Het openingsgedeelte van de soera spreekt over een gebeurtenis in het leven van de Profeet ﷺ en zijn vrouwen. Hoewel er een aantal verslagen zijn die verschillende versies geven van wat er werkelijk heeft plaatsgevonden, laten we deze voor nu rusten en zullen we er later op terugkomen. Gebaseerd op dit incident en de richtlijnen die in verband daarmee zijn uitgevaardigd, in het bijzonder het verzoek dat de twee samenzweerders onder de vrouwen van de Profeeten ﷺ berouw moeten tonen, roept de soera de gelovigen ook op om berouw te tonen voor hun zonden en vereist het dat gezinshoofden ervoor zorgen dat hun gezinnen goed worden opgevoed. Zij worden specifiek aangespoord om zichzelf en hun gezinnen te beschermen tegen de hel. Een directe afbeelding van de hel is hier ook opgenomen. De soera sluit vervolgens af door verschillende voorbeelden aan te halen. De vrouwen van Noah en Lot worden getoond als voorbeelden van ongeloof in een huis waar geloof voortkwam, terwijl de vrouw van Pharaoh wordt afgebeeld als iemand die vasthoudt aan het juiste geloof terwijl zij in een huis vol ongelovigen leeft. Maria wordt ook getoond als een zuivere vrouw die een adem van de geest van God ontving en geloofde in de woorden en geschriften van God.

The opening section of the surah speaks of an event in the lives of the Prophet and his wives. Although there are a number of reports giving different versions of what actually took place, we will leave these for now and return to them a little later. Based on this incident and the directives issued in connection with it, particularly the request that the two conspirators among the Prophets wives repent, the surah also calls on believers to repent of their sins and requires that heads of families ensure their families are well brought up. They are specifically urged to protect themselves and their families from hell. A direct image of hell is also included here. The surah then concludes by citing various examples. Noahs and Lots wives are shown as examples of unfaith in a house emanating belief, while Pharaohs wife is depicted as someone holding to right faith while living in a house full of unbelievers. Mary is also shown as a pure woman who received a breath of God’s spirit and believed in Gods words and scriptures.

"Profeet ﷺ, waarom verbiedt u uzelf iets wat God u wettig heeft gemaakt, in uw verlangen om uw vrouwen te behagen? God is zeer vergevensgezind, de Barmhartige. God heeft voor u [gelovigen] reeds een weg bepaald om u van dergelijke eden te bevrijden. God is uw Hoogste Heer. Hij alleen is de Alwetende, de Wijze." De Profeet ﷺ vertelde iets in vertrouwen aan een van zijn vrouwen. Toen zij dit verklapte en God dit aan hem bekendmaakte, sprak hij over een deel ervan en liet hij een deel achterwege.

Prophet, why do you prohibit yourself something that God has made lawful to you in your desire to please your wives? God is much- forgiving, ever merciful. God has already ordained for you [believers] a way to release you from such oaths. God is your Lord Supreme. He alone is the All-Knowing, the Wise. The Prophet told something in confidence to one of his wives. When she divulged it, and God made this known to him, he spoke of a part of it and passed over a part.

Er zijn verschillende overleveringen over de betreffende gebeurtenis, waarvan er één is overgeleverd door al-Bukhari, wat betekent dat deze authentiek is. Op gezag van ‘A’ishah overlevert al-Bukhari: “De Profeet ﷺ dronk gewoonlijk een honingdrank bij het huis van Zaynab bint Jahsh en bleef dan enige tijd bij haar. Hafsah en ik spraken in het geheim af dat wanneer hij bij een van ons kwam, we tegen hem zouden zeggen: ‘Je hebt Maghafi^\ gegeten, ik kan het ruiken.’ Toen dit gebeurde, zei hij: ‘Nee. Ik heb alleen een honingdrank bij Zaynabs gedronken. Ik zal het niet nogmaals doen, en ik heb een eed afgelegd in deze zin. Vertel dit aan niemand.’ Dit is wat hij zichzelf verbood, ook al was het voor hem toegestaan om te consumeren.” Het lijkt erop dat ofwel ‘A’ishah of Hafsah haar mede-samenzweerder vertelde over de beslissing van de Profeet ﷺ om deze honingdrank niet meer te nemen. God informeerde hem vervolgens over hetzelfde. Hij ging terug naar haar en noemde een deel van wat er tussen hen beiden was gebeurd, maar zonder alles te herhalen om haar niet te beschamen. Hij raakte het onderwerp slechts kort aan, zodat zij besefte dat hij van alles op de hoogte was. Verbaasd vroeg zij hem:

