“Voorwaar, de gelovigen zullen succesvol zijn.” (Vers 1) Het is een ware belofte; nee, het is een vast besluit dat succes voor de gelovigen verzekert. Als we het als een belofte beschouwen, weten we dat God nooit nalaat Zijn beloften na te komen; en als we zeggen dat het Zijn besluit is, dan kan niemand ooit een besluit van God dwarsbomen. Wat beloofd is, is succes in het leven van deze wereld en in het hiernamaals; succes voor de individuele gelovige en voor de gemeenschap van gelovigen. Een gelovige zal dit succes in zijn hart voelen en zal zien dat het werkelijkheid wordt in zijn dagelijks leven. Het succes dat God belooft, omvat alles wat mensen met succes associëren en wat God in reserve houdt voor Zijn getrouwe dienaren.

“Truly, successful shall be the believers.” (Verse 1) It is a true promise; nay, it is a firm decision ensuring success for the believers. If we take it as a promise, we know God never fails to honour His promises; and if we say that it is His decision, then no one can ever foil a decision by God. What is promised is success in the life of this world and in the life to come; success for the individual believer and for the community of believers. A believer will feel this success in his heart and will see it coming true in his day to day life. The success God promises includes all that human beings associate with success and what God keeps in store for His faithful servants.

Dus, wie zijn die getrouwe dienaren, de gelovigen die dit document ontvangen dat door God is geschreven, met deze belofte en een duidelijke verklaring van succes? Wie zijn de gelovigen aan wie alle goedheid, overwinning, geluk, succes en goede voorzieningen in dit leven op aarde zijn beloofd; en die verder de belofte hebben gekregen succesvol te zijn in het hiernamaals, wanneer zij Gods beloning ontvangen en Zijn welbehagen genieten? Zij zullen ook veel meer hebben dat alleen aan God bekend is, en dit zal hen in hun twee levens worden gegeven. Wie zijn deze gelovigen die het paradijs zullen erven waarin zij zullen verblijven?

So, who are those faithful servants, the believers who receive this document written by God, containing this promise and a clear declaration of success? Who are the believers promised all goodness, victory, happiness, success and goodly provisions in this life on earth; and further promised to be successful in the hereafter, when they receive God’s reward and enjoy His pleasure? They will also have much more that is known only to God, and this will be given in their two lives. Who are these believers who will inherit paradise where they will abide?

De verzen 2-9 geven ons een gedetailleerde lijst van hun kenmerken. Het zijn degenen “die nederig zijn in hun gebed, die zich afkeren van alles wat zinloos is, die actief zijn in daden van liefdadigheid, die zich onthouden van seks behalve met hen met wie zij in het huwelijk verbonden zijn, of hen die zij rechtmatig bezitten – want dan zijn zij vrij van alle verwijt, terwijl degenen die daarbuiten gaan [de grens overschrijden] inderdaad overtreders zijn, die trouw zijn aan hun vertrouwen en aan hun verbintenissen, en die standvastig zijn in hun gebeden.” (Verzen 2-9) Dus, wat vinden we van deze kenmerken?

“Die actief zijn in daden van liefdadigheid.” (Vers 4) Nadat zij naar voren zijn getreden om hun overgave aan God te verklaren en dit te tonen in hun gebed, en nadat zij zich hebben afgewend van alles wat zinloos is, vullen ware gelovigen dit aan door actief te zijn in liefdadigheid.

“Who are active in deeds of charity.” (Verse 4) Having come forward to declare their submission to God and demonstrate this in their prayer, and having turned away from all that is frivolous, true believers complement this by being active in charity.

