دا سورت د جاهلیت د آثارو د اوږدې، ورو خو دقیقې او ژورې څیړنې یوه برخه ګڼل کیدای شي، هغه څیړنه چې د انسان په روح کې د جاهلیت د پاتې شوو نښو په اړه کېږي. دا څیړنه په مکې کې د قرآن د نازلېدو په وخت کې ډېره ښکاره وه، خو هر ځای چې جاهلیت حاکم وي، دا حقیقت هم شتون لري. په مختلفو حالتونو کې توپیرونه ښکاري، خو دا توپیرونه سطحي دي او یوازې ظاهري بڼې اغېزمنوي. یا داسې هم ویلای شو چې دا سورت د هغې اوږدې او سختې جګړې یوه پړاو ده چې قرآن د انسان په روح کې کوي، هغه ژورتیا ته ننوځي چې د جاهلیت ټول پاتې شوي آثار له منځه یوسي. دا جګړه د هغو جنګونو څخه لويه او اوږده ده چې مسلمانانو وروسته د خپلو ډېرو دښمنانو پر وړاندې کول. سربېره پردې، دا آثار له هغو لويو ځواکونو څخه ډېر دوام لرونکي او د مقاومت له پلوه سخت دي چې د اسلامي پيغام پر وړاندې راټول شوي وو، یا هغو ځواکونو څخه چې اوس هم د مختلفو جاهلي ټولنو لخوا د دې پیغام پر وړاندې پورته کېږي.

This surah may be described as being part of the long, slow, yet accurate and profound treatment of the traces of jahiliyyah, or ignorance, within the human soul. This was most evident as the Qur’an was being revealed in Makkah but is true wherever jahiliyyah reigns. There may be differences in different situations, but these are superficial affecting only appearances. Alternatively, we may say that this surah represents a round in the long, hard battle the Qur’an fights within the human soul, going deep inside it to eradicate all lingering traces of jahiliyyah. This battle is greater and longer lasting than the wars the Muslims later had to fight against their many enemies. Moreover, these traces are more persistent and harder in their resistance than the great forces that were marshalled against the Islamic message, or those which continue to be raised against it by different jahiliyyah societies.