Dit passage is bijna volledig gewijd aan een bespreking van de verandering van de gebedsrichting (Qiblah), of de richting waarin men tijdens het gebed wordt gericht, die plaatsvond zestien of zeventien maanden na de aankomst van de Profeet ﷺ in Madinah in 622 n.Chr., en de controverse die hiermee gepaard ging. De Joden van Madinah probeerden de kwestie van de gebedsrichting (Qiblah) te misbruiken om verdeeldheid en verwarring onder de moslims te zaaien. De Qur’ān veroordeelt hun beschuldigingen en waarschuwt voor de schade die zij zouden kunnen toebrengen aan de kwetsbaardere leden van de moslimgemeenschap. Er kan in de Qur’ān geen verwijzing worden gevonden naar de exacte datum van de verandering van de gebedsrichting (Qiblah).
This passage is almost entirely devoted to a discussion of the change of the qiblah, or direction faced in prayer, which occurred sixteen or seventeen months after the Prophet’s arrival in Madinah in 622 CE, and the controversy that attended it. The Jews of Madinah tried to exploit the qiblah issue to create division and confusion among the Muslims. The Qur’ān denounces their allegations, and warns of the damage they might cause to the more vulnerable members of the Muslim community. No reference can be found in the Qur’ān to the exact date of the change of the qiblah.
De belangrijkste feiten van de situatie maken duidelijk dat het gebed een dagelijkse religieuze plicht voor moslims werd terwijl zij zich nog in Makkah bevonden. Zij richtten zich naar de Kaaba wanneer zij baden. Er is geen specifieke opdracht gegeven in de Qur’ān over dit punt. Toen de moslims emigreerden van Makkah naar Madinah, werd de instructie aan de Profeet ﷺ gegeven dat moslims, in plaats van de Kaaba in Makkah, naar Jeruzalem moesten kijken. Het feit dat in beide gevallen de instructie van de Profeet ﷺ kwam in plaats van via Qur’ānicische verklaringen, vermindert op geen enkele wijze de geldigheid of autoriteit ervan.
The main facts of the situation make it clear that prayer was made a daily religious duty for Muslims while they were still in Makkah. They faced the Ka`bah when they prayed. No specific order is given in the Qur’ān on this point. When the Muslims emigrated from Makkah to Madinah, the instruction was given to the Prophet that instead of the Ka`bah in Makkah, Muslims should face Jerusalem. The fact that in both cases the instruction had come from the Prophet rather than in Qur’ānic statements in no way diminishes its validity or authority.
Dit bleef de praktijk tot de openbaring van de instructies in het huidige gedeelte, die de vorige vervingen. De Profeet ﷺ en de moslims met hem werden bevolen: “Wend dan uw gezicht naar de Heilige Moskee, en waar u allen zich ook bevindt, wend uw gezichten [in gebed] tot haar.” (Vers 144)
This continued to be the practice until the revelation of the instructions in the present section, which superseded the previous ones. The Prophet, and the Muslims with him, were told to “Turn your face, then, towards the Sacred Mosque, and wherever you all may be, turn your faces [in prayer] towards it.” (Verse 144)
Jeruzalem was tovens de gebedsrichting (Qiblah) voor zowel de Joden als de christenen, en het feit dat de moslims ook de instructie hadden gekregen om deze als hun gebedsrichting (Qiblah) te gebruiken, gaf de Joden van Madinah een kant-en-klaar excuus om de islam niet te erkennen of te accepteren. Zij zagen het feit dat de Profeet ﷺ en zijn metgezellen naar Jeruzalem gericht stonden tijdens hun gebed als bewijs dat de hunne de ware religie was en hun gebedsrichting (Qiblah) de oorspronkelijke en legitieme was.
Jerusalem happened to be the qiblah for the Jews and the Christians also, and the fact that the Muslims too had been instructed to use it as theirs gave the Jews of Madinah a ready excuse for refusing to recognize or accept Islam. They saw the fact that the Prophet and his companions faced Jerusalem when they prayed as proof that theirs was the true religion and their qiblah was the original and legitimate one.
Muhammad ﷺ en zijn volgelingen, zo stelden zij, zouden hun eigen religie moeten volgen en zich moeten onthouden van pogingen om hen tot de Islam te bekeren.
Muĥammad and his followers, they argued, should follow their religion and refrain from trying to convert them to Islam.
Dit was niet gemakkelijk voor de Arabische moslims om te accepteren, aangezien zij de Kaaba altijd hadden vereerd en deze als hun meest heilige religieuze symbool beschouwden. De Joodse argumenten maakten de situatie nog moeilijker voor de moslims.
This was not easy for the Arab Muslims to accept, since they had always revered the Ka`bah and considered it their most sacred religious symbol. The Jewish arguments made the situation even harder for the Muslims.
De Profeet Muhammad ﷺ koesterde de wens om zich tot de Kaaba te wenden, en men kon hem angstig naar de hemel laten kijken, zonder een woord te spreken, vertrouwend op God en Zijn wijsheid.
The Prophet Muĥammad entertained a wish to turn towards the Ka`bah, and could be seen looking up to heaven anxiously, without uttering a word, trusting to God and His wisdom.
Niet lang daarna werden instructies geopenbaard dat de moslims zich naar de Kaaba moesten wenden. Sommige moslims zouden midden in hun gebed zijn geweest toen zij het nieuws hoorden, en draaiden zich onmiddellijk om om de Kaaba tegemoet te treden.
Not long afterwards instructions were revealed that the Muslims should turn towards the Ka`bah. Some Muslims were reportedly in the middle of performing their prayer when they heard the news, and immediately turned to face the Ka`bah.
De Joden hadden wrok tegen die beslissing die hen hun argument ontzegde. Ze begonnen de wijsheid van het islamitische leiderschap in twijfel te trekken en twijfel te zaaien over de geldigheid van de religieuze basis van de Islam. Betekende de verandering van de gebedsrichting (Qiblah) van Jeruzalem naar de Kaaba dat de moslims al die tijd in de verkeerde gebedsrichting (Qiblah) hadden gebeden? En als Jeruzalem de juiste gebedsrichting (Qiblah) was, en het juist was om daarheen te bidden, dan moet het fout zijn geweest om naar een andere te veranderen. Bidden in de richting van de nieuwe gebedsrichting (Qiblah), de Kaaba, zou in dit geval niet geldig zijn. Verder voerden zij aan dat een dergelijke opheffing van eerdere bevelen niet door God gedaan kon worden. Daarom moest de beslissing door Muhammad ﷺ zelf zijn genomen, wat bewees dat hij geen goddelijke openbaringen ontving.
The Jews resented that decision which deprived them of their argument. They began to question the wisdom of the Muslim leadership and to raise doubts about the validity of the religious basis of Islam. Did the change of qiblah from Jerusalem to the Ka`bah mean that the Muslims had been praying towards the wrong qiblah all that time? And, if Jerusalem was the right qiblah, and it was correct to pray towards it, then it must have been wrong to change to another one. Praying towards the new qiblah, the Ka`bah, would, in this case, not be valid. They further argued that such abrogation of earlier orders could not be done by God. Hence, the decision must have been made by Muĥammad himself, proving that he was not receiving any divine revelations.
De ernst van de controverse rond dit gebeurtenis is duidelijk uit de aanzienlijke aandacht die de Qur’ān besteedt aan de gevolgen ervan en het effect dat het had op sommige gewone moslims. Het is ook duidelijk in de wijze waarop de soera omgaat met het concept van abrogatie. Dit wordt volledig besproken in hoofdstukken 5 en 6, beginnend bij vers 106. Meer hierover later.
The gravity of the controversy surrounding this event is clear from the considerable attention given in the Qur’ān to its ramifications and the effect it had on some rank-and-file Muslims. It is also clear in the way the sūrah deals with the concept of abrogation. This is discussed in full in Chapters 5 and 6, beginning with Verse 106. More on this later.
