنگامی که رسول خدا این آیات را برایشان تلاوت می‌کند، چگونه واکنش نشان می‌دهند. این سوره حرکات جسمانی آنان را توصیف می‌کند؛ اینکه سر خود را فرو می‌افکنند و سینه‌هایشان را می‌پوشانند تا از خدا پنهان شوند. سوره به آنان هشدار می‌دهد که چنین کاری بی‌معناست، زیرا خدا حتی در خلوت‌ترین حالات ایشان آنان را می‌بیند و از هر حرکتی که هر موجودی بر روی زمین انجام می‌دهد کاملاً آگاه است.

Having thus given a brief outline of what the Qur’ān, the book with perfected and clearly spelled-out verses, contains, the sūrah goes on to describe how some of them receive these verses when they are read to them by God’s Messenger. It describes the physical movements they make, hanging their heads down and covering their breasts to hide from God. It tells them of the absurdity of such action when God sees them even in their most private situations, and is fully aware of every move made by every creature on earth.

آنان سینه‌های خود را خم می‌کنند تا از او پنهان شوند. آگاه باش که چون جامه‌های خویش را بر خود می‌پیچند، او آنچه را پنهان می‌دارند و آنچه را آشکار می‌کنند می‌داند. او از آنچه در دل‌های مردم است کاملاً آگاه است. هیچ جنبنده‌ای در زمین نیست مگر آنکه روزی‌اش بر خداست؛ و او قرارگاه و جایگاه آن را می‌داند. همه‌ی این‌ها در کتابی روشن ثبت است. (آیات ۵ و ۶)

They cover up their breasts in order to hide from Him. Surely, when they cover themselves with their garments, He knows all that they keep secret as well as all that they bring into the open. He has full knowledge of what is in people’s hearts. There is no living creature on earth but depends for its sustenance on God; and He knows its habitation and its resting place. All this is in a clear record. (Verses 5-6)

این دو آیه صحنه‌ای شگفت‌انگیز را ترسیم می‌کنند که شایسته تأمل و بررسی دقیق است. همین که انسان به این حقیقت بیندیشد که خداوند به همه چیز آگاه و بر همه چیز تواناست، کافی است؛ در حالی که مخلوقات خودِ او تلاش می‌کنند هنگامی که فرستاده‌اش پیام او را ابلاغ می‌کند، خود را از او پنهان سازند.

These two verses portray an awe-inspiring scene worthy of careful study. It is enough to contemplate the fact that God has knowledge of, and power over, everything, while people of His own creation try to hide away from Him when His Messenger conveys His message.

اولین آیه، آنچه را که کافران هنگام تلاوت وحی‌های خداوند توسط پیامبر ﷺ انجام می‌دادند به تصویر می‌کشد: آنان سینه‌های خود را می‌پوشاندند و سرهای خود را فرو می‌افکندند تا خود را از خداوند پنهان کنند، با این‌که در اعماق قلب‌هایشان احساس می‌کردند که او خالق این وحی است. آنان این احساس را در بیش از یک مورد نشان دادند.

The first verse portrays what the unbelievers did when the Prophet tried to recite to them God’s revelations. They covered their breasts and hung their heads down in order to hide from God, even though they felt, in the depth of their hearts, that He was the originator of this revelation. This they intimated on more than one occasion.

سوره با دادن تصویری روشن‌تر از پروردگار حقیقی‌شان به پیش می‌رود و توجه مردم را به این واقعیت جلب می‌کند که او آسمان‌ها و زمین را بر اساس نظامی معین و در مراحلی مشخص، برای هدفی معلوم آفریده است. سوره به نشانه‌هایی از قدرت و حکمت خداوند اشاره می‌کند که با موضوع رستاخیز و حسابرسی، عمل و پاداش، هماهنگی دارد: «و اوست که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، در حالی که عرش او بر آب بود، تا شما را بیازماید که کدام‌یک از شما در عمل نیکوتر است. و اگر به ایشان بگویی: «پس از مرگ برانگیخته خواهید شد»، کسانی که کفر ورزیده‌اند قطعاً می‌گویند: «این جز جادوی آشکار نیست».» (آیه ۷)

The sūrah moves ahead by giving people a clearer idea of their true Lord, drawing their attention to the fact that He has created the heavens and the earth according to a certain system, with well-defined stages, to serve a definite purpose. It points out certain manifestations of God’s power and wisdom which fit well with the theme of resurrection and reckoning, action and reward: ‘He it is who has created the heavens and the earth in six days, whereas His throne has rested upon water, so that He may test you [to make manifest] which of you is best in conduct. Yet if you say to them: ‘You shall be raised again after death,’ those who disbelieve are sure to say: ‘This is nothing but plain sorcery.’” (Verse 7)

این آیه از آفرینش آسمان‌ها و زمین در شش روز سخن می‌گوید، موضوعی که هنگام شرح آیه ۳ سوره ۱۰، یونس، در صفحه ۴۰ همین جلد به آن پرداختیم.

