Al-Baqarah (Joodse pogingen om de Islam te ondermijnen) 104-123

Al-Baqarah (Joodse pogingen om de Islam te ondermijnen) 104-123 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Dit nieuwe passage gaat een stap verder in de uiteenzetting van de Joodse intriges tegen de Islam en de moslims, door de redenen te onthullen die ten grondslag liggen aan hun diepgewortelde haat en hun verraad en het veroorzaken van onrust. Het geeft moslims sterke waarschuwingen, die hen oproepen om waakzaam te zijn in de omgang met de vijandige en kwaadwillige plannen van de Joden. Moslims wordt er expliciet gezegd dat zij het gedrag van de Joden niet moeten nabootsen, of moeten bezwijken voor hun listigheid en bedrog.

This new passage takes the exposition of Jewish intrigue against Islam and the Muslims a step further, revealing the reasons that lie behind their deep-seated hatred and their treachery and troublemaking. It gives Muslims strong warnings, requiring them to be on their guard in dealing with the hostile and malicious scheming of the Jews. Muslims are pointedly told not to emulate the behaviour of the Jews, or to fall for their trickery and deceit.

Het lijkt erop dat de Joden een probleem maakten van de wijzigingen en aanpassingen die tijdens de vormende jaren van de islam aan sommige islamitische regels en vereisten moesten worden aangebracht. Zij maakten hiervan gebruik om twijfel te zaaien in de geesten van moslims, waarbij zij de geldigheid en de waarachtigheid van hun religie in twijfel trokken. Als die regels en ideeën van God waren afkomstig, voerden de Joden aan, dan hadden ze niet gewijzigd of vervangen hoeven te worden.

It appears that the Jews were making an issue of the modifications and amendments that had to be made to some Islamic rules and requirements during the formative years of Islam. They utilized this to raise doubts in Muslim minds, questioning the validity and veracity of their religion. Had those rules and ideas originated from God, the Jews argued, they would not have had to be changed or replaced.

Deze verraderlijke campagne won aan kracht toen de gebedsrichting (Qiblah) van de moslims werd veranderd van Jeruzalem naar de Kaaba in Mekka, zestien maanden na de aankomst van de Profeet in Medina in 622 n.Chr.

This insidious campaign gathered strength when the direction faced by Muslims in prayer, the qiblah, was changed from Jerusalem to the Ka`bah in Makkah, sixteen months after the Prophet’s arrival in Madinah in 622 CE.

Bij zijn aankomst in Madinah instrueerde de Profeet zijn volgelingen om zich in het gebed tot Jeruzalem te wenden, de heilige stad van het jodendom, wat de Joden een reden gaf om te beweren dat hun geloof superieur was, de enige ware religie. Dit deed de Profeet wensen, hoewel hij zijn gevoelens nooit in woorden uitdrukte, dat gebeden gericht konden worden tot de Kaaba in Mekka. Naarmate de tijd verstreek, werd dit gevoel zelfs sterker totdat zijn onuitgesproken wens werd vervuld, zoals we later in de soera zullen zien.

On his arrival in Madinah, the Prophet instructed his followers to turn towards Jerusalem, the sacred city of Judaism, in prayer, which gave the Jews reason to argue that their faith was superior, the one and only true religion. This made the Prophet wish, although he never expressed his feelings in words, that prayers could be made facing the Ka`bah in Makkah. As time went by, this feeling grew even stronger until his unspoken wish was granted, as we shall see later in the sūrah.

Omdat de verandering van de gebedsrichting (Qiblah) de Israëlieten de basis voor hun argumentatie met betrekking tot de verdiensten en de status van hun geloof had ontnomen, lanceerden zij een kwaadaardige en heimelijke campagne gericht op het in diskrediet brengen van de goddelijke oorsprong van de Islam en het in twijfel trekken van de waarachtigheid ervan. Zij richtten zich op de fundamenten van de Islam, waarbij zij tegen de moslims argumenteerden dat als het richten op Jeruzalem tijdens het gebed niet geldig was geweest, hun aanbidding tot nu toe zinloos zou zijn geweest; maar dat als het wel geldig was geweest, er geen rechtvaardiging zou zijn voor een verandering van de gebedsrichting (Qiblah). Zij vielen de kern aan van het geloof van de moslims in Gods beloning en, ernstiger nog, de wijsheid en het inzicht van het leiderschap van de Profeet.

Since the change of qiblah deprived the Israelites of the basis for their argument concerning the merits and status of their faith, they launched a malevolent and surreptitious campaign aimed at discrediting the divine origins of Islam and questioning its veracity. They went for the very foundations of Islam, arguing with the Muslims that if facing Jerusalem during Prayer had not been valid, their worship hitherto would have been in vain; but that if it had been valid, there would be no justification for a change of qiblah. They were hitting at the very roots of the Muslims’ faith in God’s reward and, more seriously, at the wisdom and insight of the Prophet’s leadership.

Nog zorgwekkender waren de aanwijzingen dat de anti-islamitische campagne, aangestuurd door de Joden van Madinah, enige successen boekte. Zwakzinnige moslims begonnen de Profeet in twijfel te trekken door te vragen om ‘bewijs’ en ‘aantoonbaarheid’ voor wat hij onderwees en predikte. Het is niet nodig om te zeggen dat een dergelijk twijfelen het tegenovergestelde is van volledig vertrouwen in het leiderschap van de Profeet en in de bron van het islamitische geloof. Daarom verduidelijkt de Qur’ān het principe en de wijsheid achter de abrogatie, vervanging of wijziging van bepaalde regels, en waarschuwt zij de moslims tegen de werkelijke doelen van de Joodse kritiek op de Qur’ān en de Profeet. Het vertelt hen duidelijk dat het uiteindelijke doel van de Joden was om de tijd terug te draaien, zodat de Arabieren die in de islam geloofden, zouden terugkeren naar hun oude heidense dagen. Het was jaloezie en kwaadwilligheid die de Joden tot die extremen dreef. Zij hadden een diepe wrok en wilden niet accepteren dat God een ander volk had bevoorrecht met de eer van Zijn laatste mandaat aan de mensheid en hen had uitgekozen als de pleitbezorgers van Zijn laatste boodschap. De Qur’ān ondernam het om de verraderlijke en kwaadaardige Joodse beschuldigingen en claims bloot te leggen, waarbij zij voorbeelden aanhaalde van eerdere conflicten tussen Joden en christenen waarin beschuldigingen werden uitgewisseld en beledigingen werden uitgedeeld.

More worrying were the indications that the anti-Islamic campaign instigated by the Jews of Madinah was having some success. Weak- minded Muslims began to question the Prophet demanding ‘proof’ and ‘evidence’ for what he taught and preached. Needless to say, such questioning is the opposite of complete trust in the Prophet’s leadership and in the source of the Islamic faith. Therefore, the Qur’ān clarifies the principle and the wisdom behind the abrogation, replacement or amendment of some rulings, and warns the Muslims against the real aims of Jewish criticism of the Qur’ān and the Prophet. It tells them clearly that the ultimate aim of the Jews was to turn the clock back, so that the Arabs who believed in Islam would revert to their old pagan days. It was jealousy and malice that drove the Jews to those lengths. They deeply resented, and would not accept, the fact that God had favoured another people with the honour of His final mandate to man and chosen them as the advocates of His last message. The Qur’ān undertook to expose the perfidious and malevolent Jewish accusations and claims, citing examples of earlier conflicts between Jews and Christians in which accusations were exchanged and insults traded.

De soera richt zich vervolgens op het belichten van aspecten van de kwestie rond de gebedsrichting (Qiblah), waarbij wordt gewezen op het feit dat de Joden er alles aan deden om te voorkomen dat de moslims zich in het gebed naar de Kaaba zouden wenden. De Qur’ān veroordeelt deze houding en bestempelt het als een poging om het noemen van de naam van God in Zijn gebedsplaatsen te verhinderen en een inspanning om dergelijke plaatsen te vernietigen.

The sūrah then turns to highlight aspects of the qiblah issue, pointing out that the Jews were hell-bent on preventing the Muslims from turning towards the Ka`bah in prayer. The Qur’ān condemns this stance, branding it an attempt to prevent the mentioning of God’s name in His places of worship and an effort to destroy such places.

Terwijl de passage ten einde loopt, brengt het de moslims oog in oog met de werkelijke en onderliggende motieven die de Joden en christenen drijven in hun verzet tegen de islam.

