فُصِّلَت (واضحه بیان شوې)

فُصِّلَت (واضحه بیان شوې) - په قرآن کریم کی سیوری کې | Quran Course

0% read · 5 min left

په قرآن کریم کی سیوری کې Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

فُصِّلَت (واضحه بیان شوې)

Fussilat (Clearly Expounded)

by Sayyid Qutb5 min readViewed 229 times

پیشگفتار

Prologue

د دې سورت اصلي موضوع د ایمان او د هغې بنسټیزو اصولو بیان دی. د خدای یووالی، آخرت، وحي شوی پیغام، د پیغام تبلیغ، او هغه اخلاق چې د الهي پیغام داعي باید یې ولري، دا ټول د دې بنسټیزو اصولو د تشریح او د هغو د ثبوت لپاره راغلي دي. سورت د خدای هغه نښې بیانوي چې په انسان کې او د کائنات په پراخه کې شتون لري، د دې نښو د انکار څخه خبرداری ورکوي، او تېرو امتونو ته یادونه کوي چې حق یې رد کړ او د هغوی هغه انجام چې ورسېد. همدارنګه ښيي چې د انسانانو او جنو له منځه یوازې داسې منکرین دي چې دا حقایق نه مني یا د خدای مخې ته تسليم نه کیږي. برعکس، اسمانونه، ځمکه، لمر، سپوږمۍ او فرښتې د خدای مخې ته تسليم دي او په عاجزۍ سجده کوي.

The question of faith and its essential principles is the major theme of this surah-. God’s oneness, the life to come, the revealed message as well as advocacy of the message and the manners an advocate of the Divine message should adopt. All that the surah includes serves to explain these fundamental principles and provide evidence supporting them. The surah presents some of God’s signs that are available in man and in the expanse of the universe, warns against denying such signs, and reminds people of the fates suffered by earlier generations that denied the truth and shows what happens to such unbelievers on the Day of Resurrection. It explains that only such unbelievers among men and jinn refuse to acknowledge these truths or to submit themselves to God. By contrast, the heavens, the earth, the sun, the moon and the angels submit themselves and humbly prostrate themselves before God.

حم. تنزیل من الرحمن الرحیم، کتاب فصلت آیاته قرآناً عربیاً لقومٍ یعلمون، بشیراً ونذیراً، فأعرض أکثرهم فهم لا یسمعون. وقالوا: قلوبنا فی أکنّةٍ مما تدعونا إلیه، وفی آذاننا وقرٌ ومن بیننا وبینک حجابٌ، فاعمل إننا عاملون. قل: إنما أنا بشرٌ مثلکم یوحی إلیّ أنّما إلهکم إلهٌ واحد. (الآیات ۱-۶) درې متوسط برخه د سورت دا بیانوي چې مشرکانو د قرآن سره څه ډول چلند وکړ: «وقال الذین کفروا لا تسمعوا لهذا القرآن والغوا فیه لعلکم تغلبون.» (آیت ۲۶) بیا د قرآن د نازلېدو او مشرکانو د هغه په اړه د ادعاوو د ځواب ډېر تفصیلي بیان ورکول کېږي: «إن الذین کفروا بالذکر لما جاءهم ... وإنه لکتاب عزیز. لا یأتیه الباطل من بین یدیه ولا من خلفه تنزیل من حکیم حمید. ما یقال لک إلا ما قد قیل للرسل من قبلک إن ربک لذو مغفرة وذو عقاب ألیم. ولو جعلناه قرآناً أعجمیاً لقالوا لولا فصلت آیاته، أأعجمی وعربی؟ قل هو للذین آمنوا هدی وشفاء، والذین لا یؤمنون فی آذانهم وقرٌ وهو علیهم عمیٌ، أولئک ینادون من مکان بعید.» (آیات ۴۱-۴۴)

Mim. A revelation from the Lord of Grace, the Ever Merciful: a book, the verses of which have been clearly spelled out as a discourse in Arabic for people of knowledge. It gives good news as well as a warning. Yet, most of them turn away, so that they do not hear. They say: "Our hearts are veiled from whatever you call us to, and in our ears is deafness, and there is a barrier between us and you. So do you what you will, and so shall we.’ Say: "I am but a human being like yourselves. It has been revealed to me that..” (Verses 1-6) The middle part of the surah mentions how the idolaters received the Qur’an: “The unbelievers say: Do not listen to this Qur'an, but drown it in frivolous talk, so that you may gain the upper hand.” (Verse 26) Then we are given a more detailed account of how the Qur’an was received and a response to what the unbelievers used to assert about it: “ Those who reject this reminder [i.e. the Qur'an] when it comes to them ... It is indeed a sublime book; no falsehood can ever touch it openly or in a stealthy manner. It is bestowed from on high by One who is wise, worthy of praise. Nothing is being said to you that was not said to the messengers sent before your time. Your Lord is the Lord of forgiveness, but He also inflicts painful punishment. Had We willed to make this revelation a discourse in a non-Arabic tongue, they would have said: If only its verses were clearly spelled out! Why [a message in] a non-Arabic tongue and an Arab [messenger]?' Say: ‘This is guidance and healing for all those who believe; but as for the unbelievers: there is deafness in their ears, and they are blind to it.' They are, as it were, being called to from too far away." (Verses 41-44)

انسانی روح ہمارے سامنے اس طرح بے پردہ ہوتی ہے کہ ہم اسے ویسا ہی دیکھ لیتے ہیں جیسی وہ واقعی ہے: {انسان بھلائی مانگنے سے کبھی نہیں تھکتا، لیکن اگر اسے کوئی برائی پہنچ جائے تو وہ ہر امید چھوڑ دیتا ہے اور نااُمیدی میں ڈوب جاتا ہے۔ اور جب ہم اسے تکلیف پہنچنے کے بعد اپنی کچھ رحمت کا ذائقہ چکھاتے ہیں تو وہ ضرور کہتا ہے: یہ تو میرا حق ہے! اور (کہتا ہے): میں نہیں سمجھتا کہ قیامت کبھی آئے گی، اور اگر میں اپنے رب کی طرف لوٹایا بھی گیا تو اس کے ہاں میرے لیے بہترین اجر ہے۔ پس ہم ضرور کافروں کو ان کے کیے ہوئے کاموں کی پوری خبر دیں گے اور ضرور انہیں سخت عذاب کا مزہ چکھائیں گے۔ جب ہم انسان پر اپنی نعمتیں نازل کرتے ہیں تو وہ منہ موڑ لیتا ہے اور دور ہو جاتا ہے، لیکن جب اسے کوئی برائی چھوتی ہے تو وہ لمبی دعا میں لگ جاتا ہے}۔ (آیات 49-51)

The human soul is laid bare before our eyes such that we see it as it really is: “Man never tires of asking for good [things], but if evil fortune touches him, he abandons all hope, sinking into despair. Yet whenever We let him taste some of Our grace after hardship has befallen him, he is sure to say, 'This is but my due!* and, 'I do not think that the Last Hour will ever come; but even if I were to be taken back to my Lord, the best reward awaits me with Him. * We shall most certainly give the unbelievers a full account of what they did, and We shall most certainly give them a taste of severe suffering. When we bestow Our blessings on man, he tends to turn aside and stay aloof; but as soon as evil touches him, he turns to prolonged prayer(Verses 49-51)

دا سورت په دوو برخو ویشل کیدای شي، چې هر یوه یې د نږدې سره تړلو برخو څخه جوړه ده. لومړۍ برخه د هغو آیتونو څخه پیل کیږي چې د قرآن کریم، د هغه د ماهیت او نازلیدو په اړه خبرې کوي، همدارنګه د منکرانو دریځ په هغه باندې. دې ته د آسمانونو او ځمکې د پیدایښت بیان او د عاد او ثمود قصې تعقیبیږي. بیا د قیامت په ورځ د منکرانو یو منظر راځي، او دا چې دوی څنګه د خپلو حواسو شاهدي سره مخ کیږي. بیا په دې اوسني ژوند کې د هغو منکرانو خبره کیږي، او دا چې دوی څومره ګمراه شوي دي. ویل شوي دي چې دوی ملګري درلودل چې بد کارونه یې د دوی په نظر ښکلي کړل. په پایله کې دوی یو بل ته وایي چې قرآن ونه اوري، بلکې د هغه د چوپ کولو هڅه وکړي، ترڅو بریالي شي. دې ته د قیامت په ورځ د هغو ملګرو په اړه د دوی د قهر یو انځور تعقیبیږي چې دوی یې غولولي وو. د دې په مقابل کې یو بل انځور ښيي هغو کسانو ته چې د خدای د یووالي ایمان یې راوړی و او سمې لارې ته یې تګ کړی و. دوی ته داسې ملائکې راځي چې ډاډ ورکوي او د دوی د لوی راتلونکي زیری ورکوي.

The surah may be divided into two parts, each consisting of closely interlinked sections. The first part begins with verses speaking about the Qur’an, its nature and revelation, as well as the unbelievers’ attitude to it. This is followed by an account of the creation of the heavens and the earth and the stories of the ‘Ad and Thamud. Then, comes a scene of the unbelievers on the Day of Judgement and how they face the testimony of their own senses. It then speaks about those unbelievers in this present life and how they have gone so astray. It states that they had cronies who made evil things seem fair to them. As a result they used to urge one another not to listen to the Qur’an, but instead to try to silence it so that they might win. This is followed by an image depicting how angry they feel on the Day of Judgement with those cronies who deluded them. A contrasting image shows us those who believed in God’s oneness and followed the straight path. These receive angels who reassure them and give them news of their great prospects.

دوهمه برخه د هغو نشانیو په یادولو پیل کیږي چې الله په کائنات کې ایښي دي: شپه، ورځ، لمر، سپوږمۍ، عبادت کوونکي فرښتې، وچ او ویجاړ ځمکه چې څنګه بیا ژوندۍ کیږي او د ژوند څخه ډکه کیږي. د دې وروسته د هغو کسانو یادونه راځي چې د الله د نښو او د هغه د وحي په اړه جګړه کوي، او دا یادونه د الله د کتاب او د هغه د اساسي صفتونو خبرو ته رسیږي، بیا د موسیٰ کتاب او هغه جګړو ته لنډه اشاره کیږي چې د هغه د قوم ترمنځ د هغه په اړه رامنځته شوې. سورت د دې ټولو اختلافونو فیصله الله ته پریږدي، د هغه د ټاکلي وخت په راتګ پورې. په دې ځای کې سورت د قیامت د ساعت یادونه اضافه کوي او دا چې د هغه علم یوازې الله سره دی. هغه هغه میوه هم پیژني چې د ګلونو څخه وروسته رامنځته کیږي او دا چې حاملو ښځو ته کوم اولاد زیږي. همدارنګه سورت د کافرانو یو انځور راوړي چې څنګه هغوي د هغو معبودانو په اړه پوښتنه کوي چې دوی یې د الله شریکان ګڼلي. د دې وروسته سورت د انسان روح داسې بیانوي لکه چې دی په حقیقت کې دی، ټول پوښښونه یې لیرې شوي وي.

The second part begins by speaking about the signs God placed in the universe: the night, day, sun, moon, angels in devotion, the desolate earth and how it quickens and becomes full of life. This is followed by a reference to those who dispute Gods signs and His revelations, leading to a reference to Gods book and its main qualities before a brief reference is made to Moses’ book and the disputes that arose among his people concerning it. The surah leaves judgement concerning all these disputes to God, at the time appointed by Him. At this point the surah adds a reference to the Last Hour and that knowledge of it belongs to God alone. He also knows the fruit that will eventually develop from flowers and what offspring will be born to pregnant females. It also shows an image of the unbelievers and how they ask about those deities whom they alleged to be Gods partners. Following this the surah presents the human soul as it is, shedding all its coverings.