این سوره که مکی است، با آیات کوتاه و آهنگ تند مشخص می‌شود. این سوره دارای ۸۳ آیه است و از نظر طول کلی، اندکی کوتاه‌تر از سوره پیشین است که تنها ۴۵ آیه داشت. آیات کوتاه به همراه آهنگ تند، به سوره حال‌وهوایی ویژه می‌بخشد. آهنگ آن ضربه‌های پی‌در‌پی را به گوش می‌رساند و تأثیر آن با تصویرهای فراوانی که ترسیم می‌کند، افزون می‌شود و همه این‌ها اثری عمیق بر جای می‌گذارد.

This Makkan sūrah is characterized by short verses and a fast rhythm. Composed of 83 verses, it is slightly shorter in overall length than the preceding sūrah which contained only 45 verses. Such short verses together with the fast rhythm give the sūrah a special outlook. Its rhythm sounds successive beats, the effect of which is increased by the numerous images it draws, all leaving a profound impression.

این سوره همان موضوعات اصلی سوره‌های مکی را در بر دارد و هدفش پی‌ریزی ایمان است. در همان آغاز به ماهیت وحی و حقانیت پیام می‌پردازد: «یس. سوگند به قرآنی که سراسر حکمت است، تو قطعاً از فرستادگان خدایی که بر راهی راست گام برمی‌داری. این وحیی است از سوی آن خدای عزیز و مهربان.» (آیات ۱ تا ۵)

It shares the same main themes of all Makkan sūrahs, aiming to lay the foundation of faith. At the very outset it dwells on the nature of revelation and the truth of the message: “Yā Sīn. By the Qur’ān, full of wisdom, you are indeed one of God’s messengers, pursuing a straight way. It is a revelation by the Almighty, the Ever Merciful.” (Verses 1-5)

این بخش داستان اهل آن شهری را بازگو می‌کند که پیامبران به سوی آن فرستاده شدند، و از این داستان برای هشدار دادن نسبت به انکار پیام و تکذیب وحی بهره می‌گیرد.

It relates the story of the people of the township to which messengers were sent, using the story to warn against rejection of the message and denial of the revelation.

این [داستان] پایانِ آن قوم شهرنشین را نشان می‌دهد تا پیامی را که سوره می‌خواهد برساند تأکید کند. نزدیک پایان، سوره این نکته را دوباره مطرح می‌کند: {ما به او شعر نیاموخته‌ایم و شایسته‌اش نیست که شاعر باشد. این جز یادآوری و قرآنی روشنگر نیست، تا هر زنده‌ای را بیم دهد و سخن خدا بر کافران ثابت شود.} (آیات ۶۹ و ۷۰)

It shows the end that befell the people of the township to emphasize the message the sūrah wants to deliver. Towards the end, the sūrah picks up this point again: “We have not taught the Prophet poetry; nor is it fitting for him to be a poet. This is but a reminder and a Qur’ān making all things clear, to warn everyone who is alive, and that the word of God be proved against the unbelievers.” (Verses 69-70)

این سوره همچنین به یکتایی خداوند می‌پردازد و سخن نکوهش شرک را بر زبان مردی می‌نهد که از دورترین نقطهٔ شهر آمد. او است که با قوم خود بر سر انکارشان نسبت به فرستادگان خدا گفتگو می‌کند: «چرا کسی را نپرستم که مرا آفریده است؟ و به سوی او بازگردانده خواهید شد.

The sūrah also discusses the oneness of the Godhead, giving the voice of denunciation of polytheism to the man who came from the farthest end of town. It is he who argues with his people about their denial of God’s messengers: “Why should I not worship the One who has brought me into being? It is to Him that you will all return.

آیا باید غیر از او معبودهای دیگری را پرستش کنم؟ اگر خداوند رحمان بخواهد که زیانی به من برسد، شفاعت آنان هیچ سودی به حالم نخواهد داشت و آنان مرا نجات نخواهند داد. بی‌شک آنگاه من در گمراهی آشکاری خواهم بود.» (آیات ۲۲ تا ۲۴) همین نکته در پایان سوره نیز بار دیگر تأکید می‌شود: «آنان به جای خدا معبودهایی را برگزیده‌اند، به این امید که مایه یاری‌شان باشند.

Should I worship other deities beside Him? If the Lord of Grace should will that harm befall me, their intercession will avail me nothing, nor will they save me. Indeed, I should clearly be in error.” (Verses 22-24) The same point is emphasized again towards the end of the sūrah: “Yet they have taken to worship deities other than God, hoping for /their] support.

