و برای ایشان نشانهای است در زمین مرده، آن را زنده کرده‌ایم و از آن دانه‌ای رویانیده‌ایم که از آن می‌خورند. و در آن باغ‌هایی از نخلستان و انگور قرار داده‌ایم و از آن چشمه‌ها جاری ساخته‌ایم، تا از میوه‌اش بخورند. اینها را دست‌های ایشان نساخته است. پس آیا شکرگزاری نمی‌کنند؟ منزه است آن که همه چیز را جفت آفرید: از آنچه زمین می‌رویاند، و از خودشان، و از آنچه نمیدانند.
(آیات ۳۳ تا ۳۶)
There is a sign for them in the lifeless earth: We give it life and produce out of it grain for them to eat. We place in it gardens of date palms and grapes, and cause springs to gush out of it, so that they may eat of its fruit. It was not their own hands that made all this. Will they, then, not give thanks? Limitless in His glory is He who created all things in pairs: whatever the earth produces, their own human kind and other creatures of which they have no knowledge. (Verses 33-36)
همه چیزهایی که در اطراف ایشان در جهان است، از خدا با آنان سخن میگویند و دلیلی بر حضور او به دست می‌دهند. تنها کافی است به زمینی که پیش روی خود دارند بنگرند و ببینند که چگونه آن را مرده، بیجان و بی‌قطره‌ای آب می‌بینند. سپس می‌بینند که آن زمین زنده میشود، غله می‌رویاند و با باغ‌هایی آراسته میگردد که از خرما و انگور انباشته‌اند. چشمه‌های آب از آن می‌جوشند؛ و در مدتی کوتاه، از زندگی لبریز میشود.
Everything around them in the universe speaks to them about God, giving evidence of His presence. They only need to look at the land in front of them and how they see it dead, lifeless, lacking a drop of water. Then they see it quicken, producing grain and adorned with gardens replete with dates and grapes. Springs of water gush through it; and in no time, it is full of life.
زندگی معجزه‌ای است که هیچ انسانی نمی‌تواند آن را پدید آورد. این دست خداست که معجزه‌ها را پدید می‌آورد و در آنچه مرده بوده، زندگی را آغاز می‌کند. دیدن گیاهان در حال رشد، باغ‌های شکوفا و میوه‌های رسیده باید چشم و دل مردم را بگشاید تا کار شگفت‌انگیزی را که با دست خدا پدید آمده است، ارج نهند. زمین را می‌شکافد تا جوانه سر برآورد، جوانه‌ای که آرزوی آزادی و نور دارد؛ به ساقه‌ای که مشتاق بهره‌گیری از آفتاب است نیرو می‌بخشد؛ شاخه‌ها را با برگ و میوه پر می‌کند، گل‌ها را می‌گشاید و میوه را برای چیده شدن آماده می‌سازد، «تا از میوه‌اش بخورند. اینها را دست‌های خودشان نساخته است.» (آیه ۳۵) این دست توانای خداست که این همه را برای آنها ممکن ساخته است؛ اوست که گیاهان را می‌رویاند و محصولشان را به بار می‌نشاند: «پس آیا سپاسگزاری نمی‌کنند؟» (آیه ۳۵)
Life is a miracle which no man can produce. It is God’s hand that produces miracles, initiating life in what has been dead. The sight of growing plants, flowering gardens and ripening fruit should open people’s eyes and hearts to appreciate the wonderful work engendered by God’s hand. It splits the earth to allow the shoot to appear, longing for freedom and light, gives vigour to the stem which is eager to enjoy sunlight, loads the branches with leaves and fruit, opens up flowers and gets the fruit ready for picking, “so that they may eat of its fruit. It was not their own hands that made all this.” (Verse 35) It was God’s dextrous hand that enabled them to achieve all this; it was He who made the plants grow and yield their harvest: “Will they, then, not give thanks?” (Verse 35)
