دا پیغام د پیغمبر شعیب علیه السلام قصه بیانوي، چې له تاریخي نظره د موسی علیه السلام څخه مخکې راځي، خو دلته د هغو عبرتونو لپاره بیان شوې ده چې د دې سورت ټولو قصو کې شتون لري. د «ایکه» والو، یعنی د ونو پوشیده دښتو خلک، ډیر احتمال لري چې د مدین خلک وو. داسې ښکاري چې مدین د همدې ونو په زیاتوالي لرونکې سیمې ته نږدې و، لکه څنګه چې د قرآن بیان دا ږغ ورکوي. مدین د عقبې د خلیج ته نږدې، د سعودي عربستان د حجاز ولایت او فلسطین ترمنځ سیمې کې پروت دی.

This passage tells the story of the Prophet Shu`ayb which, from a historical point of view, comes before that of Moses, but it is told here for the lessons involved in all the stories given in this sūrah. The dwellers of the ‘wooded dales’ were most probably the people of Madyan. It seems that Madyan was close to this wooded land, thick with trees, as the Qur’ānic description implies. Madyan lies close to the Gulf of `Aqaba, in the area between the Ĥijāz province of Saudi Arabia and Palestine.

شعیب علیه السلام د نورو پیغمبرانو په څیر خپله دعوت یې په دې پیل کړ چې خلکو ته د ایمان بنسټیزې اصول تشریح کړل، او دا یې روښانه کړه چې د خپل دعوت په بدل کې هیڅ ډول ګټه نه غواړي. بیا یې دوی ته د هغو فسادونو په اړه خبرې وکړې چې د دوی په خپله ټولنه کې خپور وو:

Shu`ayb began in the same way as other prophets calling on people, explaining to them the basic essentials of faith, and making it clear that he sought no gain in return for his advocacy. He then spoke to them about the ills that plagued their own society:

«پوره ناپ ورکړئ، او د هغو کسانو څخه مه کیږئ چې نورو ته لږ ورکوي [خپل حق څخه کم]؛ او په برابرو تله سره وتلئ؛ او د خلکو هغه شیان مه بندوئ چې حق یې دی؛ او په ځمکه کې د فساد خپرولو لپاره بد عمل مه کوئ.» (سورۃ الشعراء: ۱۸۱-۱۸۳)

“Give full measure, and be not of those who give others less [than their duel; and weigh with even scales; and do not deprive others of what rightfully belongs to them; and do not act wickedly on earth spreading corruption.” (Verses 181-183)

په سورتونو 7 او 11، یعنی الاعراف او هود کې په واضح ډول ذکر شوي دي، دوی به کله چې خلکو ته څه وزن کول، نو لنډ وزن به یې کاوه. دوی به خپل زور هم کاراوه او د هغه څه څخه زیات به یې اخیستل چې ورپورې حق وو، پرداسې حال کې چې خلکو ته به یې د هغه څه څخه کم ورکول چې دوی ته حق وو. دوی به شیان له خپل مناسب بیه څخه په ارزانه بیه اخیستل، مګر په لوړه بیه به یې پلورل. داسې ښکاري چې دوی د کاروان د سوداګرۍ د لارو سره نږدې اوسیدل، او دا شی دوی ته دا وړتیا ورکوله چې خپلې شرایط یې دیکته کړي. هغه رسول چې خدای دوی ته لیږلی و، دوی ته یې نصیحت وکړ چې په ټولو داسې معاملاتو کې انصاف تعقیب کړي. هغه حقیقي دین تبلیغ کړ، کوم چې په ناچاره د نورو سره ښه چلند غواړي، او کوم چې د خلکو ترمنځ په معاملو او اړیکو کې ظلم نشي نظر اندازولی.

As clearly mentioned in Sūrahs 7 and 11, The Heights and Hūd respectively, they used to give people short measure whenever they weighed things out for them. They also used their power to take more than what was rightly theirs, while they would give people less than what was due to them. They would buy things for less than their fair price, but would sell for higher prices. It appears that they lived close to the caravan trade routes, and this enabled them to dictate their terms. The messenger God sent them counselled them to pursue fairness in all such dealings. He preached the true faith which inevitably requires good treatment of others, and which cannot overlook injustice in dealings and interactions between people.