سورہ، جیسا کہ ہم نے دیکھا، موسیٰ کا تفصیلی واقعہ بیان کرنے کے بعد ابراہیم کا قصہ سناتی ہے، یوں تاریخ میں پیچھے کی طرف جاتی ہے۔ اب وہ مزید پیچھے جا کر ہمیں نوح اور ان کی قوم کے بارے میں بتاتی ہے۔ یہاں واقعات کی تاریخی ترتیب اہم نہیں، کیونکہ توجہ کا مرکز شرک کے انجام پر، اور الٰہی پیغام کے انکار کے آخری انجام پر ہے۔

The sūrah as we have seen recounts Abraham’s story after it had given a more detailed one of Moses, thus going back in history. Now it goes further back to tell us about Noah and his people. The chronological order is not important here because the focus is on the ultimate end of idolatry, on the end of denials of the divine message.

همانند داستان موسی و ابراهیم، داستان نوح نیز در چند سوره یاد شده است. این داستان به‌طور خلاصه در سورهٔ اعراف آمده است، در بستر شرحی تاریخی از فرستادگان خداوند و پیام‌های ایشان. در آنجا این داستان پس از هبوط آدم از بهشت آمده و بر حمایت نوح از یکتایی خداوند و هشدار او به قومش که در معرض عذابی سخت قرار دارند، تمرکز دارد. آنان او را در گمراهی آشکار دانستند و از اینکه خداوند فرستاده‌ای از میان انسان‌ها برای ایشان فرستاده، ابراز شگفتی کردند.

Like the accounts of Moses and Abraham, Noah’s story is referred to in several sūrahs. It was given, in brief, in sūrah 7, The Heights, within the context of a historical account of God’s messengers and their messages. There it followed Adam’s fall from heaven, concentrating on Noah’s advocacy of God’s oneness and his warning to his people that they were risking grievous suffering. They accused him of being deep in error, expressing their amazement that God should send them a human messenger.

ذکر شده است که آنان به غرق شدن مجازات شدند، اما بدون ورود به هیچ جزئیاتی.

Their punishment by drowning is mentioned but without going into any detail.

در سورهٔ یونس، داستان او به اختصار بیان شده و تمرکز آن بر پایان رسالتش است، آنگاه که مردمش را به چالش کشید، اما آنان همچنان او را تکذیب کردند. او همراه با کسانی که از او پیروی کرده بودند نجات یافت، در حالی که دیگران غرق شدند.

In Sūrah 10, Jonah, the story is given in brief, concentrating on the end of his mission when he challenged his people, yet they still denied him. He was saved with those who followed him, while the others were drowned.

سورهٔ ۱۱، هود، جزئیات بیشتری دربارهٔ طوفان، کشتی و آنچه پس از طوفان رخ داد ارائه می‌دهد. برای نمونه، دعای نوح برای پسرش را که همراه با سایر کافران غرق شد، بیان می‌کند. در این سوره همچنین شرحی از نوع بحثی که قوم او با وی دربارهٔ یگانگی خدا داشتند آمده است.

Sūrah 11, Hūd, provides many more details about the flood, the ark and what happened after the flood. It mentions, for example, Noah’s prayer for his son who was drowned with the rest of the unbelievers. In this sūrah we are also given an account of the sort of debate his people had with him about God’s oneness.

«قوم نوح نیز فرستادگان خدا را تکذیب کردند.» (آیه ۱۰۵) این پایان داستان است، اما برای تأکید بیشتر در آغاز آن آورده شده، پیش از آنکه به شرح جزئیات داستان پرداخته شود.

“The people of Noah, too, denied God’s messengers.” (Verse 105) This is the end of the story, but it is given at the beginning so as to add extra emphasis, before moving on to give the details of the story.

حقیقت این است که قوم نوح تنها نوح را تکذیب کردند، اما در اینجا آنان به تکذیب فرستادگان خدا توصیف شده‌اند، زیرا پیام یکی است، و خلاصه‌ی آن در دعوت به شناخت یگانگی خدا و عبادت تنها او، بدون شریک قرار دادن برای او است. بنابراین، هر کس که این پیام را رد کند، در واقع همه‌ی فرستادگان خدا را تکذیب کرده است، چرا که همگی به یک پیام و یک حقیقت فرا می‌خواندند. قرآن کریم این حقیقت را در جاهای متعدد و به شکل‌های گوناگون تأکید کرده است، زیرا این اصل، یکی از پایه‌های بنیادین ایمان اسلامی است. بدین ترتیب، قرآن دین‌های الهی را در طول تاریخ بشر زیر یک چتر واحد گرد می‌آورد و نوع بشر را در همه‌ی نسل‌ها به دو گروه تقسیم می‌کند: مؤمنان و کافران. مسلمان، جامعه‌ی مؤمنان در هر دین الهی، از آغاز حیات بشر تا ظهور آخرین پیام الهی، یعنی اسلام، را جامعه‌ی خود می‌داند. مؤمن همه‌ی فرستادگان خدا را می‌پذیرد، به پیام‌های آنان ایمان دارد و به همه‌ی ایشان با بالاترین احترام می‌نگرد، زیرا همگی پیام واحد یگانگی خدا را تبلیغ کرده‌اند.

The fact is that Noah’s people denied him only, but they are described here as denying God’s messengers, because the message is one, summed up in the call to acknowledge God’s oneness and to worship Him alone, associating no partners with Him. Therefore, whoever rejects it denies all God’s messengers as they advocated one and the same message. The Qur’ān stresses this fact in several places and in different forms, because it is a basic principle of the Islamic faith. It, thus, brings the divine faith throughout human history under one umbrella, dividing mankind throughout all generations into two groups: believers and unbelievers. A Muslim considers that the community of believers in every divine religion, from the beginning of human life to the advent of the final divine message of Islam, as his own community. A believer accepts all God’s messengers, believes in their messages and looks upon them all with the highest respect, because they all preached the same message of God’s oneness.

از دیدگاه یک مسلمان، بشریت به نژادها، رنگ‌ها و ملیت‌ها تقسیم نمی‌شود، بلکه به اهل حق و اهل باطل تقسیم می‌گردد. موضع خود او با اهل حق است. این امر برای مسلمانان معیاری واحد فراهم می‌آورد که بر تمامی تاریخ قابل اعمال است. ارزش‌های او بسیار والاتر از پیوندهای نژاد، رنگ، زبان، کشور و خویشاوندی حال یا گذشته است. این ارزش‌ها در پیوند ایمان تجسم می‌یابند که اساس مسئولیت‌پذیری بشر در برابر خداوند است.

From a Muslim’s perspective, mankind are not divided into races, colours and nationalities. They are divided into the people of the truth and the people of falsehood. His own stand is with the people of the truth. This gives Muslims one criterion that applies to all history. His values are much higher than bonds of race, colour, language, country and present or past kinship. His values are embodied into the bond of faith which is the basis of mankind’s accountability: