Dit passage vertelt een verhaal dat ongeëvenaard is in de geschiedenis van de mensheid. Het is een verhaal dat op zichzelf bewijst dat de Qur’ān en deze religie van de Islam noodzakelijkerwijs van God moeten komen. Mensen, hoe verheven of idealistisch ze ook mogen zijn en hoe hoog de standaard van zuiverheid en moraliteit die zij ook mogen bereiken, kunnen zichzelf niet op eigen kracht verheffen tot de standaard die in deze verzen wordt geschetst zonder geïnspireerd te zijn door God Zelf. De standaard is zo hoog als een lijn getrokken boven de horizon, die mensen alleen onder de Islam kunnen bereiken. Zij zullen het nooit kunnen bereiken, behalve door de implementatie van de Islam.
This passage tells of a story which is unparalleled in the history of mankind. It is a story that proves, on its own, that the Qur’ān and this religion of Islam must, by necessity, originate with God. Human beings, no matter how sublime or idealistic they may be and how high the standard of purity and morality they may achieve, cannot on their own raise themselves to the standard drawn in these verses without being inspired by God Himself. The standard is as high as a line drawn over the horizon which people can only attain under Islam. They will never be able to achieve it except through the implementation of Islam.
Men moet zich eraan herinneren dat de Joden in Madinah al hun kwaadaardige aanvallen richtten tegen de Islam en de moslimgemeenschap. Deze soera en de twee voorafgaande soera's geven een verslag van slechts enkele van deze aanvallen en hun effect op de gewone moslims. Zij verspreidden valse geruchten, voedden de haat van de afgodendienaars tegen de moslimgemeenschap, moedigden de hypocrieten aan en ondersteunden hun inspanningen om de eenheid van de moslims te ondermijnen, waardoor zij mensen in verwarring brachten. Zij vielen zelfs het leiderschap van de Profeet ﷺ aan door twijfel te zaaien over zijn openbaringen en de boodschap van de Islam, in een poging om verdeeldheid te zaaien binnen de moslimsamenleving. Hun doel is altijd geweest om deze intern te verzwakken, terwijl zij tegelijkertijd de externe vijanden aanmoedigden. Dit alles vond plaats op een moment dat de Islam nog nieuw was, een jong scheutje dat zich een weg baande te midden van hardnekkig onkruid dat was overgebleven uit de oude dagen van onwetendheid. Bovendien waren de banden van verwantschap en gemeenschappelijke belangen die sommige moslims verbonden met sommige van de afgodendienaars, hypocrieten en Joden nog steeds sterk. Dit alles vormde een reëel gevaar dat de cohesie en eenheid van de nieuwe moslimgemeenschap bedreigde.
It has to be remembered that the Jews in Madinah aimed all their vicious attacks against Islam and the Muslim community. This sūrah and the preceding two sūrahs give an account of only some of these attacks and their effect on the Muslim rank and file. They spread false rumours, fed the idolators’ hatred of the Muslim community, encouraged the hypocrites and assisted their efforts to undermine the Muslims’ unity, thereby confusing people. They even attacked the Prophet’s leadership, spreading doubts about his revelations and the message of Islam, trying to sow discord within the Muslim society. Their aim has always been to weaken it internally while at the same time encouraging its external enemies. All this took place at a time when Islam was still new, a young shoot forcing itself out in the midst of persistent weeds remaining from the old days of ignorance. Moreover, bonds of kinship and common interests uniting some Muslims with some of the idolaters, hypocrites and Jews were still strong. All this represented a real danger threatening the cohesion and unity of the new Muslim community.
Op dat uiterst kritieke moment in het leven van de nieuwe moslimgemeenschap in Madinah, werd dit hele passage van bovenaf geopenbaard, met instructies aan de Boodschapper van God ﷺ en de moslimgemeenschap om ervoor te zorgen dat er recht werd gedaan aan een Jood die onterecht van diefstal was beschuldigd. De passage veroordeelt ook de daden van een specifiek huishouden onder de helpers (Ansar), die op dat moment de belangrijkste steunpilaren en verdedigers waren van de boodschap en het geloof van de Profeet ﷺ.
