ای پیامبر! هرگاه خواستید زنان را طلاق دهید، ایشان را در زمان عدّه‌شان طلاق دهید و عدّه را دقیق بشمارید. از خدا که پروردگار شماست پروا کنید. ایشان را از خانه‌هایشان بیرون نکنید و خودشان هم نباید بیرون بروند، مگر آنکه کار زشت و آشکاری مرتکب شوند.

Prophet! When you divorce women, divorce them with a view to their prescribed waiting period, and reckon the period accurately. Be conscious of God, your Lord. Do not drive them out of their homes, nor shall they themselves leave, unless they commit a flagrant indecency.

این‌ها حدودی است که خداوند تعیین کرده است. هر کس از حدود خداوند تجاوز کند، به خویشتن خود ستم کرده است. شاید پس از آن، خداوند وضعیت تازه‌ای پدید آورد.

These are the bounds set by God. Whoever transgresses God's bounds wrongs his own soul. You never know; after that, God may bring about some new situation. (Verse 1)

این مرحلهٔ نخست و قاعدهٔ نخست است. این خطاب در نگاه اول به پیامبر ﷺ است، اما به زودی روشن می‌شود که این یک قاعدهٔ کلی است که شامل هر مسلمانی می‌شود، نه تنها پیامبر ﷺ به‌تنهایی. در جملهٔ آغازشده با «هنگامی که زنان را طلاق می‌دهید»، ضمیر «شما» در سراسر آن به صورت جمع به کار رفته است. این شیوهٔ بیانی برای جلب توجه و نشان دادن جدی بودن موضوع مورد بحث به کار گرفته شده است.

This is the first stage and the first rule. It is addressed in the first instance to the Prophet, but it is soon realized that it is a general rule applicable to every Muslim, not to the Prophet in isolation. In the sentence starting with, 'when you divorce women, the pronoun you is used in the plural form throughout. This stylistic form is employed to alert attention and imply the seriousness of the matter under discussion.

خداوند این خطاب را شخصاً به پیامبر ﷺ می‌فرماید و دستورها و راهنمایی‌های خود را به ایشان می‌دهد تا او نیز آن را به کسانی که از وی پیروی می‌کنند برساند. اثر روانی که به این شیوه حاصل می‌شود، هم قوی است و هم روشن.

God addresses it to the Prophet in person, giving him His instructions and directives, so that he will, in turn, deliver it to those who follow him. The psychological impact achieved in this way is both strong and clear.

« هنگامی که زنان را طلاق می‌دهید، آنان را با توجه به عدّه‌ی مقرّرشان طلاق دهید » (آیه‌ی ۱) حدیثی صحیح که بخاری روایت کرده، این دستور را توضیح می‌دهد: «عبدالله بن عمر همسرش را در حالی طلاق داد که در میانه‌ی دوران حیض بود. عمر این موضوع را به پیامبر ﷺ گزارش کرد و او بسیار خشمگین شد. به عمر فرمود: به او بگو که همسرش را بازگرداند و نگه دارد تا آنگاه که حیضش به پایان برسد، سپس تا زمانی که پاک شود و دوباره حیض ببیند. آنگاه، اگر خواست او را طلاق دهد، پیش از آنکه با او نزدیکی کند، این کار را انجام دهد. این همان عدّه‌ای است که خداوند امر فرموده است.» مسلم نیز این حدیث را روایت کرده، اما جمله‌ی پایانی در روایت او چنین است: «این آغاز عدّه‌ای است که خداوند فرمان داده زنان با توجه به آن طلاق داده شوند.» روشن است که زمانی وجود دارد که روند طلاق می‌تواند به‌درستی آغاز شود. مرد نمی‌تواند در هر زمانی همسرش را طلاق دهد؛ تنها زمانی می‌تواند این کار را انجام دهد که همسرش در دوران پاکی از حیض باشد و در آن دوره با او نزدیکی نکرده باشد. سخنان دیگری نشان می‌دهد که زمان دیگری نیز برای آغاز روند طلاق وجود دارد، و آن هنگامی است که زن آشکارا باردار باشد. هدف از محدود کردن زمان به این دو وضعیت، به تأخیر انداختن طلاق برای مدتی پس از آن است که مرد تصمیم گرفته از همسرش جدا شود. در این مدت، اگر تنش از نوع گذرا باشد، ممکن است فروکش کند و زوج دوباره زندگی عادی خود را از سر بگیرند. از سوی دیگر، این امر همچنین تضمین می‌کند که زن پیش از آغاز طلاق باردار نباشد. زیرا ممکن است مرد، هنگامی که از بارداری همسرش آگاه شود، تمایلی به طلاق ندارد. اگر پس از آگاهی از بارداری او همچنان به طلاق روی آورد، این بدان معناست که تصمیمش قطعی است. خلاصہ یہ کہ بیوی کا حیض سے پاک ہونا، اس شرط کے ساتھ کہ اس دوران کوئی جماع نہ ہوا ہو، اس لیے ہے تاکہ یقین ہو کہ وہ حاملہ نہیں ہے، اور حمل کا واضح طور پر معلوم ہونا اس لیے شرط ہے تاکہ شوہر کو اس کی خبر ہو۔ پس یہ خاندانی ڈھانچے کی دراڑوں سے نمٹنے اور اس کُلہاڑی کو روکنے کی پہلی کوشش ہے جو اسے تباہ کرنا چاہتی ہے۔5

