Een verslag in verband met de openbaring van deze soera suggereert dat de oudsten van de Quraysh een vergadering hielden in Dar akNadwah, een plaats waar zij gewoonlijk samenkwamen om belangrijke gebeurtenissen te bespreken. Deze keer bespraken zij hun strategie met betrekking tot de Profeet ﷺ en de boodschap die hij verkondigde. Toen de Profeet ﷺ van deze vergadering hoorde, was hij bedroefd. Hij sloeg zich in zijn kleren, bedekte zichzelf en ging slapen. De engel Gabriël bracht hem toen het eerste gedeelte van deze soera, bestaande uit 19 verzen, met het gebod om 's nachts in aanbidding wakker te blijven. Het laatste deel, bestaande uit vers 20, werd een volledig jaar uitgesteld, gedurende welke de Profeet ﷺ en enkele van zijn metgezellen hun nachtelijke aanbidding uitvoerden totdat hun benen opgezwollen waren door de inspanning. Pas toen werd het tweede deel van de soera geopenbaard, wat hun last verminderde.

A report in connection with the revelation of this surah suggests that the Quraysh elders held a meeting in Dar akNadwah, a place where they normally gathered, in order to discuss any momentous event. This time they were discussing their strategy as regards the Prophet and the message he advocated. When the Prophet heard of this meeting, he was distressed. He wrapped himself in his clothes, covered himself and went to sleep. The Angel Gabriel then brought him the first passage of this surah, comprising 19 verses, with the command to stay up in worship at night. Its final part, consisting of Verse 20, was delayed for a full year, during which the Prophet and some of his Companions attended to their night worship until their legs were swollen from the effort. Only then was the surahs second part revealed reducing their burden.

Een ander verslag vertelt ook over de aanleiding van de openbaring van deze soera, maar het is ook van toepassing op de openbaring van de volgende soera, Wrapped in Cloak, zoals we daar in onze bespreking zullen vermelden, als God het wil. Samenvattend vermeldt dit verslag dat de Profeet ﷺ, drie jaar voor het begin van zijn boodschap, naar een grot in de berg Hira ging, ongeveer twee mijl van Makkah, waar hij de maand ramadan doorbracht in aanbidding. Op deze manier was zijn familie niet ver van hem vandaan, waardoor hij de hele maand in de grot kon blijven. Hier voedde hij elke arme persoon die toevallig voorbijkwam, en bracht hij de rest van zijn tijd door in aanbidding en contemplatie.

Another report also tells of the occasion of this surahs revelation, but it also applies to the revelation of the next surah, Wrapped in Cloak, as we will mention in our discussion there, God willing. In summary, this report mentions that three years before the start of his message, the Prophet used to go to a cave in Mount Hira, about two miles from Makkah, where he spent the month of Ramadan in worship. In this way, his family were not far from him, enabling him to stay in the cave for the whole month. Here, he would feed any poor person who happened to pass by, and spend the rest of his time in worship and contemplation.

Zijn gedachten gingen uit naar het universum en de wonderbaarlijke verschijnselen ervan, wat erop wees dat het de schepping was van een grote macht. Hij was ongelukkig met de zwakzinnige overtuigingen van zijn volk, die afgodendienaars waren. Toch had hij geen heldere visie of gedachten. Er presenteerde zich geen consistente lijn aan hem.

His thoughts would go to the universe and its amazing scenes, suggesting that it is the creation of a great power. He was unhappy with the flimsy beliefs of his people who were idolaters. Yet he had no clear vision or thoughts. No consistent line presented itself to him.