At that highly critical juncture in the life of the new Muslim community in Madinah, this whole passage was revealed from on high giving instructions to God’s Messenger and the Muslim community to ensure that justice was done to a Jewish person who was wrongly accused of theft. The passage also condemns the actions of a particular household among the Anşār, who were at the time the main supporters and defenders of the Prophet’s message and faith.
Wat voor standaard van zuiverheid, rechtvaardigheid en moraliteit is dit? Welke woorden zouden deze standaard rechtvaardig kunnen beschrijven? Voor zeker, wat wij ook zeggen in de vorm van commentaar of uitleg, het doet niets af bij de verheven standaarden die de Islam stelt en die menselijke wezens niet uit zichzelf kunnen bereiken. Alleen wanneer zij zich inzetten en hard werken onder de leiding van de islamitische wet, kunnen zij naar dergelijke hoogten streven.
What standard of purity, justice and morality is this? Indeed, what words could justly describe this standard? For a certainty, whatever we say by way of comment or explanation is dwarfed by the sublime standards Islam sets and which human beings cannot attain on their own. Only when they give and work hard under the leadership of the Islamic code can they aspire to such heights.
Verschillende overleveringen vermelden de details van het verhaal dat leidde tot de openbaring van dit passage. Een groep van de helpers (Ansar), waaronder Qatādah ibn al-Nu`mān en zijn oom Rifā`ah, sloot zich aan bij de Profeet ﷺ tijdens een van zijn militaire expedities. Een schild dat toebehoorde aan Rifā`ah werd gestolen en er ontstonden vermoedens over een man uit de Anşārī-clan van Ubayriq. De eigenaar van het schild rapporteerde dit aan de Profeet ﷺ, waarbij hij zei dat Ţu`mah ibn Ubayriq zijn schild had gestolen. [Eén overlevering suggereert dat de man die het stal Bashīr ibn Ubayriq was, een hypocriet die poëzie schreef waarin hij de Metgezellen van de Profeet ﷺ veroordeelde, maar die zijn poëzie altijd toeschreef aan enkele bedoeïenen.] Toen de echte dief besefte wat er aan de hand was, nam hij het schild en plaatste het in het huis van een Jood genaamd Zayd ibn al-Samīn. Hij informeerde vervolgens enkele mensen uit zijn clan over wat hij had gedaan, waarbij hij bevestigde dat als er een zoektocht zou worden gestart, het schild in het huis van de Jood gevonden zou worden. Zij gingen onmiddellijk naar de Profeet ﷺ en zeiden: “Boodschapper van God, onze verwant is onschuldig, en we hebben vastgesteld dat degene die het schild heeft gestolen een persoon is genaamd —. Wij verzoeken u om de onschuld van onze verwant in het openbaar te verklaren en hem te verdedigen. Tenzij God hem beschermt door uw vriendelijkheid, zal hij worden geruïneerd.” Toen de Profeet ﷺ besefte dat het gestolen voorwerp in het huis van de Joodse man was gevonden, verklaarde hij de onschuld van Ibn Ubayriq in het openbaar, waarmee hij zijn sympathie voor hem toonde.
Various reports mention the details of the story leading to the revelation of this passage. A group of the Anşār, including Qatādah ibn al-Nu`mān and his uncle Rifā`ah, joined the Prophet on one of his military expeditions. A shield belonging to Rifā`ah was stolen and suspicions were raised about a man from the Anşārī clan of Ubayriq. The shield owner reported this to the Prophet, saying that Ţu`mah ibn Ubayriq had stolen his shield. [One report suggests that the man who stole it was Bashīr ibn Ubayriq, a hypocrite writing poetry denouncing the Prophet’s Companions, but who always attributed his poetry to some bedouins.] When the real thief realised what was happening, he took the shield and put it in the home of a Jew called Zayd ibn al-Samīn. He then informed some people of his clan of what he had done, confirming that if a search was mounted, the shield would be found in the Jew’s home. They immediately went to the Prophet and said, “Messenger of God, our kinsman is innocent, and we have ascertained that the one who stole the shield is a person called —. We request you to declare our kinsman’s innocence in public and to defend him. Unless God protects him by your kindness, he will be ruined.” When the Prophet realised that the stolen article was found in the Jewish man’s home, he declared Ibn Ubayriq’s innocence in public, showing his sympathy for him.
