سوره اکنون به زمینی اشاره میکند که خداوند آن را برای انسان آفریده تا در آن زندگی کند. او آن را هموار ساخت و در آن همه‌ی وسایلی را فراهم آورد که آن را قادر می‌سازد از زندگی انسان پشتیبانی کند:
The surah now refers to the earth, which God has created for man to live on. He smoothed it and provided in it all the means that enable it to support human life:
هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِن رِّزْقِهِ ۖ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ (الملک: ۱۵)
He it is who has made the earth easy to live upon. Go about, then, in all its highlands and eat of His provisions. To Him you will be resurrected. (Verse 15)
انسان مدت‌های طولانی روی زمین زندگی کرده و آسان یافته است که در آن ساکن شود، بر آن راه برود و از امکاناتش بهره گیرد - از جمله خاکش، آبش، هوایش، معادنش و سایر منابع طبیعی. از این رو، مردم نعمت خدا را فراموش میکنند، زیرا او زمین را برای آنان آسان ساخت تا بر آن زندگی کنند و از آنچه در آن است بهره‌مند شوند. این سوره این نعمت بزرگ را به یادشان می‌آورد و آن را در برابر دیدگانشان قرار می‌دهد، با بیانی زیبا که هر کس، در هر زمانی که زندگی کند، بر حسب دانش خود از زمین و امکاناتش آن را می‌فهمد.
Man has lived long on earth finding it easy to settle upon, walk along and utilize its potentials - including its soil, water, air, minerals and all other natural resources. Hence, people forget Gods blessing as He made the earth easy for them to live on and to benefit by what it contains. The surah reminds them of this great blessing, putting it before their eyes, in a fine expression that everyone, regardless of when do they live, can understand according to their knowledge of the earth and its potentials.
آنچه درباره‌ی زمین، به‌عنوان جایی که زیستن بر آن آسان است، برای نسل‌های پیشین معنا می‌داد این بود که سطح زمین هموار شده است تا مردم و حیوانات بر آن راه بروند و کشتی‌ها در دریاهای آن حرکت کنند. همچنین برای آنان به این معنا بود که زمین برای کشت و برداشت محصول مناسب ساخته شده و جو، آب و خاکی از گونه‌ای که زندگی را ممکن می‌سازد به آن ارزانی شده است. با این حال، اینها مفاهیمی کلی هستند.
The description of the earth as easy to live upon meant for those generations of old the surface of the earth and its being smoothed out so that people and animals could walk upon it, and boats could sail through its seas. It also meant for them that it has been made suitable for cultivation and harvest, and given the sorts of atmosphere, water and soil to make life possible. These, however, are general notions.
کشفیات علمی تا به امروز، جزئیات بیشتری ارائه می‌دهند که به این عبارت قرآنی مفهومی بسیار گسترده‌تر می‌بخشند.
Scientific discoveries, up to the present day, provide further details that give a much broader sense to this Quranic statement.
یکی از واژه‌های عربی‌ای که در این سوره برای توصیف زمین به‌عنوان «آسان برای زیستن» به کار رفته، «ذَلُول» است؛ واژه‌ای که معمولاً برای توصیف حیوانی به کار میرود که «رام» شده است تا انسان بتواند از آن به‌عنوان مرکب استفاده کند. علم نشان می‌دهد که کاربرد این واژه بجاست، زیرا زمینی که ما آن را پایدار و بی‌حرکت می‌بینیم، با این حال قطعاً در حال حرکت است. افزون بر این، با سرعتی بالا و بی‌وقفه در حرکت است. با این همه، زمین «رام» شده است تا سوارکارش را پرت نکند و در حین حرکت او را زیر پا له نکند. هنگام حرکت او را تکان نمی‌دهد، بلکه سواری آسان و راحت به او می‌بخشد. از این گذشته، زمین همانند مرکبی است که شیر می‌دهد و فراوان شیر می‌دهد.
The Arabic term used in the surah to describe the earth as easy to live upon’ is dhalul, which is normally used to describe an animal that is ‘broken so that man can use it as a mount. Science tells us that use of this term is apt, because the earth which we see as stable and motionless is nonetheless certainly moving. What is more is that it is running at a fast pace, without stopping. Nevertheless, it is broken so as not to throw off its rider and not to trample him as it goes along. It does not shake him as it moves, but rather gives him an easy ride. Moreover, it is just like a mount that produces milk, yielding much.
زمینی که این کوهی که انسان بر آن سوار است، با سرعت ۱۰۰۰ مایل در ساعت می‌چرخد و در همان حال با سرعتی در حدود ۶۵۰۰۰ مایل در ساعت در مدار خود به دور خورشید حرکت میکند. علاوه بر این، زمین، خورشید و منظومهٔ شمسی با سرعتی در حدود ۲۰000
The earth, this mount man rides, revolves at a speed of 1,000 miles per hour, and, at the same time, moves in its orbit around the sun at a speed of approximately 65,000 miles per hour. Furthermore, the earth, the sun and the solar system travel in space at a speed of around 20,000
میل در ساعت. با وجود چنین حرکات سریعی، انسان بر روی سطح زمین در آسایش و ثبات کامل باقی می‌ماند. هیچ‌چیز او را پاره‌پاره نمی‌کند و اموالش نیز به هوا پرتاب نمی‌شوند. در حقیقت، نه دچار سرگیجه میشود و نه دچار ضربه مغزی. بلکه محکم بر مرکبش باقی می‌ماند.
miles per hour. Despite such speedy movements, man stays in perfect comfort and stability on the earths surface. Nothing tears him apart, nor are his belongings thrown in the air. Indeed, he suffers neither dizziness nor concussion. Instead, he remains firmly on his mount.
این سه حرکت هدفی معین دارند। ما اثر دو تا از این حرکات را بر زندگی انسان، و بر زندگی روی زمین به طور کلی، می‌دانیم।
These three movements have a definite purpose. We know the effect of two of these movements on human life, and on life on earth in general.
همان‌طور که زمین می‌چرخد، روز و شب یکی پس از دیگری میآیند. اگر شب وضعیت دائمی می‌بود، تمام حیات روی زمین یخ میزد و از میان می‌رفت. در مقابل، اگر روز همواره برقرار بود، همه چیز می‌سوخت. گردش زمین به دور خورشید، چهار فصلی را پدید می‌آورد که هر سال از آن بهره‌مند می‌شویم. اگر هیچ‌یک از این فصول دائمی میشد، حیات به شکلی که خدا اراده کرده است، ممکن نمی‌بود. ما هنوز هدف حرکت سوم در منظومه شمسی را کشف نکرده‌ایم، اما بی‌تردید این حرکت با هماهنگی کلی که به‌روشنی در جهان هستی مشهود است، پیوند دارد.
As the earth revolves, the day and night alternate. Had night been the permanent condition, all life on earth would have been frozen out. By contrast, a permanent day condition would result in everything being burnt. The earths orbiting of the sun causes the four seasons we enjoy each year. Had any of these seasons been permanent, life would not have been possible in the form God has willed. We have not as yet discovered the purpose of the third movement in the solar system, but it must relate to the overall harmony clearly noticeable in the universe.
با وجود این سه حرکت فوق‌العاده سریع، این کرهٔ زمین که محور آن کج است، همچنان در همان وضعیتی باقی می‌ماند که با زاویهٔ ۲۳٫۵ درجه‌ای محورش تعیین شده است. این وضعیت محور زمین، همراه با مدار زمین، در پدید آمدن چهار فصل سال نقش اساسی دارد.
Despite these three exceedingly fast movements, this broken mount, the earth, maintains the same position defined by the position of its axis at an angle of 23.5 degrees. This position of the earths axis is instrumental in producing, along with the earths orbit, the four seasons.
تغییر در زاویه محور [چرخش زمین] چرخه چهار فصل را برهم می‌زند.
A change in the axis angle would disrupt the cycle of the four seasons.
اما حفظ این چرخه برای زندگی گیاهان، و در واقع برای تمام حیات روی زمین، ضروری است۔
Yet maintaining this cycle is essential for the life of plants, and indeed for all life on earth.