Deze afzondering was een aspect van hoe God hem leidde en hem inderdaad voorbereidde op de grote taak die hem later zou worden toevertrouwd. Hij was alleen, weg van de drukte van het leven en de beslommeringen ervan. Hij wilde slechts zijn horizon verbreden, de schoonheid van het universum voelen en proberen te begrijpen welke boodschap het overbrengt op een heldere geest. Wie is uitverkoren om de taak te volbrengen om de richting van de mensheid te beïnvloeden en te veranderen, heeft een dergelijke afzondering nodig, waarin hij vrij is van de kleine zorgen en beslommeringen van het leven. Hij heeft zeker een periode van contemplatie nodig waarin hij naar het open universum kan kijken en probeert te begrijpen welke waarheid het betekent. Wanneer een persoon zich bezighoudt met de zorgen van het leven, bevindt hij zich in een vertrouwde omgeving, die hij met tevredenheid zal accepteren. Hij denkt er niet aan om deze te veranderen. Het is enkel door weg te bewegen van de directe omgeving en de zorgen ervan, dat de ziel de bekwaamheid krijgt om te onderscheiden wat niet direct voor de hand ligt. Afzondering biedt de trainingsgrond om de wereld om ons heen te waarderen, zonder verwijzing naar heersende concepten.

This seclusion was an aspect of how God guided him, indeed, prepared him, for the great task which was later to be assigned him. He was alone, away from the hassle of life and its preoccupations. He just wanted to broaden his scope, feel the beauty of the universe and try to understand what message it imparts to a clear mind. Whoever is chosen to carry out the task of influencing and changing the direction of humanity needs such seclusion where he is free from life’s minor concerns and preoccupations. He certainly needs a period of contemplation when he can look at the open universe and try to understand the truth it signifies. When a person is attending to life’s concerns, he finds himself in a familiar environment, which he will complacently accept. He does not think of changing it. It is only moving away from the immediate environment and its concerns that gives the soul its ability to discern what is not readily apparent. Seclusion provides the training ground to appreciate the world around us, without reference to prevailing concepts.

Dit is dan wat God heeft bepaald voor Muhammad ﷺ, terwijl Hij hem voorbereidde om de grootste verantwoordelijkheid te dragen. Het zou zijn taak zijn om de richting van het menselijk leven en daarmee de wereld te veranderen. Gedurende drie jaar voor het begin van zijn missie stuurde God de Profeet ﷺ elk jaar voor één maand in afzondering.

This is, then, what God designed for Muhammad as He prepared him to shoulder the greatest trust. It would be his task to change the direction of human life and thus the world. For three years before the start of his mission, God sent the Prophet into seclusion for one month every year.

Toen God besloot dit grote aspect van Zijn genade aan de bewoners van de aarde te schenken, ging de engel Gabriël naar de Profeet Muhammad ﷺ in de grot van Hira’. De Profeet ﷺ geeft dit verslag over wat er toen plaatsvond:

When God willed to bestow this great aspect of His grace on the dwellers of the earth, the Angel Gabriel went to the Prophet Muhammad in the cave at Hira’. The Prophet gives this report about what then took place:

De Profeet ﷺ zei: “Terwijl ik sliep, kwam hij naar mij met een kist van een zeer kostbaar materiaal waarin een boek zat. Hij zei:

The Prophet said: “While I was asleep he came to me carrying a case of a very rich material in which there was a book. He said:

‘Lees.’ Ik antwoordde: ‘Ik ben geen lezer.’ Hij drong zo hard op bij mij dat ik het gevoel had dat ik doodging. Toen liet hij me los en zei: ‘Lees.’ Ik vroeg: ‘Wat zal ik lezen?’ (Ik zei dit alleen uit angst dat hij zou herhalen wat hij eerder bij mij had gedaan.) Hij zei: ‘Lees: in de naam van jouw Heer Die heeft geschapen. Hij is Degene Die de mens heeft geschapen uit een hechtende celmassa. Lees! Jouw Heer is de Meest Vriendelijke, Die het gebruik van de pen heeft geleerd. Hij heeft de mens geleerd wat hij niet wist.’ (96: 1-5) Ik las het. Hij stopte. Toen liet hij me met rust en ging weg. Ik werd wakker met het gevoel dat het werkelijk in mijn hart geschreven stond.” De Profeet ﷺ vervolgde: “Toen ik halverwege de berg was, hoorde ik een stem uit de hemelen zeggen:

‘Read.’ I replied: ‘I am not a reader.’ He pressed me so hard that I felt that I was about to die. Then he released me and said, ‘Read.’ I asked: ‘What shall I read?’ (I said this only out of fear that he might repeat what he had done to me before.) He said: ‘Read: in the name of Your Lord Who created. It is He Who created man from a clinging cell mass . Read! Your Lord is the Most Bounteous, Who has taught the use of the pen. He has taught man what he did not know.’ (96: 1-5) I read it. He stopped. Then he left me and went away. I woke up feeling that it was actually written in my heart.” The Prophet went on to say: “When I was halfway up the mountain, I heard a voice coming from the heavens saying:

‘Muhammad, jij bent de Boodschapper van God en ik ben Gabriël.’ Ik hief mijn hoofd op naar de hemel en ik zag Gabriël in de gedaante van een man met zijn voeten naast elkaar op de horizon. Hij zei opnieuw: ‘Muhammad, jij bent de Boodschapper van God en ik ben Gabriël.’ Ik bleef op mijn plek staan terwijl ik naar hem opkeek; dit hield mij af van mijn voornemen. Ik stond daar, niet in staat om te bewegen. Ik probeerde mijn gezicht van hem af te wenden en naar de hemel te kijken, maar waar ik ook keek, ik zag hem voor me. Ik stond stil, zonder vooruit of achteruit te bewegen. KhadTjah stuurde haar boodschappers om naar mij te zoeken en ik bleef de hele tijd op mijn plek staan totdat zij naar haar terugkeerden. Hij liet mij toen met rust en ik keerde terug naar mijn familie.

‘Muhammad, you are the Messenger of God and I am Gabriel.’ I raised my head up to the sky and I saw Gabriel in the image of a man with his feet next to one another up on the horizon. He said again: ‘Muhammad, you are the Messenger of God and I am Gabriel.’ I stood in my place looking up at him; this distracted me from my intention. I was standing there unable to move. I tried to turn my face away from him and to look up at the sky, but wherever I looked I saw him in front of me. I stood still, moving neither forward nor backward. KhadTjah sent her messengers looking for me and I remained standing in my place all the while until they went back to her. He then left me and I went back to my family.

Toen ik thuiskwam, ging ik naast Khadijah zitten en leunde ik tegen haar aan. Zij zei: ‘Waar ben je geweest? Ik heb mensen achter je aan gestuurd en zij zijn naar de rand van Makkah gegaan om naar je te zoeken.’ Ik vertelde haar wat er was gebeurd, en zij zei: ‘Verheug u! Bij God, ik was er zeker van dat God u alleen het goede zou brengen. Ik hoop oprecht dat u de Profeet ﷺ van deze natie bent.’1

When I reached home I sat next to Khadijah, leaning on her. She said: ‘Where have you been? I sent people after you and they went to the outskirts of Makkah looking for you.’ I told her of what happened, and she said: ‘Rejoice! By God, I was certain that God would bring you only what is good. I certainly hope that you are the Prophet of this nation.’1

De openbaring stopte een tijdje, en toen de Profeet ﷺ opnieuw naar de berg ging, keek hij omhoog en zag hij de engel Gabriël. Hij werd zo overvallen door een rilling dat hij op de grond viel. Hij ging toen haastig naar huis en zei tegen zijn familie: ‘Bedek mij! Wikkel mij in.’ Zij deden dat. Hij bleef rillen, zo groot was zijn angst. Toen riep Gabriël hem toe: “O jij die zich heeft gehuld!” (Vers 1) Er is ook overgeleverd dat Gabriël hem riep: “O jij die zich in zijn mantel heeft gewikkeld.” (74:1) God weet het best welke van deze uitspraken is gedaan.