Vóór de ontdekking van het schild in het huis van de Jood, zeiden de mensen van Ibn Ubayriq tegen Al-Nisā’ (Vrouwen) | GERECHTIGHEID VOOR IEDEREEN 252
Prior to the discovery of the shield in the Jew’s home, Ibn Ubayriq’s people said to Al-Nisā’ (Women) | J USTICE FOR ALL 252
De Profeet ﷺ zei: “Qatādah ibn al-Nu`mān en zijn oom hebben een van onze families, die bekendstaat om sterk geloof en vroomheid, tot doelwit gemaakt van hun beschuldiging van diefstal, zonder enig bewijs of bewijs te leveren ter ondersteuning van hun beschuldiging.” Qatādah vermeldt dat hij vervolgens met de Profeet ﷺ sprak. De Profeet ﷺ zei tegen hem: “Hoe kon je je beschuldiging van diefstal richten tegen een familie van sterk geloof en vroomheid, zonder enig bewijs te leveren ter ondersteuning van je beschuldiging?” Qatādah rapporteert dat hij terugging met het gevoel dat hij liever een groot deel van zijn bezit had verloren dan dat hij met de Profeet ﷺ over dit onderwerp had gesproken. Zijn oom Rifā`ah kwam langs om te horen hoe de Profeet ﷺ had gereageerd, en toen hij hiervan op de hoogte werd gesteld, was zijn enige opmerking: “Ik zoek slechts de hulp van God.” Kort daarna werd dit vers van hoogten aan de Profeet ﷺ geopenbaard.
the Prophet: “Qatādah ibn al-Nu`mān and his uncle have made one of our families, which is known for strong faith and piety, a target for their accusation of thieving, without producing any evidence or proof to support their accusation.” Qatādah mentions that he subsequently spoke to the Prophet. The Prophet told him: “How could you target your accusation of theft against a family of strong faith and piety, without producing any evidence in support of your accusation?” Qatādah reports that he went back feeling he would rather have lost a large portion of his property than spoken to the Prophet on this issue. His uncle Rifā`ah came over to learn of the Prophet’s reaction, and when he was told, his only comment was: “I seek only God’s help.” It was shortly afterwards that this passage was revealed from on high to the Prophet.
Toen de openbaring de zaken duidelijk had gemaakt, werd het gestolen harnas naar de Profeet ﷺ gebracht, en hij gaf het terug aan Rifā`ah. Qatādah rapporteert: “Toen ik het harnas naar mijn oom bracht, die een oude man was die zijn gezichtsvermogen, of een groot deel daarvan, in de pre-islamitische dagen had verloren en wiens standvastigheid in het geloof in de Islam twijfelachtig was, zei hij: ‘Ik schenk dit harnas voor het doel van God.’ Ik realiseerde me toen dat het geloof van mijn oom sterk en oprecht was.” Bashīr ibn Ubayriq verliet Madinah vervolgens om zich bij de ongelovigen te voegen. Met betrekking tot hem werden de volgende verzen in dit passage geopenbaard: “Maar wat betreft degene die, nadat hem de leiding duidelijk is overgebracht, in strijd gaat met de Boodschapper van God ﷺ en een pad volgt dat niet dat van de gelovigen is — hem zullen Wij overlaten aan datgene wat hij zelf heeft gekozen, en Wij zullen hem de hel laten verdragen. Wat een slechte eindbestemming. Voorwaar, God vergeeft niet dat er partners aan Hem worden toegerekend, maar Hij vergeeft kleinere zonden aan wie Hij wil. Degene die partners aan God toekent, is inderdaad ver weg geraakt van de juiste weg.” (Verzen 115-116)
