ای پیغمبره! د خدای څخه ویره وکړه او د کافرانو او منافقانو خبرو ته غاړه مه ږده. بې‌شکه خدای ښه پوهیدونکی، ډېر حکمت لرونکی دی. هغه څه پیروي کوه چې له تا سره د خپل رب له لوري وحي کیږي؛ بې‌شکه خدای د هغو کارونو څخه چې تاسو کوئ ښه خبر دی. په خدای توکل وکړه؛ خدای بس دی د توکل وړ. (آیتونه ۱-۳) همدا ډول دا سورت پیل کیږي، کوم چې د نوي زېږېدلي مسلمان ټولنې ځینې اړخونه، د ټولنیز او اخلاقي ژوند، تنظیموي. دا یو داسې پیل دی چې موږ ته د اسلامي نظام د طبیعت او د هغه د بنسټیزو اصولو په اړه یو څه وایي. اسلام یوازې د لارښوونو او پندونو، یا اخلاقو او اخلاقي ارزښتونو، یا د قوانینو او مقرراتو یوه ټولګه، یا دودونه او عملي کړنې نه دي. دا ټول په اسلام کې شامل دي، خو دا د اسلام په بشپړ توګه نه جوړوي. اسلام د خدای د ارادې ته سپارل معنی لري، د هغه د امرونو د منلو، د هغه د منع کړو شیانو د ساتلو، بل هیڅ نظام ته د مخ نیولو او بل هیڅ لار د غوره کولو ته د چمتووالي نوم دی. دا په اصل کې دا منل دي چې انسانان د هغه بشپړ الهي قانون تابع دي چې د دوی ژوند او هغه ځمکه چې پرې ژوند کوي، او همدارنګه نور سیارې او ستوري، او په حقیقت کې ټول کائنات، د هغو ځایونو په شمول چې موږ پرې هېڅ نه پوهیږو، اداره کوي. دا همدارنګه دا یقین دی چې انسان په حیث د دې نه پرته بل انتخاب نه لري چې هغه څه وکړي چې خدای یې امر کوي، له هغو شیانو ځان وساتي چې هغه منع کوي، هغه څه واخلي چې هغه برابروي، او د هغو پایلو ته سترګې په لار شي چې هغه راولي. دا هغه بنسټیز قاعده ده چې بیا پر هغې قوانین، مقررات، دودونه، اخلاق او اخلاقي ارزښتونه جوړ شوي دي. دا ټول د ایمان او خدای ته د سپارلو عملي ښودنه ده. اسلام داسې یو ایمان دی چې یو داسې قانون وضع کوي چې یو ځانګړی ټولنیز نظم ټینګوي.

“Prophet! Have fear of God and do not yield to the unbelievers and the hypocrites. God is certainly All-Knowing, Wise. Follow what is revealed to you by your Lord; for God is well aware of all that you do. Place your trust in God; for God alone is worthy of all trust.” (Verses 1-3) Thus begins the sūrah which regulates certain aspects of the social and moral life of the newly born Muslim community. It is a beginning that tells us something about the nature of the Islamic system and its underlying principles. Islam is not merely a set of directives and admonitions, or manners and moral values, or a collection of laws and regulations, or traditions and practices. All these are included in Islam, but they do not make up Islam in its totality. Islam means submission to God’s will, a willingness to obey its orders, observe its prohibitions, looking up to no other system and adopting no other way. It is essentially an acceptance that mankind are subject to the overall divine code that governs their life and the earth they live on, as well as other planets and stars, and indeed governs the whole universe including the realms we know nothing about. It is also a certainty that as humans the only choice we should make is to do what God orders, refrain from what He forbids, take what He makes available and await the results He brings about. This is the basic rule on which are then established laws, regulations, traditions, manners and moral values. All these represent the practical manifestation of faith and submission to God. Islam is a faith that lays down a code which puts in place a specific social order.