As the passage draws to a close it brings the Muslims face to face with the real and underlying motives driving the Jews and Christians in their opposition to Islam.

Hun belangrijkste wens was om de moslims geheel van hun overtuigingen en hun religie af te brengen. Ze zouden nooit rust vinden of gelukkig zijn met Muĥammad totdat hij zijn geloof voor het hunne zou opgeven; anders zou het oorlog, intrige en confrontatie zijn op het hele pad.

Their chief wish had been to turn the Muslims away from their beliefs and their religion altogether. They were never going to rest or be happy with Muĥammad until he abandoned his faith for theirs; otherwise, it would be war, intrigue and confrontation all the way.

“O gelovigen, zeg niet [tegen de Profeet]: ‘Luister naar ons,’ maar zeg: ‘Wees geduldig met ons,’ en luister. Een zware straf wacht de ongelovigen. Noch de ongelovigen onder de mensen van eerdere openbaringen, noch de afgodendienaars zouden graag willen zien dat uw Heer u ooit een zegen schenkt. Maar God begunstigt met Zijn barmhartigheid wie Hij wil; Zijn genade is oneindig. Elke openbaring die Wij tenietdoen of doen vergeten, vervangen Wij met een betere of een gelijke. Weet u niet dat God macht heeft over alle dingen? Weet u niet dat God de soevereiniteit heeft over de hemelen en de aarde, en dat u buiten God om niemand heeft die u kan beschermen of u kan helpen? Wilt u de Boodschapper die naar u is gestuurd hetzelfde vragen als voorheen aan Mozes werd gevraagd? Degene die het geloof inruilt voor ongeloof, is zeker afgedwaald van het rechte pad. Velen onder de mensen van eerdere openbaringen zouden u graag terug willen leiden naar ongeloof nu u het geloof hebt aanvaard. Dit doen zij uit diepgewortelde afgunst, nadat de waarheid aan hen duidelijk is geworden; dus vergeef en gedraag u geduldig totdat God Zijn besluit bekendmaakt. Voorwaar, God heeft macht over alle dingen. Houd uw gebed nauwgezet in acht en betaal armenbelasting (Zakah); want welk goed u ook doet voor uw eigen sake, u zult het bij God vinden. God ziet alles wat u doet. (Verzen 104-110)

“Believers, do not say [to the Prophet]: “Listen to us,’ but say: “Have patience with us,’ and hearken. Grievous suffering awaits the unbelievers. Neither the unbelievers among the people of earlier revelations nor the idolaters would like to see any blessing ever bestowed upon you by your Lord. But God favours with His mercy whom He wills; His grace is infinite. Any revelation We annul or consign to oblivion We replace with a better or similar one. Do you not know that God has power over all things? Do you not know that God has sovereignty over the heavens and the earth, and that apart from God you have no one to protect you or give you help? Do you wish to ask of the Messenger who has been sent to you the same as was formerly asked of Moses? He who barters faith for unbelief has surely strayed away from the right path. Many among the people of earlier revelations would love to lead you back to unbelief now that you have embraced the faith. This they do out of deep-seated envy, after the truth has become manifest to them; so forgive and forbear until God makes known His decree. Indeed, God has power over all things. Attend regularly to your prayer and pay zakāt (financial duty); for, whatever good you do for your own sake you shall find it with God. God sees all that you do. (Verses 104-110)

De openingsvers van dit gedeelte richt zich tot de gelovigen en vraagt hen om de Joden niet na te bootsen in hun spel met bepaalde Arabische woorden wanneer zij tot de Profeet spreken. Een van die woorden is *rā`inā*, wat "luister naar ons" betekent, maar waarvan de klank subtiel kon worden veranderd om de beledigende betekenis van 'een impulsieve dwaas' over te brengen. Zij grepen naar deze laffe vorm van belediging omdat zij het niet durfden om de Profeet openlijk te beledigen. De moslims werd geadviseerd om synoniemen te gebruiken die niet verdraaid konden worden om een beledigende betekenis te geven in hun aanspreking tot de Profeet.

The opening verse of this passage addresses the believers, asking them not to emulate the Jews in their play on certain Arabic words when speaking to the Prophet. One such word is rā`inā, which means “listen to us”, but the sound of which could be subtly varied to convey the offensive meaning of ‘an impulsive fool’. They would resort to this cowardly form of abuse because they would not dare insult the Prophet openly. The Muslims were advised to use synonymous words that could not be twisted to give an offensive meaning in their address to the Prophet.

Dit soort gedrag toont niet alleen de mate van Joodse wrok en afgunst jegens de moslims aan, het laat de Joden ook zien als onbeleefd en verraderlijk. De Qur’ān vermeldt deze activiteiten om aan te geven hoe zorgzaam en welwillend God is jegens de Profeet en de moslims, en hoeveel Hij bereid is hen te verdedigen en te beschermen tegen hun tegenstanders.

This kind of behaviour not only shows the extent of Jewish resentment and envy towards the Muslims, it also shows the Jews as discourteous and underhand. The Qur’ān mentions these activities to indicate how caring and well disposed God is towards the Prophet and the Muslims, and how much He is willing to defend and protect them against their detractors.

De soera gaat verder met het blootleggen van verdere Joodse kwaadwilligheid en vijandigheid jegens de moslims, zodat zij waakzaam kunnen zijn voor hun kwaadaardige invloed en zich kunnen houden aan wat God hen heeft toevertrouwd: “Zowel de ongelovigen onder de mensen van eerdere openbaringen als de afgodendienaars zouden niet willen dat uw Heer ooit een zegen aan u schenkt. Maar God begunstigt met Zijn barmhartigheid wie Hij wil; Zijn genade is oneindig.” (Vers 105)

The sūrah goes on to expose further Jewish ill-will and animosity towards the Muslims, so that they may beware of their malign influence and hold fast to what God has entrusted them with: “Neither the unbelievers among the people of earlier revelations nor the idolaters would like to see any blessing ever bestowed upon you by your Lord. But God favours with His mercy whom He wills; His grace is infinite.” (Verse 105)

Het vers spreekt over Joden, christenen en afgodendienaars op dezelfde wijze en beschrijft hen als ongelovigen omdat zij allen de laatste en definitieve boodschap van God aan de mensheid hebben ontkend, die werd geopenbaard aan Muhammad ﷺ. Zij delen dezelfde wrok en haat jegens de moslims omdat zij door God zijn uitgekozen als ontvangers van Zijn openbaring en als beheerders en bewakers van Zijn religie op aarde.

The verse speaks of Jews, Christians and idolaters in the same vein, describing them as unbelievers because they have all denied God’s last and final message to man which was revealed to Muĥammad (peace be upon him). They share the same grudges and hatred towards the Muslims for being chosen by God as recipients of His revelation and as trustees and custodians of His religion on earth.

Eerder zagen we andere uitingen van deze jaloezie en de blinde haat die eronder lag, en hoe deze zelfs werd uitgebreid naar engelen zoals Gabriel, die niets meer was dan een drager van de openbaringen van God aan de Profeet Muĥammad.

Earlier, we saw other manifestations of this jealousy and the blind hatred underlying it, and how it was extended even to angels such as Gabriel who was no more than a carrier of God’s revelations to the Prophet Muĥammad.

Door te stellen dat “God met Zijn barmhartigheid bevoordeelt wie Hij wil”, benadrukt de soera dat Gods beslissingen in deze zaken niet willekeurig zijn. Als Hij ervoor kiest om Zijn barmhartigheid aan Muhammad en zijn volgelingen te schenken, is dat omdat Hij weet dat zij beiden het verdienen en het waard zijn. De opmerking aan het einde van dit vers is: “Zijn genade is oneindig” (Vers 105).

In stating that “God favours with His mercy whom He wills”, the sūrah emphasizes that God’s decisions in these matters are not arbitrary. If He chooses to bestow His mercy on Muĥammad and his followers, it is because He knows that they both deserve and are worthy of it. The comment at the end of this verse is: “His grace is infinite” (Verse 105).

De grootste van Gods gunsten is Zijn boodschap, en de verdediging van Zijn geloof.

The greatest of God’s bounties is His message, and the advocacy of His faith.