When revelation had made the issues clear, the stolen armour was brought to the Prophet, and he returned it to Rifā`ah. Qatādah reports: “When I brought the armour to my uncle, who was an old man who had lost his eyesight, or much of it, in pre- Islamic days and whose firmness of belief in Islam was suspect, he said: `I am donating this armour for God’s cause.’ I then realised that my uncle’s faith was strong and genuine.” Bashīr ibn Ubayriq then left Madinah to join the unbelievers. It is with reference to him that the following verses in this passage were revealed: “But as for him who, after guidance has been plainly conveyed to him, puts himself in contention with God’s Messenger and follows a path other than that of the believers — him shall We leave to that which he himself has chosen, and shall cause him to endure hell. How evil a journey’s end. For a certainty, God does not forgive that partners should be associated with Him, but He forgives any lesser sin to whomever He wills. He who associates partners with God has indeed gone far astray.” (Verses 115-16)
De vraag was niet louter de vrijspraak van een onschuldig man die het slachtoffer was van een complot door een kleine groep mensen die wilden dat hij betaalde voor een misdaad die hij niet had begaan. Hoewel de vrijspraak van een onschuldig persoon naar de maatstaven van God inderdaad zeer ernstig is, was de vraag hier veel groter. Het was simpelweg gericht op het vaststellen van een standaard die niet kan worden verdraaid om aan verlangens of steun aan de eigen verwanten en vrienden tegemoet te komen. Het is een standaard die niet wordt beïnvloed door gevoelens van liefde of haat, ongeacht de omstandigheden.
The question was not merely the acquittal of an innocent man who was the victim of a plot by a small group of people who wanted him to pay for a crime he did not commit. Although the acquittal of an innocent person is very serious indeed by God’s standards, the question here was far larger. It simply aimed at establishing a standard that cannot be tilted to accommodate desire, or support for one’s kin and crony. It is a standard that is not swayed by feelings of love or hatred, regardless of the circumstances.
Het onmiddellijke doel was om de nieuw ontstane moslimgemeenschap te zuiveren, de elementen van menselijke zwakheid die haar beïnvloedden aan te pakken en nauwe banden van affiliatie in al hun vormen en gedaanten uit te roeien, zelfs wanneer sommige hiervan op religie zelf gebaseerd zouden kunnen zijn. Het waarborgen van volledige rechtvaardigheid tussen alle mensen was van cruciaal belang. De nieuwe gemeenschap, ongeëvenaard in de menselijke geschiedenis, moest gebaseerd zijn op een zuiver en stevig fundament, ongeaffecteerd door persoonlijke of gemeenschappelijke verlangens of belangen, en onbeïnvloed door vooroordelen of vriendjespolitiek.
The immediate objective was to purify the newly-emerging Muslim community, to treat the elements of human weakness that affected it and to eradicate narrow ties of affiliation in all their forms and guises, even though some of these may be based on religion itself. Ensuring complete justice between all people was paramount. The new community, unparalleled in human history, must be based on a clean and firm foundation, unaffected by personal or communal desires or interests and unswayed by prejudice or favouritism.
Zouden menselijke of wereldse standaarden of overwegingen de beslissende factor zijn geweest in de islamitische wetgeving en de wijze van uitvoering ervan, dan zouden er verschillende redenen zijn geweest om de gehele gebeurtenis over het hoofd te zien. Er zou een dekmantel zijn verzonnen en de realiteit van de zaak zou niet op een zodanige wijze zijn blootgelegd dat het een schandaal naderde. De eerste en duidelijkste reden was dat de beschuldigde zelf een Jood was, behorend tot een Joodse gemeenschap die een felle strijd voerde tegen de islam, waarbij elk wapen dat tot haar beschikking stond werd ingezet. De moslims uit die periode leden veel onder de kwaadaardige plannen van de Joden. [God heeft bepaald dat de moslims te allen tijde te lijden hebben onder de Joden!] Die Joden in Madinah werden niet geremd door overwegingen van recht of rechtvaardigheid. Zij hanteerden geen morele standaard in hun omgang met de moslimgemeenschap.