سورت اب هغه رواجونه ختموي چې د کورنۍ د اساس د ګرځولو په موخه د ټولنې په بنسټ کې دي: «او نه ده کړي الله ستاسو هغه ښځې چې تاسو يې له ځانه سره د مور په شان ګرځوئ، ستاسو مورونه. همدارنګه، هغه ستاسو لاس نيونې زامن ستاسو حقيقي زامن نه ګرځوي. دا يوازې هغه خبرې دي چې تاسو په خپلو خولو وايئ، خو خدای حق وايي او يوازې هغه سمه لاره ښيي. هغوي ته د خپلو پلرونو په نومونو وبولئ؛ دا د خدای په نزد ډېر عادلانه دي. که تاسو پوه نه شئ چې د هغوي پلرونه څوک دي، نو هغوي ته د دين وروڼه او خپل مرستندويان وګڼئ. په هغه څه کې چې تاسو غلطي وکړئ، پر تاسو ګناه نشته، مګر هغه څه ګناه ده چې زړونه يې اراده کوي. بېشکه، الله ډېر بښونکی، مهربان دی.» (آيتونه ۴-۵)

The sūrah now moves on to abolish certain practices in order to make the family the basis of the community: “Nor does He make your wives whom you declare to be as unlawful to you as your mothers’ bodies truly your mothers. Likewise, He does not make your adopted sons truly your sons. These are only words you utter with your mouths, but God says the truth and He alone shows the right path. Call them by their fathers’ names; that is more just in God’s sight. If you do not know who their fathers are, then treat them as your brethren in faith and your proteges. You shall not be blamed if you make a mistake, but for what your hearts intend. God is indeed Much-Forgiving, Merciful.” (Verses 4-5)

په اسلام سره مخکې د جاهلیت په زمانه کې یو سړی به خپلې ښځې ته ویل: «ته زما لپاره د خپلې مور د شا په شان یې»، او دا به دې معنا لرله چې هغه د هغه لپاره د واده وړ نه وه. له همدې شېبې نه د دواړو ترمنځ جنسي اړیکه د محرمیت په توګه ګڼل کېده. خو ښځه په تعلیق کې پاتې کېده: نه طلاق شوې وه چې بل سړي سره واده وکړي، او نه داسې واده شوې وه چې د خپل میړه سره یې مشروع اړیکه وي. دا د هغو ظلمونو یوه برخه وه چې په جاهلیت کې ښځو باندې کېدل. اسلام چې ټولنیزې اړیکې بیا تنظیم کولې، کورنۍ یې د ټولنې بنسټیزه واحد وګرځوله، ترڅو هر نوی نسل په یوه سالمه چاپیریال کې وده وکړي، نو د ښځو په وړاندې دغه ناروا کارونو د له منځه وړلو او کورنیو اړیکو ته د عدالت او یوې آرامه او نرمه فضا د ورکولو ته یې ډېره اهمیت ورکړ. د هغه نوي قوانینو له جملې نه یو دا دی: «او هغه ښځې چې تاسو یې د خپلو مورو په توګه له ځانه ګټي، الله هغې ستاسو مورې نه ګرځوي.» (آیت ۴) هغه خبرې چې یو سړی یې کوي، حقایق نه بدلوي. مورې او ښځې بېله بېله دي، او د اړیکې ماهیت د یوه کلمې په ویلو سره نه بدلېږي. له همدې امله دا ډول اعلان، یعنې ظهار، ښځه د میړه لپاره په دایمي توګه داسې حرامه نه ګرځوي لکه څنګه چې هغه د هغه مور وي.

In pre-Islamic days a man would say to his wife, ‘you are to me like my mother’s back’, which meant that she was forbidden for him to marry. From that moment sex between them was regarded as incestuous. Yet she remained suspended: she was neither divorced such that she could marry another man, nor married having a lawful relationship with her husband. This was one aspect of the cruelty to which women were subjected in pre-Islamic days. As Islam started to reorganize social relations, making the family the basic social unit where each new generation grows in a sound environment, it attached great importance to removing such injustices against women and to giving family relations a basis of fairness and an easy, relaxed atmosphere. One of its new laws was “Nor does He make your wives whom you declare to be as unlawful to you as your mothers’ bodies truly your mothers.” (Verse 4) The words a man utters do not change facts. Mothers and wives are totally different, and the nature of a relationship cannot be changed by the uttering of a word. Therefore, a pronouncement like this, or żihār, did not make a wife permanently forbidden to her husband as if she were his mother.

همچنان، د ماشوم د خپلولو دود هم د کورنۍ او ټولنې د بنسټ د نیمګړتیاوو څرګندونه کوله. که څه هم عربانو د پاکدامنۍ ډیر ارزښت ورکاوه، او لکه چې ښه پیژندل شوي دي، د خپل نسب په اړه ویاړ کاوه، خو داسې نور پدیدې هم وې چې په مخالف لوري روانې وې. دا پدیدې عموماً منل شوې وې، خو په مشهورو کورنیو او قبیلو کې نه. په حقیقت کې ځینې کسان نه پوهیدل چې پلرونه یې څوک دي.

Similarly, the practice of adopting a child reflected flaws in the foundation of the family and society. Although chastity was highly valued by the Arabs who, as is widely known, took pride in their ancestry, there were other phenomena that moved in the opposite direction. These were generally accepted, but not in the prominent families and clans. Indeed, some individuals could not tell who their fathers were.

مزید برآں، اگر کوئی شخص ان "متبنّیٰ" بچوں میں سے کسی کو پسند کرتا تو وہ اسے اپنا بیٹا کہہ کر گود لے سکتا تھا، اور یوں دونوں ایک دوسرے کے وارث ہوتے۔ یہی حکم ان لوگوں پر بھی لاگو ہوتا جن کے حقیقی باپ معروف تھے۔ اس لحاظ سے وہ بھی گود لیے جا سکتے تھے۔ یہ بات خاص طور پر قیدیوں کے بارے میں تھی، جب کسی قبیلے پر چھاپے یا جنگ کے دوران بچے یا نوجوان قید کر لیے جاتے۔ اگر کوئی شخص ایسے قیدی کو گود لینا چاہتا تو وہ اس گود لینے کا اعلان کر دیتا، اور پھر وہ قیدی اپنے گود لینے والے باپ کے بیٹے کے طور پر پہچانا جاتا۔ وہ بیٹے کے حقوق سے فائدہ اٹھاتا اور اس پر بیٹے کی ذمہ داریاں پوری کرنا لازم ہوتا۔

Furthermore, if a man liked one of these ‘off-spring’, he could adopt him, calling him his son, and the two would then inherit each other. The same applied to some people whose real fathers were even known. In this respect, they too could be adopted. This was particularly so with captives, when children or adolescents were taken captive in a raid on a clan or during a war. If a man then wished to adopt such a captive, he would declare such adoption, and the captive would then be known as a son of his adopting father. He would then enjoy the privileges of being a son and was required to fulfil his duties as a son.

دہ دوی څخه یو زید بن حارثہ و، چې د عربو د قبیلې کلب څخه و۔ جاهلیت کې کم عمري کې هغه اسیر شو، بیا ځکه چې حکیم بن حزام ته وپلورل شو، هغه دا د خپلې مور خدیجې ته ډالۍ کړ۔ کله چې خدیجه د پیغمبر ﷺ سره واده وکړ، نو هغې زید هغه ته ډالۍ کړ، مګر د زید پلار او کاکا د هغه څخه د زید د خوشې کولو غوښتنه وکړه۔

One of these was Zayd ibn Ĥārithah, of the Arab tribe of Kalb. He was taken captive when young in pre-Islamic days, then sold to Ĥakīm ibn Ĥizām who gave him as a gift to his aunt Khadījah. When she was married to the Prophet, she gave him Zayd as a gift, but Zayd’s father and uncle appealed to him for Zayd’s release.

پیغمبر ﷺ بیا هغه ته یوه انتخاب ورکړ، او هغه د پیغمبر ﷺ سره پاتې کیدو ته ترجیح ورکړه. نو پیغمبر ﷺ هغه آزاد کړ او د خپل زوی په توګه یې ومنه. بیا هغه ته زید بن محمد ﷺ ویل کیدل. کله چې څو کاله وروسته اسلام پیل شو، هغه د ټولنې د ټیټو طبقو له ډلې لومړی سړی و چې اسلام یې ومانه.