Zo zouden gelovigen in hun harten moeten beseffen hoe bevoorrecht zij zijn geweest. Zij zouden dan in staat zijn om de campagne van haat en twijfel, die altijd door de Joden wordt gevoerd om het geloof in de harten van moslims te verzwakken, te beantwoorden met ontzag en dankbaarheid, aangezien dit voortkomt uit het feit dat zij zijn gewaarschuwd voor de intriges en de kwaadwilligheid van de ongelovigen. Al deze gevoelens kunnen worden gezien als een essentiële mobilisatie om de campagne van de Joden tegen de islam tegen te gaan.

Thus, believers should realize in their hearts how favoured they have been. They would be able then to counter the hatred and doubt campaign led always by the Jews to weaken the faith in the hearts of Muslims, with awe and gratitude, coming as it does after they have been alerted to the unbelievers’ intrigues and ill-will. All these feelings may be seen as an essential mobilization to counter the Jews’ campaign against Islam.

De belangrijkste reden voor deze onbeschaamde aanval was, zoals eerder vermeld, de abrogatie, vervanging of wijziging van bepaalde Koranische richtlijnen en uitspraken, in het bijzonder die betreffende de gebedsrichting (Qiblah). Deze laatste uitspraak instrueerde moslims om tijdens het gebed de Kaaba in Mekka tegemoet te treden, in plaats van Jeruzalem.

The main reason for this impudent attack, as mentioned earlier, was the abrogation, replacement or amendment of certain Qur’ānic directives and rulings, especially the one regarding the qiblah. This last ruling instructed Muslims to face the Ka`bah in Makkah, rather than Jerusalem, in prayer.

Ongeacht de directe aanleiding, geeft de soera op dit punt een definitieve verklaring met betrekking tot dit belangrijke kwestie: “Elke openbaring die Wij vernietigen of in vergetelheid laten gaan, vervangen Wij met een betere of een gelijke. Weet jij niet dat God almachtig is over alle dingen?” (Vers 106)

Regardless of the immediate occasion, the sūrah at this point gives a definitive statement with regard to this important issue: “Any revelation We annul or consign to oblivion We replace with a better or similar one. Do you not know that God has power over all things?” (Verse 106)

Gedeeltelijke wijzigingen van regels als reactie op veranderende omstandigheden tijdens het leven van Profeet Muhammad konden alleen in het belang zijn van de mensheid als geheel.

Partial amendments of rulings in response to changing circumstances during the lifetime of Prophet Muĥammad could only be in the interest of mankind as a whole.

Als de oorsprong van de openbaringen is God, de Schepper, de uiteindelijke en absolute autoriteit om dergelijke wijzigingen te beslissen. Het annuleren of vervangen van een enkele richtlijn of beginsel is Zijn exclusieve voorrecht. Dit punt wordt benadrukt in het volgende vers: “Weet je niet dat God de soevereiniteit over de hemelen en de aarde heeft, en dat jullie buiten God om niemand hebben die jullie kan beschermen of bijstaan?” (Vers 107)

As the originator of revelations, God, the Creator, is the final and absolute authority to decide such amendments. To cancel or replace any directive or principle is His exclusive prerogative. This point is emphasized in the next verse: “Do you not know that God has sovereignty over the heavens and the earth, and that apart from God you have no one to protect you or give you help?” (Verse 107)

We kunnen duidelijk een zweem van waarschuwing detecteren, en een herinnering aan moslims dat zij, naast God, niemand kunnen aanroepen voor steun of bescherming. De waarschijnlijke reden hiervoor is het effect dat de Joodse campagne had op sommige moslims, wier vertrouwen en zelfvertrouwen in de Profeet tekenen van afname vertoonden. Dit wordt bevestigd door het volgende vers: “Wilt u de Boodschapper die naar u is gestuurd hetzelfde vragen als voorheen aan Mozes werd gevraagd? Hij die het geloof inruilt voor ongeloof, is zeker afgeweken van het rechte pad.” (Vers 108)

We can clearly detect a hint of warning, and a reminder to Muslims that other than God they can call on no one for support or protection. The likely reason for this is the effect the Jewish campaign had had on some Muslims, whose trust and confidence in the Prophet showed signs of flagging. That is borne out by the following verse: “Do you wish to ask of the Messenger who has been sent to you the same as was formerly asked of Moses? He who barters faith for unbelief has surely strayed away from the right path.” (Verse 108)

Opnieuw is er een duidelijke veroordeling van de Joodse gewoonte om hun profeten in twijfel te trekken, hen ongehoorzaam te zijn en om het onmogelijke te vragen, zoals eerder uitgebreid in de soera is beschreven.

Again there is a clear denunciation of the Jewish habit of questioning their prophets, disobeying them and asking for the impossible, as has been described at length earlier in the sūrah.

Het vers waarschuwt moslims er ook voor om hun toezeggingen en verplichtingen jegens God niet uit het oog te verliezen, zoals de Joden voor hen hadden gedaan. Anders zouden zij het geloof in hun eigen religie verliezen, zoals de Joden zou willen dat zij deden: “Velen onder de mensen van eerdere openbaringen zouden er graag toe willen bewegen dat u terugkeert naar ongeloof, nu u het geloof heeft aanvaard. Dit doen zij uit diepgewortelde afgunst, nadat de waarheid aan hen duidelijk is geworden.” (Vers 109)

The verse also warns Muslims not to lose sight of their commitments and obligations towards God, as the Jews had clone before them. Otherwise, they would lose faith in their own religion, as the Jews wish them to do: “Many among the people of earlier revelations would love to lead you back to unbelief now that you have embraced the faith. This they do out of deep-seated envy, after the truth has become manifest to them.” (Verse 109)

Die vijandigheid tegenover de Islam die de harten van de Joden vulde, en blijft vullen, is altijd de werkelijke kracht geweest die hun samenzweringen en plannen motiveert. De Qur’ān maakt dit zeer duidelijk wanneer zij de meedogenloze Joodse inspanningen beschrijft om de fundamenten van de Islam te schudden en de moslimgemeenschap over de hele wereld te vernietigen. Daarom roept zij moslims op om boven het niveau van hun tegenstanders uit te stijgen, in plaats van het kwaad met kwaad te beantwoorden. Zij adviseert niet slechts terughoudendheid, maar vergeving en geduld: “vergeef daarom en wees geduldig totdat God Zijn besluit bekendmaakt. Voorwaar, God heeft macht over alle dingen.” (Vers 109)

That enmity towards Islam which filled, and continues to fill, the hearts of the Jews, has always been the real force that motivates their plotting and scheming. The Qur’ān makes this very clear as it describes the relentless Jewish efforts to shake the foundations of Islam and destroy the Muslim community throughout the world. It therefore calls on Muslims to rise above their opponents’ level rather than meet evil with evil. It advises not mere restraint, but forgiveness and forbearance: “so forgive and forbear until God makes known His decree. Indeed, God has power over all things.” (Verse 109)

Moslims worden aangemoedigd om het geloof na te streven dat God voor hen heeft gekozen en om hun inspanningen en energie te investeren in de aanbidding van God Almachtig: “Houd uw gebed regelmatig bij en betaal armenbelasting (Zakah); want welk goed u ook doet voor uzelf, u zult het bij God vinden. God ziet alles wat u doet.” (Vers 110)

Muslims are urged to pursue the faith God has chosen for them and to invest their efforts and energies in the worship of God Almighty: “Attend regularly to your prayer and pay zakāt (financial duty); for, whatever good you do for your own sake you shall find it with God. God sees all that you do.” (Verse 110)

Zo kunnen we zien hoe de Qur’ān het collectieve moslimgeweten revitaliseert, zich richt op de werkelijke bronnen van gevaar voor de gemeenschap, en de energie en gevoelens van moslims mobiliseert voor een nauwer contact met God en een meer gracieuze overgave aan Zijn wil en gebod. Totdat die wil wordt geopenbaard en het woord van God effect sorteert in het leven, worden moslims aangespoord om voorzichtigheid te betrachten en tolerantie en grootmoedigheid te tonen tegenover critici, afgunstige mensen en kwaadwillenden.

Thus we can see how the Qur’ān revitalizes the collective Muslim conscience, focuses on the real sources of danger to the community, and mobilizes Muslims’ energy and feelings for closer contact with God and more gracious submission to His will and command. Until that will is revealed and God’s word takes effect in life, Muslims are urged to exercise prudence and show tolerance and magnanimity towards detractors, envious people and ill-wishers.