De verandering van de gebedsrichting (Qiblah) was een centrale gebeurtenis in de geschiedenis van de Islam met verstrekkende, langdurige gevolgen. Het gaf de Islam een nieuwe focus en identificeerde de moslimgemeenschap als een onafhankelijke natie met een eigen gebedsrichting (Qiblah).
The change of the qiblah was a central event in the history of Islam with far- reaching long-term consequences. It gave Islam a new focus and identified the Muslim community as an independent nation with a qiblah of its own.
De eerdere beslissing om Jeruzalem in plaats van de Kaaba als de gebedsrichting (Qiblah) aan te wijzen, was om specifieke educatieve redenen, zoals uitgelegd in Vers 143: “Wij hebben de gebedsrichting [d.w.z. de gebedsrichting (Qiblah)] die u voorheen volgde, ingesteld, opdat Wij degenen die de Boodschapper ﷺ volgen, zouden onderscheiden van degenen die zich omdraaien.” Vóór de Islam vereerden de Arabieren de Kaaba en beschouwden zij deze als een symbool van hun religieuze en culturele erfgoed en glorie. Maar om hun oprechtheid bij het aanvaarden van de Islam te testen, en om te waarborgen dat hun harten volledig vrij waren van nauwe raciale of tribale loyaliteiten, instrueerde God de Profeet ﷺ aanvankelijk om zijn volgelingen te bevelen Jeruzalem aan te nemen als de richting waarin zij tijdens het gebed gericht waren. Het was een moeilijke instructie om uit te voeren, maar het was een cruciale test van hoeveel zij de aard en de geest van hun nieuwe religie werkelijk begrepen. Het was noodzakelijk om vast te stellen in hoeverre sommigen van die vroege moslims nog steeds werden beïnvloed door pre-islamitische raciale en tribale tradities.
The earlier decision to declare Jerusalem rather than the Ka`bah as the qiblah was for specific educational reasons, as explained in Verse 143: “We appointed the direction of prayer [i.e. the qiblah] which you formerly followed in order that We might distinguish those who follow the Messenger from those who turn on their heels.” Before Islam, the Arabs revered the Ka`bah and considered it a symbol of their religious and cultural heritage and glory. But in order to test their sincerity in accepting Islam, and ensure that their hearts were totally free of narrow racial or tribal loyalties, God initially instructed the Prophet to command his followers to adopt Jerusalem as the direction they faced in prayer. It was a difficult instruction to carry out, but it was a crucial test of how much they really understood the nature and the spirit of their new religion. It was necessary in order to establish how far some of those early Muslims were still influenced by pre-Islamic racial and tribal traditions.
Toen de moslims hun nieuwe richting hadden aangenomen, en de Joden die situatie waren gaan uitbuiten, werden er nieuwe goddelijke instructies ontvangen om terug te keren naar de Kaaba als de richting waarin men tijdens het gebed moest staan. De basis voor de nieuwe beslissing werd echter duidelijk gemaakt.
When the Muslims adopted their new direction, and the Jews had begun to exploit that situation, fresh divine instructions were received to revert to the Ka`bah as the direction to face in prayer. The basis for the new decision was, however, made clear.
Het vloeide voort uit het feit dat de Heilige Moskee in Makkah in eerste instantie was gesticht door Abraham en Ishmael als een monument voor puur, onvervalst monotheïsme. Het was onderdeel van het erfgoed van de Islam dat was ontstaan, zoals eerder te zien was in de verzen 124-141, als antwoord op de gebeden van Abraham dat er een Boodschapper naar zijn nakomelingen, de inwoners van Makkah, gestuurd zou worden met het zuivere geloof gebaseerd op volledige onderwerping aan God.
It stemmed from the fact that the Sacred Mosque at Makkah had, in the first instance, been established by Abraham and Ishmael as a monument to pure unadulterated monotheism. It was part of the heritage of Islam which had come about, as seen earlier in verses 124-141, in answer to Abraham’s prayer that a Messenger should be sent to his descendants, the inhabitants of Makkah, with the pure faith based on complete submission to God.
