در حقیقت، روزی‌ای که به هر امتی داده می‌شود، به اراده‌ی خداوند تعیین می‌گردد. او آن را هرگونه که بخواهد، در زمانی که برمی‌گزیند و بر اساس قوانینی که به کار انداخته است، عطا می‌کند: «و هیچ چیزی نیست مگر آنکه خزائنش نزد ماست، و جز به اندازه‌ای معین آن را فرو نمی‌فرستیم.» (آیه‌ی ۲۱)
In fact, the provisions given to every community are determined by God, according to His will. He grants them as He pleases, at the time He chooses, and in accordance with the laws He has set in operation: “There is not a thing but with Us are its storehouses; and We send it down only in accordance with a defined measure.” (Verse 21)
هیچ مخلوقی مالک هیچ چیزی نیست و بر هیچ چیزی توانایی ندارد. منابع همه چیز نزد خداوند است، در قلمرو عالی او. او آن را بر اساس اندازه‌ای معین، در جهان‌های خاص خود، به مخلوقاتش عطا می‌کند. هیچ چیزی به‌صورت خودسرانه داده یا فراهم نمی‌شود.
No creature owns, or has power over, anything. The resources of everything are with God in His supreme realm. He grants it to His creation, in their respective worlds, according to a defined measure. Nothing is given or provided arbitrarily.
ما در اینجا با عبارتی دقیق روبه‌رو هستیم: «وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ» (آیه ۲۱). مفهوم این آیه با افزایش و پیشرفت دانش بشر آشکارتر می‌شود. هرچه انسان درباره جهان و چگونگی ساخت و عملکرد آن بیشتر بداند، معنای سخن قرآن را بهتر درک می‌کند. معنای واژه «خزائن» پس از آن روشن‌تر می‌شود که انسان ماهیت عناصری را که جهان مادی از آن‌ها ساخته شده و ترکیب آن‌ها را کشف کرده باشد. انسان می‌داند که مثلاً «خزائن» اصلی آب، اتم‌های اکسیژن و هیدروژن است. خزانه‌های غذای ما در قالب گیاهان سبز و پوشش گیاهی، شامل نیتروژنِ موجود در هوا، کربن و اکسیژنی است که دی‌اکسیدکربن را می‌سازند، و همچنین پرتوهای خورشید. نمونه‌هایی از این دست بسیارند و تصویری روشن از مفهوم عبارت «خزائن خداوند» به دست می‌دهند؛ عبارتی که انسان از آن بسیار دانسته است، اما این مقدار دانسته‌ها تنها اندکی از آنچه وجود دارد، به شمار می‌آید.
We have here a precise statement, “There is not a thing but with Us are its storehouses; and We send it down only in accordance with a defined measure.” (Verse 21) Its import becomes apparent as man’s knowledge increases and becomes more advanced. The more he knows about the universe and how it is made and operates, the better he understands the Qur’ānic statement. The meaning of the term, ‘storehouses’, becomes clearer after man has discovered the nature of the elements which form the material world, and their composition. Man knows that the basic ‘storehouses’ of water, for example, are the oxygen and hydrogen atoms. The storehouses of provisions we have in the form of green plants and vegetation include the nitrogen which is present in the air, carbon and the oxygen that form carbon dioxide, and the rays of the sun. Examples like these are numerous, giving a clear picture of the import of the expression, “God’s storehouses”, of which man has come to know much, but this much remains only a little of what there is.
از جمله چیزهایی که خدا به اندازهٔ معین می‌فرستد، بادها و آب است: «و بادها را بارورکننده فرستادیم، آنگاه از آسمان آبی فرو فرستادیم و شما را با آن سیراب کردیم، و شما خزانه‌دار آن نیستید.» (آیهٔ ۲۲)
واژهٔ عربی «لَوَاقِح» که به معنای بارورکننده یا بارگرفته است، برخی آن را بر پایهٔ معنای علمی «بارور کردن» تفسیر کرده‌اند، بدین معنا که بادها گرده را از برخی گیاهان یا درختان حمل می‌کنند تا درختان ماده را بارور سازند. اما این معنا با متن این آیه سازگار به نظر نمی‌رسد. باید به یاد داشت که قرآن در برگزیدن دلالت‌های خود بسیار دقیق است. آنچه در اینجا مراد است، بیشتر این است که بادها رطوبت را با خود حمل می‌کنند، همان‌گونه که شتر ماده با شیر سنگین می‌شود. سپس خدا از آن رطوبتی که بادها حمل کرده‌اند آب فرو می‌فرستد و به انسان اجازه می‌دهد که برای بقای خود از آن بنوشد. با این حال، انسان نمی‌تواند همهٔ آن را نگه دارد: «شما خزانه‌دار آن نیستید.» (آیهٔ ۲۲) این آب از انبارهای انسان‌ها نیامده، بلکه از گنجینه‌های خداست.
