این سوره بنا بر نظر برخی از علما، وحیِ مکی است و بنا بر نظر برخی دیگر، مکی‌-مدنی است؛ گفته شده که سه آیهٔ نخست در مکه و بقیهٔ آن در مدینه نازل شده است. نظر دوم شاید وزین‌تر باشد.

This sūrah is a Makkan revelation according to some authorities and a Makkan- Madinan one according to others, with the first three verses said to have been revealed in Makkah and the rest in Madinah. The latter view is perhaps weightier.

اما این سوره یک مجموعه‌ی به‌هم‌پیوسته است که هدفش استقرار یکی از بنیادی‌ترین جنبه‌های ایمان است. از این رو، ما بیشتر گرایش داریم که آن را کاملاً وحیِ مدنی بدانیم. موضوعات آن بیشتر با مباحث بخشی از قرآن که در مدینه نازل شده هماهنگ است. این سوره به پدیده‌ی نفاق و ریاکاری‌ای می‌پردازد که در میان جامعه‌ی مسلمانان در مکه ناشناخته بود.

Yet the sūrah is one interwoven entity, aiming at the establishment of one of the most fundamental aspects of faith. Hence we are more inclined to take it as being an entirely Madinan revelation. Its subject matter is more in line with the topics of the part of the Qur’ān revealed in Madinah. It relates to the phenomena of hypocrisy and false pretences which were unheard of among the Muslim community in Makkah.

اما نیازی نیست که این ادعا را که این سوره مکی-مدنی است رد کنیم، زیرا ممکن است چهار آیهٔ آخر در مدینه نازل شده باشند و به سبب شباهت موضوع با سه آیهٔ نخست به آن پیوسته شده باشند. با این همه، اکنون به بررسی این سوره و محور آن بپردازیم.

But there is no need to reject the assertion that the sūrah is a Makkan-Madinan one, because it is possible that the last four verses were revealed in Madinah and integrated with the first three on the grounds of similarity of subject matter. Having said that, let us now consider the sūrah and its theme.

ایمان و عمل این سوره، با هفت آیه کوتاه، به موضوعی مهم و حیاتی می‌پردازد که می‌تواند معانی رایجی را که معمولاً برای واژه‌های «ایمان» (īmān) و «کفر» (kufr) در نظر گرفته می‌شود، دگرگون کند. افزون بر این، حقیقت بنیادینی را آشکار می‌سازد که ذاتِ آیینِ اسلام بر آن استوار است، سودِ بزرگی که این آیین برای همهٔ بشریت دارد، و برکات فراوانی که خداوند با فرستادنِ آخرین پیامِ خود به انسان‌ها، به آنان ارزانی داشته است.

Belief and Practice This sūrah of seven short verses tackles an important and vital issue which could very well change the common meanings normally assigned to the terms ‘faith’, or īmān, and ‘disbelief’, or kufr. Moreover, it brings out the fundamental truth intrinsic in the nature of the Islamic faith, the enormous benefit it offers to all humanity and the abundant blessings with which God favoured mankind when He sent them His last message.

اسلام به عنوان یک شیوه زندگی، بر ظاهرسازی و سطحی‌نگری بنا نشده است. از نظر اسلام، جنبه‌های ظاهری عبادات گوناگون بی‌معنا است، مگر آنکه با اخلاص و فروتنی در برابر خداوند انجام شود. عبادتی که با اخلاص انجام شود، آثاری در قلب انسان پدید می‌آورد و این آثار او را به کردار شایسته وامی‌دارد. آثار عبادت در نوعی رفتار اجتماعی نمایان می‌شود که زندگی انسان را در این دنیا ارتقا می‌بخشد.