Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
AL-AHQAF Sand Dunes (When Prophets Are Challenged) 21-28
Denk aan die broer van de ‘Ad die zijn volk waarschuwde, die leefde in de Vallei van de Zandduinen. Andere waarschuwers zijn gekomen en gegaan, zowel voor hem als na hem. Hij zei: ‘Aanbid niets anders dan God. Ik vrees dat er lijden over jullie zal komen op een verschrikkelijke dag/ (21)
Remember that brother of the ‘Ad who warned his people who lived in the Valley of the Sand Dunes. Other warners have come and gone both before and after him. He said: ‘Worship none but God. I fear lest suffering befall you on a terrible day/ (21)
Zij zeiden tegen hem: ‘Ben je gekomen om ons weg te wenden van onze goden? Breng dan op ons datgene waarmee je ons bedreigt, als wat je zegt waar is.’ (22)
They said to him: ‘Have you come to turn us away from our gods? Bring, then, upon us that with which you threaten us, if what you say is true.’ (22)
Hij zei: ‘Alleen God weet wanneer het zal komen. Ik breng jullie slechts de boodschap over waarmee ik ben belast; maar ik zie dat jullie onbeschaafde mensen zijn.’ (23)
He said: ‘Only God knows when it will come. I only convey to you the message I am entrusted with; but I see that you are insolent people.' (23)
Toen zij een wolk zagen naderen naar hun valleien, zeiden zij: ‘Deze wolk zal ons regen brengen.’ ‘Nee, het is juist datgene wat jullie wilden bespoedigen: een stormwind die een pijnlijke straf met zich meedraagt (24)
When they saw a cloud approach ing their valleys, they said: ‘This cloud will bring us rain/ ‘No, indeed. It is the very thing you wanted to hasten: a storm wind bearing painful suffering (24)
‘...die alles zal vernietigen op bevel van zijn Heer.’ En toen de ochtend aanbrak, was er van hen niets meer te zien behalve hun verwoeste woningen. Zo vergelden Wij de misdadigers. (25)
which will destroy everything by the command of its Lord.’ When the morning came, there was nothing to see of them except their ruined dwellings. Thus do We requite guilty people. (25)
Wij hadden hen stevig gevestigd op een wijze waarop Wij u nooit hebben gevestigd; en Wij hadden hen voorzien van gehoor, zicht en harten. Toch hielp hun gehoor, zicht en harten hen niet, aangezien zij volhielden in het ontkennen van de openbaringen van Allah. Zij werden overvallen door precies datgene waar zij spotten.
We had securely established them in a manner in which We have never established you; and We had endowed them with hearing, and sight, and hearts. Yet nothing did their hearing, sight and hearts avail them since they persisted in denying Gods revelations. They were overwhelmed by the very thing which they had mocked.
(26)
(26)
Wij hebben ook andere gemeenschappen vernietigd die ooit rondom jullie leefden, en Wij hebben Onze boodschap op verschillende manieren gegeven, zodat zij zich tot het juiste pad zouden keren. (27)
We have also destroyed other communities that once lived around you, and We gave Our message in various ways so that they might return to the right way. (27)
Waarom boden degenen die zij naast God hadden verheven, in de hoop dat zij hen dichter bij Hem zouden brengen, hen geen hulp? Voorwaar, zij lieten hen volledig in de steek. Dat waren hun leugens en dat waren hun valse verzinsels. (28)
Why did those whom they had set up as deities beside God, hoping that they would bring them nearer to Him, give them no help? Indeed, they utterly failed them. Such were their lies and such their false inventions. (28)
Overview
Dit derde deel van de soera behandelt de centrale vraag op een andere manier dan de eerdere delen. Het spreekt over het lot van de ‘Ad en andere nederzettingen rondom Makkah. Tegenover Hud, hun broer, die God als Zijn boodschapper zond, namen zij een vergelijkbare houding aan als de afgodendienaars in Makkah tegenover Muhammad ﷺ, hun broer en Gods boodschapper. Beiden uitten dezelfde bezwaren. Hud antwoordde hen op de voortreffelijke wijze van profeten, maar binnen de grenzen van zijn menselijke vermogen en de missie die aan hem was toegewezen. Toen zij geen aandacht schonken aan zijn waarschuwingen, werden zij getroffen door Gods straf die hen volledig vernietigde. Hoewel zij machtiger, rijker en intelligenter waren dan de ongelovigen van Makkah, was niets hiervan van enig nut voor hen. Ook hun vermeende godheden, die zij beweerden dat hen dichter bij God zouden brengen, boden hen geen enkele hulp.