The verse speaks of the creation of the heavens and the earth in six days, which we discussed when commenting on Verse 3 of Sūrah 10, Jonah, page 40 in this volume.

این آفرینش در اینجا یادآوری شده تا روشن شود که میان نظامی که جهان را برپا نگه می‌دارد و نظامی که زندگی انسان را تنظیم می‌کند، پیوندی استوار وجود دارد: «تا شما را بیازماید که کدام‌یک از شما در عمل نیکوتر است.» (آیه ۷)

This creation is mentioned here in order to establish that there is a definite link between the system which holds the universe together and the system that regulates human life: “So that He may test you [to make manifest] which of you is best in conduct.” (Verse 7)

در این اشاره به آفرینش خداوند، آنچه تازه است افزودن یک جملهٔ معترضه است: «عرشش بر آب بوده است». این بیانگر آن است که هنگامی که خداوند آسمان‌ها و زمین را آفرید، یعنی زمانی که آن‌ها را در شکل و صورت نهایی‌شان به وجود آورد، آب در آنجا بود و عرش خداوند بر آب قرار داشت.

What is new in this reference to God’s creation is the addition of a parenthetical clause: “His throne has rested upon water.” This signifies that when God created the heavens and the earth, that is, when He brought them into existence in their final shape and form, water was there and God’s throne rested on water.

در انکار روز قیامت، کافران از ارتباط نزدیک آن با قانونی که کل جهان را اداره می‌کند، کاملاً بی‌خبر دیده می‌شوند. آنان همین نادانی را نسبت به مجازات در این زندگی نیز نشان می‌دهند. آنان این واقعیت را زیر سؤال می‌برند که چرا پیش‌تر به رنج و عذاب دچار نشده‌اند.

In their denial of the Day of Judgement, the unbelievers are seen to be totally unaware of its close relation to the law that governs the whole universe. They demonstrate the same ignorance concerning punishment in this life. They question the fact that they have not already been overtaken by suffering and punishment.

آنان از تأخیر [عذاب] در شگفتند: «اگر عذاب ایشان را تا مدتی معین به تأخیر اندازیم، قطعاً خواهند گفت: "چه چیز آن را بازداشته است؟" روزی که به سراغشان آید، هیچ چیزی آن را از ایشان بازنخواهد گرداند، و آنچه را که به ریشخند می‌گرفتند، ایشان را فرا خواهد گرفت.» (آیهٔ ۸)

They wonder at the delay: “If We defer their suffering for a definite term, they are sure to say: ‘What is holding it back?’ On the day when it befalls them there will be nothing to avert it from them; and they shall be overwhelmed by that which they used to deride.” (Verse 8)

در جایی که پیامبران پیشین معجزاتی آورده بودند، آن معجزات برای اقوامشان بی‌فایده بود و آن‌ها همچنان پیام‌های ایشان را رد می‌کردند. بنابراین مجازات فوری نصیبشان می‌شد. این به آن سبب بود که پیام‌هایی که آن پیامبران ابلاغ می‌کردند، مخاطبشان قوم یا نسلی مشخص بود. و معجزاتی که ایشان می‌آوردند، تنها همان نسل آن‌ها را مشاهده می‌کرد.

Where earlier prophets had produced miracles, it was to no avail for their communities which continued to reject their messages. Immediate punishment was thus their lot. This was due to the fact that the messages delivered by those prophets were addressed to a specific community, or generation. And the miracles they produced were witnessed only by that generation.

اما پیامبر محمد ﷺ مأمور به ابلاغ پیام نهایی شد، پیامی که خطاب به همه نسل‌ها و همه امت‌ها است. معجزه‌ای که رسالت او را تأیید می‌کرد، مادی نبود. از این رو می‌توانست حفظ شود تا نسل پس از نسل در آن بیندیشند و آن را بپذیرند. بنابراین، این حکمت الهی است که عذاب ریشه‌کن‌کننده را بر امت او نازل نکرده است. با این حال، ممکن است چنین عذابی در زمان‌های خاص بر گروه‌ها یا افرادی از این امت وارد شود. همین حکم دربارۀ یهودیان و مسیحیانی که کتاب‌های آسمانی پیشین را دریافت کرده‌اند نیز صادق است؛ آنان نیز هرگز دچار چنان فاجعه‌ای نشده‌اند که امت‌های پیشین را نابود کرده بود.

