این بخش با دو بخش پیشین پیوندی نزدیک دارد و در واقع مکمل آن‌هاست. اگر نمی‌خواستیم روابط بین‌المللی آن‌گونه که اسلام ترسیم کرده است را برجسته کنیم، هر سه بخش را به هم پیوسته می‌آوردیم. موضوع این‌جا هجرت به سرزمین اسلام است. کسانی که اسلام را پذیرفته بودند، اما هم‌چنان در خانه‌های خود در سرزمین جنگ می‌ماندند، به شدت تشویق می‌شوند که به جامعه مسلمانان در مدینه بپیوندند؛ جامعه‌ای که با تمام توان برای رضای خدا تلاش می‌کرد و جان و مال خود را فدا می‌نمود. از آن‌ها صراحتاً خواسته می‌شود که موقعیت نسبتاً آسوده‌تر خود در مکه را، جایی که با خانواده و قبیله‌شان زندگی می‌کردند، رها کنند. شاید همین افراد باشند که در این آیات به «بی‌تفاوت ماندن» توصیف شده‌اند. زیرا در مدینه هیچ مسلمانی «بی‌تفاوت» نبود، جز منافقانی که وضعیتشان در بخش پیشین با لحنی کاملاً متفاوت بررسی شده است.

This passage is closely connected to the two passages that precede it. Indeed, it complements them. Had it not been for our concern to highlight international relations as outlined by Islam, we would have joined all three passages together. The subject matter here is migration to the land of Islam. Those who had accepted Islam, but who still remained in their homes in the land of war are strongly urged to join the Muslim community in Madinah which was striving hard for God’s cause, sacrificing their lives and possessions. They are clearly required here to abandon their relatively more comfortable positions in Makkah, where they lived with their families and clans. These were perhaps the ones who are described in these verses as “remaining passive”. For, there was no Muslim “remaining passive” in Madinah, other than the hypocrites whose situation was discussed in a totally different tone in the preceding passage.

این نکته‌ی نخست با هشداری شدید به کسانی همراه است که در سرزمین کفر می‌مانند. آنان با وجود توانایی پیوستن به جامعه‌ی مسلمانان، که می‌توانستند با آن بر قدرت مؤمنان بیفزایند، چنین می‌کنند. با این حال، تا زمانی که جانشان به دست فرشتگان گرفته شود، در خانه‌های خود در امان می‌مانند، در حالی که همچنان در وضعیت «ستمکاری بر خویشتن» هستند. جایگاه آنان جهنم است که به عنوان بدترین سرانجام توصیف شده است.

This first point is followed by a stern warning to those who stay in the land of unfaith. This they do despite their ability to join the Muslim community where they can add to the strength of the believers. Nonetheless, they remain safe in their homes until their souls are gathered by the angels, still in a condition of “wronging themselves”. Their abode is hell which is described as an evil destination.

در پی این، خداوند برای کسی که برای خدمت به آرمان او هجرت کند، ضمانتی می‌دهد. این ضمانت از لحظه‌ای که او خانه‌اش را ترک می‌کند آغاز می‌شود، در حالی که او هیچ هدفی جز پیوستن به صف مؤمنان ندارد. این ضمانت همه ترس‌هایی را برطرف می‌کند که هر کسی که دست به چنین ماجراجویی پرخطر و پرهزینه‌ای می‌زند، در دل دارد. روشن است که این سوره همان رشته جهاد را دنبال می‌کند، یعنی کوشش در راه خدا و هجرت مؤمنان برای پیوستن به صف کسانی که در چنین کوششی هستند. همچنین روابط جامعه مسلمان را با دیگرانی که بیرون از سرزمین آن می‌مانند، از جمله مسلمانانی که هجرت نکرده‌اند، تنظیم می‌کند.

مؤمنانی که از جهاد بازمی‌مانند، به‌جز افراد دارای عذر، با کسانی که با اموال و جان‌های خود در راه خدا جهاد می‌کنند برابر نیستند. خداوند کسانی را که با اموال و جان‌های خود جهاد می‌کنند، بر کسانی که بازمی‌مانند، با درجه‌ای برتر گرامی داشته است. به هر یک از آنان خداوند پاداش نیکو وعده داده است، اما خداوند جهادگران را با پاداشی بزرگ بر کسانی که بازمی‌مانند برتری بخشیده است.

Those of the believers who remain passive, other than the disabled, are not equal to those who strive hard in God’s cause with their possessions and their lives. God has exalted those who strive hard with their possessions and their lives far above the ones who remain passive. To each God has promised the ultimate good, yet God has preferred those who strive hard over those who remain passive with a mighty reward:

درجات برتر، آمرزش گناهان و فضل او. خداوند آمرزنده و مهربان است. (آیات ۹۵-۹۶)

degrees of honour, forgiveness of sins and His grace. God is Much-Forgiving, Merciful. (Verses 95-6)

این سخن به وضعیت خاصی در میان جامعه مسلمانان اشاره دارد که در آن برخی افراد از انجام تعهداتی که در راه خدا و در کوشش برای آن لازم است، یعنی فدا کردن اموال و جان، سر باز می‌زدند. این ممکن است اشاره‌ای به کسانی باشد که ترجیح می‌دادند در خانه بمانند و به مدینه هجرت نکنند، تا بتوانند دارایی و اموال خود را حفظ کنند. کافران به هیچ‌کس که به مدینه هجرت می‌کرد اجازه نمی‌دادند که هیچ بخشی از ثروت خود را با خود ببرد. آنان ناچار بودند همه دارایی‌های خود را رها کنند. برخی دیگر ممکن است ترجیح می‌دادند در خانه بمانند تا خود را از سختی‌ها و خطرات هجرت برهانند. کافران به ندرت به مسلمانان اجازه هجرت می‌دادند. در بیشتر موارد، آنان را زندانی و بدرفتاری می‌کردند، یا به تعبیر دقیق‌تر، وقتی گمان می‌بردند که قصد ترک آنجا را دارند، بدرفتاری با آنان را شدت می‌بخشیدند. ما بیشتر به این دیدگاه تمایل داریم که مقصود از اشاره به آن مؤمنانی که «بی‌تفاوت می‌مانند» همین باشد. این عبارت ممکن است به برخی افراد در میان جامعه مسلمانان نیز اشاره داشته باشد که آمادگی خود را برای فدا کردن اموال و جان‌های خویش در راه خدا آشکارا نشان نمی‌دادند. این تعبیر بدیهی است که منافقانی را که در بخش پیشین یاد شدند و می‌کوشیدند مسلمانان را از کوشش در راه خدا بازدارند، شامل نمی‌شود. این توصیف می‌تواند هر دو گروه از مردم را در هر دو سرزمین دربر گیرد که آماده انجام فداکاری‌های لازم نبودند.

This statement addresses a special case within the Muslim community wherein some elements had demonstrated their reluctance to meet the obligations required in striving for God’s cause, requiring sacrifice of both possessions and lives. This may be a reference to those who preferred to stay at home and not migrate to Madinah, so that they could hold on to their property and possessions. The unbelievers did not allow anyone who migrated to Madinah to take any part of their wealth. They had to abandon all their possessions. Others may have preferred to stay at home to spare themselves the hardship and risks of migration. Rarely did the unbelievers allow the Muslims to migrate. In the majority of cases, they imprisoned and ill-treated them, or, more accurately, they intensified their ill-treatment when they suspected that they intended to leave. We are more inclined to this view with regard to what is meant by the reference to those believers who “remain passive”. It may also refer to some people within the Muslim community who did not readily show their willingness to sacrifice their possessions and their lives for God’s cause. This obviously excludes the hypocrites who were mentioned in the preceding passage and who tried to dissuade the Muslims from striving for God’s cause. The description could mean both groups of people in both lands who were not ready to make the necessary sacrifices.

کسانی که در راه خدا تلاش می‌کنند، بنا بر وعدهٔ خداوند، بی‌شک به عزت واقعی دست خواهند یافت، در حالی که کسانی که منفعل می‌مانند، نمی‌توانند به چیزی مشابه آن امید داشته باشند.