This third part of the surah addresses its central question in a different way to that of its earlier parts. It speaks of the fate of the ‘Ad and other townships around Makkah. Towards Hud, their brother, whom God sent as His messenger, they adopted a similar attitude to that of the idolaters in Makkah towards Muhammad, their brother and Gods messenger. Both raised the same objections. Hud answered them in the splendid manner of prophets, but within the limits of his human ability and the mission assigned to him. When they paid no heed to his warnings, they were smitten by God’s punishment that left them utterly destroyed. Although they were more powerful, wealthy and intelligent than the Makkan unbelievers, none of this was of any avail to them. Nor did their alleged deities, which they claimed would bring them closer to God, avail them of anything.
De Mekkanese ongelovigen worden ook herinnerd aan het lot dat hun eigen voorouders trof, aangezien zij ook dezelfde houding hadden aangenomen. Er wordt hen in onmiskenbare bewoordingen verteld dat zij hetzelfde lot zullen ondergaan. De soera laat hen ook de lijn zien die de goddelijke boodschap volgt: deze is consistent en onveranderlijk. Evenzo geldt de wet van God voor iedereen en verandert deze niet. We zien de boom van het geloof met stevige wortels, waarvan de takken zich wijd uitstrekken over de generaties heen. Het is hetzelfde geloof voor alle tijden en gemeenschappen.
The Makkan unbelievers are also reminded of the fate their own ancestors met, given they too had adopted the same attitude. They are told in no uncertain terms that they will suffer the same fate. The surah also shows them the line the Divine message follows: it is consistent and unchanging. Likewise, God’s law applies to all and does not change. We see the tree of faith with firm roots, its branches stretched wide across the generations. It is the same faith for all times and communities.
At The Sand Dunes
Denk aan die broer van de 'Ad die zijn volk waarschuwde, die leefde in de Vallei van de Zandduinen. Andere waarschuwer zijn gekomen en gegaan, zowel voor hem als na hem. Hij zei: 'Aanbid niets anders dan God. Ik vrees dat er lijden over jullie zal komen op een verschrikkelijke dag' (Vers 21)
Remember that brother of the 'Ad who warned his people who lived in the Valley of the Sand Dunes. Other warners have come and gone both before and after him. He said: 'Worship none but God. I fear lest suffering befall you on a terrible day' (Verse 21)
De broeder van de ‘Ad is de profeet Hud (vrede zij met hem)
The brother of the ‘Ad is the Prophet Hud (peace be upon him)
wie hier wordt genoemd in zijn positie als een broeder voor zijn volk. Dit benadrukt de relatie van wederzijdse liefde en zorg die tussen hem en zijn volk bestond, hetgeen hen responsiever had moeten maken voor zijn oproep en hen had moeten motiveren om goed over hem en wat hij leerde te denken. Dezelfde band bestond tussen Muhammad ﷺ en zijn volk die hem op vergelijkbare wijze tegenwerkten.
who is mentioned here by his position as a brother to his people. This highlights the relation of mutual love and care that existed between him and his people, which should have made them more responsive to his call and motivated them to think well of him and what he taught. The same bond existed between Muhammad (peace be upon him) and his people who similarly opposed him.
De ‘Ad bouwden hun huizen op de hoge zandduinen in een vallei in het zuiden van het Arabisch Schiereiland, die naar verluidt nabij Hadramawt lag.1 God in Zijn glorie richt Zijn boodschapper ﷺ tot het herinneren van Hud en hoe hij zijn volk waarschuwde in de Vallei van de Zandduinen. Dit om hem bemoediging te geven, aangezien hij beseft dat Hud op soortgelijke wijze werd verworpen door zijn volk.
