I don't have the previous passage, so I can't see the verse you mean. Please paste the text you want translated into Persian, and I'll translate it.

The previous passage ended with a verse that included the following statement:

«ما این کتاب را بر تو نازل کردیم تا روشنگر همه چیز باشد، و هدایت و رحمتی باشد و بشارتی برای کسانی که خود را تسلیم خدا کرده‌اند.» (آیه ۸۹) این بخش تازه با بیانی روشن آغاز می‌شود که برخی از جلوه‌های آنچه قرآن در بر دارد را نشان می‌دهد: هدایت آشکار، رحمت و بشارتی که به همراه دارد. این بخش همچنین دستورهایی دارد به برقراری عدالت و نیکی‌کردن، به‌ویژه نسبت به خویشاوندان، و دوری‌جستن از زشتی، بدی و ستم، و وفاداری به پیمان‌ها و عهدهایی که انسان بسته است. همچنین از شکستن سوگندها پس از یاد کردن آن‌ها نهی می‌کند. همه این‌ها اموری بنیادین‌اند که، چنان‌که قرآن بر آن تأکید می‌ورزد، باید همواره به آن‌ها پایبند بمانیم.

“We have bestowed from on high upon you the book to make everything clear, and to provide guidance and grace, and to give good news to those who submit themselves to God.” (Verse 89) This new passage begins with a clarification giving some glimpses of what the Qur’ān contains of clear guidance, grace and the good news it brings. The passage also includes orders to maintain justice and to act with kindness, particularly to relatives, and to steer away from indecency, evil and transgression, and to remain true to one’s pledges and promises. It forbids going back on oaths once they have been made. All these are essential practices that we must maintain, as the Qur’ān impresses upon us.

این بخش همچنین بیان می‌کند که کسانی که پیمان‌ها را می‌شکنند یا سوگندهای مؤکد برای فریب دیگران یاد می‌کنند، رنج عظیمی را تحمل خواهند کرد. همچنین مژده‌ای است برای کسانی که در برابر سختی‌ها پایداری می‌کنند. آنان بی‌تردید بر اساس بهترین اعمالشان پاداش داده خواهند شد.

The passage also states that those who violate pledges or swear solemn oaths to deceive others will endure tremendous suffering. It also brings good news for those who persevere in the face of adversity. These will certainly be rewarded in accordance with their best actions.

این بخش برخی از آداب نیکویی را که هنگام خواندن قرآن باید رعایت شود بیان می‌کند، از جمله پناه بردن به خداوند از شیطان، تا او به جایی که قرآن در آن خوانده می‌شود نزدیک نشود. همچنین برخی از بهتان‌هایی را که مشرکان درباره قرآن تکرار می‌کردند ذکر می‌کند. برخی آشکارا پیامبر ﷺ را متهم می‌کردند که آن را از خود ساخته است، و برخی دیگر ادعا می‌کردند که فردی بیگانه آن را به پیامبر ﷺ آموخته است. این بخش با بیان کیفر کسانی که پس از پذیرفتن ایمان کافر می‌شوند و جایگاه کسانی که به اجبار باید انکار ایمان خود را اعلام کنند، در حالی که دلشان سرشار از یقین به حقانیت آن است، پایان می‌یابد. همچنین از پاداش کسانی سخن می‌گوید که به سبب ایمانشان مورد ستم قرار می‌گیرند و تلاش و جهاد می‌کنند و همواره در سختی‌ها شکیبا می‌مانند. همه اینها، چنان‌که آخرین آیه بخش پیشین بیان می‌کند، روشنگری، هدایت، رحمت و بشارت است.

خداوند به عدالت، نیکی به همگان و بخشش به خویشاوندان فرمان می‌دهد؛ و از هر کار زشت، هر رفتار ناپسند و ستم‌گری بازمی‌دارد. او شما را اندرز می‌دهد، باشد که پند گیرید. (آیه ۹۰)

God enjoins justice, kindness [to all], and generosity to one’s kindred; and He forbids all that is shameful, all reprehensible conduct and aggression. He admonishes you so that you may take heed. (Verse 90)

