پخوانۍ برخه داسې پای ته رسیده وه چې د مؤمنانو او د هغو کسانو لارې چې د خدای پیغام رد کوي، د دواړو سرنوشتونه سره توپیر لري. په هغه ورځ چې ټول واک یوازې د خدای لپاره وي، دوی په سره مخالفو حالتونو کې ځای نیسي. دا ټول مطلب د خدای د رسولانو د تائید، د هغه د پیغام د ساتنې، او هغو ته چې ایمان راوړي او هغو ته چې ایمان نه راوړي د هغه د اجر او سزا په چوکاټ کې راوړل کیږي.

The previous passage ended with an outline of the opposite destinies of the believers and those who deny God’s message. On the day when all dominion belongs to God alone, they end up in contrasting positions. All this is given within the context of God’s support of His messengers, protection of His message and the reward He has in store for those who believe and those who refuse to believe.

دا متن د هغو کسانو په ذکر پیل کیږي چې د خدای د لاری لپاره هجرت کوي. دوی ته دمخه اجازت ورکړل شوی و چې د خپل دین په دفاع کې وجنګیږي او د ظلم په وړاندې خپل ځان وساتي. دوی په ناحقه توګه له خپلو کورونو وشړل شول، او د دې لپاره نه چې دوی هیڅ جرم کړی و، بلکې یوازې د دې لپاره چې دوی اعلان کړی و چې یوازې خدای ته ایمان لري. متن دا هم روښانه کوي چې کله دوی هجرت وکړ، نو خدای به هغه مال چې دوی پریښی و، د هغې په بدل کې دوی ته بدل راکړي.

This passage begins with a reference to those who migrate for God’s cause. They have already been permitted to fight in defence of their faith and to defend themselves against injustice. They have been driven out of their homes against all right, for no reason other than their declaration that they believed in God alone. The passage also clarifies that God will compensate them for the property they left behind when they migrated.

د عمومي حکم بیان کیږي چې د هغو کسانو په اړه دی چې ناحقه برید ته مخ شي، او د تیري د دفع کولو هڅه کوي، خو بیا هم نور ظلم او دښمني ورباندې کیږي. دوی ته د مرستې واضح او یقیني ژمنه ورکول کیږي. دا ټینګه ژمنه د خدای د قدرت د ځینو نښو په بیانولو سره تعقیبیږي، کوم چې ښیي چې د هغه ژمنې به تل پوره کیږي. دا نښې زموږ شاوخوا کائنات کې لیدل کیږي. په دې توګه ښودل کیږي چې د ظلم شوو کسانو سره د خدای مرسته، د تیري د دفع کولو له هڅو سره سره، د نورو عمومي قوانینو په څیر یقیني ده.

A general verdict follows which applies to those who find themselves unjustly attacked and who try to repel aggression, but are then subjected to further tyranny and hostility. They are given a clear and assured promise of support. This firm promise is followed by listing some indicators of God’s power which ensures that His promises will always come true. These indicators are seen in the universe around us. It thus suggests that God’s help to those who suffer injustice, despite their attempts to repel aggression, is a certainty in the same vein as other universal laws.

په دې خای کې پیغمبر ته یو مستقیم خطاب راځي چې هره ټولنه ته داسې لاره ښودل شوې ده چې د هغې د حالاتو سره سم وي. له همدې امله هغه نباید د بې دینو سره په جدلونو کې بوخت شي. هغه باید دوی ته د خپل طریقه د شکمن کولو موقع ونه ورکړي. که دوی هغه سره بحث کول غواړي، نو هغه باید دوی د خدای په حوالې پریږدي، چې هغه د قیامت په ورځ د هغو ټولو شیانو په اړه منځ ته راځي چې دوی پکې اختلاف کاوه. هغه ذات چې د دوی د پیروۍ د حقیقت په اړه ښه پوهیږي، هماغسې چې د اسمانونو او ځمکې ټول شیان هم ښه پیژني.

