This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original
Al-Zumar The Throngs ( The Losers ) 11-20
بگو: «من مأمورم که خدا را بپرستم، در حالی که دینم را تنها برای او خالص می‌گردانم؛
Say: ‘I am commanded to worship God, sincere in my faith in Him alone; (11)
و به من فرمان داده شده که نخستین کسی باشم که خود را تسلیم او می‌کنم.» (۱۲)
and I am commanded to be the first to submit myself to Him.’ (12)
بگو: «همانا من اگر پروردگارم را نافرمانی کنم، از عذاب روزی بزرگ هراسانم.» (۱۳)
Say: ‘Indeed I would dread, were I to disobey my Lord, the suffering of an awesome day.’ (13)
بگو: «تنها خدا را می‌پرستم، در حالی که دینم را خالصانه برای او قرار داده‌ام. (14)
Say: ‘God alone do I worship, sincere in my faith in Him alone. (14)
«پس شما هرچه می‌خواهید به جای او بپرستید.» بگو: «زیانکاران واقعی کسانی‌اند که خود و خانواده‌شان را در روز قیامت از دست می‌دهند. این همان زیان آشکار است.» (۱۵)
You can worship whatever you please instead of Him.’ Say: ‘True losers indeed are those who shall have lost their own selves and their families on Resurrection Day. Such is the ultimate loss.’(15)
بالای سرِ آنان لایه‌هایی از آتش است و زیرِ آنان نیز لایه‌هایی از آتش. این‌گونه خداوند بیمِ خود را در دلِ بندگانش می‌اندازد: «ای بندگانِ من! از من بترسید!» (۱۶)
Above them there shall be layers of fire, and layers of fire shall be beneath them. In this way God puts fear into His servants’ hearts: ‘My servants! Fear Me!’ (16)
برای کسانی که از پرستش معبودهای باطل دوری می‌کنند و به سوی خدا بازمی‌گردند، مژده‌ای است؛ پس به بندگانم مژده بده، {فَبَشِّرْ عِبَادِ} (۱۷)
There is good news for those who shun the worship of false deities and turn to God, so give good news to My servants, (17)
آنان که به سخن گوش می‌دهند و بهترین آن را پیروی می‌کنند. اینان کسانی هستند که خداوند ایشان را به هدایت خود مفتخر ساخته است، و اینان همان خردمندانند. (۱۸)
who listen carefully to what is said and follow the best of it. These are the ones whom God has graced with His guidance, and these are the ones endowed with insight. (18)
آیا می‌توان کسی را که حکم عذاب الهی بر او صادر شده، نجات داد؟ آیا می‌توانی کسانی را که از پیش در آتش هستند رهایی بخشی؟ (19)
How about one on whom God’s sentence of punishment has been passed? Can you rescue those who are already in the fire? (19)
اما کسانی که از پروردگارشان پروا دارند، برای آنان غرفه‌هایی بالای غرفه‌ها ساخته شده است که از زیر آنها نهرها جاری است. این وعده خداست و خدا هرگز از وعده خود تخلف نمی‌کند. (۲۰)
As against this, those who are God-fearing will have lofty mansions raised upon mansions high, beneath which running waters flow. This is God’s promise. Never does God fail to fulfil His promise. (20)
Overview
این متن از ابتدا تا انتها رنگ و بوی آخرت دارد: بیم از عذاب آن و امید به پاداشش را برجسته می‌کند. آغاز آن دستوری است به پیامبر ﷺ که یگانگی خدا را کامل و بدون کوچکترین ابهامی اعلام کند. سپس اعلام می‌کند که او، پیامبر و فرستاده خدا، از عواقب هرگونه انحراف از آن بیم دارد. او بیپرده عزم خود را برای پیروی از راهش اعلام می‌کند و کافران را آزاد می‌گذارد هر روشی را که میخواهند برگزینند، و نتیجهای را که هر یک از این دو راه به آن میانجامد، بیان می‌کند.