Those who strive hard for God’s cause are certain, by God’s promise, to achieve real glory, while those who remain passive cannot aspire to anything similar.

علاوه بر این، وعدهٔ پاداش بزرگ، آمرزش گناهان از سوی خدا و رحمت فراوان، بسیار برجسته است. همهٔ این‌ها به دو حقیقت مهم اشاره دارد.

Moreover, the prospect of great reward, the forgiveness of sins by God and abundant mercy is raised high. All this points to two important facts.

نخست آنکه این آیات به موارد واقعی در جامعهٔ مسلمانان می‌پرداختند. این امر باید ما را بیش از پیش نسبت به سرشت انسان آگاه سازد. ممکن است فرد یا جامعه‌ای به معیار بالایی از ایمان دست یابد، اما با این حال همچنان نیازمند مراقبت مداوم باشد تا با هرگونه ضعف یا خودخرسندی‌ای که مانع انجام وظایف می‌شود مقابله کند، به‌ویژه وظایف مربوط به تلاش جدی در راه خدمت به دین خدا با تمام وجود و با فداکردن جان و مال. اینکه چنین احساسات ضعف، خودخرسندی یا ناتوانی در پیشه‌کردن خدمت صادقانه بر فرد یا جامعه‌ای چیره شود، نباید ما را از امید به واکنش مثبت آنان در آینده ناامید کند یا موجب شود که به ایشان با دیدهٔ تحقیر نگاه کنیم. تا زمانی که صداقت و اراده‌ای جدی برای ماندن در جامعهٔ مسلمانان و رفتار مثبت با خداوند باقی است، نباید از ایشان دست بکشیم. با این حال، نمی‌توانیم بدون انجام کاری برای رفع آن، بپذیریم که چنین ضعف، خودخرسندی و کوتاهی بخشی از سرشت انسان است.

The first is that these verses were dealing with real cases within the Muslim community. This should make us better aware of human nature. An individual or a community may achieve a high standard of faith, but remain, nevertheless in need of constant care to deal with any weakness or complacency which may hamper the fulfilment of duties, especially those of striving hard to serve God’s cause with complete dedication, sacrificing life and wealth. That such feelings of weakness, complacency or failure to come forward with dedicated service should overtake a person or a community need not cause us to lose hope of their positive response later on or make us look down on them. As long as sincerity and serious willingness to remain with the Muslim community and to deal positively with God remain, we must not give up on them. Yet we cannot just accept that such weakness, complacency and failure are part of human nature without doing anything about it.

ما هنوز باید آن سرشت را برانگیزیم تا به دنبال والایی باشد و به بلندترین معیار دست یابد. چنین برانگیختنی می‌تواند از همه راه‌ها و شکل‌های ممکن بگذرد، همان‌گونه که در روش قرآنی می‌بینیم؛ روشی که خود بازتابی از حکمت الهی است.

We still have to motivate that nature to seek the sublime and to reach for the highest standard. Such motivation can take all possible ways and forms as we see in the Qur’ānic method that, itself, reflects Divine wisdom.

سورت سپس به بررسی وضعِ کسانی می‌پردازد که منفعلانه باقی می‌مانند و در سرزمین کفر می‌مانند، به‌جای آنکه به سرزمین اسلام هجرت کنند. انگیزه‌های آنان برای چنین ماندنی یا حفظ اموال و منافعشان است، یا ضعفی ذاتی که آنان را برای پذیرفتنِ دشواریِ هجرت ناتوان می‌سازد. اگر آنان حاضر به فداکاری می‌بودند، می‌توانستند هجرت کنند، اما در جای خود می‌مانند تا آنکه فرشتگان مأمور می‌شوند تا آنان را در مرگ گرد آورند. در اینجا با لحنی تحقیرآمیز به تصویر کشیده شده‌اند، و همین باید برای برانگیختنِ هر یک از ایشان کافی باشد تا از سرزمین ستم بگریزد و به صفِ مؤمنان بپیوندد.