این کتاب، قرآن، نازل شده است تا ملتی را پدید آورد، و جامعه‌ای را سامان دهد؛ جهانی دیگر را برپا کند و نظمی نوین در زندگی اجتماعی را آغاز نماید. این کتاب پیامی جهانی برای تمام بشریت است که هیچ وابستگی ویژه‌ای به قبیله، ملت یا نژاد را نمی‌پذیرد. ایمان تنها پیوندی است که جامعه و ملت را به هم می‌پیوندد. این کتاب اصولی را ارائه می‌دهد که وحدت درون جامعه، امنیت و آرامش خاطر برای افراد، گروه‌ها، ملت‌ها و دولت‌ها، و اعتماد کامل را که بر همه داد و ستدها، تعهدات و وعده‌ها حاکم است، تضمین می‌کند.

This book, the Qur’ān, has been revealed in order to bring a nation into existence, and to regulate a community; to establish a different world and initiate a new social order. It represents a world message for the whole of mankind, which does not allow any special allegiance to tribe, nation or race. Faith is the only bond that unites a community and a nation. It puts forward the principles that ensure unity within the community, security and reassurance for individuals, groups, nations and states, as well as complete trust that governs all transactions, pledges and promises.

این امر مستلزم آن است که عدالت برقرار و پاسداری شود، زیرا عدالت، پایه‌ای استوار و پایدار برای همه معاملات و داد و ستدهای میان افراد و جوامع فراهم می‌آورد؛ پایه‌ای که نه دستخوش تعصب، ترجیح یا جانبداری است، نه تحت تأثیر پیوند خویشاوندی، ثروت یا قدرت قرار می‌گیرد؛ پایه‌ای که رفتار برابر با همگان را تضمین می‌کند و همه را به یک معیار و یک قانون ملزم می‌سازد.

It requires that justice should be established and maintained, because justice ensures a solid and constant basis for all transactions and deals between individuals and communities; a basis subject to no prejudice, preference or favouritism; a basis influenced by no family relationship, wealth or strength; a basis that ensures equal treatment for all and subjects all to the same standards and laws.

همان‌گونه که قرآن عدالت را فرمان می‌دهد، به احسان نیز فرامی‌خواند؛ و احسان، سختگیری‌های عدالت مطلق را تعدیل می‌کند. قرآن راه را برای هر کسی که بخواهد دل حریف خود را به دست آورد باز می‌گذارد تا از بخشی از حق مسلّم خویش چشم بپوشد. بدین ترتیب، امکان آن برای همگان فراهم است که از عدالت سخت‌گیرانه، که هم حق است و هم وظیفه، فراتر روند و با نیکوکاری، زخم‌ها را التیام بخشند یا رضایت و محبت دیگران را جلب کنند.

Along with justice, the Qur’ān urges kindness, which relaxes the strictness of absolute justice. It lays the door open for anyone who wishes to win the heart of an opponent to forgo part of what is rightfully his. This means that the chance is available to all to go beyond strict justice, which is both a right and a duty, to show kindness in order to allow wounds to heal or to win favour.

به عهد خدا وفا کنید، هرگاه پیمان بستید، و سوگندها را پس از استوار کردنشان مشکنید، در حالی که خدا را ضامن خود قرار داده‌اید. بی‌گمان خدا آنچه را انجام می‌دهید می‌داند. (آیه ۹۱)

Fulfil your covenant with God whenever you make a pledge. Do not break your oaths after you have confirmed them, and have made God your surety. God certainly knows all that you do. (Verse 91)

وفای به عهد خدا شامل پیمانی می‌شود که مسلمانان هنگام پذیرش دین اسلام با پیامبر ﷺ می‌بندند، و نیز هر پیمان یا وعده‌ای که متضمن امری مباح یا مستحب باشد. وفای به وعده‌ها و پیمان‌ها، اعتماد را در معاملات میان انسان‌ها حفظ می‌کند.

Fulfilment of God’s covenant includes the pledge Muslims give to the Prophet (peace be upon him) when they accept the Islamic faith, as well as every pledge or promise that involves something permissible or encouraged. The fulfilment of promises and pledges ensures that trust is maintained in human transactions.