The Prophet Muĥammad, however, was given the task of delivering the final message, addressed to all generations and all communities. The miracle supporting his message was not a material one. It could, therefore, be preserved so that it could be contemplated and accepted by generation after generation. It is divine wisdom, then, that has ruled out the infliction on his community of an exterminating punishment. However, such punishment may be visited on groups or individuals of this community at particular times. The same applies to the Jews and Christians, who received earlier Scriptures, and who also have never been subjected to the sort of catastrophe that had eliminated earlier communities.

کسانی که نسبت به هدف و حکمت خداوند در آفرینش جهان و انسان نادانی آشکار نشان می‌دهند، خواستار آن‌اند که پیامبران فرشته باشند یا دست‌کم فرشتگانی همراه آنان باشند. ارزش این پیام را دست‌کم می‌گیرند و تقاضا دارند که به پیامبری گنجینه‌های بی‌شمار داده شود. در اینجا سوره خطاب به پیامبر ﷺ می‌فرماید که با چنین کسانی چه خواهد کرد.

Those who betray a total ignorance of God’s purpose and wisdom in creating the universe and man demand that the messengers be angels or, at least, accompanied by angels. They underestimate the value of the message and demand that a messenger be given vast treasure. Here the sūrah addresses the Prophet and asks what he is going to do about such people.

آیا ممکن است که بخشی از آنچه بر تو وحی می‌شود را ترک کنی و از اینکه می‌گویند: «چرا گنجی بر او فرو فرستاده نشده، یا چرا فرشته‌ای همراه او نیامده است؟» دلتنگ شوی؟ تو تنها بیم‌دهنده‌ای، و خداوند بر همه چیز نگهبان است. (آیه ۱۲)

Is it, then, conceivable that you may omit any part of what is being revealed to you and feel distressed in your heart at their saying: ‘Why has not a treasure been bestowed on him from on high?’— or, ‘Why has not an angel come with him?’ You are only a warner, whereas God has everything in His care. (Verse 12)

این آیه پرسشی مستقیم مطرح نمی‌کند. در عوض، این تأثیر را القا می‌کند که هر انسانی از چنین نادانی، سفاهت و لجاجتی ناراحت می‌شود. در اصل، از پیامبر ﷺ پرسیده می‌شود که آیا ناراحتی و خشم او از چنین مردمی، او را وادار خواهد کرد که بخشی از وحیی را که از خداوند دریافت می‌کند ترک کند، تا از پاسخ‌هایی که امت‌های دیگر به پیامبرانشان می‌دادند، در امان بماند.

This verse does not present a direct question. Instead it imparts the impression that any human being would be distressed at such ignorance, stupidity and intransigence. Basically, the Prophet is being asked whether his distress and irritation at such people would make him leave out some parts of the revelations he receives from God, so as to avoid the sort of answers other prophets received from their communities.

اما پایان آیه روشن می‌کند که وظیفه‌ی پیامبر هشدار دادن است: «تو فقط هشداردهنده‌ای». چنین مردمی نیازمند آن‌اند که هشدار داده شوند. از این رو، این جنبه از نقش پیامبر ﷺ در اینجا تأکید شده است.

The ending of the verse, however, clearly states that the Prophet’s duty is to warn them: ‘You are only a warner.’ Such people need to be warned. Hence this aspect of the Prophet’s role is emphasized here.

همان‌گونه که وظیفه‌ات را انجام می‌دهی، بدان که «خداوند بر همه چیز نگهبان است.» او با آنان هر آنچه را بخواهد، بر اساس قوانینی که مقرر کرده، انجام خواهد داد و آنان را در برابر آنچه انجام می‌دهند، بازخواست خواهد کرد. پیامبر ﷺ نه مسئول پذیرش ایمان ایشان است و نه مسئول انکارشان؛ او تنها هشداردهنده است.

