اطلاعاتی که در سورهٔ قبلی، المدثر، دربارهٔ سبب و زمان نزول آن بیان کردیم، دربارهٔ این سوره نیز صادق است. برخی روایات حاکی از آن‌اند که این سوره پس از سورهٔ ۹۶، العلق، نخستین سوره‌ای بوده که نازل شده است، در حالی که برخی روایات دیگر می‌گویند این سوره پس از آشکار شدن دعوت اسلامی نازل شد، زمانی که کافران کارزار آزار مؤمنان را جدی آغاز کرده بودند.

The information we expressed in the previous surah, The Enfolded One, about the occasion and timing of its revelation, also applies to this surah. Some reports suggest that it was the first to be revealed after Surah 96, The Germ Cell, while other reports suggest that it was revealed after the Islamic message went public, when the unbelievers began their persecution campaign against the believers in earnest.

بخاری از یحیی بن ابی کثیر روایت می‌کند که او از ابوسلمه بن عبدالرحمن دربارهٔ نخستین وحی قرآن پرسید. او پاسخ داد که آن سورۀ المدثر است. [به او] گفتم که مردم می‌گویند نخستین سوره، سورهٔ ۹۶ است که با «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ» آغاز می‌شود. ابوسلمه گفت که از جابر بن عبدالله دربارهٔ این موضوع پرسید و جابر در پاسخ گفت که آن المدثر است، و او [ابوسلمه] همان چیزی را که تو هم اکنون گفتی به او گفت. جابر پاسخ داد که او فقط آنچه را که خود پیامبر ﷺ به یارانش گفته بود برای من بازگو کرد: «من در غار حرا به خلوت نشستم و چون دورۀ خلوتم به پایان رسید، فرود آمدم. صدایی شنیدم، به راست و چپ خود نگریستم اما چیزی ندیدم. نزد خدیجه آمدم و گفتم: "مرا در جامه‌ای بپیچید و آب سرد بر من بریزید." آنان چنین کردند. سپس وحی بر من نازل شد: {ای جامه‌به‌خود‌پیچیده، برخیز و هشدار ده، و پروردگارت را بزرگ دار}.» جابر گزارش می‌دهد که شنید پیامبر ﷺ دربارهٔ نخستین وحی‌ها سخن می‌گفت. او فرمود: «در حالی که راه می‌رفتم، صدایی از آسمان شنیدم. چشمانم را به سوی آسمان بلند کردم و فرشته‌ای را دیدم که پیش‌تر در حرا نزد من آمده بود، بر کرسی‌ای میان آسمان و زمین نشسته بود. به زمین افتادم. سپس با شتاب نزد خانواده‌ام آمدم و گفتم: