الله تعالیٰ انسان ته د طبیعت د ځینو قوانینو، د هغې د ځواکونو او د هغې د استعداد د پیژندلو او قدر کولو وړتیا ورکړې ده، ترڅو هغه د دې دندې د ترسره کولو په لړ کې چې ده ته سپارل شوې، یعنې د ځمکې د آبادولو او د انساني ژوند او تمدن د وده کولو په لاره کې، دا څیزونه کارولی شي۔
God has given man the ability to recognize and appreciate some of the laws of nature, its forces and potentials so that he may be able to use these in discharging the task assigned to him of building the earth and promoting human life and civilization.
خو انسان ته خدای (ج) دا توان نه دی ورکړی چې د کائنات د مطلقو حقیقتونو تر ژورو ورسیږي یا هغه نړۍ سبر کړي چې د هغه د ادراکاتو له رسا څخه بهر پرته ده. دا نړۍ د هغه د ذهن او روح د کارونو، او حتی د هغه د غړو د کارونو او هغه اسبابو پورې اړه لري چې د یوې معینې نظام او ځانګړې طریقې له مخې د هغه بدن ته سم کار کولو وړتیا ورکوي.
But man has not been granted by God the ability to get to the core of the absolute truths of the universe or to fathom the world which lies beyond the reach of his perceptions. This world includes the workings of his own mind and soul, and even the workings of his own organs and the causes which enable his body to function properly, according to a definite system and a particular fashion.
لهذا، انسان د هغه الهي لارښوونې ته اړتیا لري چې د هغه د خپل طبیعت ټولو مسائلو پورې تړاو لري، پشمول د عقیدې، اخلاقو، ارزښتونو او معیارونو، نظامونو او قوانینو. یوازې په داسې لارښوونې سره انسان کولی شي خپل ژوند هغسې تنظیم کړي لکه څنګه چې باید تنظیم شي. هرکله چې انسان د خدای لارښوونه غوره کړي، هغه ځان په سمه لاره روان ومومي، ځکه "د خدای لارښوونه یوازینۍ لارښوونه ده". او هرکله چې انسان د خدای لارښوونه په بشپړ ډول پرېږدي یا پرې په جزوي ډول لاسې اړوي ترڅو یې د بلې شي سره ځای په ځای کړي، هغه خپله لاره ورکوي. دا ځکه چې هرڅه چې د خدای لارښوونې سره په ټکر کې وي، تېروتنه او زیان ښیي. دلته بله دریمه لامل نشته: "هغه څه چې د حق سره په ټکر کې وي، له تېروتنې پرته بل څه نه دي۔" (۱۰: ۳۲)
Hence, man is in need of divine guidance concerning everything that relates to his own nature, including faith, morals, values and standards, systems and laws. Only with such guidance can man regulate his life as it should be regulated. Whenever man adopts God’s guidance, he finds himself following the right track, because “God’s guidance is the only guidance”. Whenever man abandons God’s guidance completely or deviates from it partially in order to replace it with something else, he loses his way. This is due to the fact that whatever is in conflict with God’s guidance represents error and loss. There is simply no third cause: “What is in conflict with the truth other than error.” (10: 32)
انسانیت د خدای د لارښوونې څخه د لاریدو ډیرې سختې پایلې زغمي، ځکه چې کله چې انسان د خدای د لارښوونې څخه لیرې کیږي، نو دا پایلې حتمي دي. په حقیقت کې دا هغه یوازینۍ تاریخي حتمیت دی چې ضرور به پیښ شي، ځکه چې برخلاف هغو حتمیتونو څخه چې د مختلفو فلسفو طرفدارن یې ادعا کوي، دا حتمیت د خدای لخوا ټاکل شوی دی. هر څوک چې غواړي د هغو مصیبتونو په اړه ژور وګوري چې خلک یې د خدای د لارښوونې څخه د اوښتو په وخت کې ځانونه ورته اچوي، هغه ته لرې تګ ته اړتیا نشته. هغه بدبختي هر ځای زموږ په لیدو کې ده. هغه خلک چې بصیرت او عقل لري، تر اوسه د دې په خلاف د خبرداری لپاره خپل غږونه پورته کوي.