Had human or worldly standards or considerations been the deciding factor in the Islamic code and its method of implementation, there would have been several reasons to overlook the whole event. A cover- up would have been concocted and the reality of the matter would not have been exposed in such a way as to approach a scandal. The first and clearest reason was that the accused himself was a Jew belonging to a Jewish community which was engaged in a tooth and nail fight against Islam, using every piece of armament at its disposal. The Muslims of that period were suffering much from the Jews wicked designs. [God has willed that the Muslims should suffer of from the Jews at all times!] Those Jews in Madinah were not restrained by considerations of right or justice. They applied no moral standard in their dealings with the Muslim community.
Een andere reden komt voort uit het feit dat de kwestie direct betrekking had op een groep van de helpers (Ansar), de moslims van Madinah die de Profeet ﷺ en zijn Mekkanese metgezellen voorzien van asiel, steun en bescherming. Een dergelijk incident had gemakkelijk voor veel verdeeldheid en haat tussen hun verschillende groepen kunnen zorgen. Het richten van directe beschuldigingen op een Jood zou elke waarschijnlijkheid van verdeeldheid onder hen hebben voorkomen.
Another reason stems from the fact that the issue directly concerned a group of the Anşār, the Muslims of Madinah who provided the Prophet and his Makkan Companions with refuge, support and protection. Such an incident could have easily caused much disunity and hatred among their different groups. To direct accusations at a Jew would have averted any likelihood of division among them.
Een derde reden voor het goedkeuren van een dekmantel was dat het voorkomen zou hebben dat de Joden in Madinah meer bewapening zouden krijgen waarmee zij de helpers (Ansar) konden aanvallen. Blootstelling zou de Joden de mogelijkheid bieden om de helpers (Ansar) ervan te beschuldigen dat zij van elkaar stalen, om vervolgens de Joden vals en wetende te beschuldigen van het plegen van hun eigen misdaden. De Joden zouden een dergelijke gelegenheid zeker niet aan zich voorbij laten gaan.
A third reason for approving a cover-up was that it would have avoided giving the Jews in Madinah more armament with which to attack the Anşār. Exposure would allow the Jews to denounce the Anşār as stealing from one another and then falsely and knowingly accusing the Jews of committing their own crimes. The Jews were certain not to allow such an opportunity to pass them by.
Maar het werkelijke probleem was veel groter dan al dergelijke overwegingen, die de Islam als triviaal beschouwt. Het werkelijke probleem was het opleiden van de nieuw ontstane moslimgemeenschap, zodat zij haar plichten kon vervullen om de mensheid te leiden in het opbouwen van een deugdelijk menselijk leven. De moslimgemeenschap kon dergelijke taken niet ondernemen totdat zij een uniek systeem en een unieke methode van uitvoering had aangenomen die alles overtrof wat de mensheid ooit had gekend, en totdat dit systeem stevig verankerd was in haar praktische leven. Bovendien moest de nieuwe moslimgemeenschap serieus worden beproefd om zichzelf te zuiveren van alle kwaad, zwakte en onwetende praktijken. Haar standaard van rechtvaardigheid moest onbevlekt zijn door enige wereldse overweging, zodat zij rechtvaardigheid tussen mensen implementeerde, ongeacht enige overweging van direct eigenbelang of vooroordelen.
But the real issue was far greater than all such considerations, which Islam views as trivial. The real issue was that of educating the newly- emerging Muslim community so that it could fulfil its duties of leading mankind in building a proper human life. The Muslim community could not undertake such tasks until it had adopted a unique system and method of implementation that surpassed everything that humanity had ever known, and until this system was firmly established in its practical life. Furthermore, the new Muslim community needed to be seriously tested so as to purge itself of all evil, weakness and ignorant practices. Its standard of justice needed to be unblemished by any worldly consideration so that it implemented justice between people regardless of any consideration of immediate interest or prejudice.