This passage has the air of the hereafter stamped on it from start to finish: it highlights the fear of its punishment and the hope for its reward. It begins by a directive to the Prophet to declare God’s oneness fully and without a trace of ambiguity. He further declares that he, a Prophet and a Messenger of God, dreads the consequences of any deviation from it. He unequivocally states his determination to follow his course, leaving the unbelievers to choose whatever method they want to follow, outlining the results to which each of the two ways leads.
The First To Submit To God
بگو: «من مأمورم که خدا را بپرستم، در حالی که دینم را تنها برای او خالص کرده‌ام؛ و مأمورم که نخستین کسی باشم که خود را تسلیم او می‌کند.» بگو: «همانا اگر از پروردگارم نافرمانی کنم، از عذاب روزی بزرگ هراسانم.» (آیات ۱۱ تا ۱۳)
Say: I am commanded to worship God, sincere in my faith in Him alone; and I am commanded to be the first to submit myself to Him. Say: Indeed I would dread, were I to disobey my Lord, the suffering of an awesome day. (Verses 11-13)
این اعلام پیامبر ﷺ که به آنچه در عبادت، بندگی و تسلیم به او فرمان داده شده است اشاره دارد، برای حفظ خالص بودن باور به یگانگی خداوند، همان‌گونه که اسلام آن را می‌خواهد، بسیار مهم است. در این زمینه، پیامبر ﷺ یکی از بندگان خداوند است و از این جایگاه فراتر نمی‌رود. همه مردم در بندگی خداوند در یک صف قرار دارند، در حالی که خداوند جایگاه متعالی خود را بر تمام مخلوقات دارد.
This declaration by the Prophet outlining what he is commanded to do with regard to worship, devotion and submission is very important in keeping the belief in God’s oneness pure, as Islam wants it to be. In this respect, the Prophet is one of God’s servants. He does not exceed that position. In their servitude to God, all people stand in one rank, while God has His sublime position over all creation.
بنابراین دو مفهوم الوهیت و بندگی به خوبی تثبیت و به روشنی از یکدیگر متمایز شده‌اند. هیچ اشتباهی میان این دو نمی‌تواند وجود داشته باشد. یگانگی به روشنی به‌عنوان صفتی تنها از آنِ خدا دیده می‌شود که هیچ کس دیگری در آن سهمی ندارد. آنگاه که محمد ﷺ در جایگاه بندهٔ خدا این اعلام روشن را می‌کند و از ارتکاب هرگونه نافرمانی نسبت به خدا بیم دارد، هیچ جایی برای ادعای شفاعت از سوی بت‌ها یا فرشتگان، که از راه عبادت کردن آنها به‌جای خدا به دست آید، باقی نمی‌ماند.
Thus the two concepts of Godhead and servitude are well established and clearly distinguished. There can be no confusion between the two. Oneness is clearly seen as an attribute of God alone, in which no one else has any share. When Muĥammad (peace be upon him) stands in the position of God’s servant making this clear declaration, fearing to commit any disobedience of God, there can be no room for any claim of intercession by idols or angels granted through addressing worship to them instead of God.
اعلان یک بار دیگر تکرار می‌شود، با اعلام پیامبر ﷺ که او بر راه خود پایداری خواهد کرد، و مشرکان را به راهشان واگذاشته و به پایانِ دردناکی که آن راه به آن منتهی می‌شود.
The declaration is made once more, with the Prophet’s announcement that he will stick to his way, leaving the idolaters to their way and the painful end to which that leads:
بگو: تنها خدا را می‌پرستم، در حالی که دینم را برای او خالص گردانده‌ام. شما هر آنچه می‌خواهید به جای او بپرستید. بگو: زیانکاران واقعی کسانی‌اند که در روز قیامت خودشان و خانواده‌هایشان را از دست داده‌اند. این است همان زیان آشکار.