هنگامی که مدت معین خود را به پایان رسانند، یا ایشان را به شیوهٔ پسندیده نگه دارید یا به شیوهٔ پسندیده از ایشان جدا شوید. دو مرد عادل از میان خودتان را گواه گیرید و خودتان برای خدا گواهی دهید. با این پند، هر کسی که به خدا و روز آخرت ایمان دارد اندرز داده می‌شود. و برای هر که از خدا پروا کند، راه خروجی قرار می‌دهد و از جایی که گمان نمی‌برد روزی‌اش می‌دهد. و هر که بر خدا توکل کند، خدا برایش کافی است. بی‌گمان خدا به کار خود می‌رسد. خدا برای هر چیزی اندازه‌ای قرار داده است. (آیات ۲ و ۳)

When they have completed their appointed term, either retain them in fair manner or part with them in fair manner. Call to witness two persons of known probity from among yourselves; and do yourselves bear witness before God. Thus is admonished everyone who believes in God and the Last Day. For everyone who fears God, He will grant a way out, and will provide for him whence he does not expect. God will be sufficient for everyone who puts his trust in Him. God always attains His purpose. God has set a measure for everything. (Verses 2-3)

این دو آیه به مرحلهٔ بعدی می‌پردازند و احکام آن را بیان می‌کنند.

These two verses deal with the next stage, stating its rulings.

تکمیل مدت به معنای پایان عدّه است. در طول عدّه‌ی زنِ طلاق‌داده، هر اندازه که باشد، شوهرش می‌تواند او را دوباره به نکاح خود درآورد و زن دوباره همسر او می‌شود. این همان چیزی است که در آیه با عبارت «آنان را نگه دارید» به آن اشاره شده است. همچنین، او می‌تواند اجازه دهد که عدّه به پایان مقرّر خود برسد؛ در این صورت زنِ طلاق‌داده از او جدا می‌شود و دیگر برای او حلال نیست، مگر آنکه عقد نکاحی تازه منعقد کنند، درست مانند آنکه همسری تازه گرفته باشد.

Completing the term means the end of the waiting period. While the divorced woman is in her waiting period, whatever its length be, her husband may take her back in marriage and she regains her status as his wife. This is what is referred to in the verse as ‘retain them’. Likewise, he may allow the waiting period to reach its specified end when his divorced wife will part with him and she cannot be lawful to him again unless they go through a fresh marriage contract, just as if he had taken a new wife.

در هر دو حالت، شوهرِ طلاق‌دهنده به رفتار منصفانه مأمور است. او از بازگرداندن زن با هدف آزار رساندن به او منع شده است. مردی ممکن است همسر طلاق‌داده‌اش را اندکی پیش از پایان عدّه‌اش بازگرداند، سپس او را برای دوم و سوم بار طلاق دهد تا مانع ازدواج او با دیگری شود. او همچنین ممکن است وی را بازگرداند تا او را به تعبیری در حالت تعلیق نگه دارد و بدین ترتیب فشار بیشتری بر او وارد کند، به‌گونه‌ای که زن ناچار شود از حقوق خود صرف‌نظر کند تا طلاقش داده شود. هر دو وضعیت در زمان نزول این سوره رایج بود. این رفتارها هنوز هم رخ می‌دهد، هنگامی که مردم از مسیر ترس از خدا منحرف می‌شوند؛ ترسی که مهم‌ترین تضمین اجرای احکام او در مسائل خانوادگی و جدایی‌هاست. همچنین شوهران از آزار طلاق‌دادگانِ خود با هر گونه ناسزا و سخن آزاردهنده منع شده‌اند. پیوند زناشویی بر پایه عدالت استوار شده است و هنگامی که پایان می‌یابد باید به شیوه‌ای منصفانه پایان یابد، تا زن و شوهر نسبت به یکدیگر احساس خوبی را حفظ کنند.