De soera behandelt vervolgens enkele algemene beweringen die door Joden en christenen worden gedaan, met de teneur dat zij de enige rechtvaardige mensen zijn die verzekerd zijn van toelating tot het paradijs in het hiernamaals. Tegelijkertijd blijven zij elkaar veroordelen en beschuldigen. Vervolgens geeft het het definitieve woord van God over deze zaak. “Zij verklaren: ‘Niemand zal het Paradijs betreden, tenzij hij een Jood of een christen is.’ Dat zijn hun wensdenken. Zeg: ‘Lever jullie bewijs aan, als wat jullie zeggen waar is.’ Voorwaar, wie zich aan God overgeeft en goede werken verricht, zal zijn beloning bij zijn Heer hebben; zij zullen niets vrezen en zij zullen niet treuren. De Joden zeggen dat de christenen geen basis hebben voor hun geloof en de christenen zeggen dat de Joden geen basis hebben voor hun geloof. Toch reciteren zij beiden de Schrift. Degenen die geen kennis hebben, zeggen eveneens zo, en op de Dag des Oordeels zal God tussen hen oordelen over al hun geschillen.” (Versen 111-113)

The sūrah then deals with some general claims made by Jews and Christians, to the effect that they are the only righteous people who are assured of being admitted to heaven in the life to come. At the same time they continue to denounce and throw charges at each other. It then goes on to give God’s final word on the matter. “They declare, ‘None shall enter Paradise unless he is a Jew or a Christian.’ Such are their wishful fancies. Say, ‘Produce your proof, if what you say is true.’ Indeed, whoever surrender themselves to God, while doing good works, shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear nor shall they grieve. The Jews say the Christians have no basis for their faith and the Christians say the Jews have no basis for their faith. Yet they both recite the Scriptures. Those devoid of knowledge say likewise, and on the Day of Judgement God shall judge between them on all their disputes.” (Verses 111-113)

Hoewel er tijdens de openbaring van de Qur’ān geen sterke christelijke aanwezigheid in Madinah was, vergeleken met die van de Joden, verwijst de tekst naar beide groepen evenals naar de polytheïsten, waarbij hun claims als ongegrond worden verworpen en zij worden uitgedaagd om bewijs te leveren ter ondersteuning van hun argument. “Zij verklaren: Niemand zal het Paradijs betreden, tenzij hij een Jood of een christen is.” Dit is een dubbel verslag van wat beide groepen beargumenteerden.

Although, when the Qur’ān was being revealed, there was no strong Christian presence in Madinah, as compared to that of the Jews, the text refers to both groups as well as to the polytheists, dismissing their claims as baseless and challenging them to provide evidence to support their argument. “They declare: None shall enter Paradise unless he is a Jew or a Christian.” This is a dual report of what both groups argued.

Anders klaagden de Joden dat zij de enigen waren die voor de hemel bestemd waren, en de christenen beweerden hetzelfde voor zichzelf. Beide uitspraken zijn hoogmoedig, zonder ondersteunend bewijs. Daarom instrueert God de Profeet om hun claims uit te dagen:

Otherwise, the Jews used to claim that only they were destined for heaven, and the Christians claimed that for themselves. Both statements are boastful, without supporting evidence. Hence, God instructs the Prophet to challenge their claims:

“Zeg: ‘Lever jullie bewijs aan als wat jullie zeggen waar is.’” (Vers 111)

“Say: ‘Produce your proof if what you say is true.’“ (Verse 111)

De soera vestigt vervolgens een ander fundamenteel islamitisch principe: dat beloning in verhouding staat tot de daad, zonder enige voorkeur voor een bepaalde natie, groep of individu boven een ander. Geloof en overgave aan God, in plaats van titel, afkomst of naam, is in dit opzicht de bepalende factor, en “wie zich aan God overgeeft, terwijl hij goede werken verricht, zal zijn beloning bij zijn Heer hebben; zij zullen niets te vrezen hebben en zij zullen niet verdrietig zijn.” (Vers 112)

The sūrah then establishes another fundamental Islamic principle: that reward is commensurate with deed, without any preference for one nation, group or individual over another. Faith and submission to God, rather than title, ancestry or name, is the determining factor in this regard, and “whoever surrender themselves to God, while doing good works, shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear nor shall they grieve.” (Verse 112)

Dit vult het eerdere principe met betrekking tot straf aan, toen zij beweerden dat het vuur van de hel hen slechts voor een zeer korte periode zou raken. Er werd tegen hen gezegd: “Degenen die het kwaad verdienen en door hun zonde worden omsloten, zijn bestemd voor het vuur, waarin zij zullen verblijven.” (Vers 81) Zo komt het volledige islamitische concept van beloning en straf naar voren.

This complements the earlier principle concerning punishment, when they claimed that the fire of hell would only touch them for a very brief period. They were told: “Those who earn evil and become engulfed by their sin are destined for the fire, where they shall abide.” (Verse 81) Thus, the complete Islamic concept of reward and punishment emerges.

Hier vinden we opnieuw het belangrijkste kenmerk van het islamitische geloof: totale, onvoorwaardelijke, mentale en fysieke overgave aan God. Het is echter een overgave die zich in een praktische vorm moet manifesteren, uitgedrukt in de bepaling in het vers, ‘terwijl zij goede werken verrichten’, omdat de islam een directe functionele link legt tussen abstract geloof en alledaags gedrag, tussen geloof en handeling, tussen innerlijke overtuigingen en uiterlijke daden. Op deze manier wordt religieus geloof een complete levenswijze, en versmelten het karakter en de daden van de mens tot één geheel — vandaar de gulle beloning die God Almachtig aan gelovigen verleent zonder discriminatie of voorkeur voor de ene groep boven de andere. Degenen die zich vrijwillig en volledig aan God overgeven, “zullen hun beloning bij hun Heer hebben; zij zullen niets te vrezen hebben en zij zullen niet treuren.” (Vers 112)

Here again we find the most important feature of the Islamic faith: total, unconditional, mental and physical surrender to God. It is, however, a surrender that must be manifested in a practical form, expressed in the verse in the proviso, ‘while doing good works,’ because Islam makes a direct functional link between abstract belief and everyday behaviour, between faith and action, inner convictions and outward deeds. In this way, religious faith becomes a complete way of life, and man’s character and actions merge into a single entity — hence the generous reward granted by God Almighty to believers without discrimination or preference of one group over another. Those who willingly and completely surrender themselves to God “shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear no shall they grieve.” (Verse 112)

Terwijl de Joden en de Christenen die opgeblazen en zelfrechtvaardige claims maakten, beschuldigden zij elkaar ervan geen basis te hebben voor hun respectievelijke overtuigingen, wat ervoor zorgde dat de Arabieren, die "ontbeerd waren aan kennis", beiden weigerden en dezelfde beschuldiging tegen hen beiden terugwierpen.

While the Jews and the Christians were making those inflated and self-righteous claims, they were accusing each other of having no basis for their respective beliefs, which caused the Arabs “devoid of knowledge” to refuse both of them and throw the same charge back at them both.

Deze laatste zin verwijst duidelijk naar de ongeletterde afgodendienaars van Arabië, die met verbazing toekeken hoe de polemische religieuze argumenten en de voortdurende stroom van beschuldigingen en tegenbeschuldigingen tussen Joden en Christenen werden uitgewisseld.

This last phrase clearly refers to the illiterate idolaters of Arabia, who observed with bewilderment the polemical religious arguments and the incessant barrage of accusations and counter-accusations hurled at each other by Jews and Christians.

Zij keken met minachting naar beide religieuze groepen, niet minst vanwege de mythen en bijgelovigheden die in de Joodse en christelijke theologie waren geslopen, die niet veel verschilden van de eigen polytheïstische overtuigingen van de Arabieren, zoals het toeschrijven van nakomelingen aan God. Dienovereenkomstig hadden noch het Jodendom noch het christendom veel aantrekkingskracht op de mensen van Arabië.

They viewed both religious groups with disdain, not least because of the myths and superstitions that had crept into Jewish and Christian theology, which did not greatly differ from the Arabs’ own polytheistic beliefs, such as ascribing offspring to God. Accordingly, neither Judaism nor Christianity had much appeal for the people of Arabia.