Say: God alone do I worship, sincere in my faith in Him alone. You can worship whatever you please instead of Him. Say: True losers indeed are those who shall have lost their own selves and their families on Resurrection Day. Such is the ultimate loss.
(آیات ۱۴-۱۵)
(Verses 14-15)
باز هم پیامبر ﷺ اعلام می‌کند: من در پیروی از راه خویش استوارم؛ هرگونه عبادتی را تنها برای خدا قرار می‌دهم و خود را تنها تسلیم او می‌کنم. اما شما می‌توانید هر راهی را که بخواهید پیروی کنید و هر کس را که بخواهید بپرستید، ولی این کار شما را به بدترین زیانِ قابل تصور می‌رساند: زیان خویشتن، زیرا به دوزخ می‌روید، و زیان خانواده و خویشاوندان، خواه مؤمن باشند و خواه کافر. اگر آن خویشاوندان مؤمن باشند، مشرکان آنان را از دست خواهند داد، زیرا هر گروهی به راه جداگانه‌ی خود می‌رود؛ و اگر کافر باشند، زیان همان است، زیرا همگی خویشتن خود را در دوزخ از دست خواهند داد: «آگاه باشید که این همان زیان آشکار است.» (آیه ۱۵)
Once more the Prophet announces: I am unwavering in following my way, addressing all worship to God and submitting myself to Him alone. As for you, you can follow any way you want, worship whomever you wish, but this will lead you to the worst imaginable loss: a loss of oneself as one goes to hell, and the loss of family and kin, be they believers or unbelievers. If those relatives are believers, the idolaters will have lost them as each group goes their separate ways, and if they are unbelievers, the loss is the same as they all will have lost themselves in hell: “Such is the ultimate loss.” (Verse 15)
ما اکنون تصویری از وسعت این زیان پیش روی داریم: «بر فراز آنان سایبان‌هایی از آتش است و زیر آنان نیز سایبان‌هایی از آتش. این گونه خداوند بندگان خود را می‌ترساند: ای بندگان من! از من بترسید!» (آیه ۱۶) این صحنه‌ای است که دل‌ها را واقعاً به هراس می‌اندازد، و آتشی را نشان می‌دهد که در لایه‌هایی، هم از بالا و هم از پایین، مردم را در بر می‌گیرد.
We then have a picture showing the extent of the loss: “Above them there shall be layers of fire, and layers of fire shall be beneath them. In this way God puts fear into His servants’ hearts: My servants! Fear Me!’“ (Verse 16) It is a scene that strikes real fear in people’s hearts, showing the fire in layers that engulfs people from above and below.
آنان در میان این لایه‌ها دیده می‌شوند، در حالی که از هر سو به آنها نزدیک می‌شوند. با این حال، این لایه‌ها آتش‌اند. خداوند این تصویر را به بندگانش نشان می‌دهد، در حالی که آنان هنوز بر روی زمین هستند و فرصت دارند که راه خود را تغییر دهند: «خداوند بدین‌گونه در دل بندگانش ترس می‌افکند.» (آیه ۱۶) او آنان را فرا می‌خواند و هشدار می‌دهد تا راه رهایی را برگزینند: «ای بندگان من! از من بترسید» (آیه ۱۶)
They are seen within these layers as they close in on them from all sides. Yet these layers are fire. God shows this picture to His servants while they are on earth and still have the chance to change their ways: “In this way God puts fear into His servants’ hearts.” (Verse 16) He calls on them warning them so that they may choose the way to safety: “My servants! Fear Met” (Verse 16)
در سوی دیگر کسانی ایستاده‌اند که در امان‌اند، زیرا از این سرنوشت ترسیده و آنچه را که برای دوری از آن لازم است انجام داده‌اند:
On the other side stand those who are safe, having feared this fate and done what is necessary to avoid it:
بشارت برای کسانی است که از پرستش طاغوت‌ها دوری می‌کنند و به سوی خدا بازمی‌گردند. پس به بندگان من مژده ده؛ همان‌ها که به سخن گوش می‌دهند و بهترینِ آن را پیروی می‌کنند. آنان کسانی هستند که خدا هدایتشان کرده است و همان‌ها خردمندان‌اند. (آیات ۱۷-۱۸)