و اما زنانی از زنان شما که از عادت ماهانه نومید شده‌اند، اگر شک دارید، عدّه‌شان سه ماه است، و همچنین کسانی که حیض ندیده‌اند. و اما زنان باردار، عدّه‌شان این است که وضع حمل کنند.

As for those of your women who are beyond the age of monthly courses, as well as for those who do not have any courses, their waiting period, if you have any doubt, is three months. As for those who are with child, their waiting term shall end when they deliver their burden.

برای هر کس که تقوای الهی داشته باشد، خداوند کارها را برایش آسان می‌گرداند. این است فرمان خداوند که آن را بر شما نازل کرده است. خداوند گناهان هر کس را که تقوای الهی داشته باشد می‌بخشد و پاداشی بزرگ به او عطا می‌کند. (آیات ۴-۵)

For everyone who is God fearing, God makes things easy. Such is God's commandment which He has revealed to you. God will pardon the bad deeds of everyone who is God fearing and will grant him a rich reward. (Verses 4-5)

این آیات مدت عدّه‌ی زنانی را مشخص می‌کنند که عادت ماهانه ندارند و همچنین زنان باردار. این حکم شامل زنانی می‌شود که به سنّ یائسگی رسیده‌اند و نیز کسانی که به دلیل نرسیدن به سنّ بلوغ یا به سبب نقص در دستگاه تناسلی‌شان هنوز عادت ماهانه نشده‌اند. مدت عدّه‌ی زنان به طور کلی در آیه‌ی ۲۲۸ سوره‌ی بقره، سه بار پاک شدن از حیض یا سه دوره‌ی طُهر از حیض، تعیین شده است. از این رو این پرسش باقی می‌ماند که زنی که عادت ماهانه ندارد چه مدّتی باید عدّه نگه دارد. این آیه هرگونه تردیدی را برطرف می‌کند و مدت عدّه‌ی چنین زنانی را سه ماه قرار می‌دهد. زنان باردار تا زمانی که فرزندشان را به دنیا آورند عدّه نگه می‌دارند، خواه این مدت کوتاه باشد یا طولانی. پس از زایمان، یقین حاصل می‌شود که زن باردار نیست؛ از این رو نیازی به عدّه‌ی طولانی‌تر برای او نیست. اگر چنین زنی طلاق داده شود، طلاقش با زایمان کامل می‌شود. روند طلاق او به پایان می‌رسد و بازگشت به زندگی زناشویی جز با عقد ازدواج تازه ممکن نیست. خداوند برای هر چیزی اندازه‌ای قرار داده و هر حکمی از جانب او حکمتی عمیق دارد.

These verses specify the length of the waiting period for women who do not have a monthly cycle and for pregnant women. It includes women who are past the menopause and those who do not as yet have a menstrual cycle because they have not attained puberty or because of a malfunction in their system. The length of the waiting period for women generally is determined in verse 228, Surah 2, as three menstrual periods or three periods of cleanliness from menses. Hence, there remained the question of how long a woman who does not have a monthly cycle should wait. This verse removes all doubt, setting the waiting period for such women at three months. Pregnant women wait until they have delivered their child, regardless of whether this provides a short or a long waiting period. Once a woman has given birth, it is absolutely certain that she is not pregnant. Hence, there is no need for her to have any extended waiting period. If such a woman is divorced, her divorce is complete once she has given birth. The process of her divorce is completed and the marriage cannot be reinstated without a fresh marriage contract. God has set a measure for everything, and every ruling of His has its wise purpose.

{اَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ ۚ وَإِنْ كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّىٰ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ۚ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ۖ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ ۖ وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَىٰ ﴿٦﴾ لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ ۖ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ ۚ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَا آتَاهَا ۚ سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا ﴿٧﴾} (آیات ۶-۷)

Let them dwell wherever you dwell, according to your means, and do not harass them so as to make their lives a misery. If they are with child, maintain them until they have delivered their burden. If after that, they suckle your infants, pay them for it. Take counsel with one another in a fair manner. If some of you make things difficult, let another woman suckle the child. Let the one who has ample means spend in accordance with his means; and let the one whose provisions are restricted spend according to what God has given him. God does not burden anyone with more than He has given them. After hardship, God will grant ease. (Verses 6-7)

یہ آیات طلاق یافتہ عورت کے اس گھر میں رہنے کے بارے میں آخری احکام بیان کرتی ہیں، یعنی وہ گھر جو اس نے شوہر کے ساتھ بسایا تھا، اور عدت کے دوران اس کے نان و نفقے کے بارے میں، خواہ عدت کی مدت جتنی بھی ہو۔ شوہروں کو حکم دیا گیا ہے کہ انہیں اپنی استطاعت کے مطابق معیار کا رہائشی مکان فراہم کریں۔ وہ ان کو اپنے مکان سے کمتر یا اپنی استطاعت سے کم تر مکان نہ دیں۔ اور وہ جان بوجھ کر انہیں گھٹیا رہائش دے کر یا ان کے ساتھ بدسلوکی کرکے تنگ کرنے کی کوشش نہ کریں۔ حاملہ عورتوں کا خاص طور پر ذکر کیا گیا ہے کہ نان و نفقہ ان کا بھی حق ہے، جیسا کہ ہر طلاق یافتہ عورت کا حق ہے، کیونکہ حاملہ کی عدت کی طوالت سے بعض لوگ یہ سمجھ سکتے تھے کہ نفقہ عدت کے صرف ایک حصے کے لیے واجب ہے، یا اگر عدت بہت مختصر ہو تو یہ خیال ہو سکتا تھا کہ نفقہ عدت سے بھی آگے جائے گا۔ لہٰذا وضاحت ضروری تھی کہ نفقہ عدت کے اختتام تک ادا کیا جائے۔

These verses state the final provisions concerning the issue of a divorcee staying in her home, which is the home she has shared with her husband, and her maintenance during the waiting period, whatever its length be. Husbands are commanded to provide them with a dwelling of the standard they can afford. They cannot give them an inferior home to their own or to what they can afford. They must not intentionally try to harass them by giving them a sub-standard dwelling place or by ill- treating them. Pregnant women are given special mention with regard to maintenance - which is due by right to every divorced woman - because the extra length of her waiting period may lead some people to think that maintenance is due for only a part of the waiting period, or that it may go further than the waiting period should it be very short. Hence, clarification is needed, requiring the maintenance to be paid until the end of the waiting period.

تا این مرحله، این سوره بحث خود را درباره همه احکام طلاق و تأثیر آن بر خانواده به پایان رسانده است. این سوره همه پیامدها را بررسی کرده و برای هر یک، راه‌حلی روشن ارائه داده است. بنابراین، جدایی در خانه خانواده نه ویرانه‌ای بر جا می‌گذارد و نه غباری که بر دل‌ها و جان‌ها بنشیند. هیچ مشکلی بی‌پاسخ نمانده است. خانواده‌ای که از هم جدا شده، در آشفتگی‌ای طولانی رها نمی‌شود.

By this point, the surah has completed its discussion of all rulings concerning divorce and its effect on the family. It has dealt with all consequences, providing a clear provision for each. The split in the family home thus leaves neither ruins nor dust that settles over hearts and souls. No problem is left unsolved. The split family is not left in lingering turmoil.

بنابراین این سوره به تمام افکار و ترس‌هایی می‌پردازد که ممکن است پیش بیاید. به شوهر اطمینان داده می‌شود که اگر به مطلقه‌اش خانه‌ای مناسب و نفقه‌ای شایسته بدهد، یا برای شیر دادن فرزندش پاداشی سخاوتمندانه بپردازد، دچار فقر یا از دست دادن ثروت نخواهد شد. همین ترس‌ها از ذهن زن نیز زدوده می‌شود تا نگران زندگی در فقر نباشد. همچنین نباید این فکر را در سر بپروراند که سهم ناعادلانه‌ای از اموال همسر سابقش به او می‌رسد. به هر دو اطمینان داده می‌شود که رفتار توأم با تقوای الهی، آنان را پس از سختی به آسایش، و پس از دشواری به راحتی، و به روزی‌هایی از جایی که انتظارش را ندارند، خواهد رساند.

