ضمیمہ V - په قرآن کریم کی سیوری کې | Quran Course

ضمیمہ V - په قرآن کریم کی سیوری کې | Quran Course

0% read · 5 min left

په قرآن کریم کی سیوری کې Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

ضمیمہ V

Appendix V

by Sayyid Qutb5 min readViewed 221 times

د «ج» مقاله – «د شیخ بکر ابو زید له خوا ربیع بن هادي المدخلي ته لیک»

Article C – ‘Letter from Shaykh Bakr Abu Zayd to Rabee bin Hadee al-Madkhali’

د ګران ورور، شیخ ربیع بن هادي المدخلي، السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته...

' The respected brother, sheikh Rabee bin Hadee Al-Madkhali, Assalamu Alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh...

میں آپ کی توجہ اُس درخواست کی طرف دلاتا ہوں جو میں نے آپ سے کی تھی کہ منسلک کتاب پڑھیں: «أضواء إسلامية على عقيدة سيد قطب وفكره» (Islamic lights on the Aqeedah & Ideas of Sayyid Qutub)... کیا اس پر کوئی نوٹس ہیں؟ اور کیا یہ نوٹس اس بات کو ظاہر کرتے ہیں کہ اس منصوبے کو ترک کر دیا جائے اور اسے دوبارہ کبھی بیان نہ کیا جائے؟ یا اسے اس نظر سے دیکھا جا سکتا ہے کہ اس میں اصلاح اور تہذیب کر کے اسے چھاپا اور تقسیم کیا جائے، تاکہ یہ قیامت کے دن آپ کے لیے اجر کا ذریعہ بنے اور اللہ کے جن بندوں کو وہ چاہے اُن کے لیے ہدایت کا سبب بھی ہو؟

I draw your attention to your request from me to read the book attached: “Adwa’ Islamiyyah ‘Ala ‘Aqeedat Sayyid Qutb Wa Fiqrih.” (Islamic lights on the Aqeedah & Ideas of Sayyid Qutub)... Are there any notes against it? And whether these notes mean that this project should be disregarded and never be narrated again? Or is it considered from which that can be edited and qualified to be printed and distributed to serve as a reward for you in the Day of Judgment, and as a guidance to those whom Allah wills from his servants?

دوهم، په دې کتاب د فهرست کې موضوع: سید قطب دا اجازه ورکوي چې له الله پرته بل څوک قانون جوړ کړي، زما ويښتان ودرېدل. ما له ټولو مخکې دې موضوع ته مراجعه وکړه. هغه څه چې ما وموندل يوازې يو يوه جمله وه د هغه د ډېرو سطرونو له منځه، په «العدالة الاجتماعية» کتاب کې. د هغه خبرې دا اشکاله موضوع نه تاييدوي. راځئ چې فرض کړو چې دا يوه عمومي يا مبهمه جمله ده؛ نو ولې دې ته د تکفير مسئله ګرځول کېږي، ترڅو هغه څه له منځه يوړل شي چې سید قطب پر هغو خپل ژوند ولاړ کړ او خپل قلم ورته وقف کړ: د الله سبحانه وتعالی د توحید په دعوت «په حاکميت او قانون جوړونه کې»، د انسان جوړ شوو قوانينو رد کول، او هغو کسانو سره مخامخ کېدل چې دا کار (له الله د حکم پرته قانون جوړول او حکومت کول) کوي. الله سبحانه وتعالی عدل او انصاف په هر شي کې خوښوي؛ او انشاءالله زه بل څه نه ګورم پرته له دې چې تاسو په زړه پورې بېرته عدل او انصاف ته راګرځئ.

Second, the topic in the index of this book: Sayyid Qutb allows other than Allah to legislate, made my hair stand on end. I rushed to this topic before anything else. What I found out is just a single quote from lots of lines in his book, Al’Adalah AlEjtima’yah. His sayings do not confirm this provocative topic. Let us suppose that there is a general or vague sentence, why do we turn it into a takfeeri (blasphemy) matter against him to destroy what Sayyid Qutb based his life upon and what he dedicated his pen for: the Da’wah towards Tawheed (monotheism) of Allah Almighty “in ruling and legislating,” rejecting the man made laws, and confronting those who committed that (legislating and ruling by other than Allah’s rule). Allah Almighty loves justices and fairness in every thing; and I do not see InshaAllah except that you are about to go back to justice and fairness.

