د شورا (مشورې) - په قرآن کریم کی سیوری کې | Quran Course

د شورا (مشورې) - په قرآن کریم کی سیوری کې | Quran Course

سورت بیا یو بل خط اختیاروي، چې کائنات د یوې واحدې مالکیت د عقیدې او هغه انحراف په اړه بیانوي چې ځینې خلک یې د خدای سره شریکان جوړوي: «آسمانونه پورته له دې چې ټوټې ټوټې شي، او فرښتې د خپل رب ستاینه او تسبیح کوي او د هغو کسانو لپاره بښنه غواړي چې په ځمکه کې دي. یقیناً خدای بښونکی، مهربان دی. او هغه کسان چې له هغه پرته نورې دوستان نیسي، خدای ورباندې څارونکی دی، او ته د دوی مسؤل نه یې.» (آیتونه ۵-۶) په دې توګه موږ ګورو چې ټول کائنات د ایمان او کفر له مسئلې سره بوخت دي، تر دې حده چې ځینو ځمکنیو خلکو د انحراف له امله آسمانونه لږ مه لږ ټوټې ټوټې کیږي. فرښتې هم د دې لوی ګناه له امله، چې ځینو خلکو ترسره کړې، د ځمکې ټولو خلکو لپاره د بښنې غوښتنه کوي.

The surah then takes another line, describing how the universe stands with regard to the question of belief in the One Owner, and to the deviation leading some people to associate partners with Him: “ The heavens are well-nigh rent asunder from above as the angels extol their Lord's limitless glory and praise, and beg forgiveness for all who are on earth. Surely God is Much-Forgiving, Ever Merciful. As for those who take for their protectors beings other than Him, God watches them, and you are not responsible for them." (Verses 5-6) We thus see the whole universe preoccupied with the question of faith and unbelief to the extent that the heavens are about to be rent asunder because of the deviation by some earth dwellers. For their part, the angels pray for the forgiveness of all those on earth specifically because of the grave offence perpetrated by some of them.

سورت بیا خپل اصلي موضوع ته راګرځي: ‏«پس موږ تاسو ته عربي ژبه کې یو داسې کتاب نازل کړی، ترڅو تاسو د (مکې) ښار او د هغه شاوخوا خلکو ته خبرداری ورکړئ، او هغوی ته د هغه جمع کېدو ورځې څخه خبرداری ورکړئ چې کومه ورځ کې هېڅ شک نشته، کله چې یوه ډله به جنت کې وي او یوه ډله به د اورېدونکي اور کې وي۔»‏ (آیت ۷) بیا دا سورت دواړو ډلو او د هغوی د جلا جلا استوګنځایونو په اړه خبرې کوي، او وایي چې الله تعالیٰ کولای شو چې ټول خلک یوه امت ګرځولي وای. مګر د هغه مشیت د خپل علم او حکمت پر بنسټ دا حکم کړی دی چې ځینې خلک خپل رحمت ته داخلوي، «او ظالمانو لره نه څوک ساتونکی وي او نه مددګار.» (آیت ۸) همدارنګه دا هم وايي چې الله د ټولو ساتونکی دی، او «هغه دی چې مړه ژوندی کوي، او هغه پر هرڅه قادر دی۔» (آیت ۹)

The surah then returns to its main theme: “So We have revealed to you a discourse in the Arabic tongue in order that you may warn the Mother City and all who dwell around it; that you may forewarn them of the Day of the Gathering, of which there is no doubt, when some shall be in paradise and some in the blazing fire” (Verse 7) It moves on with the two groups and their different abodes to state that God could have made them all one community. However, His will has decreed on the basis of His knowledge and wisdom that some are admitted to His grace, “ whereas the wrongdoers will have no one to protect them and no one to support them.” (Verse 8) It further states that God is the Protector of all, and that “He is the One who gives life to the dead; and He has power over all things.” (\erse 9)