بدون چنین امانتداری‌ای، جامعهٔ انسانی و بشریت به‌طور کلی نمی‌توانند بر پایه‌ای استوار بنا شوند. این آیه تضمین می‌کند که کسانی که پیمان یا عهدی می‌بندند، پس از تأیید آن، از شکستن سوگندهایشان شرمگین باشند؛ در حالی که خداوند را ضامن وفای به آن قرار می‌دهند و او را به‌عنوان شاهد خود فرا می‌خوانند. پس از این، هشداری ضمنی آمده است: «قطعاً خداوند به آنچه انجام می‌دهید آگاه است.» (آیهٔ ۹۱)

Without such trust human society, and humanity generally, cannot have a solid foundation. The verse makes sure that those who make a pledge or a covenant are ashamed to break their oaths after having confirmed them, making God the surety for their fulfilment, and appealing to Him as their witness. This is followed by an implicit warning: “God certainly knows all that you do.” (Verse 91)

اسلام در مسئله وفای به عهد دیدگاهی بسیار سختگیرانه دارد و در هیچ شرایطی هیچ نقض یا تخلفی از آن را روا نمی‌داند. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که پایه‌ی اعتماد در هر جامعه‌ای را تشکیل می‌دهد. بدون وفای دقیق به عهدها، کل ساختار جامعه فرو می‌ریزد. پرداختن این سوره به این نکته تنها به صدور دستور به وفای به همه‌ی عهدها و پیمان‌ها و منع از نقض آن‌ها محدود نمی‌شود. فراتر از آن می‌رود و نقض عهد را به شکلی بسیار زشت به تصویر می‌کشد. همچنین هر بهانه‌ای را که مردم برای توجیه بازگشت از عهدها می‌آورند رد می‌کند: «و مانند آن زنی نباشید که رشته‌ی خود را پس از استوار تابیدنش، پاره‌پاره می‌کرد، و سوگندهای خود را دستاویز فریب میان خود قرار می‌دادید، تنها به این سبب که گروهی از گروه دیگر فزون‌تر است. خداوند شما را با این [کار] می‌آزماید، و روز قیامت آنچه را درباره‌اش اختلاف می‌کردید، برایتان روشن خواهد ساخت.» [سورۀ النحل، آیۀ ۹۲]

Islam takes a very strict view on the question of fulfilling covenants, allowing no breach or violation under any circumstances. This is important because it constitutes the basis of trust in any community. Without strict fulfilment of covenants, the whole structure of the community collapses. The treatment of this point in the sūrah does not stop at merely stating an order to fulfil all covenants and pledges and a prohibition of their violation. It goes further than that, showing the violation of covenants in a very bad light. It also dismisses every excuse people make to justify their going back on covenants: “Be not like her who untwists the yarn which she has firmly spun, using your oaths as a means to deceive one another, simply because a particular group may be more powerful than another. By this, God puts you to the test. On the Day of Resurrection He will make clear to you all that on which you now differ.” (Verse 92)

این سوره بر وفای به عهد و پیمان‌ها و بر نهی از آن‌که انسان سوگندها را وسیلهٔ فریب دیگران قرار دهد، تأکید بیشتری دارد؛ کسانی که با سوگندهای دروغین، دیگران را به امنیتی کاذب دلخوش می‌کنند تا از این راه به منفعتی زودگذر دست یابند. سوره هشدار می‌دهد که نتیجهٔ چنین فریبی جز سست کردن پایه‌های زندگی اجتماعی و از هم گسستن پیوندها، تعهدات و باورها نیست. همچنین از عذاب سخت خداوند در آخرت برحذر می‌دارد.

The sūrah places even greater emphasis on the fulfilment of pledges and the prohibition of resorting to oaths in order to deceive others, lulling them into a false sense of security in order to make transitory gain. It warns that the only result of such deception is to weaken the basis of social life and undermine bonds, commitments and beliefs. It warns against God’s severe punishment in the hereafter.

در همان حال، این آیه وعده‌ی پاداشی بسیار بهتر را در بر دارد که هرگونه سود اندکی را که ممکن است برای حفظ عهدهایشان از دست داده باشند، با فزونی جبران می‌کند. این آیه به آنان یادآوری می‌کند که آنچه در این زندگی دارند گذراست و یقیناً به پایان خواهد رسید، در حالی که آنچه نزد خداوند است، پایان‌ناپذیر و جاودانه است.