دا سورت د متبنّی کولو دود له منځه وړلو وروسته، هغه ورور ګرۍ دود له منځه وړي چې اسلام د مسلمانانو د مکې څخه مدینې ته له هجرت وروسته قائم کړی و. دا یوه عملي چاره وه ترڅو هغو مهاجرینو وضعیت حل کړي چې په مکه کې خپل خپلوان او مال پرېښی وو، او هغه مسلمانانو وضعیت چې په مدینه کې اسلام قبلولو له امله د خپلو کورنیو سره اړیکې پرې شوې وې. په همدې وخت کې د پیغمبر ﷺ شخصي اختیار د ټولو مومنانو په اړه ټینګ شوی او د ټولو وینې خپلوانو څخه لوړ مقام ورکړل شوی، او د هغه ازواج مطهرات د ټولو مومنانو روحاني مورونه ګڼل شوي دي: «پیغمبر ﷺ د مومنانو په نزد د دوی له ځانونو څخه هم زیات حق لري، او د هغه ښځې د دوی مورونه دي. او وینې خپلوان، د خدای په حکم سره، یو بل ته له نورو مومنانو [د مدینې] او هغو کسانو څخه چې [د خدای د رضا لپاره] هجرت یې کړی، زیات حق لري. په دې سره هم تاسو باید خپلو نږدې ملګرو سره نېکي وکړئ. دا د خدای په حکم کې لیکل شوي دي». ({6})

Having abolished adoption, the sūrah moves on to put an end to the brotherhood institution, established by Islam following the migration of the Muslims from Makkah to Madinah. This was a practical measure to address the situation of those immigrants who had abandoned their relations and property in Makkah, and the situation of Muslims in Madinah whose relations with their families were severed as a result of their embracing Islam. At the same time, the Prophet’s personal authority over all believers is emphasized and given a higher position than all blood relations, while his wives are to be seen as the spiritual mothers of all believers: “The Prophet has more claim on the believers than they have on their own selves; and his wives are their mothers. Blood relatives have, according to God’s decree, a stronger claim upon one another than other believers [of Madinah] and those who have migrated [for God’s sake]. Nonetheless, you are to act with kindness towards your close friends. This is written down in God’s decree.” (Verse 6)

کله چې مهاجرین، یعنې د مکې څخه مسلمانان، مدینې ته ولاړل، نو دوی ته پکار وو چې ټول څه پرېږدي، خپل ایمان یې د خپلو خپلوانو، قبیلو، مال، معیشت، ملګرو او د ژوند یادګارونو په پرتله غوره وګڼل. دوی دا ټول د خپل ایمان لپاره پرېښودل. دوی په دې ډول هجرت کې، چې ټول محبوب شیان یې پرېښودل، حتی خپل کورنۍ هم، داسې یوه بېلګه وړاندې کړه چې ایمان څنګه د انسان ټول وجود نیسي. دوی د اسلامي شخصیت د بشپړتیا عملي بېلګه وړاندې کړه، او د قرآن کریم دې ارشاد ته یې تائید ورکړ: {ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ} «خدای د یو سړي په سینه کې دوه زړونه نه دي ایښي.» (آیت ۴)

When the Muhājirīn, i.e. the Muslims from Makkah, left for Madinah, they had to leave everything behind, preferring their faith to their relatives, clans, property, livelihood, friends, and life memories. They abandoned all this for their faith. Their migration in this way, abandoning all that was dear, including their own families, provided an example of how faith grips one’s whole being. They provided the practical example of the integrity of the Islamic personality, confirming the Qur’ānic statement: “Never has God put two hearts in one man’s body.” (Verse 4)

په ورته وخت کې، دا آیت د ټولو مسلمانانو باندې د پيغمبر ﷺ د مشرتابه اختیار بیا تاکید کړ، چې دا د وینې له رشتې څخه لوړ ادعا ورکوي، بلکې دومره لوړ چې د انسان له خپلو خواهشاتو او امیالو څخه هم لوړ دی: «نبي د مؤمنانو په خپلو ځانونو باندې د دوی څخه ډیر حق لري.» (آیت ۶) اسلام د پيغمبر ﷺ مېرمنې هم د ټولو مؤمنانو روحاني مورونه ګرځولي دي: «او د هغه مېرمنې د دوی مورونه دي.» (آیت ۶)

At the same time, it re-emphasized the Prophet’s authority over all Muslims, which gave him a higher claim than that of blood, indeed one that is higher than one’s own wishes and desires: “The Prophet has more claim on the believers than they have on their own selves.” (Verse 6) Islam also makes the Prophet’s wives spiritual mothers to all believers: “and his wives are their mothers.” (Verse 6)

