د دې سورت تر ټولو مهمه خبره دا ده چې دې کې تېر شوو پېښو کیسې ډېرې راوړل شوې دي. لومړی د غار د خوب کوونکو کیسه ده، بیا د دوو باغونو د سړي کیسه، بیا د آدم او شیطان یادونه. د سورت په مینځ کې موسیٰ او هغه نیک سړي ترمنځ پېښه راغلې ده، او په پای کې د ذوالقرنین کیسه ده. دا کیسې د سورت لویه برخه جوړوي او د ۱۱۰ آیتونو څخه ۷۱ آیتونه نیسي. پاتې آیتونه بیشترو برخه د دې کیسو تفسیر کوي او له هغو څخه زده کړې څرګندوي. سربېره پردې، سورت د قیامت ځینې منظرې او د انساني ژوند څخه ځینې مثالونه هم لري، چې یو نظر روښانه کړي یا یو مفهوم ټینګ کړي. په دې ټولو کې د قرآن هغه طریقه ښکاره ده چې خپل نظرونه د ژوندیو انځورونو په واسطه ټینګوي.

The most important thing to be noted about this sūrah is its preponderant narration of events that took place in the past. First we have the story of the sleepers in the cave, followed by that of the man with two gardens, then a reference to Adam and Satan. In the middle of the sūrah we see what happened between Moses and the pious man, and at the end there is an account of Dhu’l-Qarnayn. These stories form the major part of the sūrah, taking 71 out of its 110 verses. Most of the remaining verses comment on the stories and outline the lessons to be learnt from them. In addition, the sūrah also contains some scenes of the Day of Judgement, and others drawn from human life to explain an idea or emphasize a concept. In all these, we see examples of the Qur’ānic method of emphasizing its ideas through vivid imagery.