این سوره حقیقت‌ها، صحنه‌ها، تصویرها، جلوه‌های ویژه، لحن‌ها و لطافت‌هایی چنان فراوان در خود جای داده که هیچ دل هوشیاری نمی‌تواند به آسانی با آن‌ها روبه‌رو شود یا از آن‌ها بگریزد. افزون بر این، سبک ممتاز و آهنگ موسیقایی آن نیز با هم درمی‌آمیزند تا اثرش را افزایش دهند و آن را به سطحی برسانند که باز هم مقاومت در برابرش یا رهایی از آن دشوار است. سوره با دو آیهٔ کوتاه آغاز می‌شود که نکته‌هایی ویژه دربارهٔ روز قیامت و نفس لوّامه دارد: «لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ * وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» {سوره القیامہ: ۱-۲}. سپس سوره با گفتاری ادامه می‌یابد که از آغاز تا پایان با نفس انسان و روز قیامت مرتبط است و این دو را غالباً با هم می‌آورد. گویی این دو آیهٔ آغازین، موضوع کل سوره را خلاصه می‌کنند، یا لحنی را تعیین می‌کنند که نغمه‌های سوره را به شیوه‌ای ظریف و زیبا تحت تأثیر قرار می‌دهد.

This surah puts forward such a great number of truths, scenes, images, special effects, tones and touches that no attentive heart can easily handle or escape from them. Furthermore, its distinctive style and musical cadence also combine to enhance its effect and bring it to a level that is again difficult to resist or to shed. It starts with two short verses with distinctive notes about the Day of Resurrection and the self-reproaching soul: ‘7 need not swear by the Day of Resurrection and I need not swear by the self reproaching soul!” (Verses 1—2) The surah then continues with a discourse that from start to finish relates to both the human soul and the Day of Resurrection, often coupling them together. It is as if the opening two verses sum up the subject matter of the whole surah, or that they set the tone influencing its notes in a fine and beautiful way.