Thus the surah deals with all thoughts and fears that may occur. The husband is assured that he will not suffer poverty or loss of fortune if he provides his divorcee with a good home and proper maintenance, or gives generous compensation for the breast-feeding of his child. The same fears are removed from the womans mind so that she is not worried about a life of poverty. Likewise, she must not entertain thoughts of receiving an unfair share of her ex-husband s money. Both are assured that a God-fearing approach will see them in ease after hardship, comfort after difficulty and provisions that come from where they do not expect.

علاوه بر این، خداوند به چنین پرهیزگارانی در زندگی آخرت پاداش فراوان عطا خواهد کرد. این وعده‌ای است که گناهانشان پاک می‌شود و پاداششان چند برابر می‌گردد.

What is more is that God will grant such God-fearing people ample reward in the life to come. It is a promise that will see their sins wiped out and their reward multiplied.

این سوره همچنین به پیامدهای باقی‌مانده از اختلافی می‌پردازد که به طلاق انجامیده است. ممکن است احساسات رنجش، خشم و تلخی همچنان در دل‌ها باقی مانده باشد. همه‌ی این‌ها با لمسی ملایم و آرام‌بخش زدوده می‌شود و به‌جای آن‌ها امید به رحمت خداوند نشانده می‌شود. این سوره در اینجا احساسات انصاف و مهربانی را برمی‌انگیزد و بر ارزش تقواپیشه‌ای که در دل‌های مردم می‌کارد و بر میل به جلب خشنودی او تکیه می‌کند.

The surah also deals with the after-effects of the dispute that has led to the divorce. There may be lingering feelings of resentment, anger and bitterness. All these are cleared with a gentle, comforting touch and replaced with hope in Gods mercy. The surah here taps feelings of fairness and compassion, relying on the God-fearing value it implants in peoples hearts and the desire to win His pleasure.

وقتی این سوره تمام این مطالب را بیان می‌کند، درسی نهایی ارائه می‌دهد که به سرنوشت آن امت‌هایی اشاره دارد که از فرمان‌های خداوند سرپیچی کردند و از پیامبرانش نافرمانی نمودند. آنان نه به اندرزها گوش دادند و نه به دعوتی که پیامبرانشان به ایشان دادند پاسخ گفتند.

When the surah has completed all this, it provides the ultimate lesson referring to the fates of those communities that defied God’s commandments and disobeyed His messengers. They neither listened to admonition, nor responded to calls given them by their prophets.

بدین ترتیب، درس‌هایی که از سرنوشت آنان برمی‌آید پیش روی ما قرار می‌گیرد و به همگان یادآوری می‌کند که چه سرنوشت تلخی در انتظار کسانی است که از خدا نمی‌ترسند و از فرمان او سرپیچی می‌کنند. همچنین این داستان مردم را به یاد نعمت و لطفی می‌اندازد که خداوند به مؤمنان ارزانی می‌دارد؛ همان مؤمنانی که این احکام شریعت خطاب به ایشان است.

The lessons derived from their fates are thus placed before us, reminding all of the miserable fate that awaits those who do not fear God and who disobey Him. It also reminds people of the grace God bestows on believers, to whom the legislation is addressed:

بسا شهرهایی که با گستاخی از فرمان پروردگارشان و پیامبرانش سرپیچی کردند؛ ما ایشان را به سختی حساب کشیدیم و عذابی هولناک بر آنان فرو فرستادیم. پس [آنان] سرانجام کردار خویش را چشیدند، و فرجام کارشان زیان و نابودی بود. خداوند برای ایشان عذابی سخت آماده کرده است. پس ای خردمندانی که ایمان آورده‌اید، از خدا بپرهیزید. خداوند یادآوری‌ای از جانب خویش به شما ارزانی داشته است، [و] فرستاده‌ای [فرستاده] که آیات روشنگر خدا را بر شما می‌خواند، تا کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، از ژرفای تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون آورد. خداوند کسانی را که به او ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، در باغ‌هایی درمی‌آورد که از زیر [درختان] آن نهرها روان است؛ در آن جاودانه خواهند بود. خداوند برای آنان روزی‌ای نیکو قرار داده است.