There are several reports about the event in question, one of which is related by al-Bukhari, which means that it is authentic. On ‘A’ishah’s authority, al-Bukhari relates: “The Prophet used to have a honey drink at Zaynab bint Jahsh’s home and then stay for some time with her. Hafsah and I secretly agreed that when he came to either of us we would say to him: ‘You have eaten Maghafi^\ I can smell it.’ When this occurred, he said: ‘No. I only had a honey drink at Zaynabs. I will not do it again, and I have made an oath to this effect. Do not tell anyone of this.’ This is what he prohibited himself, even though it was permissible for him to have.” It seems that either ‘A’ishah or Hafsah told her co-conspirator of the Prophet’s decision to no longer take this honey drink. God then informed him of the same. He went back to her and mentioned some of what went on between the two of them, but without recounting it all in order not to embarrass her. He only touched upon the subject so that she realized that he was aware of it all. Surprised, she asked him:

‘Wie heeft dit alles tegen u gezegd?’ Het kan haar zijn doorgeschoten dat zijn andere vrouw degene was die het hem had verteld. Hij zei echter tegen haar: ‘De Alwetende, de Aldoorgrondende heeft het mij verteld! (Vers 3) Zijn informatie werd hem dus gegeven door Degene die alles weet, wat op zijn beurt impliceert dat de Profeet ﷺ er ook in zijn geheel van op de hoogte was, en niet slechts van wat hij aan haar vermeldde.

‘Who told you all this?’ It might have occurred to her that his other wife was the one to tell him. He, however, said to her: ‘ The All-Knowing, the All-Aware told me! (Verse 3) His information, then, was given by the One who knows it all, which, in turn, implies that the Prophet was also aware of it in toto, not merely what he mentioned to her.

Wat waren dan de gevolgen van dit incident en de beslissing van de Profeet ﷺ om een maand lang afstand te houden van zijn vrouwen? Dit wordt het best beschreven in een overlevering (Hadith) overgeleverd door imam Ahmad in Al-Musnad, waarin ‘Abdullah ibn ‘Abbas wordt geciteerd:

What, then, were the effects of this incident and the Prophets decision to stay away from his wives for a month? This is best described in a hadith related by Imam Ahmad in Al-Musnad, which quotes ‘Abdullah ibn ‘Abbas:

Ik was zeer geïntrigeerd om ‘Umar te vragen naar de twee vrouwen van de Profeet ﷺ, op wie God in de Qur’an verwijst met de woorden: ‘Zouden jullie twee niet tot God in berouw keren, want jullie harten zijn afgedwaald’. Toen ‘Umar op bedevaart ging, ging ik met hem mee. Terwijl we reisden, maakte hij een tussenstop en ik ging met hem mee, terwijl ik een waterbeker droeg. Hij deed zijn behoefte en kwam naar mij terug. Ik schonk water voor hem in om zijn wassing te verrichten. Daarna vroeg ik hem: ‘Welke twee van de vrouwen van de Profeet ﷺ worden bedoeld in de uitspraak van God: ‘Zouden jullie twee niet tot God in berouw keren, want jullie harten zijn afgedwaald’? Hij zei: ‘Ik verbauw me over jou, Ibn ‘Abbas!’ [Al-Zuhri merkt hier op dat ‘Umar het niet prettig vond om hiernaar gevraagd te worden, maar hij hield de informatie niet achter.] ‘Umar zei: ‘Het waren ‘A’ishah en Hafsah.’ Daarna vertelde hij mij het verhaal.

I was keen to ask ‘Umar about the Prophets two wives in reference to whom God says in the Qur’an: ‘ Would that you two turn to God in repentance, for your hearts have swerved' When ‘Umar went on pilgrimage, I went with him. As we were travelling, he moved from the rest and I went with him, carrying a water container. He relieved himself and came back to me. I poured water for him to do his ablution. I then asked him: ‘Which two of the Prophets wives are referred to in Gods statement, ‘ Would thatyou two turn to God in repentance, for your hearts have swerved V He said: ‘I wonder at you, Ibn ‘Abbas!’ [Al-Zuhri comments here that ‘Umar disliked being asked about this, but he did not withhold the information.] ‘Umar said: ‘They were ‘A’ishah and Hafsah.’ He then told me the story.