At the same time, it holds the promise of a much better reward which more than compensates for any trivial gain they may have had to sacrifice in honouring their pledges. It reminds them that what they have in this life is transitory, certain to come to an end, while that which God holds is inexhaustible, everlasting.

{وَلَا تَتَّخِذُوا أَيْمَانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِهَا وَتَذُوقُوا السُّوءَ بِمَا صَدَدْتُمْ عَن سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَلَكُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ * وَلَا تَشْتَرُوا بِعَهْدِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۚ إِنَّمَا عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ * مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ ۗ وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ} (سوره النحل، آیات ۹۴-۹۶)

Do not use your oaths as a means to deceive one another, lest your foot should slip after it has been firm, and lest you should be made to suffer the evil [consequences] of your having debarred others from the path of God, with tremendous suffering awaiting you. Do not barter away your covenant with God for a trifling price. Surely, that which is with God is far better for you, if you but knew it. Whatever you have is certain to come to an end, but that which is with God is everlasting. We will certainly grant those who are patient in adversity their reward according to the best that they ever did. (Verses 94-96)

هنگامی که سوگندها تنها برای فریب دادن دیگران خورده شوند، نتیجه آن سست شدن ایمان در وجدان خود فرد و ارائه تصویری تحریف‌شده از آن به دیگران است. کسی که برای فریب دادن دیگران سوگند می‌خورد نمی‌تواند ایمانی استوار داشته باشد و نمی‌تواند با قاطعیت در مسیر آن گام بردارد. در عین حال، او تصویری بد از ایمانی که به آن ادعا می‌کند به کسانی ارائه می‌دهد که به او اعتماد کرده‌اند و تنها خود را فریب‌خورده می‌یابند. بدین ترتیب، او الگویی بسیار بد برای مؤمنان به دست می‌دهد و در واقع دیگران را از ایمان به خدا دور می‌کند.

آیهٔ بعد قاعده‌ای کلی دربارهٔ عمل و پاداش بیان می‌کند: «هر کس کار شایسته کند، خواه مرد باشد یا زن، و مؤمن باشد، قطعاً او را به زندگی‌ای پاکیزه زنده می‌داریم، و بی‌تردید پاداششان را به بهترین آنچه انجام می‌دادند خواهیم داد.» (آیهٔ ۹۷) نخستین نکتهٔ این قاعده آن است که دو جنس، مرد و زن، از نظر اعمالشان و پاداشی که در برابر آن می‌گیرند برابرند. آن‌ها از یک نسبت یکسان با خداوند برخوردارند و در نزد او از یک منزلت برخوردار هستند. از این رو، خداوند آن‌ها را به یک میزان و با یک معیار پاداش می‌دهد. اگرچه عبارت «هر کس» که آیه با آن آغاز می‌شود، مردان و زنان را شامل می‌شود، اما بیان قرآن این مطلب را با تصریح بسیار روشن تأکید می‌کند: «هر کس کار شایسته کند، خواه مرد باشد یا زن.» این برابری در همان سوره‌ای که تصویری از نگاه جامعهٔ جاهلیت عرب به زنان ارائه می‌دهد، با قاطعیت بیشتری تأکید شده است.

The next verse lays down a general rule about action and reward: “Whoever does righteous deeds, whether man or woman, and is a believer, We shall most certainly give a good life. And We shall indeed reward these according to the best that they ever did.” (Verse 97) The first item in this rule is that the two sexes, male and female, are equal with regard to their actions and the reward they receive for them. They enjoy the same relationship with God and the same standing in His regard. Hence, He rewards them equally, applying one measure to both of them. Although the term, ‘whoever’, with which the verse opens, includes both men and women, the Qur’ānic statement emphasizes this by stating it very clearly: “Whoever does righteous deeds, whether man or woman.” This equality is stressed emphatically in the same sūrah that gives us an image of how Arab jāhiliyyah society looked upon women.

این [متن] نشان می‌دهد که جامعه چگونه به زنان نگاه تحقیرآمیز داشت و پدری که خبر تولد دختری به او داده می‌شد، تا چه اندازه دچار افسردگی می‌شد، به طوری که از شدت شرمی که احساس می‌کرد، خود را از دوستان و آشنایانش پنهان می‌ساخت.

It tells us how society looked down upon women, and the extent of the depression a father felt when he was given the news of the birth of a girl, leading him to hide away from his friends and acquaintances, because of the shame he felt.