Humanity continues to endure the terrible effects of going astray, for these are inevitable when mankind moves away from God’s guidance. Indeed, this is the one historical inevitability which is certain to take place because, unlike those inevitabilities claimed by the advocates of different philosophies, this one is determined by God. Anyone who wishes to look closely at the misery to which people expose themselves when they deviate from God’s guidance does not need to look far. That misery is everywhere for us to see. Those who are endowed with insight and intelligence continue to raise their voices to warn against it.
قرآنی آیت په واضح ډول بیانوي چې انسانان باید یوازې د خدای په وړاندې تسلیم شي، یوازې هغه ته عبادت وکړي او یوازې له هغه څخه ویره ولري: «موږ ته امر شوی دی چې د ټولو جهانونو د رب په وړاندې تسلیم شو، او د لمانځه پابندي وکړو او له هغه څخه ویره ولرو۔» (الانعام: 71-72)
The Qur’ānic verse states clearly that human beings must submit themselves to God alone, offer worship to Him and continue to fear Him alone: “We are commanded to surrender ourselves to the Lord of all the worlds, and to attend regularly to our prayers and to fear Him.” (Verses 71-2)
د پیغمبر محمد ﷺ ته ورکړل شوي لارښوونې داسې دي چې هغه باید په ډېره ښکاره توګه اعلان وکړي چې د خدای لارښوونه یوازینۍ لارښوونه ده. په همدې بنسټ موږ ته امر شوی چې د ټولو عالمونو د ربّ تسلیم شو، ځکه چې یوازې هغه ته ټول عالمونه تسلیم دي. ولې باید انسان د ټولې مخلوقات څخه یوازینی استثنا وي، په داسې حال کې چې کائنات ټول د خدای د مطلق ربوبیت تابع دي؟ دلته دا چې خدای «د ټولو عالمونو ربّ» دی، په سمه وخت راغلی. دا یو نه انکارېدونکې حقیقت ټینګوي، چې ټول عالمونه، که هغه موږ ته معلوم وي که نامعلوم، د هغو قوانینو تابع دي چې خدای یې په عمل کې راوستي دي، او له هغو څخه نشي تښتېدای. بیولوژیک پلوه انسان هم د فطرت د قوانینو تابع دی. نو هغه څه چې هغه ته پکار دي دا دي چې په هغه ساحه کې هم تسلیم شي چې هغ ته انتخاب ورکړل شوی: یعنې د لارښوونې تعقیب کول یا په ګمراهۍ کې ډوبېدل. کله چې انسان د بیولوژیکي توګه د خدای سره په همغه ډول تسلیم شي، ټول کارونه یې سم شي، ځکه چې د هغه د جوړښت او عمل تر منځ، د بدن او روح تر منځ، د دې ژوند او راتلونکي ژوند تر منځ هوساینه رامنځ ته کېږي. د خدای د پیغمبر او د هغه د پیروانو هغه اعلان چې دوی د خدای ته د ځان سپارلو امر پوره کړی، د هرچا د ذهن د پرانستلو او د الهي حکم ته د ځواب ورکولو لپاره تیار کولو لپاره کافي دی.