Wij, de Quraysh, hadden vroeger volledige autoriteit over onze vrouwen. Toen we ons echter in Madinah vestigden, merkten we dat de mensen daar onderdaniger waren aan hun vrouwen. Onze vrouwen begonnen van hun vrouwen te leren. Ik woonde in het huis van Umayyah ibn Zayd in de hooglanden. Op een dag was ik boos op mijn vrouw, omdat zij bezwaar maakte tegen iets wat ik zei. Ik hield er niet van dat zij bezwaar tegen mij zou maken.

We, the Quraysh, used to have complete authority over our wives. When we settled in Madlnah, however, we found its people more submissive to their wives. Our women started to learn from their women. I used to live in Umayyah ibn Zayd’s home in the highlands. One day, I was angry with my wife, as she objected to something I said. I disliked the fact that she should object to me.

Dergelijke is de verslaglegging van het incident in historische bronnen. We zullen nu kijken naar de behandeling ervan in de Qur'an. De soera begint met een milde berisping van God aan Zijn Boodschapper ﷺ:

Such is the reporting of the incident in historical sources. We will now look at its treatment in the Qur’an. The surah begins with a mild reproach by God to His Messenger:

"O Profeet ﷺ, waarom verbied je jezelf iets wat God voor jou wettig heeft gemaakt, uit de wens om je vrouwen te behagen? God is de Vergevingsgezinde, de Meest Barmhartige. God heeft voor jullie [gelovigen] reeds een weg bepaald om jullie van dergelijke eden te bevrijden. God is jullie Verheven Heer. Hij alleen is de Alwetende, de Alwijze." (Versen 1-2)

Prophet, why do you prohibit yourself something that God has made lawful to you in your desire to please your wives? God is much-forgiving, ever merciful. God has already ordained for you [believers] a way to release you from such oaths. God is your Lord Supreme. He alone is the All-Knowing, the Wise. (Verses 1-2)

De berisping is mild maar effectief. Het is niet passend voor een gelovige om zichzelf iets te verbieden wat God wettig heeft gemaakt. De Profeet ﷺ had zichzelf geen juridisch verbod opgelegd met betrekking tot de honingdrank die hij lekker vond of met betrekking tot Maria. Hij besloot enkel om van beide geen genot te hebben. Deze zachte berisping maakt duidelijk dat het niet juist is om zichzelf opzettelijk te beroven van wat God wettig heeft gemaakt om iemand anders te behagen. De opmerking aan het einde van het vers is: ‘God is veel vergevensam, immer barmhartig’. Dit suggereert dat een dergelijke opzettelijke handeling ter discussie zou staan, tenzij deze werd over het hoofd gezien door een daad van Gods vergeving en genade.

The reproach is mild but effective. It is not proper for a believer to prohibit himself something that God has made lawful. The Prophet had not imposed a legal prohibition on himself with regard to the honey drink he liked or to Maria. He only decided to refrain from enjoying either. This gentle reproach makes it clear that it is not right to deliberately deprive oneself of what God has made lawful in order to appease someone else. The comment at the end of the verse is: ‘God is much-forgiving, ever merciful' This suggests that such deliberate action would require questioning unless it was overlooked by an act of Gods forgiveness and grace.

Wat betreft de eed die de Koranische tekst suggereert dat de Profeet ﷺ heeft afgelegd, heeft God een manier voor hem bepaald om zichzelf daarvan te bevrijden. Dit betekent dat een eed die een situatie vestigt die niet de beste is, vergoed moet worden om jezelf ervan te bevrijden en vervolgens voor de betere optie te kiezen. “God is jullie Verheven Heer.” (Vers 2) Hij helpt je om je zwakheden te overwinnen en om om te gaan met wat moeilijk voor je kan zijn. Daarom heeft Hij voor jou een uitweg uit je eden bepaald, om te waarborgen dat je geen onnodige ontbering ondergaat. “Hij alleen is de Alwetende, de Wijze.” (Vers 2) Hij stelt wetten voor jou vast op basis van Zijn absolute kennis en volmaakte wijsheid. Hij gebiedt je slechts te doen wat binnen je vermogen ligt en wat het beste voor je is. Verbied jezelf daarom niets anders dan wat Hij heeft verboden, en blijf alleen datgene toelaten wat Hij toelaatbaar heeft gemaakt. Het is duidelijk dat de opmerking hier perfect aansluit bij de reeds genoemde richtlijn.