There is good news for those who shun the worship of false deities and turn to God, so give good news to My servants, who listen carefully to what is said and follow the best of it. These are the ones whom God has graced with His guidance, and these are the ones endowed with insight. (Verses 17-18)
«معبودان باطل» در اینجا با واژه «طاغوت» بیان شده است که مفهومی از تجاوز از حد و اندازه را در خود دارد. کسانی که از پرستش طاغوت اجتناب می‌کنند، همان‌هایی هستند که پرستش هر کسی جز خدا را، به هر شکل و صورتی که باشد، رد می‌کنند. آنان به خدا روی می‌آورند، در برابر او می‌ایستند و تنها او را می‌پرستند. برای اینان بشارتی مستقیماً از جانب خداوند بلندمرتبه صادر شده است. پیامبر ﷺ به فرمان خدا این بشارت را به ایشان می‌دهد: «پس بندگانم را بشارت ده.» این‌که این خبر از بالا می‌آید و توسط پیامبر گرامی ﷺ ابلاغ می‌شود، خود نعمتی بزرگ است.
‘False deities’ are referred to here by the word ţāghut, which implies an exaggerated sense of exceeding the bounds. Those who shun the worship of ţāghut are the ones who reject the worship of anyone other than God in any form whatsoever. They are the ones who turn to God, stand in front of Him and worship Him alone. These have good news issued to them directly from on high. The Prophet is giving them this good news by God’s order: “So give good news to My servants.” The fact that this news comes from on high and is delivered by the noble Messenger is in itself a great blessing.
یکی از ویژگی‌های چنین افرادی این است که به هر سخنی که گفته می‌شود گوش می‌دهند، اما دل و ذهنشان تنها بهترین آن را برمی‌گیرد و بقیه را کنار می‌گذارد. بنابراین، تنها سخنانی که واقعاً دریافت می‌کنند، بهترین سخنانی است که دل‌ها و جان‌های مردم را بهبود می‌بخشد و پاک می‌کند. جان نیک همواره آماده است تا سخنان نیک را بپذیرد و به آنها پاسخ دهد، در حالی که جان ناپاک تنها آنچه را ناپاک است دریافت می‌کند. «اینان کسانی‌اند که خداوند ایشان را هدایت کرده است.» (آیه ۱۸) او می‌داند که آنان در دل و جان خود واقعاً نیک‌اند و از این رو، ایشان را هدایت کرد تا به بهترین سخنی که گفته می‌شود گوش دهند و به آن پاسخ گویند. هدایت تنها از سوی خداوند است.
One quality of such people is that they listen to whatever is being said, but their hearts and minds pick up only the best of it and discard the rest. Thus, the only words that they actually receive are the best words that improve and purify people’s hearts and souls. A good soul is always ready to receive good words and respond to them, while the one which is foul receives only what is foul. “These are the ones whom God has graced with His guidance.” (Verse 18) He knows that they are genuinely good in their hearts and souls and He, therefore, guided them to listen and respond to the best of what is said. Guidance comes only from God.
«و اولئک هم اولو الألباب» (آیه ۱۸) این عقل سالم است که انسان را به پاکسازی نفس و رستگاری رهنمون می‌شود. هر کس که راهی را که چنین رستگاری‌ای را تضمین می‌کند دنبال نکند، چنین به نظر می‌رسد که از عقل سالم و بصیرت، که نعمت‌هایی از جانب خداوند هستند، محروم است.
“And these are the ones endowed with insight.” (Verse 18) It is a sound mind that leads a person to self-purification and safety. Anyone who does not follow the way that ensures such safety appears to be deprived of a sound mind and insight, which are blessings given by God.