دریم: یو له حساسو موضوعاتو څخه ستاسو موضوع دا ده: سید قطب په وحدة الوجود باور لري۔ بې شکه، سید قطب، الله ورباندې رحم وکړي، په سورة الحدید او سورة الإخلاص په تفسیر کې داسې یوه خبره وکړه چې روښانه نه وه (او ممکن وي لوستونکی په دې فکر کړي چې هغه په وحدة الوجود باور لري)، د ادبي طرز په کارولو سره، او پر همدې بنسټ د دې تورنې کیدو دعوه وشوه چې هغه په وحدة الوجود باور لري۔ تاسو ښه کار وکړ چې د سورة البقرة په تفسیر کې د هغه خبره ونقله او د وحدة الوجود نظریې په اړه د هغه څرګند رد۔ د دې نقلونو څخه (سید قطب لیکلي دي): "او له دې ځایه موږ ومومو چې په حقیقي اسلامي نظریه کې د وحدة الوجود په نوم هیڅ شی نشته۔" سربیره پردې، د هغه په کتاب "مقومات التصور الإسلامي" کې د هغو کسانو لپاره روښانه ځواب شتون لري چې په وحدة الوجود باور لري۔ له همدې امله وایو: الله سید قطب وبخښي د دې مبهمو خبرو لپاره چې هغه د خپل ادبي طرز په کارولو سره پراخې کړې؛ او هغه څه چې مبهم وي د هغه د څرګندو خبرو په وړاندې نه ځي۔

Third: One of the provocative topics is your topic: Sayyid Qutb believes in Wahdat Al- Wujood. Verily, Sayyid Qutb, may Allah have mercy on him, said something not clear (that might make the reader think that he believes in Wahdat Al-Wujood) using the style (of literature) in commenting on Surat Al-Hadeed, and Surat Al-Ekhlaas, and based upon it the accusation that he believes in Wahdat Al-Wujood was made. You did something good when you quoted his saying in commenting on Surat Al-Baqarah, and his (Sayyid Qutb) clear rejection to the idea of Wahdat Al-Wujood. From these quotes (Sayyid Qutb wrote): “and from here we find that there is nothing in the true Islamic ideology called the idea of Wahdat Al-Wujood.” To add, in his (Qutb) book: "Muqawwimat At-Tasawwur Al- Islami” there is a clear response to those who belief in Wahdat Al-Wujood. Therefore, we say may Allah forgive Sayyid Qutb for these vague statements that he expanded upon using his literal style; and what is vague does not overcome the clear cut statements from his saying.

په دې کتاب کې که څه هم لیکنې توپیر لري، خو یو ګډ رجحان لیدل کیږي: یو ناخوښوونکی ډول، پرله‌پسې غوسه، د جملو ته په ګړندۍ توګه تېریدل چې لوی تېروتنې زېږوي، هغه ځایونو ته د نتیجو په تړلو بې‌له دې چې د بل ډول ثابتولو امکان موجود وي، او ناڅرګندو جملو ته تکیه کول او روښانه جملې پرېښودل، چې دا یو ټینګ اصل دی او د هغې په اړه هېڅ استدلال نه منل کیږي.... دا د نقد د منهج (چې الحيدة العلمية نومېږي) خیانت (سرغړونه) ګڼل کیږي. د ادبي سبک په اړه، که دا سبک د سید قطب له سبک سره پرتله شي، نو دا یو ښکته سبک دی. د سید قطب سبک لوړ دی. که دا ستاسو (ربیع) سبک وګڼل شي، نو دا ډېر ساده دی، او د هغه طالب علم سره نه برابرېږي چې لوړې درجې لري. نو باید د ادبي ذوق، د ژبې د کارولو توان، د مسئلې روښانه بیان، او د بیان د ښکلا ترمنځ توازن وي؛ که نه نو قلم باید مات شي (یعنې که نه نو د لیکلو زحمت مه ورکوئ).

Even though there are differences in the handwritings, there is a common trend, This book has the common trend of the disturbing manner, the continuous anger, the same jump on the sentence to generate huge mistakes, rushing into conclusions where there is a possibility to prove otherwise, and depending on the vague sentences and leaving the clear ones, which is a solid rule that do not accept any argument about it....This is considered as betraying (violating) the Manhaj of criticism (named): Al’Haydah Al’Elmiyah. Regarding the style of literature, if we were to compare it with the style of Sayyid Qutb, then this style is of descending style. The style of Sayyid (Qutb) is high. If we considered it as your (Rabee’s) style, then it is very elementary, and does not suit a student of knowledge who has great degrees. So there should be a balance between the literal taste, the ability of using the language and clearly presenting the matter, and the beauty of presenting; or otherwise the pen should be broken ( i.e. otherwise do not bother writing it).