دا سورت بیرته هغه مرکزي موضوع ته راځي چې د وحي او پیغام حقانیت دی، او دا بیانوي چې د انسانانو تر منځ د ټولو هغو کړیو په اړه فیصله چې اختلاف پکې وي، د هغه خدای پورې اړه لري چې قرآن یې نازل کړی، او انسانان باید په ټولو حالاتو کې هغې ته مراجعه وکړي: «هر هغه شي چې تاسو پکې اختلاف لرئ، وروستۍ فیصله د خدای ده. دا خدای زما رب دی. په هغه باندې مې توکل کړی دی، او هماغه ته ډېر رجوع کوم.» (آیت ۱۰) بیا دا خبره د خدای د ربوبیت څخه هغه ته رسي چې هغه یوازینی خالق دی چې په کائنات کې ټول شیان یوازې هغه اداره کوي، رزق ټاکي او هرڅه پوهیږي: «هغه د آسمانونو او ځمکې پیدا کوونکی دی. ستاسو لپاره یې ستاسو له ځان څخه ملګري پیدا کړي، او همدارنګه یې د څارویو لپاره هم ملګري پیدا کړي، ترڅو تاسو زیات شئ. هېڅ شی د هغه سره لږ هم ورته والی نه لري. هغه یوازې ټول اورېدونکی او ټول لیدونکی دی. د آسمانونو او ځمکې کلیدونه د هغه دي. چاته چې خوښه وي، هغه ته پراخ رزق ورکوي یا یې په کمه اندازه ورکوي. هغه د هرڅه په اړه بشپړ علم لري.» (آیتونه ۱۱-۱۲)

Again the surah returns to the central theme of the truth of revelation and message, stating that judgement on all matters that are subject to dispute between people belongs to God who has revealed the Qur’an to which people must refer in all situations: “ Whatever the subject of your disputes, the final word belongs to God. Such is God, my Lord. In Him have Iplaced my trust, and to Him do I always turn.” (\erse 10) It then proceeds from Gods Lordship to His being the One Creator who alone administers everything in the universe, determines provisions and knows all: “He is the Originator of the heavens and the earth. He made mates for you from among yourselves, just as He made mates for animals, so that you will multiply. Nothing bears even the slightest comparability to Him. He alone hears all and sees all. His are the keys of the heavens and the earth. He gives abundant sustenance, or gives it in scant measure to whomever He wills. He has full knowledge of everything.” (Verses 11-12)

ټینگ ودریږئ په دین باندې او د ډلو ډلو کیدو څخه مه کیږئ۔ هغه شی چې تاسو دوی ته بلنه ورکوئ، هغه د مشرکانو لپاره ډېر دروند دی۔ خدای چې څوک خپل ته غواړي، هغه ځان ته رسوي، او هر هغه څوک چې د هغه طرف ته رجوع کوي، هغه ته لارښوونه کوي۔ دوی یوازې هغه وخت په ډلو ډلو شول چې علم ورته راغلی و، د یو بل سره د ځان غوښتنې حسد او رقابت له امله۔ که د خدای له خوا د یوې مقرره مودې تر پوریه دې ستا د رب دا پرېکړه نه وای شوې، نو د دوی تر منځ به ځان فیصله شوې وای۔ خو اوس هغو کسانو ته چې د دوی وروسته د کتاب وارث شول، د هغه په اړه ډېر تشویشناک شک دی۔ نو ته خلک هغه دین ته وبولې، او لکه څنګه چې امر شوی یې، د سمې لارې تعقیب کوه۔ د دوی د خوښو او ناخوښو پیروي مه کوه، او ووایه: "زه په هغه وحي ایمان لرم چې خدای له لوړې نه نازل کړې ده..." (آیتونه ۱۳-۱۵)

'Steadfastly uphold the faith and do not divide into factions.’ Hard for the idolaters is that which you call on them to accept. God draws to Himself whoever He pleases and guides to Himself everyone who turns to Him. They became divided, out of selfish rivalry, only after the knowledge had reached them. Had it not been for a decree that had already been issued by your Lord, until a term set [by Him], all would have been decided between them. As it is, those after them, who inherited the Divine book, are in grave, disquieting doubt about it. Therefore, call people to that faith, and follow the straight path as you have been commanded. Do not follow their likes and dislikes, but say: T believe in whatever revelation God has bestowed from on high...” (Verses 13-15)