خداوند زمین را برای زندگی انسان آسان ساخته است، با نیروی جاذبه‌ای که مردم را پایدار و متعادل نگه می‌دارد، در حالی که زمین سه حرکت سریع خود را انجام می‌دهد. او همچنین میزان فشار جوّی آن را تعیین کرد تا حرکت کلی انسان آسان باشد. اگر این فشار سنگین‌تر بود، انسان جابه‌جایی را بسیار دشوارتر، یا حتی ناممکن می‌یافت، بسته به میزان چنین فشاری. قطعاً فشار جوّی سنگین یا حرکت انسان را بازمی‌داشت یا او را کاملاً درهم می‌شکست. اگر فشار سبک‌تر بود، حرکت انسان فاقد ثبات میشد. در واقع، او در درون بدنش دچار انفجارهای درونی میشد، زیرا فشار بدنش در مقایسه با فشار جوّی بالا می‌بود: این امر واقعاً گاهی برای کسانی که به ارتفاعات بلند صعود میکنند رخ می‌دهد.
God has made the earth easy for man to live upon by giving it a gravity which keeps people steady and in balance, while it makes its three speedy movements. He also determined the degree of its atmospheric pressure to make mans overall movement easy. Had this pressure been heavier, man would have found moving about much harder, or even impossible, depending on the level of such pressure. For certain, heavy atmospheric pressure would either hinder man’s movement or crush him completely. Had it been lighter, man’s movement would have lacked stability. Indeed, he would have suffered implosions within his body, because his body pressure would be high in relation to the atmospheric pressure: this does indeed sometimes happen to those who climb to high altitudes.
علاوه بر این، خداوند سطح زمین را گسترانیده و خاک نرم آن را به آن بخشیده است. اگر سطح آن از سنگ سخت ساخته شده بود، چنان‌که نظریه‌های علمی می‌پندارند که باید پس از سرد و سخت شدن زمین چنین می‌بود، راه رفتن روی آن بسیار دشوار بود و هیچ گیاهی در آن نمی‌رویید. باران، باد و دیگر عناصر جوی توانستند این سطح سخت را خرد کنند تا به خواست خدا این خاک حاصلخیز پدید آید و رویش گیاهان برای بهره‌مندی انسان و حیوان شکوفا شود. خداوند همچنین هوای بالای سطح زمین را آفرید و عناصر لازم برای حیات را با نسبت‌های دقیق آن در آن قرار داد. اگر این نسبت‌ها متفاوت بود، زندگی مختل و حتی ناممکن میشد. اکسیژن ۲۱٪ از عنصر هوا را تشکیل می‌دهد، در حالی که نیتروژن ۷۸٪ آن است. بقیه از مونوکسید کربن به میزان ۳ جزء در ۱۰٬۰۰۰ و عناصر دیگر تشکیل شده است. این همان نسبت‌های دقیقی است که برای پشتیبانی از حیات روی زمین حیاتی است. افزون بر این، هزاران هماهنگی دیگر نیز از سوی خداوند برقرار شده تا حیات روی زمین ممکن گردد. از جمله آنها اندازه‌های زمین، خورشید و ماه، فاصله میان این سه، میزان دمای خورشید، ضخامت پوسته زمین، سرعت آن، زاویه محور آن، نسبت آب دریاها به خشکی، چگالی هوای پوشاننده آن و جز اینها است. حفظ همه‌ی اینها با یکدیگر است که زمین را «آماده» میکند تا از حیات پشتیبانی کند، امکان تولید روزی را فراهم می‌آورد و زندگی به طور کلی، و زندگی انسان به طور خاص، را شکوفا می‌سازد.
Furthermore, God has stretched the surface of the earth, giving it its soft soil. Had its surface been made of hard rock, as scientific theories suppose should have been the case following the earth’s cooling and hardening, walking on its surface would have been very difficult, and it would not have produced any plant life. Rain, wind and other atmospheric elements managed to crush this solid surface so as to form, by Gods will, this fertile soil, allowing plant life to flourish for the benefit of man and animal alike. God also made the air above the earths surface, putting in it the elements necessary for life in all their accurate proportions. Had these proportions been different, life would have been disturbed, even been impossible. Oxygen constitutes 21% of the element air, while nitrogen forms 78% of it. The remainder is made up of carbon monoxide at a rate of 3 portions out of 10,000, as well as other elements. These are the exact proportions vital for supporting life on earth. In addition, thousands of other correlations have been established by God so as to make life on earth possible. These include the sizes of the earth, the sun and the moon, the distance between these three, the level of the suns temperature, the thickness of the earths crust, its speed, the angle of its axis, the proportion of sea water to dry land, the density of air covering it, and so forth. Maintaining all these together is what ‘breaks’ the earth, making it ready to support life, allowing it to produce sustenance and enabling life in general, and human life in particular, to flourish.