کافران اغلب ادعا می‌کردند که قرآن جعلی است و پیامبر آن را ساخته است. در این آیه، پیامبر مأمور می‌شود که آنان را به چالش بکشد و از ایشان بخواهد ده سوره مانند قرآن بیاورند، و برای این کار می‌توانند از هر کسی که بخواهند یاری بجویند: «بگو: "اگر راست می‌گویید، پس ده سوره به مانند آن که برساخته‌اید، بیاورید و هر که را جز خدا می‌توانید، به یاری بخوانید."» (آیه ۱۳) همین گونه چالش در سوره پیش از آن، یونس، نیز آمده است، اما در آنجا آنان تنها به آوردن یک سوره مانند قرآن فرا خوانده شده‌اند. پس چرا اکنون به آوردن ده سوره فرا خوانده می‌شوند؟

The unbelievers often claimed that the Qur’ān was a forgery, invented by the Prophet. Here, he is instructed to challenge them to produce ten sūrahs similar to the Qur’ān, and to that end, they are able to seek the help of whomever they like: “If they say: We has invented it,’ say: ‘Produce, then, ten invented sūrahs like it, and call for help on all you can other than God, if what you say is true.’” (Verse 13) The same sort of challenge occurs in the preceding sūrah, Jonah, but there they are only challenged to produce one sūrah like the Qur’ān. So why are they now challenged to produce ten sūrahs?

قال المفسّرون المتقدّمون إنّ التحدّي قد ضُيِّق تدريجيًا من حيث الترتيب الزمني: فقد طُولبوا أوّلًا بأن يأتوا بكتابٍ مثل القرآن، ثم بعشر سور، وبعد ذلك قُصِر التحدّي على سورةٍ واحدة. غير أنه لا دليل يسند هذا الزعم. ويبدو أنّ سورة يونس، وهي السورة العاشرة، نزلت قبل سورة هود الحالية، ففي يونس كان التحدّي بإتيان سورةٍ واحدة، بينما في هود هو بعشر سور. ومن الصحيح أنّ الترتيب الزمني لنزول الآيات لا يتبع بالضرورة ترتيب نزول السور التي وردت فيها.

Earlier commentators on the Qur’ān say that the challenge was narrowed down chronologically. They were first challenged to produce a book like the Qur’ān, then ten sūrahs and later the challenge was reduced to one sūrah. There is, however, no evidence to support this claim. It appears that Sūrah 10, Jonah, was revealed earlier than the present one, Hūd. The challenge there was to produce one sūrah while here it is ten. It is true that the chronological order of the revelation of verses does not necessarily follow the order of the revelation of the sūrahs in which they occur.

علاوه بر این، ممکن است بیش از یک سوره همزمان نازل شده باشد. ممکن است آیه‌ای متأخر به سوره‌ای قدیمی‌تر ضمیمه شده باشد. با این همه، هیچ دلیلی در دست نیست که ثابت کند آیه‌ای که حاوی تحدی در سوره ۱۰ است، دیرتر از تحدی موجود در همین سوره نازل شده است. ما به سادگی نمی‌توانیم چنین ادعای خودسرانه‌ای را مطرح کنیم.

Furthermore, more than one sūrah could have been revealed at the same time. A later verse could have been attached to an earlier sūrah. We have, nevertheless, no evidence to prove that the verse which contains the challenge in Sūrah 10 was revealed at a later date than the challenge in the present sūrah. We simply cannot make such an arbitrary claim.

آیا کسی که بر دلیلی روشن از پروردگارش استوار است و به دنبال آن گواهی از جانب او آمده، و پیش از آن کتاب موسی به عنوان امام و رحمت [نازل شده بود]؟ اینان به آن ایمان می‌آورند. و اما هر کس از گروه‌ها که به آن کفر ورزد، آتش جایگاه موعود اوست. پس در آن شک مکن؛ این حق از سوی پروردگار توست، هرچند بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند. و چه کسی ستمکارتر است از آن که بر خدا دروغ می‌بندد؟ اینان در پیشگاه پروردگارشان عرضه می‌شوند و گواهان می‌گویند: «اینان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بستند.» لعنت خدا بر ستمکاران باد، همانان که مردم را از راه خدا باز می‌دارند و آن را کج می‌خواهند، و آخرت را انکار می‌کنند. ایشان در زمین هرگز ناتوان‌کننده [خدا] نیستند و جز خدا برایشان هیچ یاوری نیست. عذابشان دو چندان خواهد شد. آنان توان شنیدن [حق] نداشتند و نمی‌دیدند.