The ‘Ad used to build their homes on the high sand dunes in a valley in the south of the Arabian Peninsula, said to be near Hadramawt.1 God in His glory directs His messenger to remember Hud and how he warned his people at the Valley of the Sand Dunes. This to give him encouragement as he realizes that Hud was similarly rejected by his people.
Dergelijke herinnering dient ook om de ongelovigen van Mekka te herinneren aan het lot van die eerdere gemeenschappen die de boodschappen van Allah verwierpen.
Such remembrance also serves to remind the Makkan unbelievers of the fate of those earlier communities that rejected Gods messages.
Hud waarschuwde zijn volk, maar hij was niet de eerste boodschapper die zijn gemeenschap waarschuwde. Andere boodschappers deden hetzelfde voor hem: “Andere waarschuwers zijn gekomen en gegaan, zowel voor hem als na hem.” Die boodschappers kwamen hem in tijd en plaats dichtbij, maar waren ook ver van hem verwijderd.
Hud warned his people, but he was not the first messenger to warn his community. Other messengers did the same before him: “ Other warners have come and gone both before and after him” Those messengers came close to him in time and place as also far from him.
De keten van de boodschappen van Allah is een voortdurende, en de waarschuwingen worden te allen tijde gegeven. Deze gehele kwestie is bekend bij iedereen. Hud ﷺ gaf hen dezelfde waarschuwingen die alle boodschappers aan hun gemeenschappen gaven:
The chain of Gods messages is a continuous one, and the warnings are given at all times. This whole issue is familiar to all. Hud gave them the same warnings given by all messengers to their communities:
“Aanbid niets anders dan God. Ik vrees dat er een verschrikkelijke dag over jullie zal komen” (Vers 21) God aanbidden betekent geloof in het hart en een levenswijze.
“ Worship none but God. I fear lest suffering be fall you on a terrible day” (Verse 21) Worshipping God means faith at heart and a code of living.
Het verwerpen van dit alles leidt onvermijdelijk tot vreselijk lijden in dit huidige leven, of in het leven daarna, of in beide. Wanneer er wordt verwezen naar een dag, zoals hier gebeurt, wordt hiermee de Dag des Oordeels bedoeld, wanneer het lijden veel groter en vreselijker is.
To discard all this inevitably leads to terrible suffering in this present life, or in the life to come, or in both. When reference is made to a day, as it is made here, it means the Day of Judgement when the suffering is far greater and more terrible.
Welke reactie gaven de mensen van Hud ﷺ op zijn zorgzame instructies en waarschuwingen? “Zij zeiden tot hem: 'Ben je gekomen om ons af te wenden van onze goden? Breng dan op ons datgene waarmee je ons bedreigt, als wat je zegt waar is.' (Vers 22) Hun reactie verraadt wantrouwen, een gebrek aan begrip, de verwerping van de waarschuwing, het haasten van de straf waar hij hen voor waarschuwde, arrogantie en een hardnekkige vasthoudendheid aan valse overtuigingen.
What response did Hud’s people give him for his caring instructions and warnings? “They said to him: 'Have you come to turn us away from our gods? Bring, then, upon us that with which you threaten us, if what you say is true. (Verse 22) Their response betrays mistrust, lack of understanding, rejection of the warning, hastening the punishment he warned them against, arrogance and a persistent adherence to false beliefs.
Voor zijn deel ontvangt Hud dit alles met geduld, waarbij hij de manieren toont die bij een profeet horen. Hij maakt geen persoonlijke aanspraken terwijl hij zijn houding uiteenzet en zijn grenzen aan hen duidelijk maakt: “Hij zei: 'Alleen God weet wanneer het zal komen. Ik breng jullie slechts de boodschap over die aan mij is toevertrouwd; maar ik zie dat jullie onbeschaafde mensen zijn. (Vers 23) Ik geef jullie deze waarschuwing zoals mij is bevolen, maar ik weet niet wanneer een dergelijke straf zal vallen, of welke vorm het zal aannemen. Dit alles is alleen aan God bekend. Ik lever slechts een boodschap aan die aan mij is toevertrouwd, zonder verdere aanspraken te maken. “Maar ik zie dat jullie onbeschaafde mensen zijn” (Vers 23) Wat zou er dwazer en onbeschaafder kunnen zijn dan een dergelijk vijandig ontvangst bieden aan een broeder die slechts oprechte en eerlijke raad geeft?