The sūrah then examines the case of those who remain passive, staying in the land of unfaith instead of migrating to the land of Islam. Their motives for so staying behind are to look after their property and interests, or an inherent weakness which makes them unwilling to undertake the arduous task of migration. Had they been willing to sacrifice, they would have been able to migrate, but they stay put until the angels are instructed to gather them in death. They are portrayed here in a derogatory way, which should have been enough to motivate any one of them to flee from the land of evil to join the ranks of the believers.

به کسانی که فرشتگان جانشان را در حالی می‌گیرند که به خویشتن ستم کرده‌اند، فرشتگان می‌گویند: «در چه حالی بودید؟» پاسخ می‌دهند: «ما در زمین ستمدیده بودیم.» (فرشتگان) می‌گویند: «آیا زمین خدا آنقدر گسترده نبود که در آن هجرت کنید؟» جایگاه آنان دوزخ است و چه بد سرانجامی است. مگر مردان، زنان و کودکانی که واقعاً ناتوان‌اند و نه چاره‌ای می‌توانند اندیشید و نه راهی می‌یابند. امید است خدا از آنان درگذرد، زیرا خداوند بسیار بخشنده و آمرزنده است. (آیات ۹۷ تا ۹۹)

To those whom the angels gather in death while they are still wronging themselves, the angels will say: “What were you doing?” They will answer: “We were oppressed on earth.” (The angels) will say: “Was not God’s earth so spacious that you might have migrated to settle elsewhere?” Such will have their abode in Hell, a certainly evil end. Excepted are the men, women, and children who, being truly helpless, can devise nothing and can find no way. These God may well pardon, then, for God is indeed most Lenient, Much-Forgiving. (Verses 97-99)

این آیات به وضعیتی واقعی اشاره دارند که پس از هجرت پیامبر ﷺ و تأسیس دولت اسلامی، در مکه و سایر نقاط شبه‌جزیره عربستان وجود داشت. هنوز برخی مسلمانان در آنجا مانده بودند که حاضر نبودند اموال و منافع خود را فدا کنند، زیرا کافران به کسانی که هجرت می‌کردند اجازه نمی‌دادند هیچ‌یک از دارایی‌هایشان را با خود ببرند. برخی از آنان ممکن بود از پیامدهای هجرت بیمناک باشند، چون کافران همواره مراقب بودند و می‌کوشیدند هر مسلمانی را که قصد رفتن به مدینه داشت بازگردانند. با این حال، برخی نیز آنقدر ناتوان بودند که نمی‌توانستند هجرت کنند؛ از جمله سالمندان، زنان و کودکانی که راهی برای گریز نمی‌یافتند.

These verses are speaking of a real situation that existed in Makkah and elsewhere in the Arabian peninsula after the Prophet’s migration and the establishment of the Islamic state. There were still some Muslims who stayed behind, unwilling to sacrifice their property and interests because the unbelievers did not allow those who migrated to take any possessions with them. Some of them might have feared the consequences of migration, because the unbelievers were ever watchful, trying to turn hack any Muslim who sought to leave for Madinah. Some, however, were too weak to migrate. Among them were the elderly, women, and children who could not find a way of escape.

سوره به کار خود ادامه می‌دهد و آن جنبه‌هایی از سرشت انسان را بررسی می‌کند که همچنان نگرانی‌هایی درباره سختی‌ها و دشواری‌های هجرت برمی‌انگیزد. این سوره کسانی را توصیف می‌کند که ترجیح می‌دهند در سرزمین خود زیر فشار آزار زندگی کنند، و این امر ممکن است به روی‌گردانی‌شان از اسلام بینجامد؛ صحنه‌ای که احساس تحقیر و ترس را برمی‌انگیزد. آیه بعد می‌کوشد این تردید را با دلگرمی دادن به هر کسی که تنها برای خدمت به دین خدا از سرزمین خود بیرون می‌رود برطرف کند، چه به مقصد برسد و چه در راه بمیرد. خداوند پاداش چنین مهاجری را از لحظه ترک خانه‌اش تضمین می‌کند و به او وعده می‌دهد که جای‌های پناه و فراوانی بسیاری خواهد یافت. «هر که در راه خدا هجرت کند، در زمین جای‌های پناه بسیار و گشایش فراوان خواهد یافت. و هر که از خانه‌اش به سوی خدا و پیامبرش ﷺ بیرون شود، سپس مرگ او را دریابد، پاداشش نزد خدا محفوظ است.»

