این سوره تصویری دقیق از مشکلات، استدلال‌ها و اعتراض‌هایی ارائه می‌دهد که پیام اسلام با آن‌ها روبه‌رو بود. همچنین نشان می‌دهد که قرآن چگونه با این‌ها برخورد کرد و تأثیر آن‌ها بر مردم چه بود، و در همان حال حقانیت خود را به جای خرافات کهن، باطل و نادانی‌ای که در آن زمان ذهن مردم را در اختیار گرفته بود و ارزش‌هایی که بر پایه آن‌ها شکل گرفته بود، برقرار می‌سازد. در واقع، برخی از مردم در هر جای دنیا همچنان بخش‌هایی از این‌ها را معتبر می‌دانند.

This surah presents a detailed picture of what the Islamic message faced of problems, arguments and objections. It also shows how the Qur’an dealt with these and their effects on people, establishing at the same time its own truth in place of old, false, ignorant superstitions and values that had taken hold of people’s minds at the time. In fact, some people, everywhere, continue to hold elements of these as valid.

پیروان باورهای بت‌پرستانه پیش از این ادعا می‌کردند که چارپایانی که خدا برای بهره‌مندی انسان آفریده، میان خدا و معبودهای ادعایی خودشان تقسیم شده است: «و از آنچه خدا از کشت و چارپایان آفریده، برای خدا سهمی قرار می‌دهند و می‌گویند: "این برای خداست" - چنان‌که خودشان می‌پندارند - "و این برای شریکانی است که [برای او] قرار داده‌ایم." آنچه برای شریکانشان قرار می‌دهند هرگز به خدا نمی‌رسد، اما آنچه برای خدا قرار داده می‌شود به شریکانشان می‌رسد.» (انعام: ۱۳۶) در حقیقت، آنان درباره چارپایان افسانه‌ها و خرافات بسیاری باور داشتند و همه این‌ها نتیجه اعمال انحرافی بود. بدین ترتیب ادعا می‌کردند که سوار شدن بر برخی حیوانات حرام است، در حالی که خوردن گوشت برخی دیگر ناروا شمرده می‌شد: «می‌گویند: "این چارپایان و کشت‌ها حرام‌اند."