God koos in Zijn wijsheid doelbewust voor dit specifieke incident op dat specifieke moment, aangezien het een Jood betrof die behoorde tot een gemeenschap die voortdurend plannen smeedde tegen de moslims en probeerde de religie van de Islam te ondermijnen. Bovendien was het een zeer kritieke tijd voor de moslims in Madinah, aangezien zij vijandigheid aan alle fronten tegemoet gingen, en bij al deze zaken waren de Joden betrokken. Desondanks koos God dit specifieke incident en dit specifieke moment om Zijn geboden duidelijk te maken aan de moslims en hen te onderwijzen wat Hij hen wilde leren. Er was geen ruimte gelaten voor overwegingen van diplomatie, politiek of verzoening. Er werd geen gebruik gemaakt van enige methode om enig beschamend of onaangenaam feit te verbergen.
God, in His wisdom, deliberately chose this particular incident at that particular time, involving as it did a Jew belonging to a community continuously scheming against the Muslims and aiming to undermine the religion of Islam. Furthermore, it was a very critical time for the Muslims in Madinah, for they were facing hostility on all fronts, and in all these the Jews were involved. Nevertheless, God chose this particular incident and time to make His commands clear to the Muslims and to teach them whatever He wanted them to learn. No room was left for considerations of diplomacy, politics or appeasement. No recourse was made to any device to hide any embarrassing or unpleasant facts.
De schijnbare belangen van de moslimgemeenschap en haar directe omstandigheden werden doelbewust buiten beschouwing gelaten.
The apparent interests of the Muslim community and its immediate circumstances were deliberately left out of consideration.
De zaak was inderdaad zeer ernstig en liet geen ruimte voor schijn of misleiding.
The matter was very serious indeed, allowing no room for pretence or deception.
De zorgen betroffen het goddelijke systeem en de fundamenten ervan, de voorbereiding van de moslimgemeenschap om dit systeem te verdedigen en te implementeren, en rechtvaardigheid onder alle mensen, verheven tot de hoge standaard die de mensheid nooit heeft bereikt zonder de openbaringen en steun van God.
Its concerns were the Divine system and its basics, the Muslim community being prepared to advocate and implement this system, and justice among all people raised to the high standard that humanity never attained without God’s revelations and support.
Wanneer men vanaf een dergelijke verheven hoogte naar de rest van de mensheid door alle tijden heen kijkt, ziet men alle gemeenschappen lijden. Tussen die hoogte van de islamitische rechtvaardigheid en de dalende menselijke standaarden ziet men ook harde rotsen overal verspreid liggen; sluwheid, listigheid, politiek, behendige manipulatie van feiten, bestuur, nationale en gemeenschappelijke belangen, enzovoort. Wanneer we deze rotsen onderzoeken en zorgvuldig onder hen kijken, vinden we slechts vuil. Wanneer we opnieuw kijken, zien we dat alleen de moslimgemeenschap omhoog beweegt, die lage diepten achterlaat en probeert de verhevenheid te bereiken. Dergelijke voorbeelden zijn talrijk in de menselijke geschiedenis, geleid door enkel het unieke systeem van de Islam. Wat betreft datgene wat mensen "rechtvaardigheid" noemen, zoals beoefend in andere gemeenschappen, verleden en heden, dan is het beter om de deksel er niet van te halen, om te voorkomen dat de walgelijke geur ervan de schone en zuivere atmosfeer van de islamitische rechtvaardigheid verstoort.
When one looks from such a sublime height at the rest of humanity throughout all ages, one finds all communities suffering. Between that height of Islamic justice and sinking human standards one also sees hard rocks scattered everywhere; cunning, deviousness, politics, skilful manipulation of facts, government, national and community interests, etc. When we examine these rocks and look carefully underneath them, we find only filth. When we look again, we see the Muslim community alone moving upwards, leaving those lowly depths and trying to reach sublimity. Such examples abound in human history, guided only by the unique system of Islam. As for that which people call, “justice”, as practised in other communities, past and present, it is better not to remove the lid from it, in order not to let its foul smell disturb the clean and pure atmosphere of Islamic justice.