یکی دیگر از جنبه‌های این قاعده‌ی کلی آن است که کار نیک باید بنیانی استوار داشته باشد، و آن بنیان ایمان است. بدون آن، کار نیک نمی‌تواند در ساختاری محکم و استوار جای گیرد. چنین کاری پراکنده و بی‌نظم می‌ماند و خیلی زود همچون خاکستری می‌شود که باد شدیدی آن را به هر سو پراکنده می‌سازد. ایمان محوری است که همه‌ی پیوندها بر گرد آن می‌چرخند. به کار نیک انگیزه و هدف می‌بخشد. بدین‌ترتیب، نیکی را بر پایه‌ای استوار قرار می‌دهد تا با هوس‌های زودگذر منحرف نشود.

Another aspect of this general rule is that good action must have a strong foundation, which must be faith. Without it, good action cannot be cemented into a well built structure. It remains haphazard, and it soon becomes like ashes blown in every direction by a strong wind. Faith provides the axis around which all bonds turn. It gives good action a motive and an aim. Thus it gives goodness a strong foundation so that it is not swayed by fleeting desires.

سوره سپس از قرآن و ارزش‌هایی سخن می‌گوید که باید هنگام تلاوت آن رعایت شود. همچنین برخی از ادعاهای نادرستی را که کافران درباره آن مطرح می‌کردند، یادآور می‌شود. «هرگاه قرآن می‌خوانی، از شیطانِ رانده‌شده به خدا پناه ببر. او قطعاً بر کسانی که ایمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توکل می‌کنند، تسلطی ندارد. تسلطش تنها بر کسانی است که پیرو او باشند و بدین‌سان برای او شریکی در الوهیت خدا قائل شوند.» (آیات ۹۸ تا ۱۰۰) پناه بردن به خدا از شیطان، فضایی را فراهم می‌کند که برای تلاوت کتاب خدا مناسب‌تر است. این کار حس پاکی‌ای پدید می‌آورد که پیوند خواننده با خدا را استوار می‌سازد، تا او از هر دغدغه دیگری آزاد باشد، یعنی از هر جنبه‌ای از جهان شر که شیطان نمایانگر آن است.

The sūrah then speaks about the Qur’ān and the values to be observed when reciting it. It also mentions some of the false assertions the unbelievers used to make about it. “Whenever you read the Qur’ān, seek refuge with God from Satan, the accursed. He certainly has no power over those who believe and place their trust in their Lord. He has power only over those who are willing to follow him, and thus ascribe to him a share in God’s divinity.” (Verses 98-100) Seeking God’s refuge against Satan prepares the atmosphere such that it is more congenial for the recitation of God’s book. It gives a sense of purity that strengthens the reader’s bond with God, so that he is free from any other preoccupation, that is with any aspect of the world of evil that Satan represents.

این همه با پناه بردن به خدا از شیطان و نیرنگ‌های او تولید می‌شود. با این حال روشن شده که شیطان «هیچ تسلطی بر کسانی که ایمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توکل می‌کنند ندارد» (آیه ۹۹). کسانی که تنها به خدا روی می‌آورند و دلشان را از هر وابستگی به هر پیوند دیگری پاک می‌کنند، از تسلط شیطان آزادند. هر قدر هم که او در گوش آنان وسوسه کند، پیوندشان با خدا آنان را از پیروی از خط او بازمی‌دارد. ممکن است بلغزند و خطا کنند، اما تسلیم شیطان نمی‌شوند. آنان همواره دلشان را از نفوذ شیطان پاک می‌کنند و با توبه به سوی خدا بازمی‌گردند. «تسلط او تنها بر کسانی است که حاضرند از او پیروی کنند و بدین‌سان برای او شریکی در الوهیت خدا قائل شوند» (آیه ۱۰۰). کسانی که شیطان را سرپرست خود می‌گیرند، کسانی که زیر نفوذ شیطان به خواسته‌های نفس اجازه می‌دهند کردارشان را تعیین کند، زیر سلطه او قرار دارند. در حقیقت برخی از آنان شیطان را پروردگار خود می‌گیرند. در واقع برخی حتی شیطان یا معبودی شبیه او در شرارت را پرستیده‌اند. با این همه، پیروی از گام‌های شیطان نوعی شریک قرار دادن او با خدا است.