این سوره این حقایق را بیان میکند تا هر فرد و هر نسلی بتواند، به اندازه توانایی و سطح دانش و مشاهدات خود، آنها را درک کند و قدر بداند. بدین ترتیب، آنان درمی‌یابند که دست خداوند، که تمامی فرمانروایی در آن است، از ایشان و از هرآنچه پیرامون آنان است مراقبت میکند، زمین را برای زیستن ایشان آسان ساخته، و ایشان و زمین را محفوظ و در امان نگه می‌دارد. اگر این مراقبت الهی حتی برای یک لحظه قطع شود، کل جهان هستی از کنترل خارج شده و به نابودی کشیده خواهد شد، همراه با تمامی موجوداتی که بر آن زندگی میکنند.
The surah refers to these facts so that they are understood and appreciated by every individual and every generation as they are able to do so, and as their levels of knowledge and observation put before them. Thus, they realize that God’s hand, in which all dominion rests, takes care of them and of all around them, makes the earth easy for them to live upon, keeping them and the earth safe and secure. Should this divine care be withheld for just one moment, the whole universe would reel out of control, leading to its destruction along with all those living on it.
هنگامی که دل انسان به این حقیقت بزرگ آگاه باشد، خداوند، آفریدگار، پروردگار بخشش، بخشندهٔ مهربان، به او اجازه می‌دهد هر جا که بخواهد برود و از روزی‌های او بخورد: «او کسی است که زمین را برای شما رام کرد. پس در فراخنای آن گام بردارید و از روزی‌اش بخورید.» (آیهٔ ۱۵) اجازهٔ گام نهادن در فراخنای زمین، راه رفتن در دشت‌ها و دره‌های آن را نیز شامل میشود. وقتی کار دشوارتر مجاز باشد، کار آسان‌تر نیازی به گفتن ندارد. روزی‌هایی که بر روی زمین موجود است، همگی آفریدهٔ خداوند و متعلق به اوست. آنچه خداوند فراهم کرده، از مفهومی که ما از واژهٔ روزی درک می‌کنیم، حتی هنگامی که به صورت جمع به کار میرود، بسیار گسترده‌تر است. این واژه به پولی که انسان برای پرداخت نیازها و تفریحاتش در دست دارد اشاره نمی‌کند. بلکه به هر آنچه خداوند بر روی زمین نهاده و انسان می‌تواند با آن چیزی به دست آورد که به معاش او کمک کند، دلالت دارد. در اصل، اینها بخشی از ترکیب زمین از عناصری هستند که به نسبت‌های معین در آن وجود دارند، و نیز توانایی‌ای که خداوند به گیاه، جانور و انسان داده تا از این عناصر بهره ببرند و سود جویند.
When man’s heart is alert to this great fact, God, the Creator, the Lord of Grace, the Ever Merciful, allows him to go about wherever he wishes, and to eat of His provisions: “He it is who has made the earth easy to live upon. Go about, then, in all its highlands and eat of His provisions. ” (Verse 15) Permission to go about the highlands incorporates walking along its plains and valleys. When the more difficult enterprise is allowed, the easier one goes without saying. The provisions available on earth are all of Gods creation and belong to Him. What God has provided is much wider in its significance than what we understand from the term provision, even when it is used in the plural form. It does not refer to the money one has in hand to pay for ones needs and enjoyments. Rather, it refers to everything God has placed on the earth that man can use to earn something that contributes to his livelihood. Essentially, these are part of the earth’s composition of the elements that are present in their relative proportions, as also the ability God gave to plant, animal and man to use these elements and benefit by them:
همان‌طور که شناخته‌شده است، تمام حیات گیاهی به مقدار تقریباً ناچیزِ دی‌اکسیدکربن موجود در جو وابسته است که گیاه، به تعبیری، آن را تنفس میکند. برای بیان این واکنش شیمیایی پیچیده‌ی فتوسنتز به ساده‌ترین شکل ممکن، برگ‌های درختان همچون شش‌ها هستند و در زیر نور خورشید این توان را دارند که این دی‌اکسیدکربنِ سرسخت را به کربن و اکسیژن تجزیه کنند.