The instructions given to the Prophet Muĥammad (peace be upon him) are such that he has to declare in absolute clarity that God’s guidance is the only guidance. As such, we are commanded to submit to the Lord of all the universe, because to Him alone all the worlds submit. Why should man be the only exception out of all creation when everything in the universe submits to God’s absolute Lordship? The reference made here to the fact that God is `the Lord of all the worlds’ comes at the right time. It emphasizes an undeniable fact that all the worlds, whether known or unknown to us, submit to the laws God has set in operation and cannot break away from them. Biologically, man is also subject to the laws of nature. What he needs to do, then, is to submit also in the area in which he has been given a choice: to follow guidance or to sink in error. When man chooses to submit to God in the same way as he does biologically, all his affairs will be set aright, because harmony will be established between his constitution and his action, between his body and his soul, between his present life and his life to come. The declaration made by God’s Messenger and his followers that they have complied with the commandment to surrender themselves to God is enough to inspire anyone to open his mind and make himself ready to respond to the divine instruction.
د عالمونو د رب ته د تسلیمۍ د اعلان څخه وروسته، انسان ته لازم شوي ځینې دندې د عبادت د عملونو او د رویو په توګه بیان شوي دي:
After the declaration of surrender to the Lord of all the worlds is given, some of the duties required of man are given in terms of acts of worship and attitudes:
"او د لمانځه پابندي وکړئ او له هغه څخه وویریږئ." (آیت ۷۲) نو تر ټولو اساسي خبره د خدای ﷻ پوره تسلیمېدل او د کائنات په اړه د هغه د ربوبیت منل دي. د عبادت ادا کول او د شعوري رویو جوړول له همدې څخه راځي، ځکه دا دواړه هغه وخت په سمه توګه نه شي تر سره کېدای، کله چې د انسان د تسلیمېدو په ټینګ بنسټ نه وي ولاړ.
“Attend regularly to prayers and to fear Him.” (Verse 72) The most essential thing, then, is complete submission to God and the acknowledgement of His Lordship over the universe. The offering of worship and the moulding of conscious attitudes follow from this, because these cannot be done properly unless they are based on the solid foundation of man’s submission to God.
دا پای د ایمان د مفهوم یو شمیر اساسي اجزا سره یوځای کوي، یعنې د بیا ژوندي کیدو، پیدایښت، حکمت او د کायنات په ټولو پېښو د پوهیدو احساس. دا ټول صفتونه دي چې زموږ د خدای تصور په سمه توګه جوړ شي: ﴿وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ ۖ وَيَوْمَ يَقُولُ كُن فَيَكُونُ ۚ قَوْلُهُ الْحَقُّ ۚ وَلَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ ۚ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ ۚ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ﴾ (الانعام ۷۳)
Note: the Qur'an verse above is quoted in Arabic as the original text, which is required by the rule that verses are kept intact. The verse reference "(Verses 72-3)" has been rendered as "(الانعام ۷۳)" in the Pashto script with the surah name, as the original citation does not name the surah explicitly; however, if you prefer only the verse numbers, please let me know.
The final note in this passage brings together a number of essential components of the concept of faith, namely, resurrection, creation, wisdom and awareness of all that takes place in the universe. All these are attributes so that our concept of God is properly formulated: “It is to Him you all shall be gathered. He it is who has created the heavens and the earth in truth. Whenever He says, Be,’ it shall be. His word is the truth. All sovereignty shall be His on the day when the trumpet is blown. He knows all that is beyond the reach of human perception, and all that is manifest. He alone is truly wise, all-aware.” (Verses 72-3)
چونکې ټوله مخلوقات د ټولو جهانونو د رب په وړاندې راټولېږي، نو یوازې د هغه تسلیمېدل ډېر ضروري دي. عقلمندي دا ده چې خلک خپل راتلونکی په دې حقیقت کې وګوري چې دوی به په حتمي ډول د خدای په وړاندې راټول شي. دوی باید مخکې له دې چې د هغه په وړاندې د حساب لپاره راوستل شي، هغه ته تسلیم شي، لکه څنګه چې ټول جهانونه او ټولې مخلوقات تسلیم دي. دلته وینو چې د قیامت حقیقت څنګه کارول کېږي، ترڅو خلک قانع کړي چې د لومړي وخت څخه د خدای تسلیمېدل د دوی په ګټه دي.