Of the things that God sends in accordance with defined measure are winds and water: “We send forth winds heavily loaded, then We send down water from the skies for you to drink. You are not the ones who store it up.” (Verse 22) The Arabic term, lawāqiĥ, which signifies heavily loaded has been interpreted by some according to the scientific meaning of ‘fertilizing’, referring to the fact that the winds carry the pollen from some plants or trees to fertilize the female ones. But this does not seem to fit with the text here. We have to remember that the Qur’ān is very meticulous in drawing its own connotations. What is referred to here is rather the fact that winds carry moisture, just like a she-camel becomes heavy with milk. God then sends down water from that moisture carried by the winds, and He allows man to drink it for his own survival. Yet man cannot retain it all: “You are not the ones who store it up.” (Verse 22) It has not come from the storehouses of human beings, but from God’s treasures.
این [چیز] به اندازه‌ای مشخص و معین ریخته شده است.
It has been poured according to a well-defined measure.
باد حرکت می‌کند، رطوبت را حمل می‌کند و آب را بر اساس قوانین طبیعت فرو می‌ریزد. اما در وهلهٔ نخست، چه کسی همهٔ این‌ها را تعیین کرده است؟ همهٔ این امور از سوی آفریدگاری تعیین شده که قانون اصلی هستی را قرار داده است؛ قانونی که همهٔ جنبه‌ها را پدید می‌آورد و همهٔ پدیده‌ها را به کار می‌اندازد: {وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ} (آیهٔ ۲۱)
The winds move, carry the moisture and pour the water in accordance with the laws of nature. But who has determined all this in the first place? It is all determined by the Creator who has set the original law of the universe which gives rise to all aspects and operates all phenomena: “There is not a thing but with Us are its storehouses; and We send it down only in accordance with a defined measure.” (Verse 21)
ما در اینجا توجه می‌کنیم که هر حرکتی، حتی نوشیدن آب، به خدا منسوب می‌شود.
We note here how every move is referred to God, even the drinking of water:
«سپس ما از آسمان آبی فرو می‌فرستیم که شما از آن بنوشید.» (آیه ۲۲) عبارت «اسقیناکموه»، که در ترجمه به‌صورت «که شما از آن بنوشید» آمده، در متن عربی به‌صورت «و آن را به شما می‌نوشانیم» آمده است. مقصود این است که ما شما را به گونه‌ای آفریده‌ایم که به آب نیازمند هستید، و آب را متناسب با نیازهای شما قرار داده‌ایم. و همه این‌ها بر اساس اندازه‌ای معین انجام می‌گیرد.
“Then We send down water from the skies for you to drink.” (Verse 22) The expression, asqaynākumūh, given in translation as, “for you to drink”, is given in the Arabic original as, “We send down water from the skies and We make you drink it”. What is meant here is that we have fashioned you in a way which makes you in need of water, and we made the water suitable for your needs. All this is made according to a measure.
همه‌چیز به خواست خدا و در جریان است. این شیوهٔ بیان برگزیده شده تا در کل صحنه هماهنگی کامل وجود داشته باشد، به‌گونه‌ای که همه‌چیز به خدا بازگردانده شود، حتی حرکت دست برای برداشتن آب و نوشیدن. کل فضا فضایی است که هر چیزی در جهان را به خواست خدا نسبت می‌دهد؛ خواستی که مستقیماً هر رویداد و هر حرکتی را تعیین می‌کند. قانون او که حرکت ستارگان و سیارات را اداره می‌کند، همان قانونی است که کردار انسان‌ها را کنترل می‌کند. بخش نخست این سوره به قانون خدا دربارهٔ کسانی اشاره دارد که پیام خدا را رد می‌کنند، و این بخش دوم به قانون او اشاره دارد که آسمانها و زمین، باد، آب و نوشیدن را اداره می‌کند. همهٔ این‌ها تابع خواست خداست که به حقیقت بزرگی پیوند دارد که پشت آفرینش آسمانها، زمین، انسان‌ها و همهٔ مخلوقات دیگر قرار دارد.