As is well known, all vegetable life is dependent upon the almost infinitesimal quantity of carbon dioxide in the atmosphere which, so to speak, it breathes. To express this complicated photosynthetic chemical reaction in the simplest possible way, the leaves of the trees are lungs and they have the power when in the sunlight to separate this obstinate carbon dioxide into carbon and oxygen.
به بیان دیگر، اکسیژن آزاد میشود و کربن حفظ شده و با هیدروژنِ آبی که گیاه از ریشه‌هایش بالا می‌کشد ترکیب میشود. با یک «شیمیِ جادویی»، طبیعت از این عناصر شکر، سلولز و بسیاری دیگر از ترکیب‌های شیمیایی، میوه‌ها و گل‌ها را می‌سازد. گیاه خودش را تغذیه میکند و افزون بر آن مقدار بیشتری تولید میکند که به اندازهٔ کافی همهٔ جانوران روی زمین را سیر کند. در همان حال، گیاه اکسیژنی را که ما تنفس می‌کنیم آزاد میکند، اکسیژنی که بدون آن زندگی در پنج دقیقه پایان می‌یافت... بنابراین، همهٔ گیاهان، جنگل‌ها، علف‌ها، هر تکه از خزه و تمام دیگر اجزای حیات گیاهی، ساختار خود را عمدتاً از کربن و آب می‌سازند. جانوران دی‌اکسیدکربن آزاد میکنند و گیاهان اکسیژن. اگر این مبادلهٔ متقابل صورت نمی‌گرفت، یا حیات جانوری یا حیات گیاهی سرانجام تقریباً تمام اکسیژن یا تمام دی‌اکسیدکربن را مصرف میکرد، و با برهم خوردن کامل تعادل، یکی پژمرده میشد یا می‌مرد و دیگری به زودی به دنبالش می‌رفت. اخیراً کشف شده است که دی‌اکسیدکربن به مقدار کم برای بیشتر حیات جانوری نیز ضروری است، همان‌گونه که گیاهان مقداری اکسیژن مصرف میکنند.
In other words, the oxygen is given off and the carbon retained and combined with the hydrogen of the water brought up by the plant from its roots. By magical chemistry, out of these elements nature makes sugar, cellulose, and numerous other chemicals, fruits and flowers. The plant feeds itself and produces enough more to feed every animal on earth. At the same time, the plant releases the oxygen we breathe and without which life would end in five minutes... So, all the plants, the forests, the grasses, every bit of moss, and all else of vegetable life, build their structure principally out of carbon and water. Animals give off carbon dioxide and plants give off oxygen. If this interchange did not take place, either the animal or the vegetable life would ultimately use up practically all the oxygen or all of the carbon dioxide, and the balance, being completely upset, one would wilt or die and the other would quickly follow. It has recently been discovered that carbon dioxide in small quantities is also essential to most animal life, just as plants use some oxygen.
هیدروژن باید گنجانده شود، هرچند ما آن را تنفس نمی‌کنیم.
Hydrogen must be included, although we do not breathe it.