This is all generated by seeking refuge with God from Satan and his schemes. Yet it is made clear that Satan “has no power over those who believe and place their trust in their Lord.” (Verse 99) Those who appeal to God alone and purge their hearts of any loyalty to any other bond are free of Satan’s power. Much as he may whisper to them, their bond with God protects them from toeing his line. They may slip and commit errors, but they do not submit to Satan. They will always purge their hearts of Satan’s influence and turn to God in repentance. “He has power only over those who are willing to follow him, and thus ascribe to him a share in God’s divinity.” (Verse 1 00) It is such people who make Satan their patron, who allow their desires to dictate their actions under Satan’s influence that are subject to his power. Indeed some of them make Satan their Lord. Indeed some have even worshipped Satan, or a similar deity of evil. However, following Satan’s footsteps is a kind of associating him as a partner with God.

این سوره همچنین به برخی از دروغ‌هایی اشاره می‌کند که کافران درباره قرآن پخش می‌کردند.

The sūrah also mentions some of the falsehoods the unbelievers circulated about the Qur’ān:

هنگامی که آیه‌ای را به جای آیه‌ای دیگر قرار می‌دهیم – و خداوند به آنچه نازل می‌کند داناتر است – می‌گویند: «تو فقط جعل‌کننده‌ای.» بلکه بیشترشان نمی‌دانند. بگو: «روح‌القدس آن را از جانب پروردگارت به حق نازل کرده تا مؤمنان را استوار سازد و برای تسلیم‌شدگان در برابر خداوند، هدایت و بشارت باشد.» ما به خوبی می‌دانیم که می‌گویند: «این را فقط آدمی به او می‌آموزد.» اما زبان کسی که به او اشاره‌های مغرضانه دارند، غیرعربی است، در حالی که این [قرآن] به زبان عربیِ روشن و فصیح است. کسانی که به آیات خداوند ایمان نمی‌آورند، خداوند آنان را هدایت نمی‌کند و عذابی دردناک برایشان خواهد بود. تنها کسانی که به آیات خداوند ایمان ندارند، دروغ می‌بندند و همان‌ها به راستی دروغگویانند.

When We replace one verse by another — and God knows best what He reveals — they say: ‘You are but a fabricator.’ Indeed most of them have no knowledge. Say: ‘The Holy Spirit has brought it down from your Lord in truth, so as to strengthen the believers, and to provide guidance and good news to those who surrender themselves to God.’ We know full well that they say: It is but a man that teaches him [all] this.’ But the man to whom they so maliciously allude speaks a foreign tongue, while this is Arabic speech, pure and clear. Those who do not believe in God’s revelations shall not be granted guidance by God. Grievous suffering awaits them. It is only those who do not believe in God’s revelations that invent falsehood. It is they indeed who are liars.

(آیات ۱۰۱-۱۰۵)

(Verses 101-105)

کافران نقش کتاب خدا را درک نمی‌کنند و نمی‌دانند که این کتاب نازل شده است تا جامعه‌ی جهانی بشری را برپا کند و امتی بیافریند که آن را در مسیرش رهبری کند. آنان توجه ندارند که این کتاب، آخرین پیامی است که از جانب خداوند بر فراز آسمان‌ها به سوی بشریت آمده است. از حقیقت اساسی غافل‌اند که خدایی که انسان را آفریده، بهتر می‌داند کدام مفاهیم، اصول و قوانین برای بشریت مناسب‌تر است.

The unbelievers do not understand the role of God’s book and the fact that it has been revealed to establish a global human society and create a community to lead it along its way. They do not realize that it is the final message to come from on high to mankind. They are oblivious of the essential truth that God, who has created man, knows best which concepts, principles and legislation are best suited for humanity.

هنگامی که خداوند آیه‌ای را که هدفش تحقق یافته است نسخ می‌کند، آیه‌ای دیگر را به جای آن می‌نشاند که برای مرحله‌ای که جامعهٔ نوپا به آن رسیده مناسب‌تر است، و برای آیندهٔ طولانی‌تر که مدت آن را تنها او می‌داند، بهتر متناسب است. این بی‌تردید حق ویژهٔ اوست. آیات این کتاب را می‌توان به دارویی تشبیه کرد که به بیمار، در دوزهای کوچک داده می‌شود تا بهبود یابد. سپس به او توصیه می‌شود که به رژیم غذایی عادی بازگردد که به حفظ سلامتی‌اش کمک می‌کند.