Nu richt de soera zich tot de gelovigen door hen op te dragen hun gezinsplichten te vervullen, goede opvoeding, vermaning en herinneringen te bieden, zodat zij zichzelf en hun gezinnen beschermen tegen de hel. Het schetst een beeld van het vuur en hoe de ongelovigen ervoor staan. In lijn met de oproep aan degenen die bij de eerdere gebeurtenis betrokken waren om zich in berouw tot God te wenden, wordt dezelfde oproep gedaan aan de gelovigen, waarbij een beeld wordt toegevoegd van het paradijs dat wacht op hen die berouw tonen om hun zonden. Dit tweede deel van de soera sluit af met een oproep aan de Profeet ﷺ om hard te strijden tegen de ongelovigen en de hypocrieten:

Now the surah addresses the believers enjoining them to fulfil their family duties, providing good education, admonition and reminders so that they protect themselves and their families from hell. It provides an image of the fire and how the unbelievers stand before it. In line with the call to those involved in the earlier event to turn to God in repentance, the same call is made to the believers, adding an image of heaven which awaits those who repent of their sins. This second section of the surah concludes with a call on the Prophet to strive hard against the unbelievers and the hypocrites:

Gelovigen! Bescherm jezelf en je gezinnen tegen een vuur waarvan de brandstof mensen en stenen zijn, waarover strenge en machtige engelen zijn aangesteld, die God nooit ongehoorzaam zijn in wat Hij hen gebiedt en altijd doen wat hen is bevolen. Ongelovigen! Maak vandaag geen excuses. Jullie zullen alleen worden beloond voor wat jullie deden. Gelovigen! Keer tot God in oprechte berouw. Het kan goed zijn dat jullie Heer jullie slechte daden zal uitwissen en jullie zal toelaten tot tuinen waar stromend water doorheen vloeit, op een dag dat God de Profeet ﷺ of degenen die met hem geloofden, niet zal vernederen. Hun licht zal voor hen uitstralen, en aan hun rechterzijde.

Believers! Guard yourselves and your families against a fire fuelled by people and stones, over which are appointed angels, stern and mighty, who never disobey God in whatever He commands them and always do what they are bidden to do. Unbelievers! Make no excuses today. You will only be requited for what you used to do. Believers! Turn to God in sincere repentance. It may well be that your Lord will efface your bad deeds and admit you into gardens through which running waters flow, on a day when God will not disgrace the Prophet or those who believed with him. Their light will spread out before them, and on their right.

Zij zullen zeggen: ‘Onze Heer! Volmaak onze licht voor ons en vergeef ons. U bent zeker de Machtige over alle zaken.’ Profeet ﷺ, strijd hard tegen de ongelovigen en de hypocrieten, en zet hen zwaar onder druk. Hun uiteindelijke verblijfplaats is de hel, en wat een vreselijke eindbestemming. (Versen 6-9)

De situatie met de eerste moslimgemeenschap was eenvoudiger dan die van onze huidige tijd. Er was al een moslimsamenleving gevestigd in Madinah, waar de Islam, haar visie op een zuiver, deugdzaam menselijk leven en haar wetten gebaseerd op deze visie de drijvende kracht waren. Mannen en vrouwen keken naar God en Zijn Boodschapper ﷺ voor oordeel. Wanneer er een oordeel werd geveld, werd dit als definitief aanvaard. In een dergelijke samenleving was het voor vrouwen gemakkelijk om zichzelf te vormen zoals de Islam van hen wenste. Evenzo was het voor echtgenoten gemakkelijk om hun vrouwen te adviseren en hun kinderen op te voeden in lijn met het Islamitische systeem.

The situation with the first Muslim community was easier than it is in our present day. A Muslim society was already established in Madinah, where Islam, its vision of a clean, virtuous human life and its laws based on this vision were the driving force. Men and women looked up to God and His Messenger for judgement. When judgement was given, it was accepted as final. In such a society, it was easy for women to mould themselves as Islam wanted them to be. Likewise, it was easy for husbands to advise their wives and bring up their children in line with the Islamic system.