Many a community that insolently defied the commandment of their Lord and His messengers We have brought to account in a severe manner and inflicted on them terrible suffering. Thus they tasted the outcome of their own conduct. Yet the end of their conduct was ruin. God has prepared a severe punishment for them. So, you who are endowed with insight, you who have faith, fear God. God has bestowed on you a reminder from on high. [He has sent you] a Messenger who recites to you God's revelations that make things clear, so that He may lead those who believe and do righteous deeds out of the depths of darkness into the light. God will admit everyone who believes in Him and does righteous deeds into gardens through which running waters flow, where they will abide for ever. God will have granted them a most excellent provision. (Verses 8-11)

Please send the English text you want translated into Persian. I'll translate it faithfully, following the rules you've set out.

نکتهٔ پایانیِ این سوره به عالَمِ بزرگ اشاره دارد، و بدین ترتیب موضوعِ سوره، احکام و دستورهایِ آن را به اراده، قدرت و علمِ خداوند پیوند می‌دهد؛ همان اراده و قدرت و علمی که تمامیِ هستی را در بر گرفته است.

The surahs concluding note refers to the great universe, thus linking the theme of the surah, its legislation and directives to Gods will, power and knowledge that encompass the entire universe:

اوست خدایی که هفت آسمان را آفریده و از زمین نیز همانند آن را. فرمانش میان همه‌ی آنها فرود می‌آید، تا بدانید که خدا بر هر چیزی تواناست و دانش خدا همه‌ی چیزها را در بر گرفته است. (آیه ۱۲)

It is God who has created seven heavens and likewise of the earth. His command descends through them all, so that you may learn that God has power over all things, and that God encompasses all things with His knowledge. (Verse 12)

ما نمی‌دانیم که عبارت «هفت آسمان» دقیقاً به چه چیزی اشاره دارد، و نیز از اندازه‌ها و ابعاد آن‌ها آگاه نیستیم. همچنین نمی‌دانیم «هفت زمین» چیست. این زمین ما ممکن است یکی از آن‌ها باشد و بقیه تنها نزد خدا معلوم‌اند. با این حال، واژهٔ «مِثْلَهُنَّ» که در اینجا به «همچنین» ترجمه شده است، ممکن است اشاره به شمار نباشد، بلکه اشاره به این باشد که زمین از همان جنس یا همان ویژگی‌های آسمان‌ها ساخته شده است. به هر حال، لازم نیست که دانش خودمان را بر بیان‌های قرآنی از این نوع تطبیق دهیم. دانش ما به همهٔ آنچه در جهان هستی وجود دارد گسترده نیست تا بتوانیم دریابیم که قرآن دقیقاً به چه چیزی اشاره دارد. ادعای چنین دانش دقیقی تنها در صورتی ممکن است که انسان به دانشی کاملاً یقینی دربارهٔ تمام جهان هستی دست یابد. از آنجا که این امر ناممکن است، باز هم می‌توانیم از اشارهٔ قرآن به این واقعیت، از تأثیر روانی آن و از نقشی که در فهم ما از تصور درست اسلامی از جهان هستی دارد، بهره ببریم.

We do not know to what the term seven heavens’ really refers, nor are we aware of their sizes and dimensions. Likewise, we do not know what the seven earths are. This earth of ours may be one of them and the others are known to God alone. Yet the term mithluhunn, translated here as ‘likewise’ may not be a reference to number, but to the fact that the earth is made of the same material or qualities as the heavens. Whichever is the case, it is unnecessary to try to apply our own knowledge to Qur’anic statements of this type. Our knowledge does not extend to everything in the universe so as to enable us to learn what exactly the Qur’an refers to. To claim such precise knowledge is possible only when man acquires absolutely certain knowledge of the entire universe. While this is impossible, we can still benefit by the Qur’anic reference to this fact and its psychological effect and its bearing on our understanding of the proper Islamic concept of the universe.

این اشاره به خلقت جهانِ پهناور، «هفت آسمان و به همان گونه زمین»، شگفت‌انگیز است. تصویری عالی از قدرت بی‌پایان آفریدگار و گستردگیِ پادشاهی اوست. در برابر هستیِ عالم، کل زمین جایی بسیار کوچک به نظر می‌رسد. پس چگونه به ساکنانِ آن بنگریم، و رخدادی را که در آن روی می‌دهد چگونه ارزیابی کنیم؟ به مبلغ اندکی که مردی به همسر مطلقه‌اش به عنوان نفقه می‌دهد، یا آنچه زنی از آن چشم می‌پوشد، چه ارزشی باید بدهیم؟