این سوره احکام کسی را بیان می‌کند که پس از پذیرفتن ایمان، از آن برمی‌گردد و کفر می‌ورزد.

The sūrah outlines here the rulings concerning anyone who disavows faith after having accepted it:

هر کس پس از ایمان آوردن، به خدا کافر شود — مگر آن کس که تحت فشار واداشته شده باشد، در حالی که قلبش با ایمان مطمئن است — اما هر کس که دل خود را به کفر بگشاید، بر چنین کسانی خشم خدا فرود خواهد آمد و برای آنان عذابی سخت خواهد بود. این به سبب آن است که آنان زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح دادند. خداوند کسانی را که کافرند هدایت نمی‌کند. اینان کسانی هستند که خدا بر دل‌ها و گوش‌ها و چشم‌هایشان مهر نهاده است و اینان همان غافلانند. بی‌شک، در آخرت آنان زیانکارانند.

As for anyone who denies God after having accepted the faith — and this certainly does not apply to one who does it under duress, while his heart remains true to his faith, but applies to him who willingly opens his heart to unbelief— upon all such falls God’s wrath, and theirs will be a tremendous suffering. This is because they love the life of this world better than the lift to come. God does not bestow His guidance on those who reject the truth. Such are those whose hearts and ears and eyes are sealed by God; such are the heedless. Without doubt, in the lift to come they will be the losers.

(آیات ۱۰۶-۱۰۹)

(Verses 106-109)

ابتدائی مسلمانوں کو مکہ میں ایسے وحشیانہ ظلم و ستم کا سامنا کرنا پڑا جسے وہی لوگ برداشت کر سکتے تھے جنہوں نے آخرت میں ایک بلند تر مقام کے حصول کے لیے اپنی جانیں قربان کرنے کا پختہ عزم کر لیا تھا۔ ایسے لوگ کافروں کی طرف سے ان پر ڈھائے جانے والے ہر مظالم کو برداشت کرتے رہے، لیکن جاہلی عقیدے کی طرف لوٹنا انہیں گوارا نہ ہوا۔

The early Muslims in Makkah were subjected to such brutal oppression as could only be endured by those who had made up their minds to sacrifice their lives in pursuit of a higher destiny in the life to come. Such people endure all the atrocities the unbelievers perpetrate against them, rather than revert to pagan faith.

سوره دربارهٔ جرم کسی که پس از شناختن دین حق، اقرار به آن و چشیدن برکات آن، به کفر بازمی‌گردد، با رنگ‌هایی هولناک سخن می‌گوید. چنین کسی تنها به این دلیل به کفر بازمی‌گردد که آسایش و لذات این دنیا را بر سعادت زندگی آخرت ترجیح می‌دهد. از این رو، به چنین کسانی وعدهٔ خشم خدا و عذاب سخت داده می‌شود، افزون بر آنکه از هدایت الهی محروم می‌گردند. آنان غافل توصیف شده‌اند، کسانی که دل‌ها، گوش‌ها و چشمانشان مهر شده، و در زندگی آخرت زیان‌کارانِ قطعی‌اند. نکتهٔ مهم در اینجا این است که ایمان هرگز نباید موضوع چانه‌زنی یا سنجش سود و زیان قرار گیرد. هنگامی که دل و عقل انسان در برابر ایمان تسلیم می‌شود، هیچ تأثیر دنیوی را نمی‌پذیرد. این دنیا ارزش‌ها و ملاحظات خاص خود را دارد و ایمان نیز ارزش‌ها و ملاحظات خاص خود را. این دو مجموعه نمی‌توانند با هم همپوشانی یا اشتراکی داشته باشند. ایمان نباید به سبکی و سهل‌انگاری گرفته شود. این معامله‌ای نیست که امروز آن را بپذیری و فردا برگردانی؛ ایمان بسیار گران‌بهاتر از این است. از همین رو، این جرم با رنگ‌هایی چنین هولناک تصویر شده و کیفر آن بسیار سخت دیده می‌شود.