پس از این لطافت و الهام‌بخشی، سوره کمی از آنان روی می‌گرداند تا خدایی را ستایش کند که باغ‌های سرسبز را به ایشان عطا کرد و همه گیاهان را جفتجفت، نر و ماده، آفرید؛ همچون مردان و زنان و گونه‌های بی‌شمار دیگری که تنها خدا از آنها آگاه است: «پاک و منزه است آن که همه چیز را جفتجفت آفرید: از آنچه زمین می‌رویاند و از خودِ انسان‌ها و از چیزهایی که نمیدانند.» (آیه ۳۶)
Having given them this gentle and inspiring touch, the sūrah then turns away from them a little to glorify God who gave them the flourishing gardens, making all plants in pairs, male and female, like men and women and countless other species known only to God: “Limitless in His glory is He who created all things in pairs: whatever the earth produces, their own human kind and other creatures of which they have no knowledge.” (Verse 36)
با این تسبیح و تنزیهِ خداوند که در جای درست و زمان مناسب بیان میشود، یک حقیقت بزرگ از جهان آشکار میگردد؛ یعنی یگانگیِ آفرینش، قاعدهای که بر آن حاکم است و شیوهای که آفریده شده است. خداوند همه موجودات زنده را جفتجفت آفریده است، و این در مورد گیاهان همانند انسان و هر چیز دیگر صادق است: «و از آنچه نمیدانند». این یگانگی به این حقیقت اشاره دارد که آفریدگار یکی است. اوست که یگانگیِ آفرینش را برقرار کرده است، با وجود تنوعهای بزرگ در شکل، اندازه، نوع، نژاد، ویژگیها و غیره در همه این موجودات که تنها بر او شناخته است. این قاعدهٔ آفرینش به صورت جفت ممکن است بر همه چیز در جهان، از جمله اشیای بیجان، حاکم باشد، اما این دانشی است که تنها نزد خداوند است. برای نمونه، اکنون ثابت شده است که اتم، که کوچکترین واحد ماده شناختهشده برای ماست، شامل یک جفت بار الکتریکی، مثبت و منفی است.
With this glorification of God, voiced at exactly the right place and time, a great fact of the universe is brought to the fore; that is, the oneness of creation, the rule that applies to it and the way it is made. God has created all living things in pairs, and this applies to plants in the same way as it applies to man, and everything else: ‘and other creatures of which they have no knowledge.’ This unity points to the fact that the Creator is one. It is He who put in place the oneness of creation, despite the great varieties of shape, size, kind, race, features, etc. in all these creatures which are known only to Him. This rule of creating things in pairs may apply to everything in the universe, including inanimate objects, but this is knowledge that rests with God alone. It has now, for example, been established that the atom, which is the smallest unit of matter we know includes a pair of electric charges, positive and negative.
علاوه بر این، هزاران جفت ستاره مشاهده شده‌اند: هر جفت ستاره با هم در یک مدار حرکت می‌کنند، گویی که آهنگ یکسانی را می‌نوازند.
Moreover, thousands of pairs of stars have been observed: each pair of stars move together in the same orbit, as if they are playing the same tune.
آن نشانهٔ زمین مرده است که با زنده شدن، زندگی را پدید می‌آورد. اکنون به نشانهای می‌نگریم که آسمان‌ها عرضه می‌کنند و به پدیده‌هایی که مردم با چشمان خود می‌بینند، آنگاه که دست خدا معجزه‌ها را پدید می‌آورد.
That was the sign given by the dead land quickening to produce life. We now look at the sign presented by the skies and the phenomena people see with their own eyes as God’s hand produces miracles:
و نشانهای دیگر برای ایشان شب است: روشنایی روز را از آن برمی‌کَنیم و آنان در تاریکی فرو می‌روند. و خورشید نیز بر مدار معینِ خود می‌رود: این است تقدیرِ آن عزیزِ دانا. و برای ماه منزل‌هایی تعیین کرده‌ایم، تا آنکه چون شاخهٔ کهنهٔ خرما بازگردد. نه خورشید را رسد که به ماه برسد، و نه شب بر روز پیشی گیرد، و هر یک در مداری شناورند.
