این آیات از ماهیت کتابی سخن می‌گویند که کافران آن را ساختگی می‌پندارند، و هشدار می‌دهند که به زودی روزی را خواهند دید که آرزو می‌کنند ای کاش خود را تسلیم خدا کرده و مسلمان شده بودند. آن روز زمان معینی دارد و همین، علت تأخیر آن است. آیات به چالش‌هایی که کافران مطرح می‌کنند و درخواست آنان برای فرود آمدن فرشتگان اشاره دارند. آنان را تهدید می‌کند که هرگاه خدا فرشتگان را بر کافران فرو فرستد، آنان را به کلی نابود می‌سازد. سرانجام، این سوره به دلیل واقعی رویکرد کافرانه آنان می‌پردازد: یقیناً نه به سبب نبود دلیل، بلکه به خاطر لجاجت ریشه‌دار ایشان.

This opening passage speaks about the nature of the book which the unbelievers reject as fabrication, adding a threat that they will soon witness a day when they wish they had submitted themselves to God and become Muslims. It tells them that that day has a fixed time, and that is the reason for its delay. It mentions the challenges they make and how they demand that angels be brought to them. It threatens them by stating that when God sends down angels to unbelievers, He destroys them altogether. Finally the sūrah speaks of the real reason for their unbelieving attitude. It is certainly not for lack of evidence, but rather due to their entrenched stubbornness.

«الف. لام. را. این آیات کتابی است روشنگر.» (آیهٔ ۱) حروف جدا از هم که این سوره و برخی سوره‌های دیگر قرآن با آن‌ها آغاز می‌شوند، از همان کتاب، یعنی قرآن، تشکیل شده‌اند. این حروف برای همگان در دسترس است. آن‌ها آیات والایی را پدید می‌آورند که از نظر ترکیب‌بندی و استدلال، بی‌همتا هستند. این حروف به‌خودی‌خود معنای ذاتی ندارند، اما قرآن را می‌سازند که معنای آن بسیار روشن است.

“Alif. Lām. Rā. These are the verses of the Book, a clear discourse.” (Verse 1) The three separate letters with which this sūrah starts and similar ones that occur at the beginning of some Qur’ānic sūrahs make up the book, i.e. the Qur’ān. They are available to all. They make the sublime verses, which are inimitable in composition and argument. These letters do not have an intrinsic meaning in themselves, but they make up the Qur’ān, which is very clear in its meaning.

کسانی که به وحی این کتاب بی‌همتا ایمان ندارند و قرآن را ساختگی می‌خوانند، در حالی که مفهوم آن بسیار روشن است، روزی خواهند رسید که سخت آرزو خواهند کرد کاش رویکردی کاملاً متفاوت برگزیده بودند. آرزو خواهند کرد که ای کاش مؤمن بوده بودند و رفتارشان با آموزه‌های دین هماهنگ بود. «چه بسا کسانی که کافر شده‌اند آرزو کنند که ای کاش مسلمان بودند.» (آیه ۲)

People who do not believe in the revelation of this inimitable book, and describe the Qur’ān as fabricated when it is very clear in its import, will come to see a day when they will dearly wish that they had adopted a totally different attitude. They will wish that they had been believers and that their behaviour was in line with the teachings of religion. “Little do those who disbelieve wish that they were Muslims.” (Verse 2)

سوره سپس به بدرفتاری آنان در نحوه خطاب قرار دادنشان با پیامبر ﷺ می‌پردازد، در حالی که او تنها قرآن را که یادآوری روشنی از حق است، برایشان آورده بود. این یادآوری به آنان کمک می‌کند تا از نو بیدار شوند و با واقعیت‌ها روبه‌رو گردند، به جای آن‌که دنبال امیدهای فریبنده بدوند. او همچنین ایشان را به قانون خداوند و چگونگی عملکرد آن یادآور شد. اما آنان او را مسخره کردند و با بی‌شرمی بسیار با او سخن گفتند. «و گفتند: ای کسی که این یادآوری بر او از بالا نازل شده است! تو قطعاً دیوانه‌ای. اگر راست می‌گویی، چرا فرشتگان را پیش ما نمی‌آوری؟» (آیات ۶-۷) تمسخر در شیوه خطاب آنان به پیامبر ﷺ آشکار است: «ای کسی که این یادآوری بر او از بالا نازل شده است!» (آیه ۶) در حقیقت، آنان اصل وحی و رسالت پیامبر ﷺ را به کلی انکار می‌کنند، اما با این خطاب استهزاآمیز سخن می‌گویند.