د پیغمبر ﷺ اقتدار په ټولو مسلمانانو باندې همه اړخیزه دی. دا په ډیر ډاډ سره شامل دي چې هغوی ته د ژوند یوه بشپړه لاره وټاکي. دوی د دې پرته بل هیڅ شی نشي غوره کولی چې هغه د دوی لپاره غوره کړي، د هغه څه سره سم چې خدای هغه ته وحي کوي. په یوه صحیح حدیث کې راغلي چې پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «ستاسو هیڅ یو هم حقیقي مؤمن نه دی تر هغه چې د ده خواښې زما د پیغام تابع نشي.» دا دومره پراخه ده چې د دوی خپل احساسات هم شامل کوي، چې پیغمبر ﷺ د دوی لپاره د دوی له خپلو ژوندونو هم محبوب دی. نو مؤمنان د خپل ځان ساتنه د ده له ساتنې څخه غوره نه ګڼي، او نه یې چاته د زړه له مخې د ده څخه مخکې ځای ورکوي. په دې اړه ډیر صحیح احادیث شته، او دلته یوازې دوه مثالونه راوړو: «ستاسو هیڅ یو تر هغه حقیقي ایمان ته نه رسیږي تر څو چې زه د ده لپاره د هغه له نفس، مال، اولاد او ټولو خلکو څخه محبوب نه شم.» «عمر ﷺ پیغمبر ﷺ ته وویل: "په خدای قسم! زه تا له خپل ځان پرته له هرچا څخه ډیر خوښوم." پیغمبر ﷺ وفرمایل: "نه، عمره! تر خپل ځان هم ډیر زه باید تا ته محبوب شم." بیا عمر ﷺ وویل: "د خدای رسوله! زه تا له ټولو څخه، له ځان څخه هم ډیر خوښوم." پیغمبر ﷺ وفرمایل: "اوس دې پوه شو، عمره."» دا یوازې د یو کلمې ویلو خبره نه ده. دا یو معیار دی، ډیر لوړ معیار دی چې خلک پرته له یو ځانګړي احساس څخه نشي ترلاسه کولی، هغه احساس چې د زړونو په وړاندې یو لوړ افق پرانیزي او هغوی د هغه ځان مینې څخه پاکوي چې د دوی په فطرت کې ژور ریښې لري. په حقیقت کې، انسانان له هغه څخه ډیر ځان خوښوي چې دوی یې تصور کولی شي. ښایي موږ فکر وکړو چې موږ خپله ځان مینه تر کنټرول لاندې راوستې ده.

The Prophet’s authority over all Muslims is comprehensive. Inevitably, this includes charting a complete way of life for them. They cannot choose for themselves anything other than what he chooses for them in accordance with what God reveals to him. In an authentic ĥadīth, the Prophet is quoted as saying: “No one of you is a true believer until his preferences are subject to my message.” This is so pervasive as to include their own feelings whereby the Prophet (peace be upon him) is dearer to them than their own lives. Thus, believers do not prefer their own safety to his, and they do not place anyone ahead of him in their hearts. Authentic aĥādīth speaking of this are many, and here we give just two examples: “None of you attains to true faith until I am dearer to him than his own soul, his property, offspring and all mankind.” “`Umar said to the Prophet: ‘By God! I love you more than I love anyone other than my own self.’ The Prophet said: ‘No, `Umar! I should be dearer to you than your own self.’ Then `Umar rejoined: ‘Messenger of God! I love you more than anyone else, including myself.’ The Prophet said: ‘You have got it now, `Umar.’ This is not some mere utterance of a word. It is a standard, an extremely high one that people cannot attain to without possessing a special touch that opens a sublime horizon before their hearts, purging them of the self love that is deeply rooted in their very natures. Indeed, human beings love themselves far more than they can imagine. We may think that we have managed to bring our self love under control.

