Dit is het startpunt van de grote reis van het menselijk leven. Het begint door de mensheid macht te geven, zodat zij zich op de aarde kan vestigen. Hier is de verwijzing naar een absoluut feit dat voorafgaat aan de schepping van de mensheid.

This is the starting point of the great journey of human life. It begins by giving the human race power so that it can settle on earth. Here the reference is to an absolute fact that precedes the creation of mankind.

“Wij hebben jullie stevig op de aarde gevestigd en Wij hebben jullie daar voorzien van middelen van bestaan. Hoe weinig zijn jullie dankbaar.” (Vers 10) De Schepper van zowel de aarde als de mens is Degene die het voor het menselijk ras mogelijk heeft gemaakt om zich op de aarde te vestigen. Het is Hij die de aarde haar kwaliteiten en kenmerken heeft gegeven en al deze evenwichten heeft geschapen die het menselijk leven laten floreren en mensen voorzien van voedsel en andere middelen van bestaan.

“We have established you firmly on earth and We have provided you there with means of livelihood. How seldom are you grateful.” (Verse 10) The Creator of both the earth and man is the One who has made it possible for the human race to establish itself on earth. It is He who has given the earth its qualities and characteristics and made all these balances which allow human life to prosper and provide people with sustenance and other means of livelihood.

Het is inderdaad Hij die de aarde geschikt heeft gemaakt voor het onderhouden van het menselijk leven, door haar haar atmosfeer, haar specifieke grootte, vorm en samenstelling, en haar passende afstand tot de zon en de maan te geven. Het is Hij die haar in haar baan heeft geplaatst om haar in staat te stellen rond de zon te bewegen, en haar haar specifieke snelheid heeft gegeven en de hoek heeft bepaald die zij met haar as maakt. Al deze evenwichten zijn even belangrijk als het geven van het potentieel aan de aarde om levensonderhoud en energiebronnen te produceren, zodat het menselijk leven kan voortbestaan en floreren. Het is ook God die de mens de heerser over de hele schepping op aarde heeft gemaakt, door hem de bekwaamheid te geven het potentieel en de hulpbronnen van de aarde te benutten via zijn vermogen om de natuurwetten te identificeren en te gebruiken.

It is indeed He who has made the earth suitable for sustaining human life, by giving it its atmosphere, its particular size, shape and make-up, its appropriate distance from the sun and the moon. It is He who has set it in its orbit in order to enable it to move round the sun, and given it its particular speed and determined the angle it makes with its axis. All these balances are as important as giving the earth the potential to produce sustenance and sources of energy to enable human life to continue and prosper. It is also God who has made man the master of all creation on earth, giving him the ability to utilize the earth’s potential and resources by his ability to identify and use the laws of nature.

Wat we gaan leren is het verhaal van het menselijk leven met al zijn opwindende gebeurtenissen. Het begint met een aankondiging van de aanstaande geboorte van de mensheid. De aankondiging wordt gedaan tijdens een majestueuze viering waarbij de Supreme Society aanwezig is, een Qur’ānic term die verwijst naar de engelen. Als een verder bewijs van eer maakt niemand anders dan God Almachtig de aankondiging wanneer de engelen bijeen zijn en Iblīs aanwezig is, hoewel hij niet tot de engelen behoort. De gehele gebeurtenis wordt getuige door de hemelen en de aarde en alles wat God heeft geschapen. Het is inderdaad een grote gebeurtenis in de geschiedenis van het universum:

What we are about to learn is the story of human life with all its exciting events. It begins with an announcement of the forthcoming birth of mankind. The announcement is made in a majestic celebration attended by the Supreme Society, a Qur’ānic term that refers to the angels. As a further evidence of honour, no one other than God Almighty makes the announcement when the angels are gathered, and Iblīs is present, though he is not one of the angels. The whole event is witnessed by the heavens and the earth and all that God has created. It is indeed a great event in the history of the universe:

Wij hebben jullie inderdaad geschapen, en daarna vormden Wij jullie. Vervolgens zeiden Wij tegen de engelen:

We have indeed created you, and then formed you. We then said to the angels:

“Prostrate uzelf voor Adam!” Zij allen wierpen zich in prostratie, behalve Iblīs:

“Prostrate yourselves before Adam!” They all prostrated themselves, except for Iblīs:

Hij behoorde niet tot degenen die zich neerwierpen. En [God] zei: “Wat heeft u ervan weerhouden zich neer te werpen toen Ik u beval?” Antwoordde [Iblīs]:

he was not one of those who prostrated themselves. And [God] said: “What has prevented you from prostrating yourself when I commanded you?” Answered [Iblīs]:

“Ik ben edeler dan hij: U heeft mij uit vuur geschapen, terwijl U hem uit klei heeft geschapen.” [God] zei: “Ga weg van hier! Het is niet aan jou om hier je hoogmoed te tonen. Ga dan weg; je zult altijd behoren tot de vernederden.” Hij zei: “Verleen mij uitstel tot de Dag waarop allen zullen worden opgewekt [uit de dood].” God antwoordde: “Je zult inderdaad behoren tot degenen aan wie uitstel is verleend.” [Iblīs] zei: “Omdat U mij in de dwaling hebt gelaten, zal ik inderdaad in een hinderlaag liggen voor hen langs Uw rechte pad, en ik zal hen zeker overvallen van voren en van achteren, en van hun rechterzijde en van hun linkerzijde; en U zult vinden dat de meesten van hen ondankbaar zijn.” [God] zei: “Ga hier weg, veracht en beschaamd. Wat betreft degenen onder hen die jou volgen, met jullie allen zal Ik de Hel vullen.” “(Versen 11-18)

De scène portretteert drie verschillende soorten van Gods schepping: de eerste is die welke absolute gehoorzaamheid en volledige overgave heeft getoond. In deze scène is de rol voltooid met de onderwerping die zij heeft getoond, wat zich manifesteerde in de engelen die zich, allen, neerwierpen voor Adam, zoals hun Heer hen had bevolen. Het tweede type is dat van absolute ongehoorzaamheid en kwaadwillige hoogmoed, terwijl het derde dat van de menselijke natuur is. We zullen spoedig de kenmerken van deze laatste types en hoe zij werken bespreken.

The scene portrays three different types of God’s creation: the first is that given to absolute obedience and complete self-surrender. In this scene, its role is completed with the submission it makes which manifested itself in the angels prostrating themselves, one and all, to Adam as commanded by their Lord. The second type is that of absolute disobedience and spiteful arrogance, while the third is that of human nature. We will be discussing shortly the characteristics of these latter types and how they work.

En [God] zei: “Wat heeft u ervan weerhouden om voor Mij te buigen toen Ik u daartoe beval?” [Iblīs] antwoordde: “Ik ben edeler dan hij: U heeft mij geschapen uit vuur, terwijl U hem uit klei heeft geschapen” (Vers 12)

And [God] said: “What has prevented you from prostrating yourself when I commanded you?” Answered [Iblīs]: “I am nobler than he: You created me out of fire, while You created him out of clay” (Verse 12)

Iblīs claimt hier een eigen mening en een recht op discretie voor zichzelf, om te kunnen overwegen of hij een door God gegeven bevel wel of niet moet opvolgen. Hij wil zijn handelen baseren op wat hem rechtvaardig lijkt. Dat hoeft niet gezegd te worden: wanneer er een duidelijk bevel van God wordt gegeven, heeft niemand recht op discretie. Het enige dat overblijft, is volledige gehoorzaamheid en perfecte naleving. Echter, terwijl hij zich er volledig van bewust is dat God de Schepper en Onderhouder is van de gehele schepping, en Degene die het universum controleert tot op het punt dat niets gebeurt zonder Zijn toestemming en goedkeuring, weigert Iblīs te gehoorzamen, waarbij hij zijn ongehoorzaamheid rechtvaardigt met zijn eigen logica: “Ik ben edeler dan hij: U heeft mij uit vuur geschapen, terwijl U hem uit klei heeft geschapen.” (Vers 12) Onmiddellijk ontving hij het juiste antwoord op zijn arrogantie: “[God] zei: Ga hier weg! Het is niet voor jou om hier je arrogantie te tonen. Ga eruit, dan zul je altijd behoren tot de vernederden.” (Vers 13)