Since all creation will be gathered before the Lord of all the worlds, submission to Him alone is absolutely essential. It is only wise that people should consider their future in the light of the fact that they will inevitably be gathered to God. They better submit to Him, as all the worlds and all creation do, before they are brought to account in front of Him. We see how the fact of resurrection is used here to convince people that it is in their best interests to submit to God right at the beginning.
په ځانګړې توګه ځکه چې په پای کې دوی د هغه څخه پرته بل لاره نه لري چې هغه ته تسلیم شي.
Especially since they have no option but to submit to Him in the end.
«هغه ذات دی چې آسمانونه او ځمکه یې په حق سره پیدا کړي»۔ (آیت ۷۳) دا بل نه منل کېدونکی حقیقت دی چې دلته یادونه شوې، ترڅو خلک د خدای تسلیم کېدو سم لاره وټاکي۔ که دوی دا وکړي، نو یوازې هغه ذات ته تسلیمېږي چې آسمانونه او ځمکه یې پیدا کړي دي۔ ویلو ته اړتیا نشته چې هغه ذات چې پیدا کوي، هماغه ذات دی چې آسمانونه او ځمکه، او په دوی کې او په دوی باندې ژوندي شیان ټول یې مالک دي، کنټرولوي او د دوی برخلیک ټاکي۔ سربیره پردې، دا پیدایښت «په حق» شوی دی۔ دا د ټولو هغو ګومانیزو نظریاتو د رد کولو لپاره دی چې فلاسفه، په ځانګړې توګه افلاطون او یوټوپیان یې وړاندې کړي، او دا وایي چې دا مادي نړۍ زموږ یوه دروغجنه بڼه ده او هیڅ حقیقي جوهر نه لري۔ د قرآن دا خبره له دې نظریاتو د رد کولو څخه هم وړاندې ځي۔ دا ښيي چې حق د دې کائنات د بنسټ او د دې د پای د یوه اساسي عنصر په توګه شتون لري۔ هغه حق چې خلک یې لټوي او ورته مخه کوي، د هغه حق لخوا ملاتړ کېږي چې د شتون په طبیعت کې اساسي دی۔ په دې ډول دا یو داسې غالب ځواک ګرځي چې ټول باطل له منځه وړي۔ په حقیقت کې، باطل د کائنات په جوړښت کې ځای نه شي نیولای۔ دا یوازې داسې دی «لکه یو ناوړه ونه چې له ځمکې څخه راويستل شي او ټول ریښې یې له منځه تللي وي»۔ باطل د ږدو اوبو پر سر د پورته راڅرګندیدونکي پراخ کفې په شان دی: دې کې هیڅ جوهر نشته۔ دا بیا یو ژور او ډیر پیاوړی حقیقت بیانول دي۔
“He it is who has created the heavens and the earth in truth.” (Verse 73) This is another undeniable fact mentioned here to influence people into choosing the right course of submission to God. If they do, they only surrender to the One who has created the heavens and the earth. Needless to say, the one who creates is the one who owns, controls and determines the destiny of the heavens and the earth and all that lives in or on them. Moreover, this creation has been made `in truth’. This is to refuse all the conjectural theories advanced by philosophers, particularly Plato and the Utopians, which suggest that this physical world of ours is a delusion and has no real substance. The Qur’ānic statement goes further than refuting such theories. It makes it clear that the truth is an essential element in the foundation, as well as the destiny of this universe. The truth which people seek and to which they turn is supported by the truth which is essential in the nature of existence. Thus, it becomes an overpowering force which sweeps all falsehood away. Indeed, falsehood cannot establish any roots in the structure of the universe. It is only `like an evil tree torn out of the earth and shorn of all its roots’. Falsehood is like swelling foam surfacing over running water: it has no substance. This is again a profoundly powerful statement of fact.