De term die in het Arabisch wordt gebruikt voor liefdadigheid is zakāt, maar dit woord wordt vaak in een bredere zin gebruikt die veel verder gaat dan de verplichte financiële aanbidding waarmee het gewoonlijk wordt geassocieerd. Dergelijke liefdadigheid zuivert het hart en het geld van de mens. Het reinigt harten van egoïsme en hebzucht, overwint de fluisteringen van Satan die ontmoediging zaaien terwijl hij het spookbeeld van armoede voor ons opwerpt, en toont ons vertrouwen in God. Het maakt ons geld, of wat daarvan overblijft, ook puur en goed, vrij van alle verplichtingen en twijfels over de vraag of het rechtmatig is. Bovendien beschermt liefdadigheid de moslimgemeenschap tegen de onbalans die voortvloeit uit de extremen van armoede aan de ene kant en welvaart aan de andere kant. Het biedt sociale zekerheid voor alle individuen in de moslimgemeenschap, in het bijzonder de zwakkere elementen, en het beschermt de gemeenschap tegen ontbinding.

The term used in Arabic for charity is zakāt, but this word is often used in a wider sense that goes far beyond the obligatory financial worship with which it is normally associated. Such charity purifies man’s heart and money. It purges hearts of selfishness and greed, and overcomes Satan’s whispers of discouragement as he raises before us the spectre of poverty, and demonstrates our trust in God. It also makes our money, or what is left of it, pure and good, free of all obligations and doubts concerning its being lawful. Furthermore, charity protects the Muslim community against the imbalance that results from the extremes of poverty on the one side and affluence on the other. It provides social security for all individuals in the Muslim community, particularly the weaker elements, and it protects the community against disintegration.

“Wie zich onthoudt van seks...” (Vers 5) Dit is een verwijzing naar de zuiverheid van de menselijke ziel, het huis en de gemeenschap, en naar de wijze waarop men zichzelf, het gezin en de samenleving beschermt. Het is alles het resultaat van het onthouden van overgave aan de zonde en het wenden van de harten van mensen uitsluitend tot wat toelaatbaar is. Zo wordt de moslimgemeenschap beschermd tegen de ongeremde promiscuïteit die het gezin ondermijnt en ervoor zorgt dat twijfelachtig ouderschap toeneemt en acceptabel wordt.

“Zij die trouw zijn aan hun verplichtingen en aan hun beloften.” (Vers 8) Zij, zowel individuen als de gemeenschap, komen hun beloften na en vervullen hun verantwoordelijkheden. Zowel het individu als de gemeenschap hebben vele soorten verantwoordelijkheden te onderhouden, waarvan de eerste de verantwoordelijkheid is die besloten ligt in hun eigen natuur, dat wil zeggen: zij zijn door God op een rechte wijze geschapen, zodat zij in harmonie zijn met de rest van het universum waartoe zij behoren.

“Who are faithful to their trusts and to their pledges.” (Verse 8) They, individuals and community alike, honour their pledges and discharge their trust. Both the individual and the community have many types of trust to maintain, the first of which is the trust encapsulated in their own nature, i.e. they are created by God in an upright fashion so as to be in harmony with the rest of the universe to which they belong.

Dit getuigt van de eenheid van God door het natuurlijke gevoel van eenheid dat het universum regeert. Gelovigen zijn trouw aan deze grote verantwoordelijkheid, en zij beschermen hun natuur tegen afwijking, zodat deze de eenheid van God blijft getuigen. Andere verantwoordelijkheden zijn afgeleid van dit fundamentele element.

This testifies to God’s oneness by the natural feeling of unity that governs the universe. Believers are faithful to this great trust, and they protect their nature from deviation so that it continues to testify to God’s oneness. Other trusts are derived from this basic element.

De eerste belofte is dat God heeft genomen en in de menselijke natuur heeft ingebed, dat men gelooft in Zijn bestaan en Zijn eenheid. Alle andere beloften, verbonden en verdragen vloeien voort uit deze eerste. Wanneer een gelovige zich aan iets verbindt, maakt hij God zijn getuige. Het nakomen van zijn verbintenissen is voor een gelovige een onderdeel van het hebben van godsvrucht (Taqwa).

The first pledge is that God has taken from, and made ingrained in human nature, committing it to believe in His existence and His oneness. All other pledges, covenants and treaties derive from this first one. When a believer commits himself to something, he makes God his witness. Honouring his commitments is, to a believer, part of being God-fearing, of taqwā.