The sūrah continues its task of treating those aspects of human nature that continue to raise apprehensions of the difficulties and hardships of migration. It depicts those who prefer to suffer persecution in their homeland, which may end in their turning away from Islam, in a scene which evokes feelings of contempt and fear. The next verse tries to counter that reluctance by giving reassurance to anyone who sets out from his homeland only to serve God’s cause, whether he arrives at his destination or dies on the way. God guarantees the reward to such a migrant from the moment he leaves home and promises him that he will find many places of refuge and abundance. “Anyone who migrates for God’s cause will find on earth many places for refuge and great abundance. He who leaves his home, fleeing from evil unto God and His Messenger, and is then overtaken by death, his reward is reserved for him with God.

خداوند آمرزنده و مهربان است. (آیه ۱۰۰)

God is Much-Forgiving, Merciful.” (Verse 100)

در این آیه می‌بینیم که قرآن، با نگاهی واقع‌بینانه به مشکلات انسان، به دغدغه‌های طبیعیِ کسی می‌پردازد که در شرایط آن زمان دست به مهاجرت می‌زند. همان یا مشابهِ همان نگرانی‌ها ممکن است در هر زمانی به سراغ هرکسی بیاید که چنین سفری را آغاز می‌کند. قرآن با وضوح و روشنیِ قابل‌توجهی با ما سخن می‌گوید. هیچ‌یک از ترس‌های مهاجر پنهان نمی‌ماند. هیچ خطری، از جمله خطر مرگ، بی‌اعتنا رد نمی‌شود. آرامش‌بخشی از راه حقایق دیگر و از طریق تضمینی که خود خدا می‌دهد، فراهم می‌شود.

We see in this verse how the Qur’ān, in its realistic approach to human problems, addresses the normal apprehensions of someone embarking on migration in the sort of circumstances which prevailed at that time. The same or similar apprehensions may beset anyone who embarks on such a journey at any time. It addresses us with remarkable clarity and lucidity. Nothing that the migrant fears is concealed. No danger, including that of death, is dismissed out of hand. Reassurance is provided through other facts and through a guarantee from God Himself.

{وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَن يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُّبِينًا}. وَإِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِّنْهُم مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ، فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِن وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ، وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً وَاحِدَةً. وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كَانَ بِكُمْ أَذًى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضَىٰ أَن تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ، وَخُذُوا حِذْرَكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُّهِينًا. (آیات ۱۰۱-۱۰۲)

When you go forth on earth, you will incur no sin by shortening your prayers, if you have reason to fear that the unbelievers may cause you affliction. Truly, the unbelievers are your sworn enemies. When you are with the believers and about to lead them in prayer, let one group of them stand up with you, holding on to their weapons. Then, after they have prostrated themselves, let them be behind you, while the other group, who have not yet prayed, shall come forward and pray with you, and let these be on their guard, holding on to their weapons. The unbelievers would love to see you oblivious of your weapons and your equipment, so that they might swoop on you with one assault. But it is no offence for you to lay down your arms [while you pray] if you are bothered by heavy rain, or suffering from illness; but you must always be on your guard. God has prepared humiliating suffering for the unbelievers. (Verses 101-102)

در این مقطع، سوره از تخفیفی سخن می‌گوید که خداوند به کسانی می‌دهد که هجرت می‌کنند یا در زمین سفر می‌کنند، خواه برای جهاد باشد یا برای تجارت، در صورتی که بترسند به اسارت کافران درآیند یا بترسند که مورد آزار و فشار قرار گیرند تا از دین خود بازگردند. این تخفیف، کاهش نماز است. این با کوتاه کردن نماز متفاوت است، که تخفیفی است که به هر مسافری داده می‌شود، چه از کافران هراسی داشته باشد و چه نداشته باشد. تخفیفی که آیه به آن اشاره دارد، از نوعی ویژه است. «و چون در زمین سفر کنید، بر شما گناهی نیست که نماز را کوتاه کنید، اگر بترسید که کافران به شما آسیب برسانند. بی‌گمان کافران دشمنان آشکار شمایند.» (آیه ۱۰۱)