For his part, Hud receives all this with patience, showing the manners that behove a prophet. He makes no personal claims as he outlines his attitude and makes his limits clear to them: “He said: 'Only God knows when it will come. I only convey to you the message I am entrusted with; but I see that you are insolent people. (Verse 23) I am giving you this warning as I was commanded to do, but I do not know when such punishment falls, or what form it will take. All this is known to God alone. I am only delivering a message entrusted to me, making no further claim. “But I see that you are insolent people” (Verse 23) What could be more foolish and insolent than to give such a hostile reception to a brother who is only offering sincere and honest advice?
De soera geeft geen verdere details over de lange discussie die plaatsvond tussen Hud en zijn volk, maar gaat direct over tot het rapporteren van het lot dat zij te verduren kregen. Dit is hier bedoeld als een antwoord op hun uitdaging en het voortijdig eisen van de straf:
The surah gives no further details of the long argument that took place between Hud and his people, moving straight to report on the fate they suffered. This is intended here as a reply to their challenge and hastening of punishment:
Toen zij een wolk zagen naderen naar hun valleien, zeiden zij: ‘Deze wolk zal ons regen brengen.’ Nee, integendeel. Het is precies datgene wat jullie wilden bespoedigen: een stormachtige wind die een pijnlijke straf met zich meebrengt, die alles zal vernietigen op bevel van zijn Heer. Toen de ochtend aanbrak, was er van hen niets meer te zien behalve hun verwoeste woningen. Zo vergelden Wij de schuldigen. (Versen 24—25)
When they saw a cloud approaching their valleys, they said: ‘This cloud will bring us rain.9 ‘No, indeed. It is the very thing you wanted to hasten: a storm wind bearing painful suffering which will destroy everything by the command of its Lord.9 When the morning came, there was nothing to see of them except their ruined dwellings. Thus do We requite guilty people. (Verses 24—25)
Rapporten suggereren dat de ‘Ad een periode van intense hitte ondergingen, gepaard gaand met het uitblijven van regen. Zij verduurden dit ondragelijke klimaat gedurende enige tijd. Toen stuurde God wolken naar hen, en zij waren verheugd.
Reports suggest that the ‘Ad suffered a period of intense heat, coupled with absence of rain. They endured this unbearable climate for some time. Then God sent them clouds, and they were delighted.
Ze trokken de omliggende valleien in, in de hoop dat er snel regen zou volgen. Toch betekende de waarheid van wat de wolken brachten hun uiteindelijke ondergang: “Nee, integendeel. Het is precies datgene wat jullie wilden bespoedigen: een stormwind die een pijnlijke kwelling met zich meebrengt, die alles zal vernietigen op bevel van zijn Heer.” Elders in de Qur’an wordt deze stormwind beschreven als “woest raasend” (69: 6). Een andere beschrijving ervan stelt dat het “niets van wat het trof spaarde, maar alles tot dode en vergane botten maakte.” (51: 42)
They went into the surrounding valleys hoping that rain would quickly ensue. Yet the truth of what the clouds brought signified their ultimate demise: “No, indeed. It is the very thing you wanted to hasten: a stormwind bearing painful suffering which will destroy everything by the command of its Lord” Elsewhere in the Qur’an, this stormwind is described as “furiously raging” (69: 6) Another description of it states that it “spared nothing of what it came upon, but caused it all to become like bones dead and decayed.” (51: 42)
De Qur'anische tekst beschrijft de wind alsof deze levend was, zich bewust van wat hij deed, en zijn bevelen vervulde om alles in zijn pad te vernietigen:
The Qur’anic text depicts the wind as if it was alive, aware of what it was doing, fulfilling its orders to destroy everything in its wake:
“die alles zal vernietigen op bevel van zijn Heer.” Dit is een universeel feit dat de Qur’an gewend is aan de mensen op te leggen. Dit universum is levend, en elke kracht daarin is zich bewust van wat God van haar wil en gaat te werk om dit te vervullen. De mens is een van deze krachten. Wanneer hij een ware gelovige is, wordt zijn hart geopend voor grotere kennis en wordt hij in staat om meer van de universele krachten om hem heen te begrijpen en daarop te reageren. Dit opent de weg naar een wederzijdse respons die verschilt van wat mensen over het algemeen weten over het leven en begrip. Alles om ons heen heeft leven, maar wij waarderen dit niet omdat vormen en gedaanten ons begrip beperken. Het universum om ons heen is vol geheimen die worden gewaardeerd door vermogens van begrip, ook al kunnen ze niet door onze ogen worden gezien.
