این بخش که تنها از سه آیه تشکیل شده، به موضوع زندگی و مرگ می‌پردازد و جنبه‌ای مهم از باور اسلامی را بیان می‌کند تا اصول بیان‌شده در بخش پیشین را تکمیل کند. این بخش به‌روشنی با آیه ۲۵۵ پیوند مستقیم دارد؛ آیه‌ای که به «آیة الکرسی» یا «آیة الکرسی» شناخته می‌شود و شماری از صفات بنیادین خداوند را بیان می‌کند.

This passage, composed of only three verses deals with the subject of life and death, presenting an important aspect of Islamic belief, to complement the principles established in the preceding passage, with an obvious direct relationship to Verse 255, known as the ‘Verse of the Throne’, or āyat al-kursī, which outlines a number of fundamental attributes of God.

این سه آیه بخشی از تلاش پیوسته و بی‌وقفه‌ای است که قرآن کریم دنبال می‌کند تا در اذهان، دل‌ها و آگاهی مسلمانان فهمی درست و دقیق از نگرش اسلام به زندگی و جهان پدید آورد. این فهم برای آن ضروری است که انسان با آگاهی کامل و بینشی روشن، بر پایهٔ اعتماد و ایمانی استوار، به زندگی نزدیک شود.

These three verses form part of the consistent and relentless drive that the Qur’ān pursues to establish in Muslim minds, hearts and consciousness a true and accurate understanding of the Islamic view of life and the world. This understanding is essential in order to approach life with full knowledge and an enlightened perception, built on confidence and an unshakeable faith.

اعمال، شیوه‌های رفتار و ارزش‌های اخلاقی از باورهای انسان جدا نیستند، بلکه در واقع بر پایه‌ی آن‌ها استوار هستند. زندگی تنها در صورتی می‌تواند به‌خوبی و با امنیت سامان یابد که با ایمان و با نگرشی جامع و منسجم به جهان، و نیز با رابطه‌ای که این جهان با آفریدگارش دارد، پیوند خورده باشد.

Actions, modes of behaviour and moral values are not divorced from people’s beliefs, but are in fact firmly based upon them. Life cannot be well and securely organized unless it is linked to faith and a comprehensive and cohesive view of the world and the relationship it has with its originator who brought it into existence.

این امر، تأکید فراوان قرآن کریم بر مفاهیم بنیادین عقیده اسلامی را توضیح می‌دهد. در واقع، تمام بخشی از قرآن که در طول سیزده سال در مکه بر پیامبر محمد ﷺ نازل شد، به این موضوع اختصاص دارد. این مفاهیم در بخش‌های قرآن که در مدینه نازل شد نیز همچنان توجه گسترده و مکرر دریافت می‌کنند؛ با هر قانونگذاری تازه‌ای که این بخش‌ها بیان می‌کنند و با هر دستوری که به هر جنبه‌ای از امور زندگی می‌پردازد.

This explains the great emphasis in the Qur’ān on the fundamental concepts of Islamic belief. Indeed, the entire part of the Qur’ān revealed to the Prophet Muĥammad over thirteen years in Makkah is devoted to this subject. These concepts continue to receive ample and frequent attention in the parts of the Qur’ān revealed in Madinah, with every new legislation these parts outline and with every directive dealing with any aspect of life affairs.

این آیه با ماجرای مناظره‌ای میان پیامبر ابراهیم ﷺ و پادشاه معاصرش که به وجود خدا اعتراض داشت آغاز می‌شود. سوره نام این پادشاه را ذکر نمی‌کند، زیرا ذکر نام او بر عبرت این داستان نمی‌افزاید. این مناظره به گونه‌ای با پیامبر و امت مسلمان ارتباط دارد که شگفتی را نسبت به این شخص برمی‌انگیزد که حقیقت خدا را انکار می‌کند. گویی مناظره هم‌اکنون، در برابر چشمان ما، در حال وقوع است و ما آن را می‌شنویم: «آیا از آن کسی که با ابراهیم درباره پروردگارش محاجه کرد، آگاه نشدی؟ همان کس که خدا به او پادشاهی داده بود. ابراهیم گفت: پروردگار من کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند. او گفت: من هم زنده می‌کنم و می‌میرانم. ابراهیم گفت: خدا خورشید را از مشرق برمی‌آورد، تو آن را از مغرب بیرون بیاور. پس آن کافر مبهوت ماند. و خدا قوم ستمگر را هدایت نمی‌کند.» (آیه ۲۵۸)