At this particular juncture, the sūrah speaks of the concession God gives to those who migrate or go forth on earth, either on jihād or on business, should they fear being taken prisoner by the unbelievers or fear being subjected to hardship and pressure to turn away from their faith. The concession is to reduce prayer. This is different from shortening prayers, which is a concession given to any traveller, whether he has anything to fear from the unbelievers or not. The concession to which the passage refers is a special type. “When you go forth on earth, you will incur no sin by shortening your prayers, if you have reason to fear that the unbelievers may cause you affliction. Truly, the unbelievers are your sworn enemies.” (Verse 101)

در بارهٔ چگونگی ادای نماز در حالت خوف، یعنی هنگام جنگ، میان عالمان دیدگاه‌های گوناگونی وجود دارد. با این حال، همهٔ آن‌ها بر همین متن استوارند. ما خود را به طرح کلی محدود می‌کنیم و به صورت‌های مختلفی که پیشنهاد شده است نمی‌پردازیم.

There are various views held by different scholars as to how prayer should be conducted in a state of fear, as at the time of fighting. However, they are all based on this text. We will limit ourselves to the general outline, without going into the various forms suggested.

هنگامی که در میان مؤمنان هستی و برای ایشان نماز را برپا می‌داری، باید گروهی از آنان با تو به پا خیزند و سلاح‌های خود را با خود بردارند. پس چون سجده کردند، باید پشت سر شما قرار گیرند، و گروه دیگری که هنوز نماز نخوانده‌اند، بیایند و با تو نماز بخوانند، و آنان باید هوشیار باشند و سلاح‌های خود را با خود داشته باشند. (آیه ۱۰۲)

When you are with the believers and about to lead them in prayer, let one group of them stand up with you, holding on to their weapons. Then, after they have prostrated themselves, let them be behind you, while the other group, who have not yet prayed, shall come forward and pray with you, and let these be on their guard, holding on to their weapons. (Verse 102)

این آیه بیان می‌کند که هنگامی که پیامبر ﷺ در میدان جنگ، مؤمنان را به نماز می‌ایستاند، بخشی از آنان در رکعت نخست به او می‌پیوندند، در حالی که بخش دیگر پشت سر ایشان می‌ایستند و سلاح به دست دارند تا از آنان محافظت کنند. وقتی گروه نخست رکعت اول را به پایان می‌رسانند، عقب می‌روند تا جای گروه دیگر را در نگهبانی بگیرند، و آن گروه که از ایشان محافظت می‌کردند، به جلو می‌آیند تا آنان نیز یک رکعت را همراه با پیامبر ﷺ بخوانند. هنگامی که امام دو رکعت خود را تمام می‌کند، نمازش پایان می‌یابد. سپس گروه نخست، رکعت دوم خود را به تنهایی و در حالی که گروه دوم از ایشان محافظت می‌کنند، تمام می‌کنند. و چون آنان فارغ شدند، گروه دوم رکعت دوم خود را می‌خوانند، در حالی که گروه نخست از ایشان نگهبانی می‌دهند. به این ترتیب، هر دو گروه در نماز با پیامبر ﷺ شرکت کرده‌اند، و همین حکم درباره کسانی نیز جاری است که پس از ایشان به‌عنوان زمامدار دولت یا فرماندهان ارتش‌های مسلمانان جانشین می‌شوند.

The verse suggests that when the Prophet leads the believers in prayer in battle, a section of them join him in the first rak`ah, while the other section stand behind them, weapons in hand, to protect them. When the first group complete the first rak`ah, they step back to take over the guard duty, while the other group who were guarding them step forward to join the Prophet in praying one rak`ah as well. When the imām finishes his two rak`ahs, he concludes his prayers. Then the first group complete their prayer with a second rak`ah, guarded by the second group. When they have finished, the second group completes their second rak`ah, while they are guarded by the first group. In this way, both groups have joined the Prophet in prayer, and the same applies to those who succeed him as heads of state or with the commanders of the Muslim armies.