Have you considered him who takes his stand on a clear evidence from his Lord, followed by a testimony from Him, which is preceded by the Book of Moses [revealed as] a guide and a mercy [to people]? These believe in it. As for those, of any group, who deny its truth, the fire is their appointed place. So, be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe. Who could be more wicked than one who invents lies against God? These shall be brought before their Lord, and witnesses shall say: ‘These are they who lied against their Lord.’ God’s curse is on the wrongdoers, who debar others from the path of God and seek to make it crooked, and who deny the life to come. Never can they be immune [from punishment] on earth, nor have they any friends to protect them from God. Their suffering shall be doubled. They could not bear to hear, and they used not to see.

اینان کسانی هستند که خویشتن خویش را زیان زده‌اند، و آنچه را که به دروغ می‌بافتند از دستشان رفته است. بی‌گمان، آنان در سرای آخرت زیان‌کارترین خواهند بود. اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده و در برابر پروردگارشان خاکساری نموده‌اند، سزاوار بهشت‌اند و در آن جاودانه خواهند ماند. داستان این دو گروه همانند داستان کسی است که نابیناست و ناشنوا، و کسی که می‌بیند و می‌شنود. آیا این دو با هم برابرند؟ آیا پند نمی‌گیرید؟ (آیات ۱۷ تا ۲۴)

These are the ones who have lost their own souls, and that which they used to invent shall fail them. Most certainly, it is they who in the life to come shall be the greatest losers. Those who believe and do righteous deeds and humble themselves before their Lord are destined for Paradise, and there shall they abide. The case of the two parties is like that of the one who is blind and deaf and the one who sees and hears. Can the two be deemed equal? Will you not take heed? (Verses 17-24)

این آیات، با ریتم‌های گوناگون و با اشارات و ارجاعات فراوان، تصویری از آنچه گروه کوچک مؤمنان نخستین در آن دوره‌ی حساس از تاریخ اسلام با آن روبه‌رو بودند به ما می‌دهد. این آیات به ما می‌گویند که وضعیت نیازمند آن بود که به روشنی تعریف شود و با اقدامی مثبت مواجه گردد.

«پس تو هرگز در آن تردید نکن؛ این حق است از جانب پروردگارت، هرچند بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.» (آیه ۱۷) پیامبر ﷺ هرگز در راستی وحیی که دریافت می‌کرد تردیدی نداشت. چگونه ممکن بود تردید کند، در حالی که موضع خود را بر دلیلی روشن از جانب پروردگارش بنا نهاده بود؟ با این حال، این دستور الهی که بلافاصله پس از همه‌ی نشانه‌ها و دلایلی که در این آیه آمده است بیان شده، نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ نگران بود که دعوتش در مکه پیشرفت واقعی نداشته و با مخالفت سرسختانه‌ی بسیاری از جهات روبه‌رو است.

“So, be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe.” (Verse 17) The Prophet never entertained any doubt about the truthfulness of the revelations he was receiving. How could he have doubted when he had taken his stand on clear evidence from his Lord? However, this divine instruction, coming immediately after all the pointers and evidence made in this verse, suggests that the Prophet was concerned that his call had not made any real headway in Makkah and that it faced determined opposition from many quarters.

بنابراین او و همچنین گروه کوچکی از پیروانش به آرامش خاطر نیاز داشتند. چنین آرامشی در اینجا از سوی خداوند رحمان عطا می‌شود.

He therefore needed some reassurance, as did the small group of his followers. Such reassurance is granted here by God, the Merciful.

دعوتگران احیای اسلامی، هر کجا که باشند، با وضعیتی مشابه روبه‌رو هستند. آنان ناگزیرند با انواع طرد، دشمنی، تمسخر، آزار و سرکوب جسمی و اخلاقی روبه‌رو شوند. همه نیروهای جاهلیت، محلی و بین‌المللی، در برابر ایشان بسیج شده‌اند. آنان در معرض وحشیانه‌ترین و شرورانه‌ترین شکل‌های سرکوب قرار می‌گیرند. در مقابل، کسانی که چنین آزارهایی را اعمال می‌کنند، به‌عنوان قهرمان مورد تکریم قرار می‌گیرند. دعوتگران اسلام در این دشواری کنونی، بهتر است این آیه را به‌طور کامل بفهمند، با همه آنچه بیان می‌کند و آنچه در بر دارد. آنان به دلداری‌ای که با تأیید شایسته‌ی خداوند فراهم می‌شود، سخت نیازمندند: «در آن تردید مکن؛ این حق است از جانب پروردگارت، ولی بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.» (آیه ۱۷)