The revelation stopped for a while, and then when the Prophet went again to the mountain, he looked up and saw the Angel Gabriel. He was overwhelmed with such a shudder that he fell to the ground. He then hurriedly went home, saying to his family: ‘Cover me! Wrap me.’ They did so. He continued to shiver, so great was his fear. Then Gabriel called him: “You enfolded one!” (Verse 1) It is also reported that Gabriel called him: “You wrapped in your cloak. ” (74: 1) God knows best which of these statements was expressed.

Ongeacht of het eerste of het tweede verslag over de openbaring van deze soera correct is, de Profeet ﷺ leerde dat hij vanaf nu slechts weinig slaap zou hebben. Hij had een zware taak op zijn schouders te nemen, die een lange strijd vereiste. Hij moest altijd alert zijn, klaar om hard te werken met weinig of geen rust. De Profeet ﷺ werd bevolen om op te blijven, en dat deed hij, gedurende meer dan 20 jaar. Hij verslapte nooit, maar wijdde zichzelf volledig aan zijn boodschap en besteedde aandacht aan de vereisten ervan. Hij droeg zijn zeer zware last zonder klagen. Het was de last van de grootste verantwoordelijkheid van allemaal, het goddelijke geloof en de zware strijd die het vereiste.

Regardless of whether the first or the second report about this surah's revelation is correct, the Prophet learnt that from now on he would only have a little sleep. He had a heavy duty to shoulder, requiring a long struggle. He was always to be on the alert, ready to work hard with little or no rest. The Prophet was told to stay up, and he did, for more than 20 years. He never slackened, but devoted himself completely to his message, attending to its requirements. He shouldered his very heavy burden without complaint. It was the burden of the greatest trust of all, the divine faith and the hard struggle it required.

Zijn eerste strijdveld was de menselijke geest, die belast was met een enorme berg onjuiste concepten en foute ideeën, en geketend was door persoonlijke verlangens en aardse verleidingen. Toen hij de geesten van enkele van zijn Metgezellen van deze zware last had gereinigd, riep een andere strijd in een ander veld. In feite zou dit culmineren in een reeks veldslagen tegen de vijanden van de goddelijke boodschap, die hun krachten verzamelden om de nieuwe boodschap te verpletteren en haar boom te vervangen voordat deze wortel kon schieten en haar takken kon uitstrekken. Hij was nauwelijks klaar met deze strijd op het Arabisch Schiereiland toen het Byzantijnse Rijk zich begon voor te bereiden om een zware nederlaag toe te brengen aan deze jonge Islamitische staat in Arabië.

His first area of struggle was the human mind burdened as it was with a great heap of erroneous concepts, wrong ideas and shackled with personal desires and earthly attractions. When he had purged the minds of some of his Companions of this heavy burden, another battle in a different field beckoned. In fact, this was to culminate in a series of battles against the enemies of the divine message, who marshalled their forces to crush the new message and supplant its tree before it could establish roots and send out its branches. He had hardly finished with these battles in the Arabian Peninsula when the Byzantine Empire began to prepare itself to deal a heavy defeat against this fledgling Islamic state in Arabia.

Toch was tijdens deze lange strijd de eerste strijd om de menselijke geest nog niet gestreden. Dit is een permanente strijd tegen Satan, die zelfs geen moment stopt in zijn pogingen om mensen te misleiden. Desondanks bleef de Profeet ﷺ de boodschap van Allah koesteren; hij leefde in armoede terwijl grote rijkdommen voor hem beschikbaar waren, en leverde zware inspanningen terwijl zijn Metgezellen genoten van comfort en veiligheid. Zijn was een voortdurende en zware strijd, een strijd die geduld, volharding, nachtaanbidding, het reciteren van de Qur'an en het permanente streven naar de welgevalligheid van Allah vereiste.

