این سوره بخش‌هایی دارد که در مکه و بخش‌هایی که در مدینه نازل شده‌اند، چنان‌که از موضوعات مطرح‌شده پیداست. به‌ویژه توجه داریم که آیات ۳۸ تا ۴۱، که به جامعه مسلمانان اجازه جنگ می‌دهد، و آیه ۶۰، که درباره مجازات مشابه آنچه دیگران بر مسلمانان روا می‌دارند سخن می‌گوید، در مدینه نازل شده‌اند. مسلمانان تنها پس از هجرت پیامبر ﷺ به مدینه و استقرار دولت اسلامی در آنجا اجازه یافتند که بجنگند یا مجازات مشابه اعمال کنند. پیش از آن، پیامبر ﷺ فرموده بود که هیچ دستوری مبنی بر جواز چنین کاری دریافت نکرده است. او در پاسخ به پیشنهادی که مردم مدینه داده بودند، که با پیامبر ﷺ پیمان بسته بودند، فرمود: «به من دستور داده نشده است که چنین کنم.» آنان گفته بودند که آماده‌اند همه کافران را در منا بکشند. اما هنگامی که مدینه سرزمین دولت اسلامی شد، خداوند جنگ را برای دفع تجاوز کافران و دفاع از آزادی عقیده و عبادت مجاز گردانید.

Parts of this sūrah were revealed in Makkah and other parts in Madīnah, as is evident from the topics addressed. We note in particular that verses 38-41, which give the Muslim community permission to fight, and verse 60, which speaks about meting out the same punishment that is inflicted on Muslims by others, were revealed in Madīnah. Muslims were only allowed to fight or to exact similar punishment after the Prophet’s migration to Madīnah and the establishment of the Muslim state there. Prior to that, the Prophet stated that he had not received any directives allowing such action. He was replying to an offer made by the people of Madīnah who pledged their support to him. They stated that they were ready to kill all the unbelievers in Minā. In response, he said: “I have not been told to do such a thing.” But when Madīnah became the land of the Muslim state, God permitted fighting to repel the unbelievers’ aggression and to defend the freedom of belief and worship.