سوره با دو حرف جدا از هم، طا و سین، آغاز می‌شود که اشاره‌ای است به مادّهٔ اصلی‌ای که این سوره و تمام قرآن از آن ساخته شده‌اند. این حروف برای همهٔ عربی‌زبانان در دسترس‌اند، با این حال همگی از ساختن چیزی همانند قرآن ناتوان‌اند: آنان به این کار فراخوانده شده‌اند، اما هیچ‌کس تاکنون چیزی تولید نکرده که به برتری قرآن نزدیک باشد. پس از این دو حرف، به خود قرآن اشاره شده است: «این آیات کتاب روشن‌کننده و آشکارکننده‌ای است از قرآن.» (آیهٔ ۱) باید توجه داشت که در متن عربی، حرف عطف «و» که به معنای «و» است، پس از واژهٔ «قرآن» آمده است، اما در این کاربرد تنها به معنای «که است» می‌باشد.
The sūrah begins with two separate letters, Ţā Sīn, as reference to the basic material of which the sūrah and the entire Qur’ān are composed. These letters are available to all Arabic-speaking people, yet they are all unable to compose anything like the Qur’ān: they have been challenged to do so, yet none has ever produced anything that approximates the excellence of the Qur’ān. These two letters are followed by a reference to the Qur’ān itself: “These are verses of the Qur’ān, a clear, elucidating book.” (Verse 1) It should be noted that in the Arabic text the conjunction wa, which means ‘and’, occurs after the word ‘Qur’ān’, but in this usage it only means ‘which is’.
تشبیه قرآن به «کتاب» در اینجا ظرافتی از مقایسه را فراهم میکند با شیوه‌ای که کافران مکه با کتابی که از جانب خداوند بر آنان نازل شده بود رو به رو شدند، و نیز با شیوه‌ای که ملکه سبأ و قومش نامه سلیمان را دریافت کردند. این نامه نیز در این سوره «کتاب» نامیده شده است. با این همه، سلیمان جز بنده خدا نیست.
Describing the Qur’ān here as ‘a book’ provides a subtle element of comparison with how the unbelievers in Makkah received the book bestowed on them from on high and how the Queen of Sheba and her people received Solomon’s letter, which in this sūrah is also called a kitāb, meaning ‘book’. Yet Solomon is no more than God’s servant.
قرآن، یا همان کتاب، سپس چنین توصیف می‌شود: «هدایتی و مژده‌ای برای مؤمنان.» (آیه ۲) این بیان، رساتر از آن است که گفته شود قرآن شامل هدایت و مژده است یا آن‌ها را فراهم میکند. در واقع، شیوهٔ بیان این توصیف چنان است که ذات خود قرآن را همان هدایت و همان مژده قرار میدهد. بی‌شک، قرآن از هر جهت و در هر معنا برای مؤمنان هدایتگر است. همچنین آنچه موجب سعادت در این زندگی و در زندگی آخرت می‌شود را به آنان عطا میکند.
The Qur’ān, or the book, is then described as “a guidance and joyful tidings to the believers.” (Verse 2) This is more expressive than saying that it contains or provides guidance and joyful tidings. Indeed the way the description is phrased makes the very entity of the Qur’ān the guidance and the happy tiding. For certain, the Qur’ān provides guidance to believers in every way and every sense. It also gives them what brings happiness both in this life and in the life to come.
اینکه هدایت و بشارت تنها برای مؤمنان است، بسیار قابل توجه است. قرآن کتابی از علوم نظری یا کاربردی نیست که همهٔ فوایدش را تنها به کسی بدهد که آن را بخواند و بفهمد. قرآن در درجهٔ نخست با دل‌ها سخن می‌گوید و تمام نور و عطرش را به ذهنی گشوده می‌بخشد که آن را با یقین و خرسندی می‌پذیرد. وقتی ذهن انسان با ایمانی استوار تازه و پاک شود، بهتر میتواند قرآن را دریابد و بسیار بیش از آنچه ما تصور می‌کنیم، معانی آن را درک کند. قرآن با پذیرفتن شیوهٔ زندگی تازه و کنار گذاشتن شیوهٔ کهنه، در این زندگی دگرگونی‌های شگفت‌انگیزی پدید می‌آورد. تمام نظام‌ها، قوانین و ارزش‌هایی که قرآن ترویج میکند، در درجهٔ اول و پیش از هر چیز بر پایهٔ ایمان استوار است. از این رو، کسی که در ژرفای دلش به خدا باور ندارد، یا نمی‌پذیرد که این قرآن از جانب خدا نازل شده، یا محتوای آن را نظامی که خدا می‌خواهد در زندگی انسان اجرا شود نمی‌داند، نمیتواند هدایت مطلوب را در قرآن بیابد و از مژدهٔ شادی‌بخشی که به همراه دارد بهره‌مند نخواهد شد.