Yet throughout this long struggle, the first battle for the human mind was not over. This is a permanent battle against Satan who does not stop even for a moment in his attempts to lure people. Regardless, the Prophet continued to nurture Gods message, living in poverty when great riches were available to him, putting in strenuous efforts whilst his Companions enjoyed comfort and security. His was a continuous and hard struggle, one that required patience, perseverance, night worship, recitation of the Qur’an and the permanent pursuit of Gods pleasure.

Het was een volledige uitvoering van goddelijke bevelen: “Je hebt één [taak] ontvangen! Bid 's nachts, behalve een klein deel ervan, de helft ervan, of iets minder, of voeg er meer aan toe. Reciteer de Koran rustig en duidelijk. Wij zullen u een zware boodschap opleggen. De nachtelijke uren zijn het sterkst in tred en het meest oprecht in spraak. Tijdens de dag heeft u een lange reeks zaken om u mee bezig te houden.

It was a full implementation of divine orders: “You enfolded one! Stand in prayer at night, all but a small part of it, half of it, or a little less, or add to it. Recite the Quran calmly and distinctly. We shall bestow on you a weighty message. The night hours are strongest of tread and most upright of speech. During the day you have a long chain of things to attend to.

"Daarom moet u de Naam van uw Heer gedenken en u volledig aan Hem wijden. Hij is de Heer van het oosten en het westen. Er is geen godheid behalve Hem. Neem Hem als uw Beschermer. Gedraag u geduldig tegenover wat mensen kunnen zeggen, en verlaat hun gezelschap met nobele waardigheid." (Versen 1-10) Zo stond Muhammad ﷺ in het gebed, en zo bleef hij meer dan 20 jaar lang een hevige strijd voeren. Hij liet niets hem hiervan afleiden. Vanaf het moment dat hij de goddelijke oproep hoorde die hem zijn plicht toewees, bleef hij gefocust op zijn taak. Moge God hem belonen met Zijn beste beloning.

Therefore, remember your Lord's name and devote yourself whole heartedly to Him. He is the Lord of the east and the west. There is no deity other than Him. Take Him for your guardian. Endure with patience what people may say, and leave their company with noble dignity.” (Verses 1-10) Thus did Muhammad stand in prayer, and thus did he continue to fight a raging battle for over 20 years. He let nothing distract him from this. From the moment he heard the divine call assigning his duty to him he remained focused on his task. May God reward him with His best reward.

De eerste helft van de soera behoudt gedurende het geheel hetzelfde ritme, en bijna hetzelfde rijm, met een ‘1’ gevolgd door een lange ‘a’. Het geeft de soera een ontspannen maar hoffelijke cadans, die past bij het majestueuze gebod, de ernst van de plicht en de opeenvolgende en gewichtige beelden die de soera uitbeeldt. Deze omvatten de zware boodschap en de angstaanjagende waarschuwing: “La aan Mij diegenen die de waarheid ontkennen en genieten van de gemakken van dit leven. Gedraag u tegenover hen gedurende een korte tijd. Wij hebben zware boeien en een vlammende vuur, voedsel dat verstikt en een pijnlijke straf.” (Versen 11-13)

The first half of the surah maintains the same rhythm, and almost the same rhyme, with an ‘1’ followed by a long a’, throughout. It gives the surah a relaxed but courtly beat, one that suits its majestic command, the seriousness of the duty and the successive and momentous images the surah portrays. These include the weighty message and the frightening warning: “Leave to Me those who deny the truth and enjoy the comforts of this life. Bear with them for a little while. We have heavy fetters and a blazing fire, food that chokes and painful suffering.” (Verses 11-13)

Er zijn ook de ontzagwekkende beelden ontleend aan het grote universum en aan de diepten van de menselijke ziel: “op de dag waarop de aarde en de bergen zullen schudden, en de bergen zullen uiteenvallen in hopen verschuivend zand.” (Vers 14) “Hoe zullen jullie, als jullie blijven ongeloven, jezelf beschermen tegen een dag die het haar van kinderen grijs zal maken? Dat is de dag waarop de hemelen zullen scheuren. De belofte van God zal zeker worden vervuld.” (Versen 17-18)