د خدای د حکم په اړه، چې هغه یې دا نظام د تلپاتې کیدو لپاره اراده کړی، سورت د خدای د عهد یادونه کوي چې له ټولو پیغمبرانو سره یې کړی، او په ځانګړې توګه له محمد ﷺ او نورو لوړ همت پیغمبرانو سره. دا عهد دوی ته دا ژمنه ورکوي چې د خدای پیغام، چې د انساني ژوند لپاره د هغه لارښوونه لري، ورسوي، او هغه د هغو ټولنو په منځ کې چې دوی ته لیږل شوي، عملي کړي او وړاندې یې کړي. کله چې دوی دا کار وکړ، نو خلک به بیا د الهي لارښوونې په وړاندې د خپلو دریځونو، او د خپل ایمان یا کفر ذمه وار وي. اوس دوی په خپل ځان مسؤل دي، او د خدای د پیغمبرانو له خوا د هغه د پیغام له رسولو وروسته، د الهي لارښوونې په نه پیروۍ لپاره هیڅ ډول عذر نه لري: ﴿وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِن نُّوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۖ وَأَخَذْنَا مِنْهُم مِّيثَاقًا غَلِيظًا * لِّيَسْأَلَ الصَّادِقِينَ عَن صِدْقِهِمْ ۚ وَأَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا أَلِيمًا﴾ [الأحزاب: 7-8]

Referring to God’s decree that He willed it to be the permanent system, the sūrah refers to His covenant with prophets in general, and with the Prophet Muĥammad and other messengers of firm resolve in particular. This covenant commits them to deliver God’s message containing His code for human life, and to implement and advocate it among the communities to which they were sent. When they have done so, people will then be responsible for their own attitudes towards divine guidance, and for their belief or disbelief. They are now accountable for themselves having no justification whatsoever for not following divine guidance after God’s messengers delivered His message to them: “We did accept a solemn pledge from all the prophets: from you, [Muĥammad], and from Noah, Abraham, Moses and Jesus son of Mary. From all did We accept a weighty, solemn pledge. God will question the truthful about the truth [entrusted to them]. He has prepared painful suffering for the unbelievers.” (Verses 7-8)

یو واحد عهد یا میثاق دی چې له نوح څخه تر محمد پورې، چې د ټولو پیغمبرانو مُهر دی (د ټولو پر دوی سلام وي)، یو شان پاتې شو۔ دا یو عهد دی، یو نظام دی او یوه امانت دی چې هر یو پیغمبر په غاړه اخیستی و۔ لاندې دوه آیتونه په عمومي ډول دا عهد بیانوي: «او کله چې مونږ د ټولو پیغمبرانو څخه محکم عهد واخیست۔» بیا د هغه رسول یادونه کېږي چې قرآن ورباندې نازل شو او پیغام یې ټولې انسانیت ته دی: «ستاسو څخه، ای محمده ﷺ،» او بیا د نورو هغو رسولانو یادونه کوي چې زړور او محکم عزم یې درلود۔ دا هغه کسان وو چې د محمد ﷺ څخه مخکې د لوی الهي پیغامونو امانتداران وو، ترڅو چې وروستی یې محمد ﷺ دی: «او له نوح، ابراهیم، موسی او د مریم زوی عیسی څخه۔» بیا سورت خپل عهد بیانوي: «او له ټولو څخه مو یو درنه او محکم میثاق واخیست۔» دلته د عهد تشریح دې ته یو ملموس او ټینګ شکل ورکوي۔ په حقیقت کې دا د خدای او هغو افرادو ترمنځ میثاق و چې هغه د خپلو وحیو د اخیستلو، د خپلو پیغامونو د رسولو او د خپل قانون د تأسیس لپاره وټاکل، او دوی به تل هغه امانت ته وفادار وو چې په دوی سپارل شوی و۔

If It is a single covenant or pledge that remained the same from Noah to Muĥammad, the seal of all prophets (peace be upon them all). It is one covenant, one system and one trust taken up by each and every one of them. The following two verses outline the covenant in general: “We did accept a solemn pledge from all the prophets.” A specific reference to the Messenger who received the Qur’ān and whose message is addressed to all mankind then follows: “from you, [Muĥammad’,” and then makes mention of other messengers endowed with strong and firm resolve. These were the ones entrusted with the major divine messages prior to Muĥammad, the last one: “and from Noah, Abraham, Moses and Jesus son of Mary.” Then the sūrah describes the covenant itself: “From all did We accept a weighty, solemn pledge.” The description of the covenant here gives it a tangible, solid form. It was indeed a pledge between God and the individuals He chose to receive His revelations, deliver His messages and establish His code, being all the time faithful to what He had entrusted them with.