The sūrah then describes their bad manners in the way they addressed the Prophet, when he had only presented to them the Qur’ān which is a clear reminder of the truth. It helps to reawaken them to face the facts instead of running after beguiling hopes. He also reminded them of God’s law and its operation. But they ridiculed him and spoke to him with extreme impudence. “They say: ‘You to whom this reminder has been bestowed from on high! You are truly mad. Why do you not bring the angels before us, if you are truthful?’” (Verses 6-7) Ridicule is apparent in their way of addressing the Prophet, “You to whom this reminder has been bestowed from on high!” (Verse 6) They actually deny the fact of revelation and the Prophet’s message altogether, but they make this mocking address.

ادامه‌ی این بی‌ادبی آنان را به آنجا می‌کشاند که به‌طور شخصی به پیامبر ﷺ توهین می‌کنند: «تو قطعاً دیوانه‌ای!» (آیه‌ی ۶). آنان این سخن را در پاسخ به دعوت او به ایمان به خدا می‌گویند، دعوتی که با قرآن در نهایت روشنی‌اش به ایشان عرضه می‌شد. سپس درخواست‌های بی‌منطق خود را پیش می‌کشند و خواستار آن می‌شوند که فرشتگان فرود آیند و رسالت او را تأیید کنند:

Their rudeness is carried still further as they insult the Prophet personally: “You are truly mad!” (Verse 6) This they do in response to his call on them to believe in God, using the Qur’ān in all its clarity to address them. They go on to make unreasonable demands, asking for angels to come down to endorse his message:

«چرا فرشتگان را پیش ما نمی‌آوری، اگر از راستگویانی؟» (آیه ۷) درخواست آوردن فرشتگان در این و سوره‌های دیگر بارها تکرار شده است، و این درخواست همان‌گونه که به پیامبران و فرستادگان پیش از او گفته می‌شد، به پیامبر محمد ﷺ نیز عرضه شده است. این امر نشان‌دهنده‌ی نادانی آشکار انسان است، زیرا خداوند اوست که با برگزیدن شماری از مردمان برگزیده و سپردن مقام نبوت به ایشان، او را گرامی داشته است.

“Why do you not bring the angels before us, if you are truthful?” (Verse 7) The demand for angels is often repeated in this and other sūrahs, and it is put to the Prophet Muĥammad (peace be upon him) as it was put to prophets and messengers before him. This reflects man’s clear ignorance, for it is he whom God has honoured when He assigned prophethood to a few chosen people.

سوره سپس آنان را فرا می‌خواند که در هدایتِ خدا نیک بنگرند و درباره آن تأمل کنند.

The sūrah then calls on them to look carefully on God’s guidance and reflect on it.

خداوند فرشتگان را جز به حق فرو نمی‌فرستد. به آنان فرمان می‌دهد که آن را برپا دارند و اجرا کنند. در مورد کافران سرسخت، حق آن است که نابودشان کنند. نه تنها آنان سزاوار این‌اند، بلکه این امر نیز حتمی است. چنین نابودی‌ای، پس، خود حقی است و فرشتگان آن را بی‌درنگ اجرا می‌کنند. خداوند برای آنان آنچه را بهتر است برمی‌گزیند، نه آنچه را خودشان برای خود برمی‌گزینند. او ذکر (یادآوری) را به آنان می‌دهد تا در آن بیندیشند و از هدایتش پیروی کنند. این بسیار بهتر از فرستادن فرشتگان با حق نهایی است، اگر کاش می‌اندیشیدند: «ما خود این ذکر را فرو فرستاده‌ایم و خود نیز آن را نگاه‌داریم.» {(آیه ۹)} پس برای آنان بسیار بهتر است که با نظری مثبت به آن نزدیک شوند، زیرا آن دست‌نخورده و بی‌کم‌وکاست باقی خواهد ماند. پاک خواهد ماند، از باطل بی‌تأثیر، و از تحریف به دور. با مراقبت خداوند، آنان را به حق راه می‌نماید، اگر واقعاً حق را بخواهند. و اگر از خداوند می‌خواستند که فرشتگانی بفرستد تا این امر را تضمین کند، باید بدانند که خداوند نمی‌خواهد برای آنان فرشتگان بفرستد، زیرا آنچه را برایشان بهتر است می‌خواهد.