“which will destroy everything by the command of its Lord.” This is a universal fact which the Qur’an is wont to impress on people. This universe is alive, and every force in it is aware of what God wants of it, proceeding to fulfil it. Man is one of these forces. When he is a true believer, his heart becomes open to greater knowledge and he becomes able to understand more of the universal forces around him and respond to them. This opens the way to a mutual response that differs from what people generally know of life and understanding. Everything around us has life, but we do not appreciate this because shapes and forms limit our understanding. The universe around us is full of secrets which are appreciated by faculties of understanding, even though they cannot be seen by our eyes.
De stormwind volbracht de taak die eraan was toegewezen en vernietigde alles. Zo was er, “toen de ochtend aanbrak, niets meer van hen te zien behalve hun verwoeste woningen.” (Vers 25) Er bleef geen enkel spoor van de ‘Ad over, zelfs niet hun dieren of bezittingen. Alles verdween. Alles wat overbleef waren verlaten woningen, leeg en zonder enige tekenen van leven: “Zo vergelden Wij de zondaars” (Vers 25). Deze regel geldt voor alle zondaars.
The stormwind fulfilled the task assigned to it, destroying everything. Thus, “when the morning came, there was nothing to see of them except their ruined dwellings.” (Verse 25) No trace of the ‘Ad was left behind, not even their animals or belongings. Everything disappeared. All that was left were desolate dwellings, empty, lacking all signs of life: “Thus do We requite guilty people” (Verse 25) This rule applies to all guilty people.
1. Recente rapporten gebaseerd op satellietbeelden suggereren dat een hele stad begraven ligt op een plaats nabij Oman in de Empty Quarter, wat betekent dat het ten westen van Hadramout ligt, een grote provincie in Yemen. Op basis van de gegeven beschrijving zou deze stad wel eens de plek kunnen zijn waar de ‘Ad leefden. - Noot van de redactie.
1. Recent reports based on satellite pictures suggest that a whole city is buried at a place close to Oman in the Empty Quarter, which means that it is to the west of Hadramout, a large province in Yemen. From the description given, this city might well be where the ‘Ad lived. - Editor’s note.
Useless Power
Met dit beeld van dood en verwoesting richt de soera zich tot de huidige generatie die in de voetsporen van de ‘Ad treedt, en geeft hen een treffende waarschuwing:
With this image of death and destruction, the surah addresses the present generation who follow in the ‘Ad’s footsteps, giving them a telling reminder:
Wij hadden hen stevig gevestigd op een wijze waarop Wij u nooit hebben gevestigd; en Wij hadden hen voorzien van gehoor, zicht en harten. Toch hielp hun gehoor, zicht en harten hen niet, aangezien zij volhielden in het ontkennen van de openbaringen van God. Zij werden overvallen door precies datgene waar zij spotten hadden. (Vers 26)
We had securely established them in a manner in which We have never established you; and We had endowed them with hearing, and sight, and hearts. Yet nothing did their hearing, sight and hearts avail them since they persisted in denying God's revelations. They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26)
Diezelfde mensen die door de stormwind werden vernietigd, waren ooit op een zodanige wijze in het land gevestigd dat de Arabieren van Makkah niet was gegund. Dit is een algemene verwijzing naar de macht, rijkdom, kennis en de luxe van het leven die aan hen waren geschonken. Zij waren ook begiftigd met scherpe vermogens van gehoor en zicht, evenals met harten.
Those very people who were destroyed by the stormwind had once been established in the land in a way that had not been granted to the Arabs of Makkah. This is a general reference to what they had been given of power, wealth, knowledge and life’s luxuries. They were also endowed with sharp faculties of hearing and sight, as well as hearts.