We bevinden ons nu in een totaal andere situatie, aangezien we zijn teruggezakt in een staat van jidiliyyah die onze samenleving, haar wetten, moraal, tradities, systemen, manieren en cultuur beïnvloedt. Vrouwen bevinden zich midden in deze samenleving en voelen de verpletterende druk ervan terwijl zij proberen hun leven in overeenstemming met de Islam te brengen, hetzij uit eigen initiatief of onder begeleiding van hun vaders, echtgenoten of broers.

We are now in a totally different situation, as we have sunk back into a state of jdhiliyyah that influences our society, its laws, morality, traditions, systems, manners and culture. Women find themselves in the midst of this society and feel its crushing pressures as they try to bring their lives in line with Islam, whether on their own initiative or guided by their fathers, husbands or brothers.

In die eerste moslimgemeenschap hadden de man, de vrouw en de samenleving allemaal hetzelfde perspectief en keken zij naar dezelfde bron voor oordeel.

In that first Muslim community, the man, the woman and society all had the same perspective and looked to the same source for judgement.

In onze eigen tijd kijkt de man op naar een theoretisch abstractie, terwijl de vrouw worstelt onder de zware druk van een samenleving die extreem vijandig staat tegenover haar perspectief. Er is geen twijfel aan dat de druk die de samenleving op vrouwen uitoefent vele malen groter is dan de druk op mannen. Daarom heeft een gelovige man een dubbele plicht: hij moet niet alleen zichzelf beschermen tegen het vuur, maar ook zijn gezin beschermen dat aan dergelijke druk wordt blootgesteld.

Het derde en laatste deel van de soera klinkt alsof het een directe voortzetting is van het eerste deel. Het spreekt over ongelovige vrouwen die getrouwd zijn met profeten en gelovige vrouwen te midden van ongelovigen:

The third and final section of the surah sounds as if it is a direct continuation of its first section. It speaks of unbelieving women married to prophets and women believers in the midst of unbelievers:

God heeft voorbeelden gegeven van ongelovigen: de vrouw van Noah en de vrouw van Lot. Zij waren getrouwd met twee van Onze rechtvaardige dienaren, maar zij hebben hen verraden. Hun echtgenoten konden hen niets uitrichten tegen God. Er werd tegen hen gezegd:

God has given examples of unbelievers: Noah's wife and Lot's wife. They were married to two of Our righteous servants but betrayed them. Their husbands could be of no avail to them against God. They were told:

'Treed met beiden de hel binnen, samen met allen die haar zullen betreden.' God heeft ook voorbeelden gegeven van gelovigen: de vrouw van Farao, die zei: ‘Mijn Heer! Bouw mij een huis in de hemel nabij U, en red mij van Farao en zijn daden, en red mij van de onrechtvaardige mensen.’ ‘En Mary, de dochter van Tmrdn, die haar kuisheid bewaarde; en Wij bliezen van Onze geest in haar. Zij aanvaardde de waarheid van de woorden van haar Heer en Zijn geopenbaarde boeken. Zij was werkelijk vroom.’ (Verzen 10—12)

'Enter both of you the fire with all those who will enter it.' God has also given examples of believers: Pharaoh's wife, who said: ‘My Lord! Build me a mansion in heaven near You, and save me from Pharaoh and his doings, and save me from the wrongdoing folk. 'And Mary, the daughter of Tmrdn, who guarded her chastity; and We breathed of Our spirit into her. She accepted the truth of her Lord's words and His revealed books. She was truly devout. (Verses 10—12)

Berichten die spreken over het verraad van de vrouwen van Noah en Lot suggereren dat het een verraad van hun boodschappen was, in plaats van dat zij ontrouw waren aan hun huwelijksbanden. De vrouw van Noah sloot zich bij de ongelovigen in zijn gemeenschap aan om hem belachelijk te maken, terwijl de vrouw van Lot zijn volk informeerde wanneer hij gasten ontving, wetende wat zij met dergelijke bezoekers probeerden te doen.

Reports speaking of the betrayal of Noah and Lot by their wives suggest that it was a betrayal of their messages, rather than their being unfaithful to their marriage bonds. Noahs wife used to join the unbelievers in his community in making fun of him, while Lots wife used to inform his people when he received guests, knowing what they tried to do with such visitors.