Dat deel van de soera, dat de achtergrond en de omstandigheden rond de bouw van de Kaaba weergaf, bood een passende inleiding op het onderwerp van de gebedsrichting (Qiblah). Het veranderen van de gebedsrichting (Qiblah) terug naar de Kaaba lijkt de enige logische conclusie uit die discussie over het geschil tussen de moslims aan de ene kant, en de Joden, christenen en polytheïstische Arabieren aan de andere kant, betreffende het verbond van Abraham met God en het recht op zijn erfgoed. Dat verbond verbond Abraham en zijn nakomelingen, van de ene generatie naar de andere, aan totale onderwerping aan God.
That part of the sūrah, giving the background and the circumstances surrounding the construction of the Ka`bah, provided a fitting introduction to the issue of the qiblah. Changing the qiblah back to the Ka`bah seems the only logical conclusion from that discussion of the dispute between the Muslims on the one hand, and the Jews, Christians and polytheist Arabs on the other, concerning Abraham’s covenant with God and the right to his heritage. That covenant bound Abraham and his descendants, from one generation to another, to total submission to God.
De bouw van de Heilige Moskee bij de Kaaba werd uitgevoerd door Abraham en zijn zoon Ismaël op specifieke instructie van God. Het is daarom een deel van het erfgoed dat aan hun nakomelingen is doorgegeven. Muhammad ﷺ, een directe afstammeling van Abraham en een begunstigde van zijn verbond met God, en zijn volgelingen, zijn de rechtmatige en natuurlijke erfgenamen van dat erfgoed, waarvan de Kaaba een belangrijk onderdeel is. De beslissing om het een permanente gebedsrichting (Qiblah) voor de Islam en de moslims te verklaren, is de natuurlijke beslissing die realiteit, geschiedenis en gevoel in harmonie samenbrengt.
The construction of the Sacred Mosque at the Ka`bah was carried out by Abraham and his son Ishmael at God’s specific instruction. It is, therefore, part of the heritage passed on to their offspring. Muĥammad, a direct descendant of Abraham and a beneficiary of his covenant with God, and his followers, are rightful and natural heirs to that heritage, of which the Ka`bah is an important part. The decision to declare it a permanent qiblah for Islam and the Muslims is the natural one that brings reality, history and feeling together in unison.
De beslissing had niet eerder kunnen komen. De Joodse vijandigheid tegenover de Islam en Muhammad ﷺ nam niet af, ondanks de tijdelijke verklaring van Jeruzalem als gebedsrichting (Qiblah). Zij konden zien dat hun recht op de religieuze erfenis van Abraham verloren ging naarmate de dagen verstreken, en de tijd was gekomen dat de moslims naar voren konden treden als onafhankelijke en rechtmatige aansprakenmakers op dat erfgoed, om vervolgens over te gaan tot het verkondigen van de universele en eeuwige boodschap ervan aan de rest van de wereld.
The decision could not have come sooner. Jewish hostility towards Islam and Muĥammad, despite the temporary declaration of Jerusalem as a qiblah, did not diminish. They could see that their right to Abraham’s religious legacy was being forfeited as the days passed, and the time had come when the Muslims could emerge as independent and rightful claimants to that heritage, and move on to declare its universal and eternal message to the rest of the world.
Het was voor de moslims noodzakelijk geworden om op die manier vooruit te gaan en hun eigen identiteit te vestigen als een religieuze kracht die pleit voor het centrale principe van de eenheid van God, of monotheïsme (Tawhid). De symboliek van de Kaaba als de exclusieve en permanente richting in het gebed voor de moslimgemeenschap was van het grootste belang.
It had become imperative for the Muslims to forge ahead in that way and to establish their distinct identity as a religious force for advocating the central principle of God’s oneness, or tawĥīd. The symbolism of the Ka`bah as the exclusive and permanent direction in prayer for the Muslim community was most important.