Another sign for them is the night: We strip the daylight from it, and they are plunged in darkness. The sun also runs its set course: that is laid down by the will of the Almighty, the All-Knowing. And for the moon We have determined phases until it finally becomes like an old date stalk. Neither the sun can overtake the moon, nor can the night outrun the day. Each floats in its own orbit. (Verses 37-40)
وقتی شب فرا میرسد، نور از میان می‌رود و تاریکی گسترده میشود؛ این چیزی است که هر کس هر روز، در هر گوشه‌ی جهان، آن را می‌بیند، جز در مناطق قطبی. با وجود تکرار روزانه‌ی آن، این نشانهای شگفت‌انگیز است که شایسته‌ی تأمل است. توصیف قرآنی در اینجا منحصربه‌فرد است، زیرا روز را در هم‌تنیده با شب نشان می‌دهد و سپس خداوند روز را از شب بیرون می‌کشد تا تاریکی گسترده شود. شاید بتوانیم زیبایی خاص این تصویرسازی قرآن را بیشتر دریابیم، آنگاه که به یاد آوریم این پدیده در واقع چگونه رخ می‌دهد. هنگامی که زمین رو به خورشید می‌چرخد، هر نقطه‌ی آن، در لحظه‌ای که روز بر آن گسترده میشود، در واقع روبه‌روی خورشید قرار می‌گیرد. وقتی چرخش زمین تغییر می‌کند و آن نقطه دیگر رو به خورشید نیست، روز از آن برکنده میشود تا در تاریکی فرو رود. همین اتفاق، به‌تدریج، بر هر بخش کوچک زمین رخ می‌دهد، گویی نور روز کشیده یا برکنده میشود تا جای خود را به تاریکی دهد. بدین‌ترتیب، این تعبیر، واقعیت را دقیق توصیف می‌کند.
When the night comes, light disappears and darkness spreads: this is something everyone sees every day in every corner of the world, except for polar areas. Despite its daily occurrence, it is a remarkable sign that deserves contemplation. The Qur’ānic description here is unique as it shows the day intertwined with the night and then God strips the day off the night to let darkness spread. We may perhaps further appreciate the unique way the Qur’ān uses to express this image when we remember how it actually happens. As the earth rotates facing the sun, every spot of it actually comes face to face with the sun when the day spreads over it. When the rotation of the earth changes and that spot no longer faces the sun, the day is stripped off it so as to plunge it into darkness. The same thing happens over every little part of the earth in progression, as if the light of day is pulled away or stripped to allow darkness to replace it. Thus the wording here accurately describes the reality.
«و الشمس تجری لمستقر لها» (آیه ۳۸). به طور کلی تصور می‌شد که خورشید در جای خود ثابت است و تنها به دور محور خود می‌چرخد، اما اخیراً تأیید شده است که خورشید در فضای بزرگ کیهان در یک جهت واحد حرکت می‌کند و ستاره‌شناسان سرعت حرکت آن را ۱۲ مایل در ثانیه محاسبه کرده‌اند. خداوند متعال که از حرکت و مقصد آن آگاه است، می‌فرماید که خورشید در مسیر خود به سوی مقصد معینی حرکت می‌کند که تنها خودِ او از آن آگاه است. تنها او می‌داند که این مقصد چه زمانی و چیست.
“The sun also runs its set course.” (Verse 38) It was generally believed that the sun stays in its position but turns around its axis, but it has recently been confirmed that it moves in a single direction in the great universal space, and astronomers have calculated the speed of its movement as being 12 miles per second. God Almighty, who knows its movement and destination, says that it moves along its course to a particular destination which is known only to Him. He alone knows when and what this is.
