الفرقان (د خدای حقیقي بندګان) {وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا} د رحمٰن حقیقي بندګان هغه دي چې په ځمکه باندې په عاجزۍ سره ګرځي، او کله چې جاهلان ورسره خبرې کوي، نو وایي: «سلام». {وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا} او هغه کسان چې د خپل رب لپاره په سجدو او قیام کې شپه تېروي. {وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا} او هغه کسان چې وايي: «اې زموږ ربه! د دوزخ عذاب مو له مونږه وګرځوه، بېشکه د هغه عذاب تاوان تاوان دی». {إِنَّهَا سَاءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا} بېشکه دا (دوزخ) ډېر بد ځای دی چې ژوند ترې تېرېږي او ځای دی. {وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا} او هغه کسان چې کله خرڅوي، نه اسراف کوي او نه تنګي، بلکې د دې ترمنځ اعتدال ساتي. {وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ ۚ وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ يَلْقَ أَثَامًا} او هغه کسان چې د خدای سره بل معبود نه بولي، او هغه نفس نه وژني چې خدای يې حرام کړی، مګر په حق سره، او زنا نه کوي؛ او څوک چې دا کارونه وکړي، هغه به د سزا سره مخ شي. {يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا} د قیامت په ورځ به ده ته عذاب دوه چنده شي، او هلته به په ذلت کې تل پاتې وي. {إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا} مګر هغه څوک چې توبه وباسي، ایمان راوړي او نېک عمل وکړي، نو خدای د هغوئ ګناهونه په نېکیو بدلوي، او خدای ډېر بښونکی، ډېر مهربان دی. {وَمَن تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَابًا} او څوک چې توبه وباسي او نېک عمل وکړي، نو بېشکه هغه د خدای په لور بېرته راګرځي (توبه کوي). {وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا} او هغه کسان چې د باطل شاهدي نه ورکوي، او کله چې بې ځایه خبرو ته تېرېږي، نو په عزت سره تېرېږي. {وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمًّا وَعُمْيَانًا} او هغه کسان چې کله د خپل رب آیتونو سره یادول شي، نو پرې کوڼ او ړوند په مخ نه ځي. {وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا} او هغه کسان چې وايي: «اې زموږ ربه! زموږ ښځې او زموږ اولاد راته د سترګو روښانۍ وګرځوه، او موږ د متقیانو مشر وګرځوه». {أُولَٰئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا} دغه کسان به د خپل صبر په بدل کې بالاخانې حاصلې کړي، او هلته به ورسره سلام او ډالۍ ورکړل کېږي. {خَالِدِينَ فِيهَا ۚ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا} هلته به تل پاتې وي؛ دا ډېر ښه ځای دی چې ژوند ترې تېرېږي او ځای دی. {قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ ۖ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَامًا} ووایه: «زما رب ستاسو پرواه نه کوي، که ستاسو دعا نه وي. نو تاسو تکذیب وکړ، نو ډېر ژر به (عذاب) لازم شي».