بدون هیدروژن، آب وجود نمی‌داشت، و میزان آب در مواد جانوری و گیاهی بسیار زیاد و کاملاً ضروری است.1
Without hydrogen water would not exist, and the water content of animal and vegetable matter is surprisingly great and absolutely essential.1
نیتروژن نیز نقش مهمی در مواد غذایی‌ای که زمین تولید میکند ایفا میکند:
Nitrogen also plays an important part in the provisions the earth yields:
بدون نیتروژن، در هر شکلی، هیچ گیاه خوراکی‌ای نمی‌تواند رشد کند. یک راه ورود نیتروژن به خاک، از طریق فعالیت برخی باکتری‌هاست که در ریشه گیاهان لگومینوز، مانند شبدر، نخود، لوبیا و بسیاری دیگر زندگی میکنند. این باکتری‌ها نیتروژن جوی را گرفته و به نیتروژن ترکیبی تبدیل میکنند، و هنگامی که گیاه می‌میرد، بخشی از این نیتروژن ترکیبی در خاک باقی می‌ماند. راه دیگر ورود نیتروژن به خاک، از طریق طوفانهای رعد و برقی است. هرگاه جرقه برق از جو عبور کند، مقدار بسیار اندکی از اکسیژن را با نیتروژن ترکیب میکند و باران آن را به صورت نیتروژن ترکیبی به زمین می‌رساند.2
Without nitrogen in some form not a food plant could grow. One way in which nitrogen can get into the soil is through the activities of certain bacteria which inhabit the roots of leguminous plants, such as clover, peas, beans, and many others. These bacteria take atmospheric nitrogen and turn it into combined nitrogen, and when the plant dies some of this combined nitrogen is left in the soil. Another way in which nitrogen gets into the soil is through thunderstorms. Whenever a flash of lightening rushes through the atmosphere, it combines a very small quantity of the oxygen with the nitrogen and the rain brings it to the earth as combined nitrogen.2
بدین ترتیب نیتروژن به شکلی درمی‌آید که گیاهان میتوانند آن را جذب کنند۔
Thus nitrogen is brought down in the form plant life can absorb.
گیاهان نمی‌توانند نیتروژن خالص را، همان‌گونه که در هوا وجود دارد، جذب کنند.
Plants cannot absorb pure nitrogen as it exists in the air.
جامدات و مایعات فلزی که در درون زمین مدفون است، انواع دیگری از روزی هستند که از شیوه شکل‌گیری زمین و شرایطی که زمین از سر گذرانده ناشی شده‌اند. در اینجا نیازی به ورود به جزئیات نیست. تنها چیزی که می‌گوییم این است که واژه عربی رزق، یا روزی، در پرتو بحث مختصر ما، دامنه و اهمیتی گسترده‌تر از آنچه مردم معمولاً از این واژه برداشت میکنند دارد. این واژه به شکلی معنادارتر با نحوه ساخت زمین و با طراحی کیهان به‌طور کلی پیوند دارد.
Solid and liquid metals buried inside the earth are other types of provisions resulting from the way the earth was formed and the conditions it went through. We need not go into any details here. All we say is that the Arabic term rizq, or provisions, appears, in the light of our brief discussion, to be wider in scope and significance than what people normally associate with this word. It is more significantly related to the way the earth is made and to the design of the universe as a whole.
هنگامی که خداوند به انسانها اجازه داده است از آن بخورند، برای آنان امکان بهره‌برداری و استفاده از آن و از زمین به‌طور کلی را فراهم کرده است: «پس در شانه‌های آن راه بروید و از روزی او بخورید.» (آیه ۱۵)
When God has permitted mankind to eat of it, He has granted them the facility to make use and partake of it and of the earth as a whole: “Go about, then, in all its highlands and eat of His provisions.” (Verse 15)
این همه، با این حال، محدود به دورهای است که تنها خداوند آن را می‌داند، زیرا او زمانِ آزمایش انسانها در زندگی و مرگ را تعیین کرده است. افزون بر این، همهٔ آنچه خداوند در این زندگی برای انسان فراهم میکند نیز این محدودیت را دارد.
This is, however, all limited to a period of time known only to God as He set the time allowed for testing people through life and death. It is further confined to all that God makes available for man in this life.
هنگامی که زمان آزمون به پایان می‌رسد، مرگ فرا می‌رسد و آنچه پس از آن است آغاز میشود: «و به سوی او بازگردانده خواهید شد». (آیهٔ ۱۵) آری، یقیناً به سوی او.
When the time of the test is over, death occurs, ushering in what comes after it: “ To Him you will be resurrected." (Verse 15) To Him, certainly.
اوست که فرمانروایی آسمانها و زمین از آنِ اوست، و پناهگاه همه‌چیز نزد اوست. او بر هر چیزی تواناست. اگر رستاخیز به سوی او نباشد، پس به سوی چه کسی خواهد بود؟
It is He who has the dominion over the universe, and with Him all refuge lies. He is able to accomplish anything. If not to Him, to whom would resurrection be?