مومن احساس کوي چې هغه حق چې ده ملاتړ کوي او په خپل ځان کې محسوسوي، مستقیم د هغه لوی حق سره تړلی دی چې په کائنات کې ښکاره دی، او دا بیا مستقیم د خدای د مطلق حق سره تړلی دی. په بل سورت کې دا د قرآن مجید خبره لولو: "بیشکه خدای دی چې ټول حق دی۔" (22: 62) د دې پوهې په درلودلو سره مومن باطل د یوې لویې بلبلې څخه زیات نه ګڼي چې یقیناً به چاودي.
A believer feels that the truth which he advocates and feels within himself is directly linked to the greater truth manifested in the universe, and this, in turn, is directly linked to the absolute truth of God. In another sūrah, we read this Qur’ānic statement: “Indeed, God is the ultimate truth.” (22: 62) Equipped with this realization a believer views falsehood as no more than a large bubble which is certain to explode.
باطل واقعاً ممکن است بزرگ و قدرتمند جلوه کند و بتواند به مؤمنان زیان زیادی برساند. با این حال، حقیقت این است که باطل هیچ ریشهای ندارد که ساختارش را سهارا بدهد. بهزودی از میان میرود و فراموش میشود، گویی هرگز وجود نداشته است.
Falsehood may indeed manifest itself as large and powerful and able to cause believers much harm. The fact remains, however, that it has no root to support its structure. It soon disappears and becomes forgotten as if it never existed.
کله چې یو کافر دې حقیقت باندې غور وکړي، نو په ده باندې لازماً د عظمت یو احساس پیدا کیږي. هغه ممکن خپل باطل پرېږدي او د خدای د هدایت قبول کړي۔
When an unbeliever contemplates this truth, he is bound to experience a feeling of awe. He may give up his falsehood and accept God’s guidance.
«کله چې هغه وفرمایي، "شه"، نو هغه کیږي.» (آیت ۷۳) د هغه واکمني ټولو باندې حاکمه ده، او د هغه اراده قید نه لري. هغه څنګه چې غواړي پیدا کوي، بدلوي او بدلون راولي. دا حقیقت دلته د دوه موخو لپاره ذکر شوی: دا د مؤمنانو په زړونو کې د ایمان د سم تصور په جوړولو کې مرسته کوي، او هغه کسان هڅوي چې د ټولو جهانونو رب، د هرڅه پیدا کونکي خدای ته د تسلیم بلنه ورکول شوي، هغه ذات چې هرې هغې شیې ته چې پیدا کول یې غواړي وایي، "شه"، او هغه سمدلاسه موجود وي.
“Whenever He says, ‘Be,’ it shall be.” (Verse 73) His power dominates all, and His will is unrestrained. He creates, changes and replaces as He pleases. This fact is mentioned here for a dual purpose: it helps the proper formulation of the correct concept of faith in the believers’ hearts and it inspires those who are called upon to submit to God, the Lord of all the worlds, the Creator of everything, the One who says to anything He wishes to create, “Be”, and it is instantly there.
«د هغه خبره حق ده».(آیت ۷۳) دا حقیقت د خدای د خبرې «کن» (شه) ته هم تطبیقیږي چې په هغې سره مخلوق پیدا کیږي. همدا راز د هغه حکم ته هم چې ټوله مخلوق یوازې د ده فرمانبرداری وکړي، او د هغه خبرې ته هم چې انسانانو ته قانون ورکوي ترڅو پلي یې کړي، او د هغه خبرې ته هم چې موږ ته د تېرو، اوسنیو او راتلونکو زمانو، د مخلوق د پیل، د بیا ژوندي کېدو، د حساب او د اجر په اړه خبرې کوي. په دې ټولو کې د خدای خبره حق ده. له همدې امله، هغه کسان چې د خدای سره داسې شریکان ګډوي چې نه کوم نفع رسولی شي او نه زیان، هغه کسان چې د له هغه پرته د چا امر پلی کوي، یا هغه کسان چې د الهي دین پرته بل فلسفه غوره کوي، یا هغه کسان چې د ده له قانون پرته بل قانون پلی کوي، دوی ته مشوره ورکول کیږي چې ځانونه یوازې ده ته تسلیم کړي.