پیش از آنکه نعمت‌هایی را که این گروه در زندگی آخرت دارند بیان کند، سوره اعلام می‌کند که کسانی که معبودهای باطل را می‌پرستیدند، پیش‌تر به دوزخ رسیده‌اند. پس چه کسی می‌تواند ایشان را از آتش آن نجات دهد؟ «آیا کسی که فرمان عذاب خدا بر او مسلم شده است [می‌تواند رهایی یابد؟] تو آیا می‌توانی کسانی را که در آتش‌اند نجات دهی؟» (آیه ۱۹) این خطاب به پیامبر ﷺ است. اگر او نمی‌تواند ایشان را از آتش نجات دهد، پس چه کسی دیگر می‌تواند؟
Before showing us the blessings these people enjoy in the life to come, the sūrah states that those who worshipped false deities have already reached hell. Who can save them from its fire, then? “How about one on whom God’s sentence of punishment has been passed? Can you rescue those who are already in the fire?” (Verse 19) This address is made to the Prophet (peace be upon him). If he cannot save them from the fire, who else can?
آنان چنان تصویر شده‌اند که گویی همین حالا در آتش‌اند، زیرا حکم عذاب بر ایشان صادر شده است. در کنار این تصویر، تصویر کسانی قرار می‌گیرد که واقعاً از خدا ترسیدند.
They are pictured here as if they are already in the fire, since the sentence of punishment has been passed on them. Juxtaposed with this is the image of those who truly feared God:
اما کسانی که پروای پروردگارشان را داشته‌اند، برایشان غرفه‌هایی است که بر فراز آن غرفه‌هایی بنا شده، و از زیر آنها نهرها روان است. این وعدهٔ خداست و خداوند هرگز از وعدهٔ خود تخلف نمی‌کند. (آیهٔ ۲۰)
As against this, those who are God-fearing will have lofty mansions raised upon mansions high, beneath which running waters flow. This is God’s promise. Never does God fail to fulfil His promise. (Verse 20)
منظره، قصرهایی را نشان می‌دهد که بر فراز قصرهایی دیگر بنا شده‌اند و جویبارهایی که از زیر آنها جاری است. این‌ها همه در تقابل با تصویر لایه‌هایی از آتش قرار دارد که گروه دیگر را از بالا و پایین در بر گرفته است. ترسیم چنین تقابل‌هایی از ویژگی‌های سبک قرآنی است. این وعده‌ی خداوند است که همواره محقق خواهد شد.
The scene depicts mansions raised upon high mansions, with streams flowing below. All this contrasts with the image of layers of fire engulfing the other group from above and below. Drawing such contrasts is a characteristic of the Qur’ānic style. Such is God’s promise, which will always come true.
آن مسلمانانی که نخستین کسانی بودند که قرآن را دریافت کردند، با این صحنه‌ها در زندگی عملی خود برخورد داشتند. برای آنان، این‌ها وعده یا تهدیدهایی نبودند که از دور صادر شده و از آینده‌ای دور سخن بگویند؛ بلکه واقعیتی بودند که آن را می‌دیدند و احساس می‌کردند.
Those Muslims who were the first to receive the Qur’ān interacted with these scenes in their practical lives. To them, they were not mere promises or threats issued from afar, speaking about a distant future; they were a reality they saw and felt.
از این رو، آنان واقعاً تحت تأثیر آنها قرار گرفتند. زندگی‌شان در این دنیا بازتاب حقیقت آخرت بود، حقیقتی که آن را احساس می‌کردند و تقریباً در همین زندگی، هنگامی که هنوز در قید حیات بودند، آن را تجربه می‌کردند.
Hence, they were truly influenced by them. Their lives on earth reflected the reality of the Hereafter which they felt and almost experienced while still extant in this life.
به همین شیوه است که یک مسلمان باید وعدهٔ خداوند را بپذیرد.
It is in this way that a Muslim should receive God’s promise.