فرښتو وویل: «ای مریمه! خدای تا ته د یوه کلمې په ذریعه زیری درکوي، چې نوم یې مسیح عیسیٰ د مریم زوی دی، دا په دنیا او آخرت کې ویارۍ دی او د هغو کسانو څخه دی چې خدای ته نژدې دي۔ هغه به په کرښو کې او د پیرۍ په عمر کې له خلکو سره خبرې وکړي، او د صالحانو څخه به وي۔» مریمې وویل: «زما ربه! زه به څنګه زوی ولرم، حال دا چې هیڅ سړي ما ته لاس نه دی لګولی؟» (فرښتې) وویل: «همداسې ده. خدای هغه څه پیدا کوي چې غواړي. کله چې هغه د یوه شي کولو اراده وکړي، نو یوازې ورته وایي: شه، نو هغه کیږي۔ هغه به هغه ته کتاب او حکمت، توراة او انجیل ښوول، او هغه به د بني اسرائيلو لپاره پیغمبر وګرځوي۔ زه له تا ربه نښه درته راوړې ده: زه به د خټو څخه د مرغۍ په شان یو شی جوړ کړم، بیا به پکې پوکه وکړم او د خدای په اجازه به ژوندی مرغۍ شي۔ زه به ړوند او کوډ روغ کړم، او د خدای په اجازه به مړي ژوندي کړم۔ زه به تاسو ته هغه خبر کړم چې څه خورئ او څه په خپلو کورونو کې ذخیره کوئ۔ په دې کې یقینا ستاسو لپاره نښه ده، که تاسو واقعي مؤمنان یاست۔» (آیتونه ۴۵-۴۹)
The angels said: ‘Mary, God sends you the happy news, through a word from Him, [of a son] whose name is the Christ, Jesus, son of Mary, honoured in this world and in the life to come, and shall be among those who are favoured by God. He shall speak to people in his cradle, and as a grown man, and shall be of the righteous.” Said she: “My Lord! How can I have a son when no man has ever touched me?” [The angel] answered: “Thus it is. God creates what He wills. When He wills a thing to be, He only says to it Be, and it is. He will teach him the book and wisdom, and the Torah and the Gospel, and will make him a messenger to the Israelites. I have brought you a sign from your Lord. I will fashion for you out of clay the likeness of a bird. I shall breathe into it and, by God’s leave, it shall become a living bird. I will heal the blind and the leper, and bring the dead back to life by God’s leave. I will announce to you what you eat and what you store up in your houses. Surely, in all this there as a sign for you, if you are truly believers. (Verses 45-9)
د انسان له نظره، د عیسیٰ علیه السلام ولادت لا هم ترټولو لوی معجزه ده. خو د خدای د ارادې له مخې، چې له هرې محدودیت څخه پاکه ده، دا هیڅ غیر معمولي شی نه دی.
To the human mind, Jesus’s birth remains the greatest of all miracles. According to God’s will, which is free of all restrictions, it is nothing out of the ordinary.
مریم د پاکۍ، عبادت او اخلاص له امله دا عزت د ترلاسه کولو او دې لوې پېښې لپاره د ټاکل کېدو وړ وګرځېدله، ځکه چې مونږ ته ویل شوي دي. دلته هغه لومړی ځل له فرښتو له لارې دا خبر اوري: «فرښتو وویل: ای مریمه! الله تاسو ته له خپل یوه کلام سره د زېری ورکوي، چې نوم یې مسیح عیسی د مریم زوی دی، په دنیا او آخرت کې عزتمن دی او د الله له نږدې کسانو څخه دی.» (آیت ۴۵) دا یو بشپړ خبر دی چې ټوله قضیه بیانوي. هغه دا خبر د خدای په یوه کلام کې اورې، یعنې مسیح عیسی د مریم زوی. د جملې په جوړښت کې «مسیح» نوم د «کلمة» (یوه کلام) اصطلاح ځای ناستی دی. خو هغه په حقیقت کې همدا «کلمه» دی. دا عبارت په حقیقت کې څه معنا لري؟
We are told that Mary qualified, through purification, devotion and sincere worship, to receive this honour and to be chosen for this great event. Here she is receiving the news for the first time through the angels: “The angels said: Mary, God sends you the happy news, through a word from Him, [of a son] whose name is the Christ, Jesus, son of Mary, honoured in this world and in the life to come, and shall be among those who are favoured by God.’” (Verse 45) It is a complete piece of news which tells of the whole affair. She receives the news in a word from God, namely the Christ, Jesus, son of Mary. In the construction of the sentence, the name “the Christ” is a substitute for the term “a word”. Yet, he is indeed the “Word”. What does this expression actually mean?