De moslimgemeenschap is ook verantwoordelijk voor het eren van haar publieke vertrouwen, en voor de vervulling van haar beloften aan God en de plichten die voortvloeien uit deze beloften. De soera geeft haar verklaring in zeer algemene termen, zodat elk type vertrouwen en belofte wordt opgenomen. Gelovigen zijn getrouw aan al deze zaken, op elk moment. Getrouw zijn is onderdeel van hun karakter. Geen enkele gemeenschap kan hopen op een rechtlijnig leven, tenzij beloften en vertrouwen worden nagekomen, zodat elk individu en elke groep zeker is van deze basisregel van het gemeenschapsleven. Het is de regel die iedereen een gevoel van vertrouwen en veiligheid geeft.

Nadat een gedetailleerde uiteenzetting is gegeven van de kwaliteiten en kenmerken van de gelovigen, gaat de soera verder met het aanwijzen van de aanwijzingen die in de mens zelf aanwezig zijn en die tot geloof leiden. Er wordt gesproken over de verschillende stadia van de ontwikkeling van een menselijk wezen, beginnend bij het allereerste begin van de menselijke oorsprong en eindigend met de opstanding op de Dag des Oordeels, om een stevige verbinding te leggen tussen dit leven en het leven daarna:

Having given a detailed account of the qualities and characteristics of believers, the sūrah moves on to point out the indications available within man himself that lead to faith. It speaks of the various stages of development of a human being, starting with the very beginning of human origin, and ending with resurrection on the Day of Judgement, to establish a firm link between this life and the life to come:

Voorwaar, Wij scheppen de mens uit de essentie van klei, daarna plaatsen Wij hem, een gamet, in een veilige rustplaats. Daarna scheppen Wij uit de gamet een hechtende celmassa, en uit de hechtende celmassa scheppen Wij een embryo. Daarna scheppen Wij binnen het embryo botten, daarna kleden Wij de botten met vlees. Daarna brengen Wij dit tot stand als een andere schepping.

Indeed, We create man out of the essence of clay, then We place him, a gamete, in a safe place of rest. Then We create out of the gamete a clinging cell mass, and out of the clinging cell mass We create an embryo. Then We create within the embryo bones, then We clothe the bones with flesh. We then bring this into being as another creation.

Verheven zij God, de beste der scheppers. En daarna, na dit alles, is het voorbestemd dat u zult sterven; en daarna zult u tot leven worden gewekt op de Dag der Opstanding. (Verzen 12-16)

Exalted be God, the best of creators. And then, after all this, you are destined to die; and then, you shall be restored to life on the Day of Resurrection. (Verses 12-16)

De geleidelijke vorming van de mens, die dezelfde volgorde volgt, bevestigt eerst de waarheid van de Schepper, en ook de doelbewuste planning in het verloop dat deze vorming volgt. Dit kan niet het resultaat zijn van blinde toevalligheid. Het kan ook geen willekeurig begin zijn dat leidt tot een consistente lijn die nooit faalt of afwijkt. De waarheid is dat menselijke wezens op de manier waarop zij bestaan tot stand komen, in plaats van op een andere mogelijke manier, omdat onze Schepper het zo wil, en Hij de dingen doet volgens Zijn eigen plan en ontwerp.

The gradual formation of man, following the same sequence, confirms first the truth of the Originator, and also the deliberate planning in the course such formation follows. This cannot be the result of blind coincidence. Nor can it be a random beginning leading to a consistent line that never fails or deviates. The truth is that human beings come into existence in the way they do, rather than any other possible way, because our Creator wants it this way, and He does things according to His own plan and design.

Dit is van toepassing op de oorsprong van het menselijk ras: het begint bij een essentie van klei. Wat individuele mensen betreft, zij doorlopen bekende stadia: “Vervolgens plaatsen Wij hem, een zaadcel, in een veilige rustplaats.” (Vers 13) De scheppingsformule die nieuwe individuen van het menselijk ras voortbrengt, en hun voortplantingsmethode, volgt een lijn die door God is vastgesteld. Een druppel vloeistof wordt uit de man uitgestoten om zich in de baarmoeder van de vrouw te vestigen.

This applies to the origin of the human race: it starts from an essence of clay. As for individual human beings, they go through well known stages: “Then We place him, a gamete, in a safe place of rest.” (Verse 13) The creation formula that brings about new individuals of the human race, and their method of reproduction, follows a line set by God. A drop of fluid is discharged from the man to settle in the woman’s uterus.

Het is niet de hele druppel; het is eerder een enkele cel uit honderdduizenden die deze druppel vormen. Het nestelt zich in deze veilige omsluiting in de baarmoeder, die wordt ondersteund door de heupbeenderen, waardoor het wordt beschermd tegen de schokken en stoten die het lichaam te verduren krijgt wanneer men beweegt.

It is not the whole drop; rather, a single cell out of hundreds of thousands forming this drop. It settles in this safe enclosure in the uterus which is supported by the hip bones, protecting it from the shocks and knocks that occur to the body as one moves about.

De Qur'ānic tekst maakt de gamet een fase in de opeenvolging van de schepping van de mens, die direct volgt op het bestaan van de mens. Dit is waar, maar het verdient ook contemplatie. Een mens in zijn volledige gestalte, en met al zijn kenmerken, elementen en eigenschappen, is besloten binnen deze gamet. Deze ontwikkelt zich vervolgens tot een embryo wanneer het aan zijn nieuwe bestaan begint via een nieuwe reeks stadia.

The Qur’ānic text makes the gamete a stage in the succession of man’s creation, coming immediately after man’s existence. This is true, but it also deserves contemplation. A human being in his full stature, and with all his features, elements and characteristics, is enclosed within this gamete. It then develops into an embryo when it begins its new existence through a new series of stages.

De gametfase leidt tot die van een celmassa nadat de mannelijke zaadcel het vrouwelijke eitje bevrucht, waarna de celmassa zich hecht aan de wand van de baarmoeder. De celmassa groeit en wordt een embryo. Deze kleine schepping zet deze lijn voort die nooit verandert of afwijkt van haar koers. Zij beweegt zich voort langs haar gemarkeerde pad, gebruikmakend van haar latente energie volgens de wet van God, die perfect ontwerp combineert met een zorgvuldige planning.

De soera beschrijft verder de verschillende levensfasen om de reis te voltooien.

The sūrah continues to depict the different stages of life to complete the journey.

Het menselijk leven dat op aarde begon, eindigt echter niet daar, omdat een element van buiten de aarde een essentieel deel ervan vormt en het pad dat het aflegt beïnvloedt.

Human life that began on earth does not however end there, because an element from outside the earth forms an essential part of it, influencing the path it travels.

Het inblazen van Gods geest daarin heeft het menselijk leven een doel gegeven dat verschilt van dat van het lichaam, en een bestemming die niet gelijk is aan de bestemming van vlees en bloed. Daarom bereikt het zijn volmaaktheid ergens anders dan op deze aarde, in een totaal andere wereld: “En daarna, na dit alles, bent u voorbestemd om te sterven; en daarna zult u tot leven worden gewekt op de Dag van de Opstanding.” (Versen 15-16)

The breathing of God’s spirit in it has given human life a goal different from that of the body, and a destination unlike that of the destination of flesh and blood. Hence it achieves its completeness somewhere other than this earth, in a totally different world: “And then, after all this, you are destined to die; and then, you shall be restored to life on the Day of Resurrection.” (Verses 15-16)

Zo is de dood het einde van het menselijk leven op aarde, wat een brug vormt tussen het leven dat we kennen en het leven dat komen gaat. Als zodanig is het een fase in het menselijk leven, niet het einde ervan.