It is all set in operation by God’s will. This mode of expression is chosen in order to provide an element of complete harmony in the whole scene, so that everything is referred to God, even the movement of one’s hand to take water to drink. The whole atmosphere is one that attributes everything in the universe to God’s will that directly determines every event and movement. His law that controls the movement of stars and planets is the same as His law that controls people’s actions. The first passage of the sūrah referred to God’s law concerning those who reject God’s message, and this second passage refers to His law that governs the heavens and the earth, the wind, water and drinking. All this is subject to God’s will which is linked to the great truth that is behind the creation of the heavens, the earth, human beings and all other creatures.
سپس این سوره، انتساب همه امور به خداوند یگانه را کامل می‌کند و بیان می‌دارد که زندگی و مرگ، زندگان و مردگان، رستاخیز و داوری تنها از آنِ اوست:
The sūrah then perfects the attribution of all matters to God alone, stating that life and death, the living and the dead, the resurrection and judgement belong to Him:
«ما هستیم که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم، و ما هستیم که وارث [همه‌چیز] هستیم.»
“It is We who give life and cause death, and it is We who are the inheritors [of all things].
و بی‌گمان ما پیشینیان شما را می‌شناسیم و پسینیان را نیز می‌شناسیم. و بی‌گمان پروردگارت همه آنان را گرد خواهد آورد؛ زیرا او حکیم و داناست.» (آیات ۲۳ تا ۲۵)
Well do We know those who lived before you and those who will come after you. Your Lord will gather them all together. He is indeed Wise, All-Knowing.” (Verses 23-25)
بنابراین، بخش دوم مکمل بخش نخست است. در بخش نخست آمده است: «هیچ جامعه‌ای را نابود نکردیم مگر آنکه برای آن، وحی‌های الهی فرستاده شده بود. هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند پایان زمانش را پیش بیندازد و نه می‌تواند آن را به تأخیر اندازد.» (آیات ۴ و ۵) در این بخش نیز تأکید می‌شود که زندگی و مرگ به دست خداوند تعیین می‌شود، که وارث همه زندگی است، و او می‌داند چه کسانی را زودتر به مرگ می‌سپارد و چه کسانی را مرگشان به تأخیر می‌افتد. اوست که همه را در پایان گرد می‌آورد، زیرا «او بی‌تردید حکیم و دانای مطلق است.» (آیه ۲۵) او بر اساس حکمتش، سرنوشت هر جامعه‌ای را تعیین می‌کند. او می‌داند که چه زمانی می‌میرد، چه زمانی برانگیخته می‌شود و آنچه در میان این دو رخ می‌دهد.
Thus the second passage complements the first. In the first passage we have the statement: “Never have We destroyed any community unless divine revelations have been made known to it. No community can ever forestall its term, nor can they delay it.” (Verses 4-5) Here, in this passage, it is emphasized that life and death are determined by God, the heir to all life, and He knows whom He has determined to die early and who will have their death delayed. It is He who gathers them all together at the end, for “He is indeed Wise, All Knowing.” (Verse 25) He determines the term of every community according to His wisdom. He knows when it dies, and when it is resurrected and all that happens in between.
ما در این بخش و بخش پیش از آن، هماهنگی حرکت را مشاهده می‌کنیم. این هماهنگی در فرستادن وحی، فرشتگان، اصابت شعله‌ها به شیاطین شنودکننده، و نزول آب از آسمان دیده می‌شود. هماهنگی همچنین در محیط کلی‌ای که رویدادها در آن رخ می‌دهند، در سراسر هستی آشکار است: آسمانها، برج‌های فلکی، شعله‌ها، زمین، کوه‌ها و گیاهان، بادها و باران. آنگاه که سوره نمونه‌ای از تکبر را بیان می‌کند، آن را در صحنه‌ی بالا رفتن به آسمانها از دری گشوده قرار می‌دهد. همه‌ی این‌ها به خوبی از سبک والای قرآن کریم حکایت دارد.
We note the harmony of movement in this passage and the preceding one. This is seen in the sending down of revelation, angels, the flames hitting eavesdropping devils, and water from the sky. Harmony is also evident in the general surroundings in which events take place in the whole universe: the skies, the constellations, flames, the earth, the mountains and the vegetation, the winds and the rain. When the sūrah provides an example of arrogance, it sets it in a scene of climbing up into the heavens through an open door. All this speaks volumes for the fine style of the Qur’ān.