«آنها نمی‌توانند ایشان را یاری دهند؛ با این حال پرستندگانشان همچون سربازان ایستاده‌اند تا از آنان دفاع کنند.» (آیات ۷۴ و ۷۵)

They are unable to support them; yet their worshippers stand like warriors to defend them.” (Verses 74-75)

این سوره بیش از هر چیز بر مسئلهٔ قیامت تأکید دارد.

The issue that is most strongly emphasized in the sūrah is that of resurrection.

اس کا ذکر سورت کے آغاز ہی میں آ جاتا ہے: "بے شک ہم ہی مردوں کو زندہ کریں گے، اور جو کچھ وہ آگے بھیجتے ہیں اور جو نشانات پیچھے چھوڑ جاتے ہیں، ہم سب لکھ لیتے ہیں۔ اور ہم نے ہر چیز کو ایک واضح کتاب میں محفوظ کر رکھا ہے۔" (آیت 12) بستی والوں کے قصے میں بھی قیامت کی طرف اشارہ ملتا ہے، جہاں اس شخص کے انعام کا ذکر ہے جو ایمان کی دعوت کے لیے دلیل دیتا رہا: "اُس سے کہا گیا: جنت میں داخل ہو جا۔ اس نے کہا: کاش میری قوم جان لیتی کہ میرے رب نے مجھے میرے گناہ بخش دیے اور مجھے عزت والوں میں شامل کر دیا!" (آیات 26-27) سورت کے درمیان میں قیامت کا ذکر پھر آتا ہے: "وہ یہ بھی پوچھتے ہیں:

Mention of this is first made at the very outset: “It is We who will bring the dead back to life. We record whatever Needs] they send ahead, as well as the traces they leave behind. We keep an account of all things in a clear record.” (Verse 12) Resurrection is further alluded to in the story of the township as it mentions the reward given to the man arguing the case of faith: “He was told- Enter paradise. He said Would that my people knew how my Lord has forgiven me my sins, and has placed me among the highly honoured!” (Verses 26- 27) In the middle of the sūrah resurrection is once again referred to: “They also ask:

«پس این وعده کی تحقق خواهد یافت، اگر راست می‌گویید؟» آنان جز انتظار یک صیحه نمی‌کشند که در حالی که هنوز در جدال‌اند، آنان را فرو خواهد گرفت. در آن هنگام نه فرصتی برای وصیت خواهند داشت و نه به سوی خانواده‌های خویش باز خواهند گشت.» (آیات ۴۸-۵۰) و در پایان سوره، به شکل گفتگو بیان شده است: «او در برابر ما به استدلال می‌پردازد و آفرینش خویش را فراموش می‌کند. می‌گوید: "چه کسی می‌تواند استخوان‌هایی را که به غبار تبدیل شده‌اند زنده گرداند؟" بگو: کسی که نخستین بار آن‌ها را پدید آورد، دوباره زنده‌شان خواهد کرد. او به هر آفریده‌ای دانا است.» (آیات ۷۸-۷۹)

‘When will this promise be fulfilled, if what you say be true?’ All they are waiting for is a single blast that will overtake them while they are still disputing. No time will they have to make bequests, nor will they return to their own people.” (Verses 48-50) And at the end of the sūrah, it is stated in the form of dialogue: “He comes up with arguments against Us, forgetting how he himself was created. He asks: ‘Who could give life to bones that have crumbled to dust?’ Say: He who brought them into being in the first instance will give them life again. He has full knowledge of every act of creation.” (Verses 78-79)

این مسائلِ بنیادینِ عقیده در سوره‌های مکّی بارها مطرح شده است. اما هر بار از زاویه‌ای تازه به آن‌ها پرداخته می‌شود، بر جنبه‌ای نو تمرکز می‌گردد، و آثاری داده می‌شود که با فضای کلّیِ سوره سازگار است و با آهنگ، تصویرها و تأثیرات آن هماهنگی دارد.

These fundamental issues of faith are repeatedly discussed in Makkan sūrahs. Each time though they are tackled from a different angle, brought under new focus, and given effects that fit the overall ambience of the sūrah, maintaining harmony with its rhythm, images and impressions.