The advocates of Islamic revival face a similar situation wherever they happen to be. They have to confront all sorts of rejection, hostility, ridicule, persecution as well as physical and moral repression. All forces of jāhiliyyah, local and international, are marshalled against them. They are subjected to the most ghastly and wicked forms of repression. Conversely, those who conduct such persecution are treated as heroes. In their present difficulty, the advocates of Islam will be well advised to understand this verse fully, with all that it states and implies. They are in urgent need of the reassurance provided by God’s appropriate affirmation: “Be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe.” (Verse 17)

هر دروغی که بسته شود، جنایتی بزرگ علیه حقیقت و علیه شخصی است که دربارهٔ او دروغ گفته شده است. پس وای که این جنایت، هنگامی که دروغ‌ها علیه خداوند ساخته شوند، چه اندازه هولناک‌تر می‌شود! آنان آنگاه «به نزد پروردگارشان عرضه خواهند شد و گواهان خواهند گفت: "اینان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بستند."» (آیهٔ ۱۸) این صحنه‌ای است که در آن جنایت ایشان آشکار می‌شود و رسوا می‌گردند. آنان به‌طور ویژه نشان داده می‌شوند و همگان آگاه می‌شوند که دروغ‌هایشان «علیه پروردگارشان» بوده است. این صحنه فضایی از بدنام‌سازی دارد و با نفرینی شایسته پایان می‌یابد: «لعنت خدا بر ستمکاران باد.» (آیهٔ ۱۸)

To invent any lie is to commit a terrible crime against truth and against the person concerned. How much more terrible the crime becomes then when the lies are fabricated against God? The culprits then “shall be brought before their Lord, and witnesses shall say: ‘These are they who lied against their Lord.’” (Verse 18) It is a scene where their crime is publicized and they are disgraced. They are singularly pointed out and everyone is made aware that their lies were ‘against their Lord’. The scene carries an air of defamation, and is followed by a suitably appropriate curse: “God’s curse is on the wrongdoers.” (Verse 18)

این لعنت را گواهان، یعنی فرشتگان، پیامبران و مؤمنان، یا شاید همهٔ انسان‌ها، نفرین می‌کنند. بنابراین، خواری در انتظار ایشان است در آن صحنهٔ گسترده‌ای که در آن به حساب کشیده می‌شوند. یا شاید این، حکم نهایی خدا درباره‌ی ایشان است، همراه با خواری و رسوایی‌ای که در برابر همهٔ مردم بر ایشان تحمیل می‌شود. در این صورت، این جمله نه به‌صورت نفرین، بلکه به‌صورت بیان یک واقعیت خوانده می‌شود: «لعنت خدا بر ستمکاران است.» ستمکاران کسانی‌اند که برای خدا شریک قرار می‌دهند و بر او دروغ می‌بندند تا دیگران را از راه او بازدارند.

This curse is invoked by the witnesses, who are the angels, the messengers and the believers, or probably, all mankind. Thus, humiliation awaits them on that vast stage where they are brought to account. Or, perhaps, it is God’s final decision in their case along with the humiliation and the disgrace which they are made to endure in front of all people. In this case it should be read not as an invocation, but as a statement of fact: “God’s curse is on the wrongdoers.” The wrongdoers are those who associate partners with God and who fabricate lies against Him in order to debar others from His path.

«و از آن راهی کج بطلبند.» (آیه ۱۹) آنان نمی‌خواهند با درستی و صداقت رفتار کنند. دوست ندارند به شیوه‌ای راست و صادقانه عمل کنند. آنان کجی و حیله‌گری را ترجیح می‌دهند. ضمیر «آن» در اینجا یا به راه خدا برمی‌گردد یا به زندگی به‌طور کلی. حقیقتِ حالِ آنان تأکید می‌شود، زیرا آنان همان‌ها هستند که «آخرت را انکار می‌کنند». عبارت عربی در اینجا بسیار تأکیدی‌تر است، به‌گونه‌ای که بزرگیِ جرمشان به‌روشنی نمایانده می‌شود.

“And seek to make it crooked.” (Verse 19) They do not wish to act with honesty and sincerity. They do not like to behave in a straightforward manner. They prefer crookedness and deviousness. The pronoun ‘it’ used here refers to either the path of God or to life generally. The truth about them is emphasized, for they are those ‘who deny the life to come.’ The Arabic expression here is much more emphatic, so that the enormity of their crime is portrayed in sharp relief.