That the guidance and the happy news are given to the believers only is especially significant. The Qur’ān is not a book of theoretical or applicable science that yields all its benefits to whoever reads and understands it. The Qur’ān addresses hearts in the first instance and gives all its light and fragrance to an open mind which receives it with certainty and contentment. When a person’s mind is refreshed with firm belief, it can better appreciate the Qur’ān and understand far more of its meanings than we can imagine. It brings about miraculous changes in this life as one adopts a new way of life and discards his old one. All the systems, legislation and values the Qur’ān promotes are based first and foremost on faith. Hence, a person who does not, deep at heart, believe in God or accept that this Qur’ān is revealed by God or that its contents represent the system God wants implemented in human life, cannot find the desired guidance in the Qur’ān and will not share in the joyful news it brings.
این کتاب، یعنی قرآن، گنجینه‌هایی بی‌پایان از هدایت، دانش و رهنمودهای استوار در خود دارد، اما کلید گشودن همه‌ی آن‌ها ایمان است. بدون این کلید، قرآن گنجینه‌های خود را به هیچ‌کس نمی‌بخشد. از این رو، کسانی که واقعاً به آن ایمان آوردند توانستند معجزاتی پدید آورند. اما هنگامی که قرآن به چیزی جز آواهایی زیبا و آهنگ‌هایی دلنشین تقلیل یافت که مردم از شنیدنشان لذت می‌بردند، بی‌آنکه دل‌هایشان را لمس کند، همچون گنجی گشوده‌نشده باقی ماند که هیچ کاری از آن ساخته نبود.
This book, the Qur’ān, contains inexhaustible treasures of guidance, knowledge and sound directives, but faith is the key to opening it all. Without this key, the Qur’ān does not yield its treasures to anyone. Hence those who truly believed in it were able to accomplish miracles. But when the Qur’ān was reduced to no more than chants set to charming tunes that people enjoyed hearing without touching their hearts, it remained an unopened treasure, incapable of achieving anything.
این سوره ویژگی‌های آن مؤمنانی را بیان میکند که در قرآن هدایت و مژده می‌یابند. ایشان کسانی‌اند: «که نماز را برپا می‌دارند و از آنچه روزی‌شان کرده‌ایم انفاق می‌کنند، و به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو نازل شده ایمان می‌آورند، و به آخرت یقین دارند.» (آیه ۳)
نخستین ویژگی، برپا داشتن نماز است؛ یعنی نماز را چنان که باید می‌گزارند، در حالی که دل و جانشان آگاه است که در برابر خدا با همه عظمتش ایستاده‌اند. بدین‌سان خود را در ارتباط با حضور متعالی او احساس می‌کنند و اندیشه‌شان کاملاً متوجه ستایش و نیایش او است. دوم، زکات می‌دهند که همان صدقه واجب است. هنگام پرداخت آن، دل‌هایشان را از بخل پاک می‌سازند و بالاتر از جاذبه ثروت قرار می‌گیرند. بخشی از آنچه خدا به ایشان عطا کرده به برادرانشان می‌دهند و بدین ترتیب وظیفه اجتماعی خود را نسبت به جامعه‌شان ادا می‌کنند. سرانجام، به زندگی آخرت یقین دارند؛ یعنی سرنوشتشان در سرای دیگر همواره در صدر اندیشه‌هایشان است. این یقین ایشان را از رها کردن لگام خواهش‌های نفسانی بازمی‌دارد و ترس از خدا را در دل‌هایشان زنده نگه می‌دارد. آنان بیم دارند که هنگام حضور نزد او برای داوری، نافرمان شناخته شوند.