“His word is the truth.” (Verse 73) This fact applies to God’s word, “Be”, which causes creation. This His commandment that all creation should submit to Him alone, this His word providing legislation for mankind to implement, and this His word which tells us about the past, present and future, the origin of creation, resurrection, reckoning and reward. In all this, His word is the truth. Hence, those who associate with Him partners that can cause no benefit or harm, those who follow the bidding of anyone other than Him, or who adopt any philosophy other than that of the divine faith, or who implement any legislation other than His code are advised to surrender themselves to Him alone.
د قیامت په ورځ د ټولې واکمنۍ خاوند یوازې الله دی، هغه ورځ چې صور وهل کیږي۔ (آیت ۷۳) د قیامت په ورځ صور داسې وهل کیږي چې د انسان لپاره یې غږ تر اوسه نه دی اوریدل شوی۔ دا هغه شیانو کې دی چې الله د ځان لپاره پټ ساتلي دي۔ د هغه صور ماهیت او خلک به یې په څه ډول غبرګون ښیې، دا یوازې الله پوهیږي۔ هغه معلومات چې زموږ لاس ته رسیدلي دي، په دې دلالت کوي چې دا صور د شاخ په شان یو لوی شی دی چې له نور څخه جوړ شوی۔ دا د یو فرښتې له خوا وهل کیږي۔ کله چې په قبرونو کې مړي دا غږ واوري، سمدلاسه راپورته کیږي۔ په حقیقت کې دا د هغه صور دوهم پوف دی۔ لومړی پوف داسې اغیز لري چې د آسمانونو او ځمکې ټول مخلوقات بې هوښه کیږي، پرته له هغو کسانو څخه چې الله یې معاف کړي۔ دا خبره د زمر سورت ۶۸ آیت کې راغلې ده: «او صور وهل کیږي، نو هغه څوک چې په آسمانونو او په ځمکه کې دي، ټول بې هوښه کیږي، پرته له هغه چا څخه چې الله غواړي. بیا بل ځل وهل کیږي، نو په ناڅاپه ټول ولاړ وي او ګوري۔» د صور دا تشریح او د وهلو اغیزې موږ ته دا څرګندوي چې دا د هغه شي څخه بل شی دی چې انسانان یې په دې ځمکه کې لیدلي یا اورېدلي دي یا په ذهن کې یې تصور کوي۔ دا د هغه نړۍ پورې اړه لري چې د انسان د ادراک له لاسه وتلې ده۔ موږ یې یوازې هغه معلومات پیژنو چې الله موږ ته د شکل او اغیز په اړه ښودلي دي۔ موږ خپل ځان په همدې معلوماتو محدودوو، ترڅو داسې اټکلونو ته ونه ښکېږو چې مضبوط بنسټ نه لري۔
“All sovereignty shall be His on the Day when the trumpet is blown.” (Verse 73) On the Day of Resurrection, the trumpet is sounded in a way that no human being has thus far heard. It is part of what God has kept to Himself. The nature of that trumpet and how people respond to it remain unknown to anyone other than God. The reports available to us suggest that it is a horn-like trumpet, made of light. It is blown by an angel. As the dead in their graves hear it, they immediately rise up. Indeed, this is the second blow given on that trumpet. The first one causes all creatures in the heavens and on earth to be stunned, with the exception of those God chooses to exempt. This is mentioned in verse 68 of Sūrah 39: “The trumpet will be sounded, and all creatures that are in the heavens and all that are on earth will fall down senseless, unless they be such as God wills to exempt. And then it will be sounded again, and they all stand up and will begin to see.” These descriptions of the trumpet and the effects of its blowing make it clear to us that it is something different from what human beings have seen or heard on this earth or what they visualize. It belongs to the world that lies beyond the reach of human perception. We know about it only by virtue of what God has chosen to inform us of its shape and effect. We confine ourselves to this information so as not to indulge in speculation which lacks solid foundation.
هغه ورځ چې کڼۍ (صور) وهل کیږي، حتی هغه کسان چې انکار کوونکي دي او هغه کسان چې ړوند دي، به په ښه ډول وینې او به پوه شي چې ټول واک یوازې د خدای دی. د هغه پرته هیڅوک هیڅ ځواک نه لري. د هغه د اراده پرته هیڅ اراده نه شي عمل کولی. نو هغه کسان چې په دې ژوند کې د خپل خوښې سره د هغه تسلیم کیدو څخه انکار کوي، ښه به دا وي چې خپل دریځ بدل کړي، مخکې لدې چې هغې ورځې ته ورسیږي چې کڼۍ وهل کیږي او باید د هغه د مطلق واک په وړاندې تسلیم شي.
On that day when the trumpet is sounded, even the rejecters and the blind will begin to see and realize that all sovereignty belongs to God alone. No one has any power other than Him. No will can operate other than His. Hence, those who in this life refuse to submit to Him willingly are well advised to change their attitude before they have to submit to His absolute power on the day when the trumpet is blown.
«هغه ټول هغه څه پوهیږي چې د انسان له ادراک څخه ورے دي، او هغه څه چې ښکاره دي.» (آیت ۷۳) د هغه علم کامل، مطلق دے. دا ټول هغه څه شامل دي چې له موږ څخه پټ ساتل شوي، او همدارنګه هغه څه چې موږ په کائنات کې ویني. د خلکو د چارو هیڅ څه او د ژوند هیڅ برخه د هغه څخه پټه نشي کیدے. بیا هغوئ به ښه مشوره منې که چیرې خپل ځانونه هغه ته وسپاري، هغه عبادت وکړي او تقوی واخلي.
“He knows all that is beyond the reach of human perception, and all that is manifest.” (Verse 73) His knowledge is perfect, absolute. It includes everything that is kept away from us as well as that which we see in the universe. Nothing of people’s affairs and no part of their lives can be hidden from Him. Again, they will follow good counsel if they surrender themselves to Him, worship Him and be God-fearing.
دا حقیقت دلته پخپله ځانګړي موخې لپاره ذکر شوې ده او د هغو کسانو د متاثرولو لپاره کارول کیږي چې دین رد کوي۔
This fact is mentioned here for its own sake and is used as something with which to influence those who reject the faith.
«هم یوازې ژوربین، ښه خبر دی.» (آیت ۷۳) هغه د هغې کائنات چارې چې پیدا کړې دي، او هغه مخلوقاتو چارې هم چې د دې ژوند او د راتلونکي ژوند په اړه د هغه په کامل واک کې دي، پرېکوي او سمبالوي. هرې هغې کار چې هغه کوي، په حکمت ولاړ دی او د نامحدوده علم پر بنسټ دی. کله چې دوی د هغه د قانون تابع کېږي، هغه خوښي به ومومي چې د هغه په حکمت سره د دوی ژوند ته ورکول کېږي. دوی به د خپل تاوان او حیرانتیا څخه ځان وباسي، د هغه د لارښوونې څخه به ګټه پورته کړي او د هغه له حکمت څخه به خوښي زده کړي.
“He alone is truly wise, all-aware.” (Verse 73) He conducts all the affairs of the universe which He has created, as well as the affairs of the creatures over whom He has absolute power in this life and in the life to come. All that He does is characterized by wisdom and is based on unbounded knowledge. When they submit to His law, they will enjoy the happiness that is imparted to their lives by His wisdom. They will bring themselves out of their loss and bewilderment to enjoy His guidance and learn happiness from His wisdom.