De Qur'an gebruikt verschillende manieren om naar het vermogen tot begrip te verwijzen, waarbij het afwisselend wordt aangeduid als hart, geest of brein, terwijl ze allemaal naar dezelfde vaardigheid verwijzen. Toch was geen van deze vermogens van enig nut, aangezien het 'Ad ze nutteloos maakte toen "zij volhielden in het ontkennen van de openbaringen van God" (Vers 26). Het ontkennen van de openbaringen van God onderdrukt zintuigen en vermogens en schermt ze af van Zijn bron van licht en begrip, waardoor ze geheel worden afgestompt. "Zij werden overvallen door precies datgene waar zij spotten mee. (Vers 26) Dit verwijst naar de straf waarover zij waren gewaarschuwd en waarover zij spotten.
The Qur’an uses different ways of referring to the faculty of understanding, citing it alternatively as heart, mind or brain, when all refer to the same ability. Yet none of these faculties was of any use as the ‘Ad rendered them useless when “they persisted in denying God's revelations” (Verse 26) Denying Gods revelations suppresses senses and faculties and screens them from His source of light and understanding, blunting them altogether. “ They were overwhelmed by the very thing which they had mocked. (Verse 26) This refers to the punishment they were warned about and which they derided.
De les die hieruit getrokken moet worden, is dat niemand ooit te trots moet zijn van zijn macht, rijkdom of kennis, in de veronderstelling dat deze hem absolute bescherming kunnen bieden. We zien in wat er met het Ad gebeurde, hoe een natuurlijke kracht tegen mensen werd gebruikt, om hen en alles waar zij van genoten te vernietigen.
The lesson to be drawn here is that no one should ever be too proud of his power, wealth or knowledge, thinking that these can afford him absolute protection. We see in what happened to the lAd a natural power being used against people, destroying them and all that they enjoyed.
Er was niets van hen overgebleven, behalve hun lege en verlaten woningen.
Nothing was left of them except their empty and desolate dwellings.
Winden zijn een universele kracht die voortdurend opereert in overeenstemming met het systeem dat God in het universum heeft geplaatst. Hij kan ze gebruiken om bepaalde plaatsen te vernietigen als onderdeel van Zijn algemene plan. Er is binnen deze context dan ook geen reden om het universele systeem te verstoren of ontregelen, zoals sommige mensen ten onrechte suggereren. Degene die het systeem heeft ingesteld, is Degene die het lot van individuen en gemeenschappen heeft bepaald. Elk enkel ding, gebeurtenis, beweging en persoon wordt in acht genomen binnen het algemene systeem en de werking van Zijn wet. Net als alle andere universele krachten worden winden gecontroleerd door God, waarbij ze de rol vervullen die Hij aan hen en aan het universum heeft toegewezen. Hetzelfde geldt voor mensen, tot wiens beschikking God bepaalde universele krachten heeft geplaatst. Wanneer mensen iets ondernemen, vervullen zij in feite de rol die hen door God is toegewezen, voor Zijn doel. Hun vrijheid van handelen en keuze is onderdeel van de algemene wet die universele harmonie waarborgt. Inderdaad, alles is ingesteld volgens een nauwkeurige maat, waarbij niets tekortschiet of voor verstoring zorgt.
Winds are a universal power operating all the time in accordance with the system God has placed in the universe. He may use them to destroy certain places as part of His overall scheme of things. There is no need, then, within this context, to upset or disrupt the universal system, as some people mistakenly suggest. The One who has put the system in place is the One who has determined the fates of individuals and communities. Every single thing, event, movement and person are taken into account within the overall system and the operation of His law. Like all other universal powers, winds are controlled by God, fulfilling the role He has assigned to them and to the universe. The same applies to humans at whose disposal God has placed certain universal powers. When people undertake something, they are in fact fulfilling the role assigned to them by God, for His purpose. Their freedom of action and choice is part of the overall law that ensures universal harmony. Indeed everything is set according to a fine measure, with nothing falling short or causing disruption.