هغه کسان چې د خدای د لاری لپاره خپل کورونه پرېږدي، بیا وژل شي یا مړه شي، خدای به یقیناً دوی ته ښه رزق ورکړي. بې شکه خدای تر ټولو ښه رزق ورکوونکی دی. هغه به یقیناً دوی داسې ځای ته داخل کړي چې دوی به ترې ډېر خوښ شي. بې شکه خدای ډېر پوه، ډېر بردبار دی۔ (آیتونه ۵۸-۵۹)

As for those who leave their homes to serve God’s cause, and are then slain or die, God will most certainly grant them a goodly provision. God is indeed the most munificent provider. He will most certainly admit them to a place with which they shall be well pleased. God is surely All-Knowing, Most Forbearing. (Verses 58-59)

د خدای (ج) د دین د لاری د پاره د کور پریښودل، یعنې هجرت، د ټولو آسایشونو پرېښودل ده، که دا د کورنۍ وي، د ټولنې او د ماشومتوب د یادونو وي، یا د مال او د مادي آسایشونو. کله چې انسان د خدای د رضا د ترلاسه کولو د پاره، له دې ټولو څخه مخکې خپل ایمان ته ترجیح ورکړي، نو ښکاره کوي چې دغه انعام د ټولو مادي شیانو څخه ارزښتناک دی. هجرت د هغه وخت پورې ممکن و چې مکه د اسلام په لاس کې راغله او اسلامي دولت جوړ شو. د هغې وروسته هجرت باطل شو. اوس ضرورت دا دی چې د خدای د دین د خدمت د پاره جدوجهد وکړل شي. څوک چې په دې ډول د خدای د دین د پاره جدوجهد کوي او خپل ځان د دې خدمت ته وقف کوي، هغه د هجرت سره ورته اجر ترلاسه کوي.

Migration, or leaving one’s home, to serve God’s cause represents a desertion of every comfort whether it be family, community and childhood memories, or property and material comforts. When one puts one’s faith ahead of all this for no other reason than to earn God’s pleasure, one demonstrates that such a prize is more valuable than all material goods. Migration was possible before Makkah fell to Islam and the Islamic state was established. After that, migration was invalid. The requirement now is to strive in serving God’s cause. Whoever strives thus for God’s cause and dedicates himself to its service receives a similar reward to that of migration.

«او هغه کسان چې د خدای د لارې د خدمت لپاره خپل کورونه پرېږدي، او بيا ووژل شي يا مړه شي، خدای به حتماً دوی ته ښه رزق درکړي.» (آیت ۵۸) دا حکم دواړو ته شامل دی، که دوی د جنګ په ډګر کې ووژل شي او شهادت ترلاسه کړي، او که په خپلو کورونو کې په عادي ډول مړه شي. دوی خپل کورونه او مال داسې چمتو کړی و چې هر ډول پېښې ته تيار وي، يوازې د هغه د خدمت لپاره. دوی هغه شهادت غوښتی و چې په هر ډول راشي، او د دنيا ټول آرام يې قربان کړی و. له همدې امله، خدای د هغه څه په بدل کې چې د هغه د لارې لپاره يې پرېښي، ډېر ښه بدل ورکوي: «خدای به حتماً دوی ته ښه رزق درکړي. خدای په حقیقت کې ډېر سخی رزق ورکوونکی دی.» (آیت ۵۸) داسې رزق د هغه څه څخه غوره دی چې دوی يې پرېږدي.

“As for those who leave their homes to serve God’s cause, and are then slain or die, God will most certainly grant them a goodly provision.” (Verse 58) This applies whether they die in battle, earning martyrdom, or die normally in their homes. They left their homes and property ready to face any eventuality only to serve Him. They sought martyrdom in any way it might come, sacrificing every worldly comfort. Therefore, God compensates them richly for what they abandoned on His account: “God will most certainly grant them a goodly provision. God is indeed the most munificent provider.” (Verse 58) Such provisions are better than everything they leave behind.

دا ټول د هغې بنسټیزې حقیقت سره تړلي دي چې خدای یوازې نهایي او مطلق حق دی۔ هغه حق دی چې کائنات کنټرولوي او د هغې نظامونه چلوي۔ نور ټول شیان باطل، بې نظمه دي او نشي ټینګیدای: ‏«دا ځکه چې خدای یوازې نهایي حق دی، او هر هغه څه چې خلک د هغه پرځای غواړي، ټول باطل دي، او ځکه چې یوازې خدای لوړ او لوی دی۔» (آیت ۶۲)

All this relates to the essential fact that God is the ultimate and absolute truth. His is the truth that controls the universe and operates its systems. Everything else is false, irregular, and cannot be maintained: “Thus it is, because God alone is the Ultimate Truth, and all that people invoke beside Him is sheer falsehood, and because God alone is Most High, Great.” (Verse 62)

دا یو کافی توضیح دی او دا یوه تضمین ده چې حق او عدالت به په حتمي توګه بریالي شي، پداسې حال کې چې باطل او تیری به یقیني توګه ماتې ومني. دا همغه تضمین دی چې د کائنات قوانین به پرته له کومې ستونزې عمل کوي. له دغو قوانینو او پدیدو څخه یو دا دی چې حق به بریالی شي او باطل به ذلت آمیزه ماتې وخوري. بېشکه خدای د هغه مطلق واکمن څخه ډیر لوړ دی چې د کمزورو په وړاندې خپل واک ښکاره کول غواړي. دغه آیت په دې تبصرې پای ته رسیږي: "یوازې خدای لوړ او لوی دی." له همدې امله، هغه به تیری ته اجازه ورنکړي چې لوی شي، او نه به ظلم ته اجازه ورکړي چې تل پاتې شي.

This is an adequate explanation and a guarantee that truth and justice will inevitably triumph, while falsehood and aggression are certain to be defeated. It is the same guarantee that the laws of the universe will operate without fail. One of these laws and phenomena is that the truth will be victorious and falsehood will suffer a humiliating defeat. God is certainly far superior to any absolute ruler who seeks to demonstrate his power over the weak. The verse concludes with this comment: “God alone is Most High, Great.” Hence, He will not allow aggression to swell, or injustice to he everlasting.

مزید طبیعی مظاہر کو خدا کی قدرت کے دائمی نشانات کے طور پر پیش کیا جاتا ہے:

Further natural phenomena are shown as permanent indicators of God’s power:

"ایا تا نه ګورې چې خدای له اسمانه اوبه نازلوي، نو ځمکه شنه کیږي؟ خدای د هر څه له پوهه خبردار دی."(آیت ۶۳) موږ دا پیښه هره ورځ وینو: باران له اسمانه راښکته کیږي او ځمکه د لږ وخت په تیریدو شنه کیږي، خو اوږده عادت موږ له دې څخه غافل کوي. مګر هغه خلک چې پرانیستې ذهن لري، دا منظره په زړونو کې ګڼ احساسات راپاروي. ځینې وخت تاسو تور ځمکې ته د یوې شنې غونچې په راوتلو ګورئ او د هغې تازګي احساسوئ. دا تاسو ته د ماشومانو په یاد راولي چې په خوښۍ سره شاوخوا نړۍ ته موسکي، او کله چې د خپریدونکې ړوندې وینې، نږدې ده چې د خوښۍ له امله وځغاسي.

“Are you not aware that God sends down water from the skies, whereupon the earth becomes green. God is unfathomable in His wisdom, All Aware.” (Verse 63) We see this happening all the time: rain pours down from the skies and the earth becomes green within a very short period, but again long familiarity makes us oblivious to this. However, to people with open minds the scene arouses a host of feelings. At times, you look at a green shoot poking out through the black earth and you feel its freshness. It reminds you of young children smiling happily to the world around them, and who almost fly with delight when they see the spreading light.

بیا هم سوره د خدای تعالی د قدرت روښانه نښې په طبیعت کې بیانوي: «ایا ته نه ګورې چې خدای تعالی هغه ټول څه ستا تابع کړي دي چې په ځمکه کې دي، او کښتۍ چې د هغه په حکم سمندر کې روانې دي؟ هغه دی چې آسماني ستوري یې ساتي، تر دې چې د هغه له اجازې پرته ځمکې ته ونه لوېږي. بېشکه خدای تعالی ډېر مهربان دی او د انسانانو پر حال ډېر رحم کوونکی دی.» (آیت ۶۵) دا آیت انسان ته هغه ځمکه یادوي چې په هغې کې ژوند کوي، هغه ځمکه چې په کې د ډول ډول ځواک او شتمنیو سرچینې دي او خدای تعالی د انسان تابع کړي دي. خو انسان بیا هم د خدای تعالی له هغو نعمتونو غافل پاتې کیږي چې شپه او ورځ یې تر لاسه کوي.

Once more the sūrah points out some of the aspects of God’s power as seen in nature: “Do you not see that God has made subservient to you all that is on earth, and the ships that sail the sea at His bidding? He it is who holds the celestial bodies, so that they may not fall upon the earth except by His leave. Most compassionate is God, and merciful to mankind.” (Verse 65) This draws people’s attention to the earth they live on, which contains a wide variety of powers and wealth which God has made subservient to man. Yet man remains oblivious of God’s favours which he enjoys night and day.

خدای تعالی په ځمکه کې ټول شیان د انسان په واک کې ورکړي دي، په دې ډول چې د ځمکې پورې اړوند د طبیعت قوانین د انسان د طبیعت او وړتیاوو سره برابر کړي دي. که دا قوانین د ځمکې د طبیعي قوانینو سره مخالف وای، نو په دې سیارې باندې د انسان ژوند ممکن نه وای، او انسان به نشو کولی چې د هغې سرچینې د خپل ګټې لپاره وکاروي. که هغه جسمي لحاظ سره داسې بل ډول وای چې د ځمکې فضا ته د برداشت، د هغې هوا د ساه اخیستو، د هغې خوراک خوړو او د هغې اوبه څښلو اجازه ورکوي، نو انسان به په ځمکه کې حتی یوه لنډه موده هم نشو ژوندی پاتې کیدی. که د ځمکې کثافت یا د انسان جوړښت بل ډول وای، نو انسان به په ځمکه باندې نشو کولی چې تګ یا ولاړ شي؛ یا به په هوا کې الوتی وای یا به ځمکې ته ننوتی وای.

God has placed everything on earth at man’s disposal, by making the laws of nature affecting the earth compatible with man’s nature and abilities. Had these been at variance with the natural laws of the earth, human life would not have been possible on this planet, and man would not have been able to utilize its resources to his benefit. Had he been physically different from the condition which allows him to tolerate the earth’s atmosphere, breathe its air, eat its food and drink its water, man could not have survived on earth for even a very brief time. Had the density of the earth or the human constitution been different, man would not have been able to walk or stand upright on earth; he would either fly in the air or sink into the earth.

که ځمکه د هوا پوښ نه درلودای، یا که هوا د اوسنی حالت نه درنه یا سپکه وای، نو انسان به یا ساه بند شوی وای یا به یې ساه اخیستل ناشونی وای.

Had the earth been without an atmosphere, or had the air been heavier or lighter than its present condition, man would have suffocated or been unable to breathe.

په دې ځای کې سورت پیغمبر ﷺ ته خطاب کوي او هغه ته امر کوي چې په خپل لاره روان شي، او کافرانو او د دوی بې بنسټه دلیلونو ته پام ونه کړي. هغه باید نه پریږدي چې دوی له هغه لارې څخه چې خدای د هغه لپاره ټاکلې ده، وګرځوي، ځکه خدای هغه ته د انسانانو ته د خپل پیغام رسولو دنده سپارلې ده۔ ﷺ

At this point the sūrah addresses the Prophet (peace be upon him) instructing him to follow his own way, paying no attention to the unbelievers and their futile arguments. He must not allow them to divert him from the method God chose for him, as He assigned him the task of delivering His message to mankind.

هر امت ته مو د عبادت طریقې ټاکلې دي، چې هغوی باید پرې عمل وکړي.

To every community We have appointed ways of worship, which they should observe.

تاسو باید دې موضوع کې د شخړو لپاره دوی ته لاره ونه کړئ، بلکې دوی ټول خپل رب ته راوبلئ۔

Let them not draw you into disputes on this score, but call [them all] to your Lord.

تاسو په سمه لاره یاست. که دوی له تاسو سره جګړه وکړي، ووایاست: «خدای ښه پوهیږي چې تاسو څه کوئ.» خدای به د قیامت په ورځ د هغو مسلو په اړه چې تاسو یې په اړه اختلاف کوئ، ستاسو تر منځ حکم وکړي. ایا تاسو نه پوهیږئ چې خدای هغه ټول څه پیژني چې په آسمان او په ځمکه کې پیښیږي؟ په حقیقت کې دا ټول په یوه ثبت شوي دفتر کې دي. دا ټول د خدای لپاره اسانه دي.

You are indeed on the right way. Should they argue with you, say: ‘God knows best what you are doing.’ God will judge between you on the Day of Resurrection with regard to all on which you dispute. Do you not know that God knows all that occurs in heaven as well as on earth? Indeed it is all in a record. All this is easy for God.

(Verses 67-70)

(Verses 67-70)

هر ټولنه خپل ځانګړی ژوند، فکر، چلند او عقیدې لري، او دا ټولې د هغو ثابتو او دقیقو قوانینو تابع دي چې خدای د انسانانو فطرت، فکر، احساسات او د بهرنیو اغیزو په وړاندې عکس العمل تنظیمولو لپاره ټاکلي دي. هغه ټولنه چې خپل زړه د الهي هدایت د اشارو لپاره پرانیزي او په کائنات کې او د انسان په روح کې د اړوندو اشارو ځواب ورکوي، خدای ته لاره مومي. په دې کې به هغه د ډیرو نښو څخه ګټه پورته کړي چې د هغه د وحدانیت ته اشاره کوي او د هغه د امرونو د منلو هڅوي. برعکس، هغه ټولنه چې خپل ذهن د دې ټولو څخه تړي، په ناسمه لاره ده او په ګمراهۍ کې نور هم ژور ځي.

Every community has its own way of life, thought, behaviour and beliefs, and these are subject to the consistent and accurate laws God has set to regulate people’s nature, thinking, feelings and reactions to outside influences. A community that opens its hearts to the pointers to divine guidance and responds to relevant pointers in the universe and within the human soul finds its way to God. In this, it will benefit by the numerous signs pointing to His oneness and encouraging compliance with His orders. By contrast, a community that shuts its mind to all this is in the wrong, sinking deeper into error.

سورت اوس یو زورور او عمومي اعلان کوي چې هغه ټول معبودان چې خلک د خدای سره شریکوي، په شمول هغه معبودان چې ظالمان یې د مرستې لپاره غږوي، ټول کمزوري او بې وسه دي۔ دا کمزورتیا د یوې ژوندۍ او زړه راښکونکې صحنې په ب形 ښودل شوې ده۔

The sūrah now makes a powerful, universal declaration that all deities people associate with God, including the ones to which the wrongdoers appeal for help, are weak and powerless. Their weakness is shown in a bustling and captivating scene:

اے انسانانو! یوه مثال بیانیږي، نو پام وکړئ ورته: هغه څیزونه چې تاسو د خدای پرته ورته ګوښ ټاکئ، یو مگس هم نشي پیدا کولی، که څه هم ټول سره راټول شي. او که مگس له دوی څخه یو څه وړي، نو دوی نشي کولی هغه له مگس څخه بیرته واخلي. ضعیف دی غوښتونکی، او ضعیف دی هغه څیز چې غوښتل کیږي! (آیت ۷۳)

Mankind. An aphorism is set forth; hearken, then, to it. Those beings whom you invoke instead of God cannot create a fly, even though they were to join all their forces to that end. If a fly robs them of anything, they cannot rescue it from him! Weak indeed is the seeker, and weak the sought! (Verse 73)

دا خطاب عام دی، په نړۍ کې هرچیرې ټول خلک په کې شامل دي، او اعلان ډیر واضح او بلند دی: «اې انسانانو!» کله چې خلک د اوريدو لپاره راټول شي، نو دوی ته وویل کېږي چې دوی ته به یو عمومي اصل بیان کړل شي، نه یو ځانګړی حالت چې په یوه خاص موقع پورې اړه ولري. «یوه مثال بیان شوی دی، نو په دې غور وکړئ.» دا داسې یو واقعیت بیانوي چې په ټولو حالتونو کې تطبیقیږي: «هغه مخلوقات چې تاسو د الله پرځای ورته دعا کوئ، یوه ماښه هم نشي پیدا کولی، که څه هم دوی ټول یو ځای شي او خپل ټول ځواک پکار واچوي.» ټول دروغجن معبودان، که دا بتان او مجسمې وي، که انسانان، که دودونه او ارزښتونه، چې تاسو د مرستې لپاره ورته رجوع کوئ او د بریا او لوړ عزت په لټه کې یئ، نشي کولی یوه ماښه پیدا کړي، حتی که ټول ځواک راټول کړي، ټول علم وکاروي او ټول سرچینې یوه لوی هڅه ته واړوي. په حقیقت کې، د یوې کوچنۍ ماښې پیدا کول، دا کوچنۍ او ذلیله مخلوق، د دې ډول دروغجنو معبودانو ټول تړل شوي ځواکونه ناکام کوي.