De soera vermeldt die beschuldigingen en controverses, maar laat het uiteindelijke oordeel aan God, die “op de Dag des Oordeels tussen hen zal oordelen over al hun geschillen”. Tot Hem worden uiteindelijk alle zaken verwezen. Dit is de meest rechtvaardige en bevredigende manier om om te gaan met deze irrationele en zinloze argumenten, die werden aangevoerd door mensen wiens exclusieve aanspraak op redding en leiding al is weerlegd.

The sūrah notes those accusations and controversies but leaves the final judgement to God, who “on the Day of Judgement shall judge between them on all their disputes”. It is to Him that all matters are ultimately referred. This is the fairest and most satisfactory way of dealing with these irrational and futile arguments, which were made by people whose exclusive claim to salvation and guidance has already been refuted.

Daarop volgen verdere veroordelingen van de pogingen van de Joden en Christenen om twijfel te zaaien in de geesten van moslims over de waarachtigheid van de leer en instructies van de Profeet, in het bijzonder diegene die betrekking hebben op de verandering van de gebedsrichting (Qiblah). Deze pogingen worden beschouwd als gelijkwaardig aan het belemmeren van gebedsplaatsen en het buitenhouden van mensen, of zelfs het proberen te vernietigen ervan. “Wie is onrechtvaardiger dan degene die het noemen van de Naam van God verbiedt in Zijn gebedsplaatsen en probeert deze te vernietigen? Dergelijke mensen hebben geen recht om deze te betreden, behalve met angst in hun harten. Zij zullen schande lijden in deze wereld en een verschrikkelijk lijden wacht hen in het hiernamaals. Aan God behoren het oosten en het westen: waar u zich ook wendt, daar zal het aangezicht van God zijn.

There follow further denunciations of the Jews’ and Christians’ attempts to raise doubts in Muslim minds about the veracity of the Prophet’s teachings and instructions, especially those concerned with the change of the direction of prayer, or the qiblah. These attempts are considered tantamount to obstructing places of worship and keeping people out of them, or even seeking to destroy them. “Who is more unjust than he who forbids God’s name to be mentioned in His places of worship, and seeks to destroy them? Such people have no right to enter them except with fear in their hearts. They shall suffer ignominy in this world and awesome suffering awaits them in the life to come. To God belong the east and the west: wherever you turn there will be the face of God.

“Voorwaar, Allah is onmetelijk in Zijn gunst en Hij weet alles.” (Versen 114-115)

Truly, God is limitless in His bounty and He knows all.” (Verses 114-115)

De onmiddellijke indruk die men krijgt van deze twee verzen is dat ze betrekking hebben op de kwestie van de gebedsrichting (Qiblah) en op de pogingen van de Joden om de moslims ervan te weerhouden zich in het gebed naar de Kaaba in Mekka te wenden. Andere verslagen spreken echter van andere omstandigheden voor hun openbaring.

The immediate impression one gets from these two verses is that they relate to the qiblah issue and to Jewish efforts to dissuade the Muslims from turning in prayer towards the Ka`bah, in Makkah. Other accounts, however, speak of different circumstances for their revelation.

De verzen zijn in algemene bewoordingen geformuleerd en kunnen daarom algemeen worden geïnterpreteerd. Hetzelfde geldt voor de gevolgen van het belemmeren van het gebruik van de gebedsplaatsen van God of het vernietigen ervan. Degenen die dergelijke daden plegen, verdienen het om onophoudelijk te worden achtervolgd en meedogenloos te worden gehinderd, tenzij zij hun toevlucht zoeken in de heiligdommen van de gebedsplaatsen. Het was in deze geest dat de Profeet Muĥammad, op de dag dat de moslims Makkah veroverden in augustus 630 n.Chr., een algemene amnestie beval en verklaarde dat iedereen die de heilige moskee zou betreden, veilig zou zijn. Veel van de Arabische vijanden van de Islam deden precies dat. Dit waren juist de mensen die de Profeet en zijn volgelingen verhinderden om de heilige moskee in Makkah te betreden, waarbij zij duidelijk maakten dat zij, indien nodig, ten strijde zouden trekken om te voorkomen dat de moslims zouden binnengaan. Bovendien worden zij nu gewaarschuwd voor een dubbele straf: “Zij zullen schande lijden in deze wereld en een verschrikkelijke straf wacht hen in het hiernamaals.” (Vers 114)

The verses are phrased in general terms and may therefore be interpreted generally. The same applies to the consequences of hindering the use of God’s places of worship or destroying them. Those who perpetrate such acts deserve to be unceasingly pursued and relentlessly harassed, unless they seek refuge in the sanctuary of places of worship. It was in this spirit that on the day the Muslims conquered Makkah in August 630 CE, the Prophet Muĥammad ordered a general amnesty declaring that anyone who entered the sacred mosque would be safe. Many of the Arab enemies of Islam did exactly that. These were the very people who prevented the Prophet and his followers from entering the sacred mosque in Makkah, making it clear that they would go to war, if necessary, to stop the Muslims from entering. Furthermore, they are now warned of a double punishment: “They shall suffer ignominy in this world and awesome suffering awaits them in the life to come.” (Verse 114)

Een andere interpretatie van de uitspraak “Dergelijke mensen hebben geen recht om hen binnen te gaan, behalve met vrees in hun harten” benadrukt echter het feit dat degenen die het gebruik van gebedsplaatsen belemmeren of hinderen, zelf slechts met vrees voor God en in volledige onderwerping aan Hem dergelijke plaatsen zouden moeten betreden. Dat zou de meest passende manier voor hen zijn om respect te tonen voor deze plaatsen en de macht en glorie van God te erkennen.

However, another interpretation of the statement “Such people have no right to enter them except with fear in their hearts” emphasizes the fact that those who hinder or impede the use of places of worship should themselves only enter such places in fear of God and in total submission to Him. That would be the most appropriate way for them to show respect for these places and to acknowledge God’s power and glory.

Maar wat ons de voorkeur geeft aan de visie dat de twee verzen werden geopenbaard in verband met de kwestie van de gebedsrichting (Qiblah), is het vers dat direct na hen komt, waarin staat: “Aan God behoren het oosten en het westen; waar u zich ook wendt, daar zal het aangezicht van God zijn. Waarlijk, God is grenzeloos in Zijn gunst, en Hij weet alles.” (Vers 115) Dit vers komt duidelijk als een antwoord op de leugens en valse beweringen van de Joden dat de gebeden die door moslims gericht naar Jeruzalem werden uitgevoerd, waardeloos en tevergeefs waren. Het zegt dat het gebed in de uiteindelijke analyse geldig is, ongeacht de richting waarin een aanbidder zich wendt, omdat het aangezicht van God daar zal zijn. Het specificeren van een bepaalde richting is niets meer dan een kwestie van discipline.

But what makes us favour the view that the two verses were revealed in connection with the qiblah issue is the verse that comes immediately after them, stating: “To God belong the east and the west; wherever you turn there will be the face of God. Truly, God is limitless in His bounty, and He knows all.” (Verse 115) Clearly this verse comes as a response to Jewish lies and false contentions that prayers offered by Muslims facing Jerusalem were worthless and in vain. It is saying that in the final analysis prayer is valid whatever direction a worshipper faces, because God’s face will be there. To specify a particular direction is no more than a matter of discipline.

Dit betekent niet dat het gezicht van God in de ene richting te vinden is in plaats van de andere. Uiteindelijk wenst God het mensen niet moeilijk te maken, noch zou Hij hun beloning willen wegnemen of devalueren: “Voorwaar, God is onmetelijk in Zijn genade en Hij weet alles.” (Vers 1:15)

It does not mean that God’s face is found in one direction rather than another. After all, God does not wish to make things difficult for people, nor would He want to take away their reward or devalue it: “Truly, God is limitless in His bounty and He knows all.” (Verse 1 15)

De soera bespreekt vervolgens bepaalde verwrongen concepten van de godheid die worden aangehouden door Joden en christenen. Het benadrukt het contrast tussen die concepten en de overtuigingen van de heidense Arabieren, waarbij de opvallende gelijkenissen worden onderstreept, voordat het die foutieve concepten corrigeert en de ware eenheidsleer van de Islam presenteert. “Zij zeggen: ‘God heeft voor Zichzelf een zoon genomen.’ Grenzeloos is Hij in Zijn glorie! Hem toebehoort alles wat in de hemelen en op de aarde is; alle dingen zijn gehoorzaam aan Hem. Hij is de Schepper van de hemelen en de aarde. Wanneer Hij iets wil laten zijn, hoeft Hij slechts te zeggen: Wees, en het is. Degenen die geen kennis hebben, zeggen: ‘Waarom spreekt God niet tot ons, en waarom wordt ons geen teken getoond?’ Dezelfde eisen werden gesteld door mensen vóór hen: hun harten zijn allemaal gelijk. Wij hebben de tekenen zeer duidelijk gemaakt voor degenen met een vaste overtuiging.” (Versen 116-118)

The sūrah then discusses certain distorted concepts of Godhead held by Jews and Christians. It highlights the contrast between those and the beliefs held by the pagan Arabs, emphasizing the striking similarities, before it corrects those erroneous concepts and presents the true unitarian belief of Islam. “They say, ‘God has taken to Himself a son.’ Limitless is He in His glory! His is all that is in the heavens and on earth; all things are obedient to Him. He is the Originator of the heavens and the earth. When He wills something to be, He need only say, Be, and it is. Those devoid of knowledge say, ‘Why does not God speak to us, nor is a sign shown to us?’ The same demands were made by people before them: their hearts are all alike. We have made the signs very clear for those with firm conviction.” (Verses 116-118)

Inderdaad, het volkomen misleidende concept van "God de Vader" was niet beperkt tot de christenen die Jezus beschouwen als de zoon van God; want sommige Joden geloofden ook dat Ezra een zoon van God was, terwijl de Arabische afgodendienaars geloofden dat de engelen de dochters van God waren. De soera veroordeelt deze drie groepen, die destijds in Arabië allemaal fel vijandig tegenover de islam stonden, zonder in te gaan op de details van hun overtuigingen.

Indeed, the totally misguided notion of “God the Father” was not restricted to the Christians who take Jesus to be the son of God; for some Jews also believed that Ezra was a son of God, while the Arab idolaters believed that the angels were God’s daughters. The sūrah condemns these three groups, all fiercely antagonistic towards Islam in Arabia at the time, without going into details of their beliefs.

Het is interessant om hier op te merken dat deze groepen zeer nauw overeenkomen met de drie groepen die vandaag de dag tegenover de Islam staan, vertegenwoordigd door het wereldwijde Zionisme, de kruisvaarderskerken en het internationale communisme, waarbij de laatste zelfs vijandiger tegenover de Islam staat dan de Arabische afgodendienaars ooit waren.

It is interesting to note here that those groups compare very closely with the three groups that are opposed to Islam today, as represented by world Zionism, the crusading Churches and international Communism, the last being even more hostile to Islam than the Arab idolaters ever were.

Door alle drie de kampen samen te groeperen, stelt de Qur’ān de absurde Joodse en christelijke overtuigingen gelijk aan die van het afgodendom, en het weerlegt impliciet hun aanspraken op exclusieve rechtvaardigheid en redding door de correcte versie van het monotheïstische geloof naar voren te brengen: “Grenzeloos is Hij in Zijn Glorie. Zijn is alles wat in de hemelen en op de aarde is; alle dingen zijn gehoorzaam aan Hem. Hij is de Schepper van de hemelen en de aarde. Wanneer Hij iets wil laten zijn, hoeft Hij slechts te zeggen: ‘Wees’, en het is.” (Versen 116-117)

By grouping all three camps together, the Qur’ān equates the absurd Jewish and Christian beliefs with those of idolatry, and it implicitly refutes their claims to exclusive righteousness and salvation by putting forward the correct version of unitarian belief: “Limitless is He in His Glory. His is all that is in the heavens and on earth; all things are obedient to Him. He is the Originator of the heavens and the earth. When He wills something to be, He need only say, ‘Be’, and it is.” (Verses 116-117)

Hier komen we bij het zuivere en heldere islamitische concept van de aard van God en Zijn relatie met Zijn schepping, en hoe wezens tot stand komen. Dit is het duidelijkste en edelste begrip van al deze feiten.

Here we come to the pure and clear Islamic concept of the nature of God and His relationship with His creation, and how creatures come into being. This is the clearest and noblest understanding of all these facts.

Het universum is rechtstreeks door God geschapen door een daad van Zijn vrije, absolute en almachtige wil, uitgedrukt in het eenvoudige woord “Wees”. De loutere intentie van God om iets te creëren, zou het ogenblikkelijk in het bestaan brengen in de vorm die ervoor is gekozen, zonder de noodzaak van tussenpersonen van welke aard dan ook. Wat betreft hoe dit feitelijk gebeurt, dit blijft een van de meest diepgaande mysteries van het leven. In feite is de menselijke geest niet uitgerust om het geheim van het leven te doorgronden. Een dergelijk begrip is niet noodzakelijk voor de vervulling van de rol van de mens, die is om het menselijk leven op aarde op te bouwen.

The universe was created directly by God through an act of His free, absolute and omnipotent will, expressed in the simple word “Be”. The mere intention of God to create anything would bring it instantaneously into existence in the form chosen for it, without the need for intermediaries of any kind. As to how this actually happens, this remains one of life’s most profound mysteries. In fact, the human mind is not equipped to fathom the secret of life. Such understanding is not necessary for the fulfilment of man’s role, which is to build human life on earth.

God heeft de mens talloze vaardigheden, talenten en middelen gegeven die hem in staat hebben gesteld om een groot aantal van de natuurwetten die de wereld om hem heen beheersen, te ontdekken en te ontrafelen. Maar, hoewel de mens in staat is geweest om over de wereld te leren en die kennis te exploiteren voor zijn eigen vooruitgang en ontwikkeling, zijn andere aspecten voor hem verborgen gehouden, aangezien deze geen invloed hebben op de rol van de mens op aarde.

God has given man numerous skills, talents and resources that have enabled him to discover and unravel a great many of the natural laws that govern the world around him. But, much as man has been able to learn about the world and exploit that knowledge for his own progress and advancement, other aspects have been kept away from him, as these have no impact on man’s role on earth.

Filosofen en denkers hebben gedurende het gehele menselijke bestaan geprobeerd de geheimen van de schepping te ontrafelen, en er zijn tal van theorieën over het leven en het universum naar voren gebracht, waaronder enkele absurde en belachelijke opvattingen. Het falen van de mens op dit gebied is te wijten aan het feit dat de menselijke wetenschap en filosofie zich hebben gewaagd aan een denkkader waarvoor de mens niet over de noodzakelijke intellectuele en analytische instrumenten beschikt. Zij hebben slechts in het duister getast, afgedreven op onverkende wateren.

Philosophers and thinkers throughout human existence have attempted to unravel the secrets of creation, and a number of theories of life and the universe have been advanced, including some absurd and ridiculous notions. Man’s failure in this area has been due to the fact that human science and philosophy have ventured into a realm of thought for which man does not possess the necessary intellectual and analytical tools. They have merely been groping in the dark, adrift in uncharted waters.

Sommige moslimdenkers en filosofen zijn ook gelokt naar dit controversiële en ingewikkelde gebied van het menselijk denken, maar zijn er niet in geslaagd om tot bevredigende conclusies te komen. Toen sommigen van hen hulp zochten in de Griekse filosofie, die zelf ook geen wijsheid bood, raakten zij in nog diepere verwarring. Dit heeft onvermijdelijk en stiekem zijn weg gevonden naar het islamitische denken, maar slechts als een vreemd lichaam.

Some Muslim thinkers and philosophers have also been lured into this controversial and complicated area of human thinking but failed to come up with any satisfactory conclusions. When some of them sought help in Greek philosophy, itself none the wiser, they were thrown into even deeper confusion. This has inevitably and surreptitiously found its way into Islamic thought but only as an alien body.

Het islamitische wereldbeeld trekt een duidelijke grens tussen de Schepper en de schepping. De Schepper is uniek en ongeëvenaard, wat in het islamitische denken geen ruimte laat voor het idee van "de eenheid van de schepping" of pantheïsme. Niet-islamitische filosofie steunt op dit idee om aan te geven dat de schepping en de Schepper één en hetzelfde zijn; dat de schepping slechts een reflectie is van de Schepper en de fysieke manifestatie van haar Maker. Een moslim ziet het bestaan als een eenheid in een andere zin: het is geschapen door één wil, volgt dezelfde natuurwetten, vertoont absolute harmonie en onderwerpt zich nederig aan zijn Heer:

The Islamic view draws a distinct line between Creator and creation. The Creator is unique and matchless, which leaves no room in Islamic thought for the idea of “the unity of creation” or pantheism. Non- Muslim philosophy relies on this idea to indicate that creation and the Creator are one and the same; that creation is a mere reflection of the Creator and the physical manifestation of its Maker. A Muslim views existence as a unity in a different sense: it is created by one will, follows the same laws of nature, demonstrates absolute harmony and submits humbly to its Lord:

“Zijn is alles wat in de hemelen en op de aarde is; alle dingen zijn gehoorzaam aan Hem.” (Vers 116)

“His is all that is in the heavens and on earth; all things are obedient to Him.” (Verse 116)

Dit eenvoudige concept elimineert de noodzaak voor de Schepper om nakomelingen te hebben of om hen aan Hem toe te schrijven, aangezien “Hij is de Schepper van de hemelen en de aarde. Wanneer Hij iets wil laten zijn, hoeft Hij slechts te zeggen: ‘Wees’, en het is.” (Vers 117) Hoe deze goddelijke wil functioneert, kan niet worden geweten, omdat het buiten het menselijk bevattingsvermogen ligt, en het zou zinloos zijn voor de mens om te proberen of te pretenderen dit te weten.

This plain concept eliminates the need for the Creator to have offspring or have them ascribed to Him, since “He is the Originator of the heavens and the earth. When He wills something to be, He need only say, ‘Be’, and it is.” (Verse 117) How this divine will operates cannot be known because it is beyond man’s capacity to comprehend, and it would be futile for him to try or pretend to know.

Na deze korte bespreking citeert de soera een andere uitspraak die zij toeschrijft aan de afgodendienaars van Arabië, die opnieuw een vreemde gelijkenis vertoont met wat de Joden en de Christenen zeiden: “Degenen zonder kennis zeggen: ‘Waarom spreekt God niet tot ons, en waarom wordt ons geen teken getoond?’ Dezelfde eisen werden door mensen vóór hen gesteld: hun harten zijn allemaal gelijk. Wij hebben de tekenen zeer duidelijk gemaakt voor degenen met een vaste overtuiging.” (Vers 118)

Following this brief discussion, the sūrah cites another statement it attributes to the idolaters of Arabia, again having a strange resemblance to what the Jews and the Christians were saying: “Those devoid of knowledge say, ‘Why does not God speak to us, nor is a sign shown to us?’ The same demands were made by people before them: their hearts are all alike. We have made the signs very clear for those with firm conviction.” (Verse 118)

De heidense Arabieren hadden de Profeet Muhammad vaak uitgedaagd om met een miraculeus bewijs of een buitengewone daad te komen om hen van de islam te overtuigen. De soera maakt het punt dat Joden en christenen die vóór hen leefden, hetzelfde hadden gevraagd aan hun profeten. Een voorbeeld hiervan is dat de Israëlieten aan Moses vroegen of zij God persoonlijk mochten zien. Alle drie de groepen lijken dezelfde attitudes, concepten en neigingen te delen, en behoren daarom bij elkaar.

The pagan Arabs had often challenged the Prophet Muĥammad to come up with some miraculous proof or an extraordinary act to convince them of Islam. The sūrah makes the point that Jews and Christians who lived before them had asked the same of their prophets. A case in mind is that when the Israelites asked Moses that they should be allowed to see God in person. All three groups seem to share the same attitudes, concepts and inclinations, and therefore belong together.

God benadrukt dat Hij "de tekenen zeer duidelijk heeft gemaakt voor degenen met een vaste overtuiging." Overtuiging, of zekerheid van geloof, is een functie van het hart en geen reactie op verbazingwekkende of spectaculaire demonstraties. Met geloof is de mens in staat om tekenen en wonderen te waarderen, hun betekenis en doel te begrijpen, en de noodzakelijke lessen en geruststelling daaruit te putten.

God emphasizes that He has “made the signs very clear for those with firm conviction.” Conviction, or certainty of faith, is a function of the heart and not a reaction to astounding or spectacular demonstrations. With faith, man is capable of appreciating signs and miracles, and understanding their meaning and purpose, and drawing the necessary lessons and reassurance from them.

Nadat de valse claims van de Joden, de christenen en de Arabische afgodendienaars zijn weerlegd en de werkelijke motieven die hen dreef om de Islam te bestrijden zijn onthuld, richt de soera zich rechtstreeks tot de Profeet Muhammad om zijn missie te definiëren en zijn verantwoordelijkheden te specificeren. Het legt ook de ware aard bloot van het geschil tussen hem en de Joden en christenen, die een zeer hoge prijs wilden vragen die Muhammad noch bezat, noch kon betalen. “Wij hebben u met de waarheid gezonden; als een brenger van goede boodschappen en een waarschuwer. U zult niet bevraagd worden over degenen die voorbestemd zijn voor het brandende vuur. Noch de Joden, noch de christenen zullen tevreden met u zijn, tenzij u hun geloof volgt. Zeg: ‘De leiding van God is de enige ware leiding.’ Als u hun verlangens zou volgen na alle kennis die u is gekomen, dan zou u niemand hebben die u van God beschermt, noch die u hulp zal bieden. Degenen aan wie Wij het Boek hebben gegeven, en die het reciteren zoals het betaamt, geloven er werkelijk in; degenen die het ontkennen, zijn de grootste verliezers.” (Versen 119-121)

Having dismissed the false claims of the Jews, the Christians and the Arab idolaters and revealed the real motives driving them to oppose Islam, the sūrah directly addresses the Prophet Muĥammad in order to define his mission and specify his responsibilities. It also exposes the true nature of the dispute between him and the Jews and Christians, who wanted to exact a very high price that Muĥammad neither possessed nor was able to afford. “We have sent you with the truth; a bearer of glad tidings and a warner. You shall not be questioned about those who are destined for the blazing fire. Never will the Jews nor yet the Christians be pleased with you unless you follow their faith. Say, ‘Gods guidance is the only true guidance. ‘Should you follow their desires after all the knowledge that has come to you, you would have none to protect you from God, nor to give you help. Those to whom We have given the Book, and who recite it as it ought to be recited, truly believe in it; those who deny it are utter losers.” (Verses 119-121)

“Wij hebben u met de waarheid gezonden...” Deze openingszin in deze verzen geeft de Profeet een sterke geruststelling die hem zou helpen om eventuele twijfels of angsten met betrekking tot de aard van zijn missie te verdrijven, en om elk complot of elke dreiging om deze te ondermijnen te dwarsbomen. Het wordt zeer scherp en beknopt uitgedrukt, wat het kracht en impact geeft.

“We have sent you with the truth...” This opening statement in these verses gives strong reassurance to the Prophet that would help him to dispel any doubts or fears regarding the nature of his mission, and to foil any schemes or threats to undermine it. It is expressed very sharply and succinctly, giving it force and impact.

“Een brenger van goede boodschappen en een waarschuwer.” De missie van Muhammad was het overbrengen van de boodschap van God, waarbij hij het goede nieuws bracht aan hen die het aanvaarden en waarschuwde hen die het verwerpen. Dit is de volledige som van zijn taak. Hij zou niet bevraagd worden over hen die in de hel zouden eindigen, omdat zij hun lot zouden hebben ondergaan als gevolg van hun eigen daden.

“A bearer of glad tidings and a warner.” Muĥammad’s mission was to deliver God’s message, giving the good news to those who accept it and warning those who reject it. This is the total sum of his task. He would not be questioned about those who would end up in hell, because they would have met their fate as a result of their own actions.

De Profeet is ook verteld dat de Joden en de Christenen hem zouden blijven tegenwerken en tegen hem zouden samenzweren. Zij zouden nooit vrede sluiten met de Islam, noch tevreden zijn, tenzij Muhammad de Islam verliet en de eerder genoemde verwrongen overtuigingen en foutieve ideeën van hen overnam. Het was niet op zoek naar bewijs of bewijslast van zijn geloofwaardigheid; het was ook niet omdat zij twijfelden aan zijn integriteit of aan de waarheid van de openbaringen die hij had ontvangen. Niets leek hen te kunnen bevredigen of overtuigen, behalve een toezegging van Muhammad dat hij bereid was zijn opdracht als Boodschapper van God op te geven en hun geloof te aanvaarden.

The Prophet is also told that the Jews and the Christians would continue to oppose and scheme against him. They would never make peace with Islam, nor be satisfied unless Muĥammad abandoned Islam and took up their distorted beliefs and erroneous ideas, referred to earlier. It was not evidence or proof of credentials they were after; nor was it because they doubted his integrity or the truth of the revelations he had received. Nothing would seem to satisfy or convince them apart from an undertaking by Muĥammad that he was ready to relinquish his commission as Messenger of God and adopt their faith.

“De Joden en de christenen zullen nooit tevreden met je zijn, tenzij je hun geloof volgt.” Dit is het strijdpunt. Waar zij naar op zoek zijn, is niet het bewijs of de overtuiging van de waarheid van de Islam. De Islam en Muhammad zijn door de hele geschiedenis heen een constante obsessie geweest voor Joden en christenen. Het geloof van de Islam stond altijd centraal in de kruistochten en campagnes die over de hele wereld tegen de moslimgemeenschap werden gelanceerd. Hoezeer de twee kampen ook van elkaar kunnen verschillen of onderling kunnen ruziën, of hoe verdeeld zij ook mogen zijn, wanneer het gaat om het bestrijden van de Islam en moslims, zijn zij het volledig met elkaar eens en zo verenigd als zij kunnen zijn.

“Never will the Jews, nor yet the Christians be pleased with you unless you follow their faith.” This is the bone of contention. What they are after is not evidence or conviction of the truth of Islam. Islam and Muĥammad have been a constant obsession with Jews and Christians throughout history. The faith of Islam has always been at the centre of the crusades and campaigns launched against the Muslim community all over the world. No matter how much the two camps may differ or quarrel between themselves, or how divided each of them may be, when it comes to fighting Islam and Muslims they are in full agreement and as united as they could be.

Het conflict tussen de Joods-christelijke wereld aan de ene kant en de moslimgemeenschap aan de andere kant blijft in essentie een ideologisch conflict, hoewel het zich door de jaren heen in verschillende gedaanten heeft gepresenteerd en geavanceerder en soms verraderlijker is geworden. We hebben gezien dat het oorspronkelijke ideologische conflict is opgevolgd door economische, politieke en militaire confrontaties, op de basis dat 'religieuze' of 'ideologische' conflicten verouderd zijn en meestal worden gevoerd door 'fanatici' en achtergestelde mensen. Helaas zijn sommige naïeve en verwarde moslims in deze strategie getrapt en hebben zij zichzelf ervan overtuigd dat de religieuze en ideologische aspecten van het conflict niet langer relevant zijn.

The conflict between the Judaeo-Christian world on the one side, and the Muslim community on the other, remains in essence one of ideology, although over the years it has appeared in various guises and has grown more sophisticated and, at times, more insidious. We have seen the original ideological conflict succeeded by economic, political and military confrontation, on the basis that ‘religious’ or ‘ideological’ conflicts are outdated and are usually prosecuted by ‘fanatics’ and backward people. Unfortunately, some naïve and confused Muslims have fallen for this stratagem and persuaded themselves that the religious and ideological aspects of the conflict are no longer relevant.

Maar in de werkelijke wereld voeren het zionisme en het christelijke imperialisme, evenals het wereldwijde communisme, de strijd tegen de Islam en de moslimgemeenschap, in de eerste plaats op ideologische gronden en met het enige doel om deze solide rots te vernietigen, die zij, ondanks hun gezamenlijke en aanhoudende inspanningen, niet hebben kunnen verwijderen.

But in reality world Zionism and Christian Imperialism, as well as world Communism, are conducting the fight against Islam and the Muslim community, first and foremost, on ideological grounds and with the sole aim of destroying this solid rock which, despite their concerted and sustained efforts, they have not been able to remove.

De confrontatie gaat niet over de controle over territorium of economische middelen, of om militaire dominantie. Als wij dat zouden geloven, zouden we in de handen van onze vijanden spelen en zouden we niemand anders dan onszelf de schuld kunnen geven van de gevolgen.

The confrontation is not over control of territory or economic resources, or for military domination. If we believe that, we would play into our enemies’ hands and would have no one but ourselves to blame for the consequences.

“De Joden en de christenen zullen nooit tevreden met je zijn, tenzij je hun religie volgt.” (Vers 120) Dat is de zware prijs die betaald zou moeten worden. Zij zullen niets minder accepteren.

“Never will the Jews, nor yet the Christians be pleased with you unless you follow their faith.” (Verse 120) That is the heavy price that would have to be paid. They will accept nothing less.

Maar Gods instructies zijn zeer duidelijk: “Zeg: ‘Gods leiding is de enige ware leiding.’” (Vers 120) De instructie is definitief en nadrukkelijk: er mag geen sprake zijn van onderhandeling of handel, geen compromis of verzoening. De Profeet wordt gewaarschuwd dat zijn wens om de boodschap aan die mensen over te brengen en zijn verlangen dat zij hem geloven, of zijn neiging om vriendschap met hen te sluiten, hem niet mogen afleiden van het moeilijke maar rechte pad dat hij is ingeslagen: “Zou u hun verlangens volgen na alle kennis die u is gekomen, dan zou niemand u tegen God kunnen beschermen, noch u hulp kunnen bieden.” (Vers 120)

But God’s instructions are very clear: “Say: ‘God’s guidance is the only true guidance.’” (Verse 120) The instruction is definite and emphatic: there is to he no negotiation or bargaining, no compromise or appeasement. The Prophet is warned that his wish to convey the message to those people and his eagerness for them to believe him, or his inclination to befriend them, should not distract him from the difficult but straight path he has taken: “Should you follow their desires after all the knowledge that has come to you, you would have none to protect you from God, nor to give you help.” (Verse 120)

Het is een strenge, onverbiddelijke waarschuwing, gericht aan niemand minder dan Muhammad, de Boodschapper van God en geliefde Profeet. Zijn tegenstanders worden gedreven door vooroordelen en nauwziend eigenbelang, in plaats van door een gebrek aan bewijs of kennis. Degenen onder hen die in staat zijn zichzelf van dergelijke motieven te ontdoen en die hun eigen Schrift naar behoren begrijpen, zullen in hem geloven. “Degenen aan wie Wij het Boek hebben gegeven, en die het reciteren zoals het behoort te worden gereciteerd, geloven er werkelijk in; degenen die het ontkennen, zijn de grootste verliezers.” (Vers 121)

It is a stern, uncompromising warning, addressed to none other than Muĥammad, God’s Messenger and beloved Prophet. His detractors are motivated by prejudice and narrow-minded self-interest, rather than by lack of proof or knowledge. Those of them who are able to rid themselves of such motives and who properly understand their own Scriptures will believe him. “Those to whom We have given the Book, and who recite it as it ought to be recited, truly believe in it; those who deny it are utter losers.” (Verse 121)

Na deze beslissende waarschuwing heeft de soera nu een vriendelijk en sympathiek beroep op de Israëlieten, als een passende afsluiting van dit uitgebreide debat over hun geschiedenis en religieuze gedrag. Er wordt hen een laatste kans geboden voordat zij volledig worden gediskrediteerd en worden beroofd van het voorrecht en de eer om de beheerders en bewakers te zijn van Gods boodschap aan de mensheid.

Having delivered this decisive warning, the sūrah now addresses the Israelites with an amicable and sympathetic appeal, as a fitting end to this extensive debate concerning their history and religious conduct. They are offered a last chance before they are totally discredited and deprived of the privilege and honour of being the trustees and custodians of God’s message to mankind.

De oproep begint met vergelijkbare woorden als eerder gebruikt: “O Israëlieten! Gedenkt Mijn gunst die Ik aan jullie heb geschonken, en dat Ik jullie heb verkiezen boven alle volkeren. Vrees de dag waarop geen ziel de andere op enige wijze zal kunnen helpen, noch er een losgeld van hen zal worden aanvaard, noch bemiddeling van enig nut zal zijn, en niemand hulp zal ontvangen.” (Versen 122-123)

The appeal opens with similar words as used earlier: “Children of Israel! Remember My favour which I bestowed on you, and that I have preferred you over all people. Fear the day when no soul shall avail another in any way, nor shall ransom be accepted from any of them, nor shall intercession be of any benefit, and none shall receive help.” (Verses 122-123)

Al-Baqarah (Joodse pogingen om de Islam te ondermijnen) 104-123

Pogingen om de nieuwe religie te ondermijnen

Het misgunnen van de genade van Allah

Beweringen zonder grondslag

Ongeloof is één geheel

Joodse en christelijke argumenten