God only sends down the angels with the truth. He commands them to establish and implement it. In the case of persistent unbelievers, the truth is to destroy them. Not only do they deserve this, but it is also inevitable. Such destruction, then, is a truth in itself and the angels carry it out without delay. God chooses for them what is better than the choice they make for themselves. He gives them the Reminder so that they may reflect on it and follow its guidance. This is much better than sending down the angels with the final truth, if only they would reflect: “It is We Ourselves who have bestowed this reminder from on high, and it is We who shall preserve it intact.” (Verse 9) It is much better for them, then, to approach it positively, because it will remain intact, suffering no loss or change. It will remain pure, unaffected by falsehood, free of distortion. It guides them to the truth with God’s care, if they really want the truth. If they were asking for angels to make sure of it, they should know that God does not wish to send down angels for them, because He wants what is better for them.

بنابراین، او ذکری را نازل کرد که محفوظ و دست‌نخورده باقی مانده است. این بهتر از آن است که فرشتگانی را برای نابودی آنان بفرستد.

Hence, He sent down the Reminder which is preserved intact. That is better than sending angels to destroy them.

هنگامی که امروز، پس از گذشت قرن‌ها، به تحقق وعدهٔ خداوند در حفظ قرآن می‌نگریم، معجزه‌ای بزرگ را می‌بینیم که گواه بر این حقیقت است که این کتاب، کتاب خداست. می‌بینیم که شرایط و اوضاعی که این کتاب در طول قرن‌ها از سر گذرانده، نمی‌توانست آن را بدون دخالت قدرتی برتر، دست‌نخورده و بی‌هیچ تغییر حتی یک جمله یا یک کلمه باقی گذارد. آن قدرت که بزرگ‌تر از همهٔ اوضاع، عوامل و شرایط است، این کتاب را پیراسته از تغییر و تحریف نگاه داشته است.

مسلمانان عموماً دورانی را گذرانده‌اند، و امروز نیز آن را تحمل می‌کنند، که در آن چنان ناتوان بوده‌اند که نتوانسته‌اند از خود دفاع کنند، یا از دین، شیوه زندگی، سرزمین، آبرو، اموال، ارزش‌های اخلاقی و حتی توانایی‌های فکری و عقلانی خود پاسداری نمایند. دشمنانشان توانسته‌اند هر ارزش اخلاقی، هر باور درست، هر عمل پسندیده و هر معیار حقوقی را که داشته‌اند، با چیزی پلید و بیگانه جایگزین کنند.

Muslims generally have gone through a time, which we continue to endure these days, when they have been too weak to defend themselves, or their faith, way of life, land, honour, property, moral values or even their reasoning and intellectual faculties. Their enemies have managed to replace every moral value, sound belief, virtuous practice, and legal standard they have had with something foul and alien.

آنان مسلمانان را به پذیرش اخلاق سست و رفتارهای بی‌حیایانه ترغیب کرده‌اند. افزون بر این، چنین رفتارهایی با عناوین جذابی مانند پیشرفت، ترقی، سکولاریسم، آزادی، رهایی از زنجیرها، انقلاب و نوآوری و جز آن آراسته شده است. بدین ترتیب، مسلمانان تنها به نام مسلمان مانده‌اند. تقریباً هیچ چیزی از ایمان ژرف خود را نگه نداشته‌اند. از این رو، قدرتشان تحلیل رفته و به چیزی بیش از کفِ روی رودخانه تبدیل شده‌اند.

They have tempted Muslims to accept loose morality and shameless behaviour. What is more, such behaviour has been given attractive titles such as progress, advancement, secularism, freedom, breaking one’s shackles, revolution and innovation, etc. Muslims have thus become Muslims only by name. They have retained practically nothing of their profound faith. Hence, their power has been sapped, and they have become little more than the scum that floats on the surface of a river.

با این همه تلاش‌هایی که دشمنان این دین انجام داده‌اند، آنان نتوانسته‌اند متن قرآن را تغییر دهند یا آن را تحریف کنند. این به سبب کمبود انگیزه نبوده است.

Yet in spite of all their attempts, the enemies of this religion have not been able to change the text of the Qur’ān, or to distort it. This is not due to any lack of motive.

آنان واقعاً بسیار مشتاق بودند که متن آن را تغییر دهند، اگر چنین کاری اصلاً ممکن بود. اما هر قدر هم که تلاش کردند، نتوانسته‌اند به هدفشان دست یابند.