این تأثیرات در این سوره متفاوت است. برخی از صحنه‌های روز قیامت، صحنه‌های داستان و مواضعی که در آن اتخاذ می‌شود، و گفتگوهایی که در بر دارد، و همچنین سرانجام اقوام پیشین، سرچشمه می‌گیرند. تأثیرات دیگر از تصاویر متعددی که از جهان هستی ارائه می‌شود گرفته شده‌اند که هر یک پیام خاص خود را منتقل می‌کند: زمین مرده که زندگی در آن پدیدار می‌شود؛ شب که از روز جدا می‌گردد تا تاریکی مطلق را بگستراند؛ خورشید که تا نقطه مقصد خود به حرکت ادامه می‌دهد؛ ماه که از مرحله‌ای به مرحله دیگر می‌رود تا آنگاه که چون شاخه خرمای کهنه شود؛ کشتی‌هایی که بار فرزندان نسل‌های کهن بشر را حمل می‌کنند؛ چهارپایانی که رام انسان شده‌اند؛ نطفه‌ای که به انسانی تبدیل می‌شود که به ستیزه و مجادله می‌پردازد؛ و درخت سبز که به آتشی تبدیل می‌شود که از آن آتش‌های خود را روشن می‌کنند. سوره با به کار گرفتن همه این صحنه‌ها و تصاویر، پیام خود را تأکید می‌کند.

These effects vary in this sūrah. Some derive from the scenes of the Day of Judgement, the scenes in the story and the positions taken in it and the dialogue it includes as also the end suffered by earlier communities. Other effects are derived from the numerous images given of the universe, each of which imparts its own message. The dead land as life begins to emerge in it; the night stripped out of the day to spread total darkness; the sun running its course up to its point of destination; the moon moving from one phase to another until it becomes like an old date stalk; the boats laden with the offspring of old human generations; the cattle made subservient to man; the gamete being transformed into a human being who argues and quarrels; and the green tree made into a fire from which they light their own fires. It is by using all these scenes and images that the sūrah emphasizes its message.

از این‌ها گذشته، اثرهای دیگری نیز در قرآن هست که برای برانگیختن دل‌ها و بیدار کردن خرد آمده‌اند. یکی از آن‌ها، تصویر کسانی است که هنگام فرا رسیدن داوری خدا، حق را انکار می‌کنند. دیگر از آن نشانه‌ها و هشدارهایی که به آنان داده شده سودی نمی‌برند: «و در گردن‌هایشان زنجیرهایی نهاده‌ایم که تا چانه‌هایشان می‌رسد، پس سرهایشان به بالا کشیده می‌شود. و پیش رویشان سدّی نهاده‌ایم و پشت سرشان سدّی، و آنان را با پرده‌هایی پوشانده‌ایم تا نمی‌بینند.» (آیات ۸ و ۹) اثر دیگر، این واقعیت است که آنچه در درون دل‌هایشان پنهان می‌دارند و آنچه آشکار می‌کنند، بر خدا معلوم است؛ هیچ چیز از او پوشیده نیست. اثر سوم، توصیف سازوکار آفرینش است که جز یک واژهٔ کوتاه در آن نیست: «چون چیزی را اراده کند، تنها به آن می‌گوید: "باش"، پس بی‌درنگ موجود می‌شود.» (آیهٔ ۸۲)

Alongside these there are other effects made to touch our hearts and alert our minds. One of these is the image of those who deny the truth when God’s judgement befalls them. No longer can they derive any benefit from the signs and the warnings given them: “Around their necks We have put chains, reaching up to their chins, so that their heads are forced up. And We have set a barrier before them and a barrier behind them, and We enshrouded them in veils so that they cannot see.” (Verses 8-9) Another is the fact that whatever they harbour inside their hearts and whatever they leave open are known to God; nothing is hidden from Him. A third effect is the description of the mechanism of creation as involving nothing but one short word: “When He intends something to be, He only says to it, Be,’ and it is.” (Verse 82)

سوره را میتوان به سه بخش تقسیم کرد. بخش نخست با سوگندی آغاز میشود که خداوند به دو حرف جداگانه، یا سین، و به قرآن که سرشار از حکمت است یاد میکند، تا راستی پیام پیامبر ﷺ و اینکه او بر راهی راست است را تأکید کند. پس از آن، سرانجام تلخ کسانی توصیف میشود که به این پیام توجهی ندارند و راستی آن را انکار میکنند. آنان هرگز راهی به هدایت نخواهند یافت، زیرا این داوری خداوند است. روشن میشود که هشدار تنها به کسانی سود میرساند که از وحیهای الهی پیروی میکنند و با وجود اینکه توان ادراکشان به او نمیرسد، از خدا میترسند. چنین کسانی دلهای خود را میگشایند تا دلایل هدایت الهی و نشانههای راه ایمان را دریافت کنند. در این بخش از پیامبر ﷺ خواسته میشود که نمونه مردم آن شهر را بیان کند که فرستادگان خداوند را تکذیب کردند و سرانجامی را که دیدند. همچنین نشان داده میشود که ایمان چگونه است و چگونه بر دل کسی که از آن دفاع میکند تأثیر میگذارد.