Dit deel van de soera sluit af door de aandacht van mensen te vestigen op de lessen die zijn geleerd uit de lotgevallen van de gemeenschappen in de gebieden niet ver van Makkah:
This part of the surah concludes by drawing peoples attention to the lessons learnt from the fates suffered by the communities in the areas not far from around Makkah:
Wij hebben ook andere gemeenschappen vernietigd die ooit rondom u leefden, en Wij hebben Onze boodschap op verschillende manieren gegeven, zodat zij de juiste weg zouden terugkeren. Waarom boden degenen die zij naast God als godheden hadden aangesteld, in de hoop dat zij hen dichter bij Hem zouden brengen, hen geen hulp? Voorwaar, zij faalden hen volledig. Dat waren hun leugens en dat waren hun valse verzinsels. (Verzen 27-28)
We have also destroyed other communities that once lived around you, and We gave Our message in various ways so that they might return to the right way Why did those whom they had set up as deities beside God, hoping that they would bring them nearer to Him, give them no help? Indeed, they utterly failed them. Such were their lies and such their false inventions. (Verses 27-28)
God vernietigde de gemeenschappen die de boodschappers die naar hen werden gestuurd verwierpen, zoals de 'Ad in de vallei van de zandduinen in het zuiden van Arabië, de Thamud bij Hijr in het noorden, de mensen van Sheba in Jemen, de Madyan wier voormalige woningen de Mekkanen passeerden op hun weg naar Syrië, en de mensen van Lot wier woningen langs de route lagen die de Arabieren namen tijdens hun zomerreis naar het noorden. God gaf Zijn boodschap aan deze mensen op verschillende manieren, om dergelijke dwalende gemeenschappen een kans te geven om berouw te tonen en hun wegen te veranderen. Zij hielden echter vol in hun dwalingen en verdienden daardoor de straf van God, die op verschillende manieren over hen werd afgeroepen. Wat hen overkwam was zo ernstig dat het deel werd van de geschiedenis die de ene generatie aan de volgende overdraagt. De afgodendienaars in Makkah waren hiervan op de hoogte, aangezien zij deze gebieden passeerden tijdens hun reizen.
God destroyed the communities who rejected the messengers sent to them, such as the (Ad in the Valley of the Sand Dunes in the south of Arabia, the Thamud at Hijr in the north, the people of Sheba in Yemen, the Madyan whose former homes the Makkans passed on their way to Syria and the people of Lot whose dwellings were along the route the Arabs took on their summer journey to the north. God gave His message to these people in different ways so as to give such erring communities a chance to repent and change their ways. They, however, persisted with their errors and so incurred God s punishment, which was inflicted on them in various ways. What happened to them was so serious that it became part of the history one generation reports to the next. The idolaters in Makkah were aware of this, given they passed by these areas on their travels.
Zo worden hun aandachten gevestigd op de werkelijke feiten. God vernietigde de ongelovigen voor hen, terwijl hun godheden, die zij beweerden hen dichter bij God te brengen, volstrekt niet in staat waren hen te redden: “Waarom boden hen die zij als godheden naast God hadden aangesteld, in de hoop dat zij hen dichter bij Hem zouden brengen, geen hulp?” (Vers 28) Zij konden hen geen enkele steun bieden. “Inderdaad, zij lieten hen volledig in de steek.” Zij lieten hen aan hun lot over. Inderdaad, zij wisten niet hoe zij hen konden bereiken, laat staan hen Gods straf te besparen. “Dergelijke waren hun leugens en dergelijke waren hun valse verzinsels.” (Vers 28) Al hun claims over zogenaamde godheden zijn leugens en fabricages. Ook deze zullen onvermijdelijk vernietigd worden. Welk einde verwachtten die Arabieren dan, die voor zichzelf valse godheden hadden aangenomen?
Their attentions are thus drawn to the real facts. God destroyed the unbelievers before them while their deities, whom they claimed drew them nearer to God, were utterly unable to save them: “ Why did those whom they had set up as deities beside God, hoping that they would bring them nearer to Him, give them no help?' (Verse 28) They could not furnish them with any support. “ Indeed, they utterly failed them." They left them to their fate. Indeed, they did not know how to reach them, let alone spare them Gods punishment. “Such were their lies and such their false inventions. (Verse 28) All their claims about so- called deities are lies and fabrications. These too will inevitably be destroyed. What end, then, did those Arabs who took false deities for themselves expect?