They would indeed have loved dearly to alter its text if that were at all possible. But try as hard as they might, they have been unable to achieve their goal.

دشمنان این دین، به ویژه عناصر یهودی آن، از تخصص بزرگ خود که بیش از چهار هزار سال قدمت دارد، در توطئه علیه دین الهی بهره گرفته‌اند.

The enemies of this faith, particularly its Jewish elements, have utilized their great expertise, stretching over four thousand years, in scheming against the divine faith.

خداوند پیامبر ﷺ را دلداری می‌دهد و به او می‌فرماید که او در جایگاهش در میان پیامبران خدا تنها نیست؛ پیامبرانی که، همچون او، هدف تمسخر و طرد بسیار قرار گرفتند. کافران همواره عادت داشته‌اند که لجاجت خود را در انکار دین حق نشان دهند.

God consoles the Prophet (peace be upon him), and tells him that he is not unique in his position among God’s messengers who, like him, were the target of much ridicule and rejection. The unbelievers are always wont to show their stubbornness in denying the true faith.

«بی‌گمان ما پیش از تو فرستادگانی را به سوی امت‌های پیشین فرستادیم، اما هر فرستاده‌ای که به سوی آنان می‌آمد، او را مسخره می‌کردند.» (آیات ۱۰ و ۱۱) این همان داستان است.

“Indeed We have sent before you messengers to communities of old, but whenever a messenger came to any of them they mocked at him.” (Verses 10-11) It is the same story.

همان‌گونه که کافران امت‌های پیشین، آنچه را که فرستادگان خدا به ایشان می‌گفتند دریافت نمی‌کردند، کافران امت تو نیز همین‌گونه‌اند. همه‌ی آنان یک نگرش دارند. دل‌هایشان که از پیام‌های خدا روی گردانده و با فرستادگان برگزیده‌ی خدا دشمنی کرده‌اند، دیگر توان تأمل کردن و پذیرفتن پیامی را آن‌گونه که باید، ندارند: «این‌چنین آن [یعنی این تمسخر وحی] را در دل‌های مجرمان راه می‌دهیم، که به آن ایمان نمی‌آورند، با آنکه شیوه‌ی امت‌های پیشین گذشته است.» (آیات ۱۲ و ۱۳) ما آن را در دل‌هایشان فرو می‌بریم در حالی که حقیقتش انکار و مورد استهزا قرار می‌گیرد، زیرا دل‌هایشان جز به این شیوه نمی‌تواند آن را دریافت کند. این حکم بر همه‌ی نسل‌ها و امت‌ها، گذشته، حال و آینده، جاری است. کسانی که حقیقت پیام خدا را انکار می‌کنند، از همین سنخ‌اند: «شیوه‌ی امت‌های پیشین بر ایشان گذشته است.» (آیه ۱۳)

Just like the unbelievers in the communities of old received what God’s messengers told them, the same is the case with the unbelievers in your community. They all show the same attitude. Their hearts, having turned away from God’s messages and been hostile to God’s chosen messengers, are no longer able to reflect or receive a message as it should be received: “Thus do We cause it [i.e. this scorn of the revelation] to slip into the hearts of the guilty, who do not believe in it, although the ways of ancient communities have gone before them.” (Verses 12-13) We let it sink into their hearts as its truth is denied, subject to ridicule, because their hearts cannot receive it except in this way. This applies to all generations and communities, past, present and future. Those who deny the truth of God’s message are of the same nature: “The ways of ancient communities have gone before them.” (Verse 13)

این دلیل درستی پیام خداوند نیست که آنها فاقد آن هستند. آنها لجوج و ناخواهان تغییرند، هرچه نشانه‌ها و دلایلی که به آنها داده شود. در این مرحله، سوره تصویری بسیار غنی از لجاجت نفرت‌انگیز و سرسختی پست ارائه می‌دهد: «و اگر دری از آسمان بر آنان بگشاییم و در آن بالا روند، قطعاً خواهند گفت: جز این نیست که چشمان ما مسحور شده است، بلکه ما گروهی جادوشده‌ایم.» (آیات ۱۴-۱۵) می‌توانیم تصور کنیم که آنها به‌تدریج به آسمان بالا می‌روند، از دری ویژه که برای آنان گشوده می‌شود عبور می‌کنند و به‌صورت جسمانی بالا می‌روند و با چشمان خود دری گشوده را می‌بینند. با این حال، نگرش لجوجانه آنها باقی می‌ماند، به این صورت که حقیقت آنچه را می‌بینند و احساس می‌کنند انکار می‌کنند و ادعا می‌کنند که کسی باید بر آنها جادو کرده باشد تا نتوانند به‌روشنی ببینند. آنها ادعا می‌کنند آنچه می‌بینند صرفاً خیال است: «جز این نیست که چشمان ما مسحور شده است، بلکه ما گروهی جادوشده‌ایم.» (آیه ۱۵) هر آنچه ما می‌بینیم و احساس می‌کنیم صرفاً توهم است.