Symboliek, ritueel en vorm in religieuze beoefening kunnen gemakkelijk verkeerd worden begrepen als ze geïsoleerd worden bekeken van de idealen en principes van het religieuze geloof zelf. Fysieke expressie van gevoelens en emoties is een natuurlijke menselijke neiging, omdat de mens zowel een materieel als een spiritueel aspect aan zijn natuur heeft. Emoties en gevoelens worden pas vervuld wanneer ze worden uitgedrukt in een fysieke of tastbare vorm, waardoor ze worden vrijgelaten tot iemands geluk en tevredenheid. Deze handeling brengt balans en harmonie tussen de uiterlijke en innerlijke aspecten van de menselijke ziel, en biedt een middel om de menselijke wens te vervullen om te weten wat er achter het schijnbare symbool en de uiterlijke fysieke vorm ligt.
Symbolism, ritual and form in religious practice can be easily misunderstood, if taken in isolation from the ideals and principles of the religious faith itself. Physical expression of feelings and emotions is a natural human tendency, because man has a material as well as a spiritual aspect to his nature. Emotions and feelings are only fulfilled when expressed in a physical or tangible form, through which they are released to one’s happiness and satisfaction. This action brings about balance and harmony between the outer and inner aspects of the human soul, and provides a means of fulfilling man’s desire to know what lies behind the apparent symbol and the outward physical form.
Alle islamitische religieuze rituelen zijn gebaseerd op deze fundamentele natuurfilosofie. Een loutere intentie die privé wordt geuit, of abstracte spirituele meditatie, is niet voldoende om aan de vereisten van religieuze aanbidding te voldoen. Deze vereisen de deelname van de zintuigen, gecoördineerde lichaamsbewegingen en de houding, richting, kleding en het reciteren van vastgestelde teksten, evenals het onthouden van voedsel en drank op aangegeven tijden. Op deze manier zal elke beweging en lichamelijke handeling een religieuze betekenis hebben, terwijl het religieuze ritueel betekenis en waardigheid veronderstelt, waardoor ziel en lichaam in volledige harmonie worden gebracht.
All Islamic religious rituals are based on this basic natural philosophy. Mere intention expressed privately, or abstract spiritual meditation, is not enough to satisfy the requirements of religious worship. These involve the participation of the senses, coordinated movement of the body, and position, direction, dress, and recitation of set text, as well as abstention at specified times from food and drink. In this way, every movement and bodily action will have a religious significance attached to it, while religious ritual assumes meaning and dignity, thus bringing soul and body into full harmony.
In die religieuze gemeenschappen waar deze aangeboren menselijke hunkering naar symboliek en fysieke expressie en representatie van religieuze toewijding wordt miskend of misbruikt, zijn mensen dwaalspoor geraakt. Afgoderij en de aanbidding van levenloze objecten zoals stenen, bomen, planeten en sterren, evenals dieren en vogels, kunnen worden herleid tot dergelijk misbruik en misverstand. Islam presenteert een uniek, rechtlijnig concept van de aard van God Almachtig, die niet antropomorf is en wiens eigenschappen niet kunnen worden gedefinieerd of gerepresenteerd in een fysieke vorm. Desondanks zijn fysieke middelen, of symbolen, zoals de gebedsrichting (Qiblah), die de zintuigen, het hart, de ziel en het lichaam van de mens naar God richten, belangrijk. God kan niet worden beperkt door de grenzen van de ruimte, maar de mens heeft de dimensie van de ruimte nodig om zijn toewijding en gevoelens naar God te richten en te concentreren. Dat is hoe de belangrijke behoefte aan de gebedsrichting (Qiblah) ontstaat.
In those religious communities where this innate human craving for symbolism and physical expression and representation of religious devotion is misunderstood or abused, people have gone astray. Idolatry and the worship of inanimate objects such as stones, trees, planets and stars, as well as animals and birds, can be traced to such abuse and misunderstanding. Islam presents a unique, straightforward concept of the nature of God Almighty, who is not anthropomorphic and whose attributes cannot be defined or represented in physical form. Nevertheless, physical means, or symbols, such as the qiblah, that point man’s senses, heart, soul and body towards God are important. God cannot be restricted by the confines of space, but man needs the dimension of space to direct and concentrate his devotion and feelings towards God. That is how the important need for the qiblah arises.
Zodra dat principe was begrepen, was het noodzakelijk dat de nieuwe richting in het gebed, de gebedsrichting (Qiblah), uniek en exclusief voor de Islam zou zijn, om de onderscheidendheid en voortreffelijkheid van de Islam te onderstrepen.
Once that principle was understood, it was necessary for the new direction in prayer, qiblah, to be unique and exclusive to Islam, in order to underline Islam’s distinction and eminence.
Een gevolg van dit principe is dat het moslims specifiek verboden is om andere, niet-islamitische, religieuze en culturele gebruiken na te bootsen of over te nemen. Het zou echter onjuist zijn om dit toe te schrijven aan bigoterie of vooroordelen vanuit de islam, aangezien uiterlijk religieus en sociaal gedrag een weerspiegeling is van de innerlijke overtuigingen en idealen die gedrag en wereldbeeld motiveren en bepalen. Deze overtuigingen en idealen zijn de belangrijkste factoren die onderscheid maken tussen verschillende naties, wereldbeelden, ethische systemen, morele waarden en levenswijzen.
A corollary of this principle says that Muslims are specifically forbidden to emulate or adopt other, non-Muslim, religious and cultural customs. However, it would be wrong to put this down to bigotry or prejudice on the part of Islam, since outward religious and social behaviour is a reflection of the inner beliefs and ideals that motivate and determine behaviour and outlook. These beliefs and ideals are the main factors that distinguish between different nations, outlooks, ethical systems, moral values and ways of life.
Abū Hurayrah citeert de Profeet ﷺ die zei: “De Joden en de Christenen verven hun haar niet. Volg dus een andere weg.” [Overgeleverd door Mālik, al-Bukhārī, Muslim en Abū Dāwūd] Er is ook overgeleverd dat hij tegen een groep van zijn Metgezellen die opstonden om hem te begroeten, zei: “Wees niet als andere gemeenschappen die uit eerbied voor elkaar opstaan.” [Overgeleverd door Abū Dāwūd en Ibn Mājah] Hij zei ook: “Vereren mij niet op dezelfde manier als de Christenen Jezus, de zoon van Mary, vereerden. Ik ben slechts een dienaar van God. Noem mij daarom de dienaar en boodschapper van God.” [Overgeleverd door al-Bukhārī] De Profeet Muhammad ﷺ adviseerde dringend om geen niet-moslims na te bootsen in uiterlijk, kleding, manieren, etiquette en gedrag. Achter al deze uiterlijke aspecten liggen de emoties en overtuigingen die de kijk op de wereld, het karakter en de levenswijze van de mens vormen.
Abū Hurayrah quotes the Prophet as saying, “The Jews and the Christians do not dye their hair. So, adopt a different line.” [Related by Mālik, al-Bukhārī, Muslim and Abū Dāwūd] He was also reported to have told a group of his Companions who stood up to greet him, “Do not be like other communities who stand up in reverence to one another.” [Related by Abū Dāwūd and Ibn Mājah] He also said, “Do not revere me in the same way the Christians revered Jesus, son of Mary. I am a mere servant of God. So refer to me as God’s servant and messenger.” [Related by al- Bukhārī] The Prophet Muĥammad strongly advised against imitating non- Muslims in appearance, dress, manners, etiquette and behaviour. Behind all these outward aspects lie the emotions and convictions that shape man’s outlook, character and way of life.
Belangrijker nog is dat de Profeet ﷺ het krachtig uitsluit dat ideeën en concepten worden overgenomen die niet voortkomen uit, of verenigbaar zijn met, de wereldorde die God de moslimgemeenschap heeft opgedragen te bevorderen en te vestigen. Hij waarschuwt tegen een nederzetingsmentaliteit en gevoelens van minderwaardigheid onder de moslims die, omdat zij zijn uitgekozen om de mensheid te leiden, hun waarden en tradities, en de basis van hun geloof, moeten afleiden uit de oorspronkelijke bron van hun religie: God Almachtig.