وقتی به یاد می‌آوریم که خورشید تقریباً یک میلیون بار بزرگ‌تر از زمینی است که بر آن زندگی میکنیم، و این توده عظیم را تصور میکنیم که بی‌هیچ تکیه‌گاهی در فضا مسیر معین خود را می‌پیماید، آنگاه درمی‌یابیم که چه قدرتی امور جهان هستی را اداره و هدایت می‌کند، و چه عظمت و دانشی آن قدرت را در بر دارد: «آنچه بر اساس اراده‌ی خداوند عزیز و دانا مقرر شده است.» (آیه ۳۸)
When we remember that the sun is around a million times bigger than the earth we live on and imagine this great mass running its set course in space, unsupported, we appreciate what power controls and conducts the affairs of the universe and the sort of might and knowledge that power commands: “that is laid down by the will of the Almighty, the All-Knowing.” (Verse 38)
«و‌الْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ» (سوره یس، آیه ۳۹) مردم ماه را در این مراحل می‌بینند؛ ماه به‌صورت هلالی باریک متولد میشود، سپس هر روز بزرگ‌تر میشود تا به‌شکل ماه کامل درآید، و پس از آن کاهش می‌یابد تا جایی که شبیه شاخه‌ی خشکیده‌ی قدیمی نخل شود. اگر ماه را شب به شب مشاهده کنید، این شیوه‌ی بیانی شگفت‌انگیز را درک خواهید کرد، به‌ویژه کاربرد واژه‌ی «قدیم» (کهنه). در شب‌های آغازین و پایانی چرخه‌ی ماه، شکل آن هلالی است، اما در حالی که در روزهای نخست نشان‌دهنده‌ی تازگی و نشاط است، در بخش پایانی چرخه‌اش چنان طلوع می‌کند که گویی زیر بار سنگینی خم شده، و نگران و رنگ‌پریده به نظر میرسد؛ همان رنگ‌پریدگی شاخه‌ی کهنه‌ی نخل. از این رو، این توصیف الهام‌بخش قرآنی است.
“And for the moon We have determined phases until it finally becomes like an old date stalk.” (Verse 39) People see the moon in these phases, as it is born a thin crescent then grows every day until it takes its shape as a full moon before it begins to decrease until it looks like an old date stalk. If you observe the moon night after night, you will appreciate this remarkable way of expression, particularly the use of the word ‘old In the early and final nights of its cycle, the moon has a crescent shape, but whereas it reflects freshness and vigour in the early days, it rises in the latter part of its cycle as if it is weighed down by a heavy burden and looks worried and pale; the same paleness as an old date stalk. Hence, the inspiring Qur’ānic description.
هر شب به ماه نگریستن، احساساتی تازه، غنی و ژرف در ما برمی‌انگیزد.
Observing the moon night after night gives us fresh, rich and profound feelings.
علاوه بر این، ہم یہ محسوس کرتے ہیں کہ یہ سب اُس قادرِ مطلق ہاتھ کا کام ہے جو ایک دقیق کائناتی نظام کو چلاتے ہوئے جمال کو جلال کے ساتھ جوڑ دیتا ہے۔ ہم یہ سب کچھ محسوس کرتے ہیں، خواہ ہم جانتے ہوں کہ چاند کے یہ مختلف اطوار کیوں ہیں یا نہ جانتے ہوں: بس چاند کو دیکھنا کافی ہے کہ ہمارے دل جذبات سے لبریز ہو جائیں اور ہمارے ذہن گہرے غور و فکر میں ڈوب جائیں۔
Furthermore, we perceive that it is all the work of the able hand that combines beauty with majesty while operating an accurate celestial system. We feel all this whether we know why the moon has such phases or not: it is sufficient to observe the moon for our hearts to overflow with feelings and for our minds to be deep in reflection.
سوره سپس روشن می‌کند که نظامی که بر همهٔ این اجرام آسمانی بزرگ حاکم است بسیار دقیق است، و اینکه این نظام پدیده‌های حاصل از آنها را کنترل می‌کند: «نه خورشید را میرسد که به ماه برسد، و نه شب بر روز پیشی می‌گیرد. هر یک در مداری شناور است.» (آیهٔ ۴۰) در حقیقت، هر سیاره و ستاره‌ای مداری دارد که با دقت از آن پیروی می‌کند.