جهان نمی‌تواند خود را بیافریند، و سپس قوانینی را که هستی آن را اداره می‌کند بیافریند.

The universe cannot create itself, then create the laws that control its existence.

نه می‌توانیم پیدایش حیات را به جهانی بی‌جان نسبت دهیم. از این رو نه سرشت انسان و نه خرد انسانی پیدایش جهان یا حیات را بدون آفریدگاری که همچنان آن را اداره می‌کند نمی‌پذیرد. در واقع علم مادی نیز اکنون این را رد می‌کند.

Nor can we attribute the emergence of life to a lifeless universe. Hence neither human nature nor human intelligence accepts the emergence of the universe or life without a Creator who continues to control it. Indeed material science is now rejecting it as well.

راسل چارلز آرتیست، استاد زیست‌شناسی در کالج دیوید لیپسکامب در ناشویل، تنسی، می‌گوید:

Russell Charles Artist, Professor of Biology at David Lipscomb College, Nashville, Tennessee, says:

بسیاری از نظریه‌ها برای تلاش در جهت به دست آوردن سلول‌های زنده از ماده بی‌جان مطرح شده‌اند. برخی پژوهشگران ادعا می‌کنند که حیات از طریق «پروتوژن»، یا از طریق ویروس‌ها، یا از طریق تجمع مولکول‌های بزرگ پروتئینی پدید آمده است؛ و این ادعاها ممکن است این تصور را ایجاد کند که سرانجام شکاف میان بی‌جان و زنده پر شده است. اما در حقیقت باید اعتراف کرد که تمامی تلاش‌ها برای تولید تجربی ماده زنده از ماده بی‌جان به‌کلی ناکام مانده‌اند.

Many theories have been brought forward in the attempt to derive living cells from inanimate matter. Certain investigators are claiming that life has originated through the protogene, or through viruses, or through an aggregation of large protein molecules, which may leave the impression that at last the gap between the lifeless and the living has been spanned. Actually it must be admitted that all attempts to produce living matter experimentally from inanimate matter have failed utterly.

و علاوه بر این، کسی که وجود خدا را انکار می‌کند، با شواهد مستقیم به جهانی که منتظر است ثابت نمی‌کند که تجمع تصادفی اتم‌ها و مولکول‌ها، حیاتی است که قادر است خود را همانند سلول‌های توصیف‌شده در اینجا حفظ و هدایت کند. نه، به هیچ وجه. او این را به‌عنوان یک باور می‌پذیرد. تفسیر شخصی اوست از واقعیت‌هایی که بر همه ما آشکار است، که یک هم‌آیی تصادفی، نخستین سلول را به وجود آورد. اما این پذیرفتن معجزه‌ای بزرگ‌تر از باور داشتن به این است که خِرَد آن را پدید آورد! من معتقدم که هر یک از این سلول‌های منفرد (هر یک سیستمی چنان پیچیده و ظریف که عملکرد کامل آن تاکنون از مطالعه ما گریخته است)، و تریلیون‌ها سلول از آن‌ها بر روی این زمین، قطعاً استنباطی موجه را ارائه می‌دهند؛ استنباطی از ذهن، یا خِرَد، یا اندیشه، که ما آن را خدا می‌نامیم. علم هم این استنباط را می‌پذیرد و هم آن را تأیید می‌کند.

Furthermore, it is not by direct evidence that the one who denies the existence of God proves to a waiting world that a fortuitous aggregation of atoms and molecules is life, capable of maintaining and directing itself as do the cells described here. Not at all. He accepts this as a belief. It is his private interpretation of the facts visible to us all, that an accidental concourse brought the first cell into being. But this is to accept an even greater miracle than to believe that Intelligence called it into being! I maintain that each of these single cells (each a system so intricate and delicate that its complete functioning has so far escaped our study), and all the trillions of them on this earth, definitely present a justifiable inference — one of Mind, or Intelligence, or Thought, which we call God. Science both admits and accepts this inference.