More importantly, the Prophet strongly rules out the adoption of ideas and concepts not emanating from, or reconcilable with, the world order God has commissioned the Muslim community to promote and establish. He warns against defeatism and feelings of inferiority among the Muslims who, being selected to lead mankind, should derive their values and traditions, and the basis of their faith, from the original source of their religion: God Almighty.
De Qur’ān beschrijft de moslimgemeenschap op verschillende manieren als de leidende gemeenschap, een volk dat volmaakt oprecht is en een paradigma van matiging. Deze bijzondere lof wordt hen uitsluitend toegekend vanwege het feit dat zij hun filosofie, wereldbeeld, tradities en levenswijze ontlenen aan de openbaringen van God.
The Qur’ān describes the Muslim community variously as the leading community, a consummately upright nation and a paradigm of moderation. This special acclaim is only conferred upon them by virtue of the fact that they draw their philosophy, outlook, traditions and way of life from God’s revelations.
Het is niet uit religieus fanatisme of intolerantie dat de Islam zich aan de wereld presenteert als een universele en meest complete levenswijze. De Islam ziet zichzelf als een verenigende kracht in de wereld, omdat het pleit voor de eenheid van de gehele mensheid onder één door God gegeven sociale, politieke en economische levenswijze. Het biedt gelijkheid aan allen in de ogen van God, en erkent of bevordert de belangen van de ene groep niet ten koste van anderen.
It is not out of religious bigotry and intolerance that Islam presents itself to the world as a universal and most complete way of life. Islam sees itself as a unifying force in the world, because it advocates the unity of all mankind under one God- given social, political and economic way of life. It offers equality to all in the eyes of God, and does not recognize or advance the interests of one group at the expense of others.
Vandaag worden moslims opnieuw opgeroepen om het belang te begrijpen van het hebben van hun eigen exclusieve gebedsrichting (Qiblah). Het is niet louter een richting waartoe zij zich in hun gebeden wenden, noch is het een leeg symbool. Het is een kenmerk dat de gehele levensvisie van de Islam, haar zorgen en doelen, en haar identiteit onderscheidt.
Today, Muslims are called on once again to understand the significance of having their own exclusive qiblah. It is not merely a direction to which they turn in their Prayers, nor is it an empty symbol. It is a feature that distinguishes Islam’s whole outlook on life, its concerns and aims, and its identity.
Moslims hebben vandaag de dag, meer dan op enig ander moment in hun geschiedenis, de noodzaak om hun identiteit te bevestigen. Zij moeten zich onderscheiden in een wereld die lijdt onder de tirannie van valse religies, onderdrukkende en arrogante ideologieën, gebrekkige politieke en economische systemen en onvoorzichtige leiderschappen. Zij moeten nieuwe en effectieve remedies bieden om de mensheid te redden en de wil van God te vervullen, zodat de wereld hun gemeenschap zal erkennen als de centrale en rechtvaardige natie die door God is opgedragen om Zijn boodschap aan de gehele mensheid over te brengen.
Muslims today, more than at any other time in their history, need to assert their identity. They need to set themselves apart in the world, which is suffering under the tyranny of false religions, oppressive and arrogant ideologies, flawed political and economic systems and heedless leadership. They have to offer new and effective remedies to save mankind and fulfil God’s will, so that the world will acknowledge their community as the central and righteous nation commissioned by God to carry His message to all mankind.
Islam is een complete levenswijze. Door de Islam worden moslims bekwaam om Gods vertrouwen en het leiderschap over de mensheid te erven, en om voor God getuige te staan voor de gehele mensheid. Maar pas wanneer zij trouw vasthouden aan de Islam, nemen zij hun kenmerkende en unieke eigenschappen en kwaliteiten aan. Zonder de Islam raken zij hun weg kwijt; en hun invloed en status in de wereld nemen af en verdampen.
Islam is a complete way of life. Through Islam, Muslims become fit to inherit God’s trust and the leadership of mankind, and to stand witness before God for all humanity. But it is only when they adhere faithfully to Islam that they take on their distinctive and unique features and qualities. Without it they lose their way; and their influence and status in the world diminish and evaporate.
We zullen nu het passage in meer detail bekijken.
We will now look at the passage in more detail.