The first verse in this passage relates an argument between the Prophet Abraham and a contemporary king who disputed his belief in God. The sūrah does not mention the king’s name, because mentioning it will not add to the moral of the story. This argument is related to the Prophet and the Muslim community in a way that invites amazement at this person who disputes the truth of God. We listen as though the argument is taking place now, before our eyes: “Are you not aware of him who argued with Abraham about his Lord simply because God had given him kingship? Abraham said, My Lord gives life and causes death.’ I, too,’ said he, give life and cause death.’ Abraham said, ‘Well, God causes the sun to rise in the east; cause it, then, to rise in the west.’ Thus the unbeliever was dumbfounded. God does not guide the wrongdoers.” (Verse 258)

از این متن برمی‌آید که پادشاهی که با ابراهیم مناظره کرد، در حقیقت وجود خدا را انکار نمی‌کرد، بلکه منکر آن بود که خدا تنها خدا است یا اینکه تنها او بر امور بشر فرمانروایی و تدبیر مطلق دارد. این باور در میان عرب‌ها در دوران جاهلیت، یعنی عصر نادانی، رایج بود. آنان خدایان فرعی را شریک خدا قرار می‌دادند و منکر آن بودند که خدا به امور دنیوی و روزمرهٔ انسان‌ها توجه داشته باشد یا بر آن‌ها اقتداری داشته باشد.

We learn from the text that the king who argued with Abraham did not, in fact, deny God’s existence, but he denied that He was the only God or that He had sole sovereignty and control over mankind’s affairs. This belief was prevalent among the Arabs during their Dark Ages, or Jāhiliyyah. They assigned lesser gods as partners to God and denied that God had any concern with, or authority over, worldly and daily human affairs.

آن پادشاه متکبر و سرسخت، درست به همان دلیلی که باید خدا را بپذیرد، او را انکار می‌کند؛ زیرا این خدا بود که نخست امکان پادشاهی و فرمانروایی را برای او فراهم کرد. قدرت در دستان کسانی که به لطف و بخشش خدا ایمان ندارند یا قدر آن را نمی‌دانند، فساد می‌آورد و به ستمگری و استبداد می‌انجامد.

The arrogant, stubborn king denies God for the very reason that he should acknowledge Him, as it was God who had made it possible for him to become king and ruler, in the first place. Power in the hands of those who do not believe or appreciate God’s grace and generosity corrupts and leads to tyranny and despotism.

همچنان در ادامه‌ی بحث درباره‌ی ماهیت شگفت‌انگیز زندگی و مرگ، این سوره داستان کوتاه دیگری را بازگو می‌کند: «یا مانند کسی [که آگاه نیستی] که از کنار شهری که بر سقف‌هایش فرو ریخته بود گذشت و گفت: چگونه خدا این [شهر] را پس از مردنش زنده خواهد کرد؟ پس خدا او را صد سال میرانید، سپس زنده‌اش کرد و فرمود: چقدر درنگ کرده‌ای؟ گفت: یک روز یا پاره‌ای از روز. فرمود: نه، صد سال درنگ کرده‌ای. به غذا و نوشیدنی‌ات بنگر که تغییر نکرده‌اند، و به الاغت نگاه کن [که چگونه پوسیده است]، و [این] را برای مردم نشانه‌ای قرار می‌دهیم. و به استخوان‌ها بنگر که چگونه آن‌ها را برمی‌افرازیم و سپس با گوشت می‌پوشانیم. پس چون برایش روشن شد، گفت: می‌دانم که خدا بر هر چیزی تواناست.» (آیه ۲۵۹)

Still on the subject of the miraculous nature of life and death, the sūrah relates another brief tale: “Or, [are you not aware) of him who, passing by a township which had fallen into utter ruin, exclaimed: “How can God bring this town back to life now that it is dead?’ Thereupon God caused him to be dead for a hundred years, then brought him back to life, and said, ‘How long have you remained thus?’ He said, ‘I have remained thus a day or part of a day.’ God said, No. You have remained thus for a hundred years. Just look at your food and drink: none of it has rotted. And look at your ass. We will make you a sign for mankind. Look you at the bones, how We put them up and then clothe them with flesh.’ When it had all become clear to him, he said, I know now that God has power over all things.’“ (Verse 259)

قرآن کریم جزئیات مربوط به هویت آن مرد یا شهر ویران‌شده را بیان نمی‌کند، زیرا چنین جزئیاتی تأثیر کمی بر اهمیت و پیام این داستان دارد.

Again, the Qur’ān does not give details of the identity of the man or the ruined township because such details add little to the significance and impact of the story.