دا او د دې په شان نور بیانونه د هغو مسئلو له جملې دي چې زموږ د انساني ادراک له حده بهر پروت دي. د دې دقیق معنا تعیینولو لپاره هیڅ لاره نشته. دا ممکن هغه څه وي چې خدای (ج) د سورت په پخوانۍ جملې کې یادونه کړې ده: «هغه ذات دی چې دا کتاب یې درباندې نازل کړی، پکې یو ځینې آیتونه محکم دي، دا د کتاب اصل دي، او نور متشابه دي. هغه کسان چې زړونه یې له حقه ګرځیدلي دي، د هغه متشابه پسې ځي، د فتنې د پیدا کولو او د خپلې خوښې معنا ورکولو په نیت.» (آیت ۷). خو دا مسئله ډیره ساده ښکاري، که زموږ موخه داسې پوهیدل وي چې زموږ زړونه د خدای (ج) او د هغه د کامل مخلوق، د هغه د بېحده قدرت او د هغه د نامحدود ارادې سره په مستقیمه اړیکه کې وساتي.
This and similar statements are of those matters which lie beyond our human perception. There is no way to determine what they precisely mean. They may be part of what God referred to in His earlier statement in the sūrah: “He it is Who has sent down to you the Book, containing verses which are clear and precise — and these are the essence of the Book — and others are allegorical. Those whose hearts have swerved from the truth pursue that part of it which is allegorical, seeking to create dissension and trying to give it an arbitrary meaning.” (Verse 7) The matter, however, appears to be much simpler if our purpose is to understand this fact in such a way which keeps our hearts in direct contact with God and His perfect creation, His limitless ability and unrestricted will.
د خدای (ج) له خوا دا وه چې د انسان ژوند د آدم د له خاورو پیدا کولو سره پیل شي۔
It was God’s will that human life should start with the creation of Adam from clay.
دا چې څه خدای آدم د خټې څخه په مستقیم ډول پیدا کړ، یا یې د خټې څخه یوه پخوانۍ ډله پیدا کړه چې بیا وده کوله تر دې چې انسان پیدا شو، د هغه رازهٔ ماهیت باندې هیڅ اغیزه نه لري چې یوازې خدای ته معلوم دی۔
Whether He has made Adam directly from clay or He made from clay an earlier species which continued to develop until the humankind came into existence has no bearing whatsoever on the nature of the secret which remains known only to God.
هغه راز چې د ژوند، هغه ژوند چې لومړۍ ژوندی مخلوق ته ورکړل شوی و، یا که آدم د بې ژوندۍ خاورې څخه په مستقیم ډول پیدا شوی وي، نو هغه ته ورکړل شوی. د خدای د کار په نسبت دواړه برابر دي. د شتون د تشریح په برخه کې نه باید یو له بل څخه غوره وګڼل شي.
That is, the secret of life which was given to the first living creature, or given to Adam if he was created directly out of lifeless clay. Both are the same in relation to God’s work. Neither should be considered preferable to the other in explaining existence.
دا ژوند له کومه راغلی دی، او څنګه؟ دا یقینا له خاورې او له ټولو هغو بې ژونده موادو څخه چې په ځمکه کې شته، توپیر لري. دا یو شی دی چې اضافي دی، بل ډول دی. دا یو داسې شی دی چې یو مشخص حالات راوړي چې هیڅکله په خاوره، لوښو یا په کومه بې ژونده مادې کې نه پیدا کیږي. دا راز څنګه پیدا شو؟ فقط دا چې موږ یې نه پوهیږو، دا د هغه د شتون د انکار لپاره کافي دلیل نه دی، او نه هم د هغو کسانو په څیر وړې جګړې کول چې یوازې مادې ته باور لري.
Where has this life come from, and how? It is certainly something different from dust and different from all the lifeless materials available in the earth. It is something extra, something different. It is something which brings about certain aspects which can never be found in the dust, clay or in any lifeless material whatsoever. How has this secret come about? The fact that we do not know does not justify our denial of its existence or our indulging in petty arguments as those who believe only in matter do.
هغوی خپلو دلیلونو ته داسې تنګ نظرۍ سره دوام ورکوي چې هیڅ عاقل انسان، چې یو ساینس پوه هم دی، نشي درنښت ورکولی. حقیقت دا دی چې موږ نه پوهیږو. هغه ټول هڅې چې موږ انسانانو د خپلو محدودو وسیلو سره د ژوند د سرچینې د ټاکلو، یا د بې ژونده شي څخه د ژوند د پیل کولو لپاره کړي، هیڅ پایله نه ده ورکړې.
They pursue their arguments with a narrow-mindedness which cannot be respected by any man of reason, let alone any scientist. The fact remains that we do not know. All the attempts which we, human beings, have made with our limited means to determine the origin of life, or to initiate life from something which is lifeless, have achieved nothing.
مونږ نه پوهیږو، مګر هغه خدای چې ژوند یې ورکړی دی، پوهیږي. هغه مونږ ته وایي چې ژوند د هغه د روح یوه پوکی ده چې یو شي ته ورکول کیږي. هغه نور هم وایي چې دا ورکول د هغه له لوري د یو کلمې په واسطه ترسره کیږي: «شه، نو هغه کیږي.» دا روحاني پوکی څه ده؟ د یو بې ژونده شي ته روح څنګه پوکی کیږي ترڅو هغه شتون ومومي؟ دا یو راز دی چې د انسان عقل ته ناپوهیدونکی پاتې دی. موږ دا پوهه نشو ترلاسه کولی ځکه چې دا زموږ د دندې برخه نه ده. د دې ځوابونو پوهیدل انسان ته په هغه مأموریت کې ګټه نه رسوي چې خدای د هغه د پیدا کولو لپاره ټاکلی دی، یعنې په ځمکه باندې واک لرل. هغه هیڅکله هم د مرګ څخه ژوند پیدا کولو ته اړ نه کیږي. نو د ژوند د ماهیت، یا د خدایي روح د پوکۍ د ماهیت، یا دا چې دا آدم ته یا د ژوندیو مخلوقاتو په لړۍ کې لومړي مخلوق ته څنګه ورکړل شوې، پوهیدل هغه ته څه ارزښت لري؟
We do not know, but God, Who has given life, knows. He tells us that life is a breathing of His spirit into something. He further tells us that giving it is achieved by a word from Him: “Be, and it is.” What is this spiritual breathing? How is spirit blown into something lifeless so as to bring it into existence? This is a secret which remains incomprehensible to human reason. We cannot achieve that understanding because it is not part of our business. To know these answers does not benefit man in the discharge of his mission for which God has created him, namely, to be in charge of the earth. He will never need to create life from death. Hence, what is the value to him of knowing the nature of life, or the nature of the breathing of the Divine spirit, or how it has been given to Adam or to the first creature in the chain of living beings?
خدای تعالی موږ ته بیان کوي چې د خپل روح په آدم کې پوکول هغه شی دی چې آدم ته یې عزتمن ځای او امتیاز ورکړ، حتی د ملایکو څخه هم پورته. نو بیشکه دا یو داسې شی دی چې د ځنځیرو او جراثیمو ته ورکړل شوي معمولي "ژوند" څخه توپیر لري. دا موږ ته دې نتیجې ته رسوي چې انسان د یوې جلا موجودیت لرونکې مخلوق په توګه وګورو. هغه د کائناتو په عمومي نظام کې یو ځانګړی ځای لري چې د بلې هیڅ مخلوق سره شریک نه دی. خو دا زموږ فوري موضوع نه ده. موږ یوازې دا لنډه اشاره د دې لپاره وکړه چې لوستونکی د هغو شکونو څخه وساتو چې د انسان د راتګ په اړه د بحثونو له امله پیدا کیدای شي.
God tells us that the breathing of His spirit in Adam is what gave Adam his honourable place and distinction, even above the angels. It must be, then, something different from that mere “life” given to worms and germs. This leads us to consider man as a kind of creation with a separate existence. He has a special place in the general order of the universe which is not shared by any other creature. This, however, is not our immediate subject. We have only made this brief reference to it in order to warn the reader against any doubts which may arise as a result of arguments surrounding the advent of man.
دلته مهمه دا ده چې خدای موږ ته د ژوند د پیل په اړه خبرې کوي. دا هیڅ فرق نه کوي که موږ د دې رازد ماهیت په پوهیدو کې ناتوان پاتې شو یا دا ونه پوهیږو چې بې روحه شی ته څنګه ژوند ورکول کیږي.
What is important here is that God is telling us about the initiation of life. It does not matter that we remain unable to comprehend the nature of this secret or understand how life is breathed into something lifeless.
د خدای (ج) له خوا وه، وروسته لدې چې آدم (ع) په دې مستقیم ډول پیدا شو، د انساني ژوند د بیا تولید لپاره یو ځانګړی کړنلاره وټاکل شوه. دا کړنلاره غواړي چې یو نارينه او یوه ښځه سره یوځای شي، او د حمل د پیل لپاره ښځینه هګۍ باید د نارینه نطفې په واسطه بارور شي. نه هګۍ بې ژونده ده او نه نطفه.
It was God’s will, after Adam came into existence in that direct way, to establish a certain procedure for the regeneration of human life. This procedure requires that a male and a female come together and that the female egg be fertilised by a male sperm for conception to take place. Neither the egg nor the sperm is lifeless.
دا پروسه د ډیرو نسلونو لپاره خلکو ته معلومه وه، تر دې چې خدای په یوه انسان کې د دې پروسې استثنا وګرځوله. هغه د هغه زیږون داسې جوړ کړ چې د لومړني پیل سره ورته و، که څه هم په بشپړ ډول ورته نه و. په دې حالت کې یوه ښځه یوازې د خدای له لوري الهي روح ترلاسه کوي چې ژوند پیلوي، او پروسه بشپړیږي.
People were familiar with this process for countless generations until God chose to make an exception to it in the case of an individual human being. He made his birth similar to the very first beginning, although not exactly the same. In this case, a female on her own receives the Divine spirit which initiates life, and the process is completed.
دا د روح پوکولو هغه څه وو چې د کلمې په نوم یادېږي؟ که کلمه هغه کرښه وه چې د خدای مشیت یې اخیستې ده؟ یا کلمه د "شه" حکم معنی لري، کوم چې یا په خپل ظاهر کې اخیستل کیدای شي یا دا بسکاره کوي چې د خدای مشیت یو ځانګړی شی غوره کړی دی؟ آیا کلمه عیسی وه، یا د هغه وجود له همدې څخه اخیستل شوی دی؟ د داسې ټولو پوښتنو پسې ګرځیدل یوازې شکونه زیږوي. یوازینی ریښتینی پایله دا ده چې خدای داسې طریقه غوره کړه چې ورته بل مثال نه لري، څو د ژوند پیل وشي. د هغه بې حده مشیت د روح د پوکولو له لارې دغه پیل ترسره کړ، چې ماهیت یې موږ ته نامعلوم دی، خو اغیزې یې موږ پوهیږو. موږ ته د دې ماهیت پوهیدو اړتیا نشته، ځکه داسې پوهه زموږ د ځمکې په سر د خپل ټاکل شوي دنده ترسره کولو وړتیا ته اضافه نه کوي، ځکه د ژوند پیل کول زموږ ټاکل شوې دنده برخه نه ده. په دې ډول کتل کې ټوله پوښتنه اسانه درکېږي او زموږ په ذهن کې هیڅ شک نه پیدا کوي.
Was this breathing of the spirit what is described as the word? Or, was the word the line God’s will has taken? Or, does the word mean the command “be”, which may be taken as it is or may express that God’s will has chosen something in particular? Was the word Jesus, or is his existence derived from it? The pursuit of all such questions can only result in creating doubts. The only true conclusion is that God willed to initiate life in a manner which had no parallel. His unrestricted will accomplished such an initiation of life through a breathing of His spirit, the nature of which remains unknown to us while we understand its effects. There is no reason for us to understand its nature because such an understanding does not add to our ability to discharge our mission on earth, since to initiate life is not part of our appointed task. Viewed in this manner, the whole question becomes easy to understand and raises no doubts in our minds.