There are also the awesome images drawn from the great universe and from the depths of the human soul: “on the day when the earth and the mountains will shake, and the mountains will crumble into heaps of shifting sand.” (Verse 14) “How will you, if you continue to disbelieve, guard yourselves against a day that will turn childrens hair grey? That is the day when the skies shall be rent asunder. God's promise will certainly be fulfilled.” (Verses 17-18)

Het lange vers dat aan het einde van de soera komt, werd een heel jaar later geopenbaard, een periode waarin de Profeet ﷺ en sommigen van hen die hem volgden gedurende een groot deel van de nacht, elke nacht, nachtaanbidding onderhielden. Dit was een aspect van hun voorbereiding op de rol die God hen wilde laten spelen. Toen dit jaar voorbij was, werd de opdracht tot nachtaanbidding versoepeld, maar deze versoepeling ging gepaard met de geruststelling dat dit de keuze van God voor hen was, volgens Zijn kennis en wijsheid, rekening houdend met de plichten die Hij hen had toegewezen. Dit vers heeft een andere stijl: het is lang, met een gevarieerde, kalme en gestage cadans. De afsluiting, met de 'm' voorafgegaan door een lange 'e', past perfect bij deze gestage kalmte.

The long verse that comes at the end of the surah was revealed a whole year later, during which time the Prophet and some of those who followed him maintained night worship for much of the night, every night. This was an aspect of their preparation for the role God wanted them to play. When this year had passed, the order of night worship was relaxed, but this relaxation was coupled with the reassurance that it was Gods choice for them, according to His knowledge and wisdom, taking into account the duties He had assigned to them. This verse runs in a different style: it is long, with a varied, calm and steady lilt. The ending, with its ‘m’ preceded by a long e’, perfectly suits this steady calmness.

In haar twee delen schetst de soera een fase van de islamitische boodschap, beginnend met de aanspreking van bovenaf die de zware taak omschrijft.

In its two parts, the surah portrays a stage of the Islamic message, beginning with the address from on high outlining the heavy assignment.

Het beschrijft de voorbereiding op deze zware taak door nachtaanbidding, constante gebed, het reciteren van de Qur’an en het verheerlijken van God, waarbij men enkel op Hem vertrouwt, ontberingen met geduld doorstaat, met waardigheid afstand neemt van de ongelovigen en hen overlaat aan God Almachtig, aan Wie de boodschap toebehoort en Die de strijd voert. De soera eindigt met een liefdevolle aanraking, die een deel van de last verlicht en de plicht verzacht, met een aanwijzing om u te richten op vrijwillige taken die Zijn beloning opleveren. Ten slotte biedt het de uitzicht op Gods vergeving en genade: “God is zeer vergevensgezind, Barmhartig.” (Vers 20)

It describes the preparation for this heavy duty by night worship, constant prayer, recitation of the Qur’an, and glorifying God, relying on Him alone, enduring hardship with forbearance, withdrawing with dignity from the unbelievers and leaving them to God Almighty, to whom the message belongs and who conducts the battle. The surah ends with a kindly touch, relieving some of the burden and lightening the duty, with a directive to attend to voluntary tasks that earn His reward. Finally, it holds out the prospect of God granting forgiveness and bestowing grace: “ God is Much Forgiving, Ever Merciful." (Verse 20)

De soera als geheel vertegenwoordigt een fase in de nobele inspanningen van die uitverkoren gemeenschap om de dwalende mensheid naar haar Heer terug te brengen, waarbij alle bijbehorende ontberingen worden verdragen en er geen gewin in dit leven wordt gezocht.

The surah as a whole represents a stage in the noble efforts made by that chosen community to return erring humanity to its Lord, enduring all the hardship involved and looking for no gain in this life.