Thus, death is the end of human life on earth, forming a bridge between the life we know and the life to come. As such, it is a stage in human life, not its end.

Dan volgt de opstanding, die de laatste fase aankondigt, wanneer het volmaakte leven begint, vrij van alle tekortkomingen van het aardse leven, fysieke behoeften, angst en zorgen, en die naar geen andere fase leidt omdat het het niveau van volmaaktheid vertegenwoordigt dat menselijke wezens kunnen bereiken.

Then comes resurrection which heralds the last stage, when the perfect life begins, free of all the failings of earthly life, physical needs, fear and worry, and leading to no other stage because it represents the level of perfection human beings can attain.

Dit geldt echter alleen voor hen die het pad volgen dat leidt naar dergelijke volmaaktheid, zoals beschreven in de openingsverzen van deze soera. Het is het pad dat door gelovigen wordt gevolgd. In tegenstelling hiermee zullen zij die in dit leven zakken naar het niveau van dieren, in het hiernamaals nog verder afdalen, zodat zij zich helemaal onderaan bevinden. Zij zijn geen menselijke wezens meer, omdat zij deel uitmaken van de brandstof van de hel, gevoed door stenen en mensen.

“Wij laten water uit de hemel neerdalen volgens een vastgestelde maat, en Wij laten het in de aarde trekken; en Wij zijn zeker in staat om het geheel weg te nemen.” (Vers 18) Hier hebben we een directe link tussen die zeven banen of lichamen en de aarde. Water valt uit de hemel en heeft een directe link met die lichamen. In feite is het de perfecte orde die het universum beheerst, waardoor water op die manier uit de hemel kan vallen en zich in de aarde kan nestelen.

“We send down water from the skies in accordance with a set measure, and We cause it to lodge in the earth; and We are most certainly able to take it all away.” (Verse 18) Here we have a direct link between those seven orbits or bodies and the earth. Water falls from the sky, and has a direct link with those bodies. In fact, it is the perfect order controlling the universe that allows water to so fall from the sky and settle into the earth.

Pas onlangs hebben geologen hun theorie ontwikkeld dat grondwater afkomstig is van oppervlaktewater en regen, dat door de aarde sijpelt. Voordat deze theorie werd geformuleerd, was de algemene opvatting dat grondwater onafhankelijk was van oppervlaktewater. Toch heeft de Qur’ān dit feit meer dan 1.400 jaar geleden al vastgesteld.

It is only recently that geologists developed their theory that underground water comes from surface water and rain, which seeps through the earth. Before this theory was advanced, the general perception was that underground water was independent of surface water. Yet the Qur’ān stated this fact more than 1,400 years ago.

“Wij zenden water neer uit de hemel volgens een vastgesteld maat.” Alles is volgens een nauwgezet plan. Het is noch zoveel dat het overstromingen en verwoesting veroorzaakt, noch zo weinig dat het droogte en hongersnood veroorzaakt. En het komt ook niet op het verkeerde moment, wanneer het weinig nut zou hebben.

“We send down water from the skies in accordance with a set measure.” It is all according to an elaborate plan. It is neither too much so as to cause flooding and devastation, nor too little so as to cause drought and famine. Nor does it come at the wrong time when it would be of little use.

“En Wij laten het in de aarde nestelen.” Het beeld hier is vergelijkbaar met dat van de bevruchte eicel die in de baarmoeder wordt geïmplanteerd, wat in de Qur’ān wordt beschreven als ‘een veilige plaats van rust.’ Zowel de eicel als het water hebben hun vaste en veilige plaatsen van vestiging om leven te doen ontstaan. Hier zien we nog een voorbeeld van de Qur’āense methode van artistieke ordening van scènes en beelden.

“And We cause it to lodge in the earth.” The picture here is akin to that of the fertilized egg that is implanted in the uterus, which is described in the Qur’ān as ‘a safe place of rest.’ Both the egg and the water have their settled and safe places of settlement in order to give rise to life. Here we see yet another example of the Qur’ānic method of artistic arrangement of scenes and images.