The sūrah can he divided into three parts. The first begins with an oath God makes by the expression of two separate letters, Yā Sīn, and by the Qur’ān, which is full of wisdom, to emphasize the truth of the Prophet’s message and that he follows a straight path. This is followed by describing the miserable end of those who pay no heed to the message and deny its truth. They will never find a way to guidance because this is God’s judgement. It explains that the warning only benefits those who follow the revelations given by God and who fear Him despite the fact that their faculties of perception cannot reach Him. Such people open their hearts to receive the evidence of divine guidance and the pointers to the path of faith. In this part, the Prophet is asked to cite the example of the people of the township who denied God’s messengers and the end they suffered. It also shows the nature of faith and how it affects the heart of the man arguing its case.

بخش دوم با ندای اندوه آغاز می‌شود برای کسانی که همچنان هر فرستاده‌ای را که خدا برایشان می‌فرستد انکار می‌کنند، او و پیامش را به سخره می‌گیرند، و به سرنوشت امت‌های پیشین که حقیقت را انکار کردند، و به نشانه‌های بسیاری که خدا در همه سو قرار داده است، توجهی نمی‌کنند. این بخش شامل همان تصاویر جهانی است که پیش‌تر به آن‌ها اشاره کردیم، و نیز صحنه‌ای بلند و مفصل از روز قیامت.

The second part begins with a call of sorrow for those people who continue to deny every messenger God sends them, ridiculing them and their message, paying no heed to what happened to earlier communities who denied the truth, or to the great many signs God has placed all around them. This part includes the universal images we have already mentioned as well as a long and detailed scene from the Day of Judgement.

بخش سوم و پایانی، همه محورهای این سوره را جمع‌بندی می‌کند. نخست این ادعا را رد می‌کند که آنچه محمد ﷺ تلاوت می‌کرد شعر بوده است، و تأکید می‌ورزد که پیامبر ﷺ هیچ ارتباطی با شعر نداشته است. سپس تصویرهای گوناگونی از یگانگی خداوند ارائه می‌دهد. این بخش، رسم کافران را نکوهش می‌کند که معبودانی داشتند تا به آنان در برابر دشمنانشان پیروزی بدهند، در حالی که خودِ آنان ناگزیر بودند از همان معبودهای پنداری پاسداری کنند. همچنین به مسئله رستاخیز می‌پردازد و آنان را به آغاز آفرینششان یادآوری می‌کند که از یک نطفه آغاز می‌شود. این امر باید سبب شود که دریابند زنده کردن استخوان‌هایی که به خاک تبدیل شده‌اند، تفاوت چندانی با نخستین آفرینش آنان از نطفه ندارد. همچنین درختان سبز را به یادشان می‌آورد که چگونه سرانجام هیزم آتش می‌شوند، با آنکه این دو مفهوم دور از هم به نظر می‌رسند. آفرینش آسمان‌ها و زمین نیز یادآوری می‌شود تا نشان دهد که خداوند بر آفرینش آنان در هر دو مرحله زندگی‌شان توانا است. سرانجام، آخرین بندی که این سوره را به پایان می‌برد این است:

The third and final part sums up all the themes of the sūrah, starting with a denial that what Muĥammad recited was poetry, and emphasizing the fact that the Prophet never had anything to do with poetry. It portrays a number of images confirming God’s oneness. It decries the unbelievers’ practice of having deities to which they pray to give them victory over their enemies, when in fact they themselves have to protect those alleged deities. It discusses the issue of resurrection, reminding them of their origin and how their creation starts with a gamete. This should enable them to understand that giving life to bones that have crumbled into dust is barely different from their first creation from a gamete. It reminds them of the green trees and how they become fire fuel, although the two concepts seem to be far apart. The creation of the heavens and the earth is also mentioned as a reminder that God is able to create them in both stages of their life. Finally, the last beat that concludes the sūrah is:

«إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُن فَيَكُونُ» {فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ} (الآيتان ٨٢-٨٣)

“When He intends something to be, He only says to it, Be,’ and it is. Limitless, then, in His glory is He in whose hand rests the mighty dominion over all things, and to Him you all will be brought back.” (Verses 82-83)