The sūrah then makes it clear that the system regulating all these great celestial bodies is most accurate, and that this controls its resulting phenomena: “Neither the sun can overtake the moon, nor can the night outrun the day. Each floats in its own orbit.” (Verse 40) Indeed every planet and star has its own orbit which it follows accurately.
ستارے اور سیارے ایک دوسرے سے اتنے دور ہیں کہ ان کے درمیان کے فاصلے بہت زیادہ ہیں۔ ہماری زمین سورج سے تقریباً 93 ملین میل دور ہے، جبکہ چاند ہم سے تقریباً 240,000 میل کے فاصلے پر ہے۔ اگرچہ یہ فاصلے ناقابلِ تصور ہیں، لیکن یہ اس فاصلے کے مقابلے میں کچھ بھی نہیں جو ہمارے نظامِ شمسی اور اس سے باہر ہمارے قریب ترین ستارے کے درمیان ہے، جو کہ چار نوری سال تخمینہ کیا گیا ہے۔ ہمیں یاد رکھنا چاہیے کہ روشنی 186,000 میل فی سیکنڈ کی رفتار سے سفر کرتی ہے۔
Stars and planets are so far apart that the distances separating them are huge. Our planet earth is approximately 93 million miles away from the sun, while the moon is around 240,000 miles away from us. Hardly imaginable as these distances are, they are nothing compared to the distance between our solar system and the nearest star to us outside it, which is estimated to be four light years. We should remember that light travels at a speed of 186,000 miles per second.
خداوند، آفریدگار، چنان خواست که فاصلههایی چنین میان مدارهای ستارگان و سیارهها برقرار باشد، و کیهان را بر اساس این طرح سامان داد تا از هرگونه برخورد جلوگیری کند، تا زمانی که خود تعیین کرده و تنها خودش از آن آگاه است. از این رو، خورشید به ماه نخواهد رسید و شب بر روز پیشی نخواهد گرفت، زیرا گردش شب و روز هرگز خللی نمییابد.
God, the Creator, willed that such distances should separate the orbits of stars and planets, and He planned the universe according to this design in order to prevent any collision, until a time He has set and that is known only to Him. Therefore, the sun will not overtake the moon, and the night cannot outrun the day, because the cycle of day and night never fails.
«هر یک در مداری شناور است.» (آیهٔ ۴۰) حرکت همهٔ این اجرام عظیم در فضا شبیه حرکت کشتیها و قایقها در دریاست. این اجرام با همهٔ عظمتشان، جز نقطههای کوچکی نیستند که روی سطح دریا شناورند. انسان را با همهٔ این موجودات مقایسه کنید و به میلیونها میلیون ستاره و سیاره که در فضا شناورند بیندیشید! و نشانهٔ دیگری برای آنان این است که فرزندانشان را در کشتیهای بارگیریشده حمل میکنیم، و چیزهایی از همان گونه برایشان میآفرینیم تا سوار شوند. اگر اراده کنیم، میتوانیم آنان را غرق کنیم، بیآنکه کسی به فریادشان پاسخ دهد؛ و در آن صورت نجات نمییابند، مگر به رحمتی از جانب ما، که تا مدتی از زندگی بهرهمند شوند.
“Each floats in its own orbit.” (Verse 40) The movement of all these great bodies in space is similar to the movement of ships and boats in the sea. Huge as these bodies are, they are no more than little spots floating on the surface of the sea. Compare man to all this, and think of the millions of millions of stars and planets floating in space! And yet another sign for them is that We carry their offspring in laden ships, and that We create things of similar kind for them to ride in. If such be Our will, We may cause them to drown, with none to respond to their cries for help, and then they cannot be saved, unless it be by an act of mercy from Us, leaving them to enjoy life for a while.