دا هغه شپږ ځانګړتیاوې دي چې دا کتاب یې درلودې، چې له امله یې د خوند وړ نه و. دا هغه څه دي چې زه د هغه څه په اړه ګورم چې تاسو یې غوښتي وو. د ځنډ لپاره بخښنه غواړم چې ځواب مې ډیر وخت وروسته ورکړ، مګر زه د دې سړي (سید قطب) کتابونه نه لوستل، که څه هم دا د خلکو ترمنځ مشهور دي. خو هغه خطرناکې خبرې چې تاسو یې یادې کړې، ما وهڅاوه چې د هغه په کتابونو کې ډیر مطالعه وکړم، او په هغه کتابونو کې مې ډیرې ښې خبرې وموندلې: یو لوی ایمان، روښانه حق، د اسلام د دښمنانو پلانونو افشا کول، او په محتوا کې ځینې تېروتنې او داسې ځینې خبرې چې زه غوښتل یې هیڅکله نه وای ویلي. هغه ډیری دغه خبرې په نورو ځایونو کې ردې کوي، او بشپړوالی ستونزمن دی. دا سړی یو لوی لیکوال او یو لوی نقاد و، بیا هغه د لوی قرآن، ګرانې سنت او ښکلې سیرت له لارې د اسلام خدمت ته مخه کړه. دې څیز د هغه زمانې مسایلو ته د هغه چلند جوړ کړ. هغه د الله لپاره خپل دریځ ټینګ کړ (چې خپل کار ته دوام ورکړي). هغه د خپل تیر په اړه مسایل هم روښانه کړل. له هغه څخه غوښتل شوي چې د بخښنې ځینې خبرې وليکي، هغه خپله وفادار او مشهوره خبره وکړه، چې «زه هغه ګوته چې د شهادت لپاره پورته کوم (یعنې د توحید ته د رابلنې لپاره) د توحید په ضد د څه ليکلو لپاره نه کاروم...» یا د دې ته نږدې یوه خبره.

These are six aspects that this book enjoys, which made it not enjoyable. This is what I see regarding what you requested. I apologize for being late to respond to you, but I used not to read the books of this man (Sayyid Qutb), even though it is popular amongst the people. However, the dangerous remarks that you talked about made me do lots of readings into his books, and I found in his books many good things, a great faith, clear truth, exposing the plans of the enemies of Islam, and some mistakes in the contents and saying some things that I wish he never said. He nullifies lots of these things in other places, and to be perfect is hard. This man was a great writer and a great criticizer, and then he moved towards serving Islam through the great Quran, the noble Sunnah, and the beautiful Seerah. This shaped his attitude regarding the issues of his time. He insisted on his attitude (to continue what he is doing) for the sake of Allah. He also clarified the issues about his past. It was requested from him to write some words of apology, and he said his faithful and famous word, that "I will not use the finger which I raise for shahadah (i.e. calling to Tawheed) to write something against Tawheed..." or a word close to this.

لهذا فإن واجب الجميع أن يدعوا له بأن يغفر الله له ذنوبه، وأن ينتفعوا بعلمه، وأن يبينوا أخطاءه، وألا تمنعهم أخطاؤه من الانتفاع بعلمه، أو من ترك كتبه. فليعتبر حالته، حفظكم الله، كحال سلف الأمة كإسماعيل الهروي والجيلاني، وكيف دافع عنهما شيخ الإسلام ابن تيمية مع وقوعهما في أخطاء كثيرة شنيعة، لأن أساس منهجهما كان الدفاع عن الإسلام والسنة. انظر إلى كتاب "منازل السائرين" فستجد فيه أشياء غريبة لا يمكن قبولها؛ ومع ذلك تجد ابن القيم، رحمه الله، يعتذر عنه ولا يتهمه، كما بيّن ذلك في كتابه "مدارج السالكين". وقد توسعت أنا أيضًا في هذه المسألة في كتاب "تصنيف الناس بين الظنون واليقين"، ووضعت فيه بعض القواعد المتعلقة بها.

Therefore, the obligation of everyone is to make du’a for him that Allah forgive his sins, to benefit from his knowledge, to clarify his mistakes, and that his mistakes do not make us not benefit from his knowledge, or to abandon his books. Consider, may Allah protect you, his situation like the situation of those of the salaf like Isma’eel Al-Harawi and Al-Jilaani, and how Shaykh-ul-Islam Ibn Taymiyyah defended them, even though they fell into many awful mistakes, because the basis of their approach was to defend Islam and the Sunnah. Look to the (book), “Manazil Alsa’ereen”, and you will find strange things that cannot be accepted; however, you find Ibn Al-Qayyim, may Allah have mercy on him, making excuses for him and not accusing him, as he clarified it in the book “Madarij As-Saalikeen". I also expanded on this matter in the book “Classifying the people between doubts and certainty,” and I put some rules regarding it.