Iblīs here claims for himself a private opinion and a right of discretion to consider whether to comply with an order given by God or not. He wants to base his action on what appears to him to be justifiable. Needless to say, when a clear order is given by God no one has the right of discretion. The only thing that is left is complete obedience and perfect compliance. However, fully aware that God is the Creator and Sustainer of all creation and who controls the universe to the extent that nothing takes place without His permission and consent, Iblīs refuses to comply, justifying his disobedience by his own logic: “I am nobler than he: You created me out of fire, while You created him out of clay.” (Verse 12) Immediately, he received the right answer to his arrogance: “[God] said: Off with you hence! It is not for you to show your arrogance here. Get out, then; you will always be among the humiliated.” (Verse 13)

Direct na de scène die eindigt met de verdrijving van Satan uit de Hemel, volgt een scène waarin we God zien kijken naar Adam en zijn vrouw. Pas op dit punt realiseren we ons dat Adam een vrouw heeft van zijn eigen soort. We weten niet hoe zij tot stand is gekomen. Deze passage die dit verhaal over de schepping van de mens vertelt, en soortgelijke passages in de Qur'ān, vertellen ons niets over de schepping van het vrouwelijke menselijke wezen. Alle overleveringen die spreken over haar schepping uit de rib van Adam behoren tot de Israëlitische literatuur. Als zodanig zijn ze niet volledig betrouwbaar. Wat we zonder angst voor tegenspraak kunnen zeggen, is dat God voor Adam een echtgenote van zijn eigen type schiep, om hen een paar te maken. Het maken van alle soorten in paren is de wet die van toepassing is op de gehele schepping. God zegt in de Qur'ān: “Van alle dingen die Wij hebben geschapen, hebben Wij paren gemaakt, opdat jullie zullen nadenken.” (51: 49) Met deze regel in gedachten lijkt het ons dat het niet lang duurde voordat Eva werd geschapen, en dat dit op dezelfde wijze moet zijn gebeurd als de schepping van Adam.

Fast on the heels of the scene ending with Satan’s expulsion from Heaven follows a scene in which we see God looking at Adam and his wife. Only at this point do we realize that Adam has a wife of his own species. We do not know how she came to exist. This passage which relates this story of the creation of man and similar passages in the Qur’ān do not tell us anything about the creation of the female human being. All the reports that speak of her being created out of Adam’s rib belong to Israelite literature. As such, they are not totally reliable. What we can say without fear of being contradicted is that God created for Adam a spouse of his own type, to make them a couple. Making all species in couples is the law applicable to all creation. God says in the Qur’ān: “Of all things We have created couples so that you may reflect.” (51: 49) Keeping this rule in mind, it seems to us that it was not long before Eve was created, and that it must have been in the same manner as Adam’s creation.

Hoe dan ook, zowel Adam als zijn vrouw worden nu aangesproken om het gebod van God aan hen te schetsen. Hun ervaringen moeten hen worden gegeven, zodat zij voorbereid zijn op de vervulling van hun fundamentele rol waarvoor zij zijn geschapen. Dit is de rol van het steltplaatserschap op aarde, zoals duidelijk wordt vermeld in de tweede soera, Al-Baqarah, waarin ons wordt verteld: “Uw Heer zei tegen de engelen: Ik stel een steltplaatsvervanger op aarde aan.” (2: 30)

Be that as it may, both Adam and his wife are now addressed to outline God’s commandment to them. They are to be given their experiences so that they are prepared for the fulfilment of their basic role for which they have been created. This is the role of vicegerency on earth, as is stated clearly in the second sūrah, The Cow, or, Al-Baqarah, in which we are told: “Your Lord said to the angels: I am appointing a vicegerent on earth.” (2: 30)

Zo kwaad als hij was, en wetende dat het verbod op die boom stevig in hun gedachten geworteld was, dacht Satan de impact ervan te kunnen schudden door hen gerust te stellen dat zij niets te vrezen hadden. Hij koppelde dit aan het verleiden van hen met de vervulling van hun verlangens. Hij zwoer hen dat hij hen slechts oprecht advies gaf en dat hij oprecht was in dat advies: “En hij zwoer hen: Ik geef jullie inderdaad oprecht advies.” (Vers 21).