(آیات ۴۱-۴۴)
(Verses 41-44)
بین ستارگان و سیارات که در مدارهای خود شناورند و کشتی‌هایی که حامل مسافران انسانی بر روی آب شناورند، تشابه آشکاری وجود دارد. این دو نوع از نظر ظاهر و حرکت تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند. افزون بر این، تنها به خواست و تدبیر خداوند است که این دو نوع شناوری تحقق می‌یابد، در حالی که او کل هستی را اداره می‌کند و امنیت همه را تضمین می‌نماید. در عین حال، هر دو نشانههایی هستند که ما آنها را می‌بینیم، اما به ندرت در آنها تأمل میکنیم. شناوری کشتیهای بارگیریشده به ما نزدیک‌تر و تأمل در آن آسان‌تر است، اگر تنها دلهای خود را بگشاییم.
There is a clear analogy between the stars and planets floating in their orbits and ships floating on water carrying human passengers. The two types are not dissimilar in appearance or movement. Moreover, it is only through God’s will and design that these two types of floating take place while He controls the entire universe ensuring the safety of all. At the same time, both are signs that we see but hardly ever contemplate. The floating of laden ships is closer to us and easier to reflect upon, if only we would open our hearts.
در متن اصلی عربی، عبارت «السُّفُنِ المشحونة» می‌تواند به معنای «کشتیِ پرِ بار» باشد، و این می‌تواند اشاره‌ای به کشتی نوح باشد که فرزندان آدم در آن حمل شدند. سپس خداوند به انسان توانایی ساختن کشتیها را عطا کرد. در هر دو حالت، شناور ماندن کشتیها به خواست، قدرت و قوانینی که خداوند برقرار کرده و به طبیعت کشتی، آب، باد، بخار و دیگر انواع انرژی بستگی دارد؛ و این عوامل با هم ترکیب می‌شوند تا کشتیها بر روی آب شناور بمانند. همه اینها بخشی از آفرینش خداوند است.
In the original Arabic text, the term ‘laden ships’ could be read to mean ‘the laden ark’, which makes it a reference to Noah’s ark in which Adam’s offspring was carried. God then enabled mankind to make ships. In both cases, the floating was made possible by God’s will, power and the laws He has set in operation and the nature of boats, water, wind, steam, and other types of energy, which combine to allow ships to float on water. All these are parts of God’s creation.
«اگر بخواهیم، ایشان را غرق میکنیم، بیآنکه فریادرسی داشته باشند و نجات نیابند، مگر به رحمتی از جانب ما، تا مدتی بهرهمند باشند.» (آیات ۴۳ و ۴۴)
کشتی، هرچند بزرگ و سنگین و با دقت ساخته شده باشد، روی آب مانند پری در هوا است: ممکن است در یک لحظه ناپدید شود و نابود گردد، مگر آنکه به لطف خداوند محفوظ بماند. کسانی که از اقیانوس‌ها گذشته‌اند، چه با قایقی بادبانی و چه با کشتی بزرگ، خطری را که دریا در بر دارد و حفاظت اندکی را که در برابر طوفان وجود دارد، درک می‌کنند. آنان می‌دانند که تنها لطف خداوند است که در میان طوفان‌ها و جریان‌هایی که بر سطح دریا می‌گذرند، حفاظت فراهم می‌آورد؛ دریایی که در نهایت آفریده‌ای است که تنها به دست پرمهر خداوند اداره میشود. اما همه اینها «تا مدتی» است، تنها تا زمانی که وقتی که خداوند معین کرده است فرا رسد.
“If such be Our will, We may cause them to drown, with none to respond to their cries for help, and then they cannot be saved, unless it be by an act of mercy from Us, leaving them to enjoy life for a while.” (Verses 43-44) Large, heavy and carefully built as it may be, a ship in water is like a feather in the air: it can disappear and perish in a moment, unless it is protected by God’s grace. People who have crossed oceans, whether in a boat with sails or in a large vessel, appreciate the danger represented by the sea and the little protection there is, should a storm ensue. They recognize that only God’s grace provides protection in the midst of storms and currents that run over the sea, which is after all a creature controlled only by God’s caring hand. But all this applies ‘for a while,’ only until the time God has set arrives.