دا سورت دویمه برخه، چې د سورت پاتې برخه پکې شامله ده، د خدای د نښو په بیان پیل کېږي، چې څنګه هغه ځینو خلکو ته پراخه روزي ورکوي او ځینو ته لږه اندازه، څنګه باران نازلوي، آسمانونو او ځمکې او په هغو کې د ټولو ژوو پیدایښت، او هغه کښتۍ چې په سمندر کې ځي. بیا د هغه بنسټیز صفت بیان کوي چې مومنان او د هغوی ټولنه پرې بېلېږي. وروسته د قیامت ورځې یو انځور راځي چې ظالمان د خپلې سزا سره مخ ښيي: «تاسو به وګورئ چې دوی داسې چیغې وهي: آیا د بیرته ستنیدو کومه لاره شته؟* تاسو به وګورئ چې دوی د اور په مخ کې راوړل کېږي، رسوا او ذلیل، او د پټې سترګې په ښکته کتو سره ګوري.** (آیتونه ۴۴–۴۵)۔ پرخلاف، مومنان به په عزت والا حالت کې وي، او د ظالمانو هغه انجام بیانوي: «مومنان به وایي: په حقیقت کې زیانمن هغه دي چې د قیامت پر ورځ خپل ځانونه او خپلوان له لاسه ورکړي. * په حقیقت کې ظالمان به د اوږدمهاله عذاب کې ولوېږي.» (آیت ۴۵)۔ د دې پس منظر په لاندې سورت خلک بلنه ورکوي چې مخکې له دې چې ناوخته شي، خپل ځانونه له داسې پای څخه وژغوري: «خپل رب ته ځواب ووایاست، مخکې له دې چې د خدای په حکم داسې ورځ راشي چې نه شي ځنډول کېدای.»

The second part, taking up the rest of the surah, begins with a discussion of Gods signs that are seen in the way He gives some people abundant provision while others receive small measure, how He sends rainfall, the creation of the heavens and the earth with all creatures therein, and ships that traverse the sea. It then moves on to outline the basic quality that distinguishes believers and their community. This is followed by an image of the Day of Judgement showing the wrongdoers as they face their punishment: “you will see them exclaiming, 7s there any way of return?* You shall see them brought before the fire, disgraced and humiliated, looking with a furtive glance** (Verses 44-45) By contrast, the believers will be in a dignified position, stating the fate that the wrongdoers face: “ The believers will then say: 'The true losers are the ones who have forfeited themselves and their kindred on this Day of Resurrection. * Indeed the wrongdoers will fall into long-lasting suffering** (Verse 45) Against this backdrop, the surah calls on people to spare themselves such an end before it is too late: “Respond to your Lord before there comes, by God's will, a day that cannot be put off.

دوهم حواله دې ته لاره هواروي چې نوې مشرۍ مرکز ته اشاره وشي، کوم چې وروسته یادېږي: «او دغسې مو په عربي ژبه کې قرآن نازل کړ، ترڅو تاسو د ام القرى (مکې) او د هغې شاوخوا خلکو ته وویروئ.» (آیت ۷) دریمه حواله د پیغام یووالی بیانوي، پداسې حال کې چې لومړۍ حواله د دې پیغام د سرچینې یووالی بیان کړ: «په دین کې هغه څه تاسو ته مشروع کړل چې نوح ته یې حکم کړی و، او هغه څه چې مونږ تاسو ته وحي کړي دي [ای محمده] او هغه څه چې مونږ ابراهیم، موسی او عیسی ته حکم کړی و: دین قائم کړئ او په کې تفرقه مه کوئ.» (آیت ۱۳) په دې دریمه حواله کې سورت په واضح ډول بیانوي چې تفرقه په دې سبب رامنځته شوه چې خلکو د خدای حکم ونه منه. دا د هغو عظیمو پیغمبرانو د پیروانو د جهالت له امله نه وه؛ دوی داسې علم درلود چې دوی یې له دې تفرقې څخه ساتلی شو.

The second reference follows shortly after that to establish the centre of the new leadership to which reference will be later made: “So We have revealed to you a discourse in the Arabic tongue in order that you may warn the Mother City and all who dwell around it.” (Verse 7) The third reference states the unity of the message whereas the first reference identified the unity of its source: “In matters of faith, He has ordained for you the same as He had enjoined on Noah - that which We have revealed to you [Muhammad] - and as We enjoined on Abraham, Moses and Jesus: Steadfastly uphold the faith and do not divide into factions.” (Verse 13) In this third reference, the surah clearly states that division occurred because people disobeyed Gods injunction. This did not come about as a result of any ignorance on the part of the followers of those noble messengers; they had the knowledge to spare them such division.