اگر این جزئیات لازم بود، در قرآن حذف نمی‌شد. با این حال، با وجود نبودِ تفصیل، صحنه زنده می‌شود و با وضوحی شگرف و قدرتی چشمگیر تخیل را برمی‌انگیزد. این صحنه‌ی مرگ، ویرانی و تباهی است؛ شهری ویران با دیوارها و ستون‌هایی که از پایه فرو ریخته‌اند، و اثر آن در حیرت آن مرد به‌خوبی بیان می‌شود، آنجا که می‌گوید: «خداوند چگونه این [شهر] را پس از مرگش زنده می‌گرداند؟» (آیه ۲۵۹)

Were these necessary, they would not have been omitted in the Qur’ān. Despite the absence of detail, however, the scene comes to life and stirs the imagination with great clarity and power. It is a scene of death, desolation and destruction; a town in ruins, with walls and columns caved in on their foundations, the effect of which is eloquently expressed in the man’s incredulity as he exclaims: “How can God bring this town back to life now that it is dead?” (Verse 259)

آن مرد به حضور خدا کاملاً آگاه است، اما تأثیر آن صحنهٔ ویرانی چنان قدرتمند است که او با حیرت از خود می‌پرسد چگونه ممکن است زندگی دوباره به آن خرابه‌ها بازگردد. این تصویری است بسیار گویا و تأثیرگذار که قرآن، با سبک بی‌همتای خود، با فصاحت و درخشندگی شگفت‌انگیز ترسیم می‌کند.

سپس قصهٔ دیگری آغاز میشود که به حضرت ابراهیم و پدیدههای زندگی و مرگ مربوط است. «هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا، به من نشان ده که چگونه مردگان را زنده میکنی. فرمود: آیا ایمان نداری؟ ابراهیم گفت: چرا، دارم، اما میخواهم دلم کاملاً آرام گیرد و کاملاً مطمئن شود. خداوند فرمود: چهار پرنده بگیر و آنها را نزد خود نگه دار، سپس [پس از آنکه آنها را تکهتکه کردی] پارهای از آنها را بر هر کوهی بگذار.

Then follows another episode, involving the Prophet Abraham and the phenomena of life and death. “When Abraham said, My Lord, show me how You give life to the dead,’ He replied, ‘Have you, then, no faith?’ ‘Indeed, I have’, said Abraham, ‘but I only wish to set my heart fully at rest to be fully reassured.’ God said, ‘Take four birds and draw them close to you, then [having cut them into pieces] place a part of them on each mountain.

سپس آنان را فرا خوان، و به سرعت نزد تو خواهند آمد. و بدان که خداوند شکستناپذیر و حکیم است.» (آیه ۲۶۰)

Then call them back and they will come to you in haste. Know that God is Almighty, Wise.’’’ (Verse 260)

این داستانِ همیشگیِ کنجکاوی درباره‌ی رازِ بزرگِ زندگی و آفرینش است. هنگامی که این کنجکاوی از سوی انسانی وارسته و پرهیزگار همچون ابراهیم پیامبر ابراز می‌شود، نشان می‌دهد که گاهی حتی برگزیده‌ترین و باایمان‌ترینِ بندگانِ خدا نیز شوق و آرزوی سوزانی برای کشفِ رازهای آفرینش در خود احساس می‌کنند.

It is the usual tale of curiosity about the great mystery of life and creation. When this curiosity is expressed by a devoted and pious person like the Prophet Abraham, it proves that there are times when even the most favoured and believing of God’s servants experience a passionate urge and ambition to discover the secrets of creation.

در اینجا کنجکاوی نه از فقدان اعتقاد یا از خواستن دلیل برای تأیید ایمان سرچشمه می‌گیرد، بلکه طعم دیگری دارد و با اشتیاقی معنوی برانگیخته می‌شود تا یکی از شگفت‌انگیزترین اسرار خداوند را ببیند و با دیگران در میان بگذارد. این امتیاز، حتی برای کسی چون ابراهیم، افتخاری یگانه و طعمی ویژه دارد که حتی با خود ایمان نیز متفاوت است. این میل طبیعی و خودجوش به دانستن و آموختن چگونگی اراده‌ی الهی است، نه برای باور آوردن یا به دست آوردن دلیل، بلکه برای تجربه‌ی آرامشی کامل و کسب اطمینان خاطر.

Here curiosity is not motivated by lack of conviction or the demand for proof to confirm one’s faith, but has a different flavour, excited by a spiritual yearning to see and share one of God’s most fascinating secrets. This privilege, even for someone like Abraham, has a unique honour and a flavour of its own, different even to that of faith itself. It is a natural and spontaneous desire to know and learn how the divine will operates, not in order to believe or obtain proof, but to experience total peace and gain reassurance.