The sūrah outlines the qualities of those believers who find guidance and happy news in the Qur’ān. They are ones: “who attend regularly to prayers and pay their zakāt, and who firmly believe in the life to come.” (Verse 3) The first quality is to attend regularly to prayer, offering it as it should be offered, with their hearts and souls conscious of the fact that they are standing in front of God, in all His majesty. Thus they feel themselves in contact with His sublime presence, and their thoughts fully attentive to addressing and glorifying Him. Secondly, they pay their zakāt, which is the obligatory charity. When they pay it they purge their hearts of stinginess rising above the lure of wealth. They give their brethren some of what God has granted them, thus fulfilling their social duty towards their community. Finally, they firmly believe in the life to come, which means that their fate in the hereafter remains topmost in their thoughts. It prevents them from giving free rein to their desires and keeps the fear of God alive in their hearts. They dread lest they might be considered disobedient when they come before Him for judgement.
تنها چنین مؤمنان فرمانبرداری هستند که می‌توانند به پاداش خداوند امیدوار باشند و در عین حال از عذاب او بترسند. تنها آنان‌اند که با دلهای گشوده به قرآن، می‌توانند هدایت آن را بیابند و بشارت آن را دریافت کنند. برای ایشان، قرآن نوری است که زندگی‌شان را روشن میکند و انگیزهای نیرومند برای عمل به ایشان می‌بخشد. قرآن تنها راهنمای مطمئن ایشان است و همواره به آن مراجعه می‌کنند.
It is only such obedient believers who can hope for God’s reward yet still dread His punishment. Only they, with their hearts open to the Qur’ān, can find its guidance and receive its happy news. For them, it is a light illuminating their lives, providing them with strong motivation for action. It is their only reliable guide and one to which they always refer.
بر ایمان به آخرت تأکید فراوانی شده است؛ و این به صورت هشداری سخت به کسانی است که از ایمان آوردن سر باز می‌زنند و بر راه گمراهی خود پافشاری می‌کنند: «و کسانی که به آخرت ایمان نمی‌آورند، اعمالشان را در نظرشان آراسته کرده‌ایم، پس آنان سرگردان می‌مانند.» (آیه ۴)
Strong emphasis is placed on believing in the hereafter; this in the form of a stern warning to those who refuse to believe, and persist with their erring ways: “As for those who will not believe in the life to come, We make their deeds seem fair to them, and so they wander about in distraction.” (Verse 4)
اعتقاد به زندگی آخرت انگیزهای است که هوای نفس و خواستههای سرکش را مهار میکند و ما را به زیستن در میانهروی فرامیخواند. آنگاه که چنین باوری در کار نباشد، انسان نمیتواند خود را از پیگیری هوسهای بیبند و بار بازدارد، زیرا میپندارد که تنها فرصت برخورداری از لذت، همین است که این زندگی دنیوی به او میدهد. با این حال، زندگی در این جهان به سختی آنقدر طولانی است که بخش کوچکی از آنچه مردم آرزو دارند یا امید دارند را برآورده کند. افزون بر این، وقتی کسی توانایی زیستن در عیش و نوش را دارد، چه چیزی میتواند او را از پیگیری سرکشانهترین لذتها بازدارد، جز آنکه در برابر خداوند بایستد و منتظر داوری، پاداش یا کیفر او باشد؟ در حقیقت، کسی که به آخرت باور ندارد ناگزیر هر لذتی را که در توان دارد دنبال خواهد کرد. هیچ احساس شرم یا بازدارندهای او را نگاه نخواهد داشت. سرشت انسان چنین است که لذت را دوست دارد، مگر آنکه با پیامی الهی هدایت شود که از آیندهای جاودان پس از این زندگی کوتاه خبر میدهد و از اینکه زندگی کنونی تنها مقدمهای برای آن زندگی است. اگر این هدایت را بپذیرند، در انواع دیگری از تلاشها لذتی بسیار بزرگتر خواهند یافت.
Believing in the life to come is the motive that keeps whims and desires in check, urging us to lead a life of moderation. When such belief is lacking, a person cannot restrain himself from pursuing wanton desires, thinking that his only chance for indulging in pleasure is that offered in this life. Yet life on earth is scarcely long enough to fulfil a small portion of what people desire or hope for. Besides, when someone has the means to lead a life of indulgence, what can stop him from pursuing his wildest pleasures unless he has to reckon with standing before God, awaiting His judgement, reward or punishment? Indeed, a person lacking belief in the hereafter will inevitably pursue every pleasure within his ability. No sense of shame or check will restrain him. It is in the nature of human beings that they love pleasure unless they are guided by a divine message that tells them of a future, permanent life that follows this short one, and that the latter is but preparation for that future life. If they heed this guidance then they will find much greater pleasure in different types of pursuits.