The address is universal, it includes everyone anywhere in the world, and the declaration is loud and clear: “Mankind!” When people have been gathered to listen, they are told that they are about to be given a statement of a general principle, not a particular case applicable on a certain occasion. “An aphorism is set forth; hearken, then, to it.” It is a statement of fact that applies in all situations: “Those beings whom you invoke instead of God cannot create a fly, even though they were to join all their forces to that end.” All false deities, whether they be idols and statues, human beings, traditions and values, to whom you appeal for support and with whom you seek to achieve victory and high esteem, are incapable of creating a fly, even if they muster all their forces, utilize all their knowledge and channel all their resources into one supreme effort. Indeed, the creation of a mere fly, that small and abject creature, defies all the harnessed powers of such false gods.

د مشرکانو د عقیدو بې ځایه والی او د دوی د عبادتي رسمونو ناپوهي څرګندولو وروسته، سورت د مسلمانې ټولنې ته وروستی خطاب کوي او هغې ته امر کوي چې په خپلو عقیدو کې ريښتونې پاتې شي او د ژوند سم لاره وساتي.

Having exposed the absurdity of the idolaters’ beliefs and the ignorance their worship rituals reflect, the sūrah makes a final address to the Muslim community, urging it to be true to its beliefs and to stick to the right way of life.

اے ایمان والو! رکوع کرو، سجدہ کرو، اور اپنے رب کی عبادت کرو، اور نیکی کرو تاکہ تم کامیاب ہو جاؤ۔ اور اللہ کی راہ میں جہاد کرو جیسا کہ جہاد کرنے کا حق ہے۔ اسی نے تمہیں چن لیا ہے، اور دین میں تم پر کوئی تنگی نہیں رکھی؛ یہ تمہارے باپ ابراہیم کا دین ہے۔ اسی نے تمہارا نام "مسلمان" رکھا، پہلے بھی اور اس [کتاب] میں بھی، تاکہ رسول تم پر گواہ ہوں، اور تم تمام انسانوں پر گواہ ہو جاؤ۔ پس نماز قائم کرو، زکات ادا کرو، اور اللہ کو مضبوطی سے تھام لو۔ وہی تمہارا کارساز ہے: کیا ہی اچھا کارساز اور کیا ہی اچھا مددگار ہے۔ (آیات 77-78)

Believers! Bow down and prostrate yourselves, and worship your Lord alone, and do good, so that you might be successful. And strive hard in God’s cause as you ought to strive. It is He who has chosen you, and has laid no hardship on you in [anything that pertains to] religion; the creed of your forefather Abraham. It is He who has named you Muslims, in bygone times and in this [book], so that the Messenger might bear witness for you, and that you might bear witness for all mankind. Thus, attend regularly to your prayer, and pay out your zakāt, and hold fast to God. He is your Guardian: the best of guardians and the best to give support. (Verses 77-78)

په حقیقت کې دا دوه آیتونه د هغه ژوند ټول دستور لنډ کوي چې خدای د مسلمانو ټولنې لپاره ټاکلی دی، او هغه دندې بیانوي چې هغه ته سپارل شوې دي. دا آیتونه د دې ټولنې رول تعریفوي او د هغې د عمل لاره ټاکي، تېر، اوس او راتلونکی، په دې شرط چې هغه د خدای لارښوونې ته ژمن پاتې شي.

Indeed these two verses sum up the code of living God has laid down for the Muslim community and the duties He has assigned to it. They define its role and mark out its course of action, past, present and future, provided that it follows His guidance.

دا لومړی حکم مؤمنانو ته ورکوي چې لمونځ وکړي، او د اسلامي لمانځنې دوو ځانګړو عملونو ته اشاره کوي، یعنې د خدای په وړاندې رکوع او سجده کول. په دې ډول لمانځنې ته یو ریښتینی شکل او یوه د پام وړ حرکت ورکول کیږي، ترڅو موږ یې په خپلو سترګو کې روښانه ولیدلی شو. په دې توګه، د بیان طریقه دومره نغښتونکې کیږي.

The first instruction given here requires the believers to pray, highlighting two distinctive actions of Islamic prayer, namely bowing down and prostrating before God. Thus, prayer is given a real image and a noteworthy movement so that we see it clearly before our eyes. In this way, the mode of expression is that much more effective.