خداوند است که فطرت انسان را چنین سرشته است؛ به این معنا که هرگاه انسان قوای دریافت خود را به روی آن بگشاید، استعداد پیروی از هدایت او را دارد، و هرگاه آن قوا را ببندد، استعداد مقابل آن را دارد که کور بماند. در هر دو حالت، اراده او همواره به انجام می‌رسد. از این رو قرآن درباره کسانی که به آخرت ایمان نمی‌آورند می‌فرماید: «ما کردارشان را در نظرشان زیبا جلوه می‌دهیم، و در نتیجه آنان سرگردان می‌مانند.» (آیه ۴) ایشان نمی‌خواهند ایمان بیاورند، و از این رو قانون خداوند به کار می‌افتد و کردارشان را در نظرشان آراسته و جذاب می‌سازد. آنان هیچ عیبی در آنچه انجام می‌دهند نمی‌بینند و در نتیجه راه روشنی را که ایشان را به درستی رهنمون شود، نمی‌یابند.
It is God who has moulded human nature in this fashion, giving it the propensity to follow His guidance when it opens its receptive faculties to this, and the opposite propensity to remain blind when it shuts such faculties down. His will is always done, in both situations. Hence, the Qur’ān says in reference to those who will not believe in the hereafter: “We make their deeds seem fair to them, and so they wander about in distraction.” (Verse 4) They choose not to believe, and thus God’s law comes into operation making their deeds seem fair and attractive to them. They cannot see any foul element in what they do and so remain unable to find a clear way leading them aright.
هنگامی که زشتی برایشان زیبا جلوه داده شود، سرانجام آن شناخته شده است: «آنان کسانی‌اند که عذابی سخت برایشان مقرر است و در آخرت زیانکارترین مردماند.» (آیه ۵) چه این عذاب در همین زندگی دنیا به ایشان برسد و چه در زندگی آخرت، در آخرت به هلاکت و نابودی کامل خواهند رسید. این جزای عادلانه‌ای است برای آنچه که به دنبال بدی رفته‌اند.
When evil is made to seem fair, the end result is well known: “These are the ones for whom grievous suffering is in store, and who in the life to come shall be the worst losers.” (Verse 5) Whether suffering is meted out to them in this present life or in the life to come, they will have to face utter ruin in the hereafter. It will be their just recompense for pursuing what is evil.
سوره کا آغاز ایک ایسی آیت پر مکمل ہوتا ہے جو قرآن کے الٰہی سرچشمے کی دوبارہ تاکید کرتی ہے: «یقیناً تمہیں قرآن ایک ایسی ہستی کے فضل سے عطا کیا جا رہا ہے جو حکمت والی، سب کچھ جاننے والی ہے۔» (آیت 6)
یہاں فعل «تُلَقّٰی» جس کا ترجمہ «تمہیں عطا کیا جا رہا ہے» کیا گیا ہے، اس بات کا احساس دلاتا ہے کہ قرآن ایک عظیم تحفہ ہے جو اُس ذات کی طرف سے پیش کیا گیا ہے جو ہر کام حکمت کے ساتھ کرتی ہے اور ہر چیز کی منصوبہ بندی کامل علم کی بنیاد پر کرتی ہے۔
The sūrah’s opening is completed with a verse that re-emphasizes the divine source of the Qur’ān: “Most certainly, you receive the Qur’ān out of the grace of One who is Wise, All-Knowing.” (Verse 6) The Arabic verb tulaqqā, which is rendered here as ‘you receive’, gives a sense of the Qur’ān being a sublime gift presented by the One who does everything wisely and plans everything on the basis of perfect knowledge.
بی‌شک حکمت و علم او در قرآن آشکارا دیده می‌شود؛ در شیوه‌ی آن، در وظایفی که مقرر می‌دارد و دستوراتی که میدهد، در نظامی که دنبال میکند، در نزول آن در مناسب‌ترین زمان، در روانی و پیوستگی اجزای آن و در هماهنگی موضوعاتش.
Indeed, His wisdom and knowledge are clearly seen in the Qur’ān; its mode, the duties it assigns and directives it gives, in the system it follows, in its revelation at the most appropriate time, in the flow of its component parts and in the harmony of its subject matter.
سوره سپس به روایت‌های تاریخی خود آغاز میکند که نمایی گسترده از جنبه‌هایی از حکمت، علم، تدبیر و عنایت خداوند را به نمایش می‌گذارد.
The sūrah then begins its historical accounts which provide a panoramic exhibition of aspects of God’s wisdom, knowledge, planning and care.