Wicked as he is and knowing that prohibition of that tree was firmly rooted in their minds, Satan thought to shaken its effect by assuring them that they had nothing to fear. He coupled that by tempting them with the fulfilment of their desires. He swore to them that he only gave them sound advice and that he was sincere in that advice: “And he swore to them: I am indeed giving you sound advice.” (Verse 21).

Onder de invloed van hun begeerten en het geruststellende effect van zijn eed, vergaten Adam en zijn vrouw dat Satan hun vijand was die hen nooit iets goeds zou aanwijzen. Ze raakten vergeten dat God een gebod aan hen had gegeven dat zij moesten gehoorzamen, of ze nu het doel ervan inzagen of niet. Verder vergaten zij dat alles plaatsvindt in overeenstemming met de wil van God.

Upon the influence of their desires and the reassuring effect of his oath, Adam and his wife forgot that Satan was their enemy who would never point out something good to them. They became oblivious of the fact that God had issued a commandment to them which they had to obey, whether they recognized its purpose or not. They further forgot that everything takes place in accordance with God’s will.

Als het de wil van God is dat zij niet onsterfelijk zouden zijn of geen eeuwig koninkrijk zouden hebben, dan zullen zij beiden geen van beide hebben. Zij vergaten dit allemaal en gaven toe aan de verleiding van Satan. “Zo misleidde hij hen met sluwheid. En toen zij beiden van de vrucht van de boom hadden geproefd, werd hun naaktheid aan hen zichtbaar, en zij begonnen zichzelf te bedekken met bladeren uit de Tuin. Hun Heer riep hen toe: `Heb Ik jullie die boom niet verboden en hebben jullie niet beiden gezegd dat Satan jullie openlijke vijand is?” (Vers 22)

If it is God’s will that they should not be immortal or should not have an everlasting kingdom, then they will have neither. They forgot all this and yielded to Satan’s temptation. “Thus he cunningly deluded them. And when they both had tasted the fruit of the tree, their nakedness became apparent to them, and they began to cover themselves with leaves from the Garden. Their Lord called out to them: `Did I not forbid you that tree and tell you both that Satan is your open enemy?” (Verse 22)

De verleiding was zodoende compleet en bracht haar bittere vruchten voort. Met hun dwaling bracht Satan hen van het niveau van het gehoorzamen van God naar het niveau van het ongehoorzamen van Hem.

Wat ons in deze soera wordt verteld over de schepping van Adam is niet louter een verhaal. Het is een uiteenzetting die de waarheid over de schepping van de mens schetst, waarbij zijn natuur en oorsprong wordt uitgelegd, evenals de wereld om hem heen en de controle die hij over zijn leven heeft. Het tracht ook de code uit te leggen die God van hem verlangt dat hij implementeert, de beproeving waaraan hij wordt onderworpen en het lot dat op hem wacht. Dit zijn allemaal basiselementen in het islamitische concept van het leven. Wij zullen deze in onze commentaar slechts kort behandelen, omdat ze in meer diepgang worden behandeld in een apart boek.10

What we are told in this sūrah about Adam’s creation is not a mere story. It is a presentation outlining the truth of the creation of man, explaining his nature and origin as well as the world around him and what control he has over his life. It also seeks to explain the code which God wants him to implement, the test to which he is put and the destiny awaiting him. All these are basic elements in the Islamic concept of life. We will tackle these only briefly in our commentary, because they are tackled in greater depth in a separate book.10

Het eerste feit dat we afleiden uit het bestuderen van de geschiedenis van het menselijk bestaan en hoe de mens tot stand is gekomen, toont aan dat er een volledige en volmaakte harmonie bestaat tussen de natuur van het universum en de schepping van de mens. Goddelijke planning, die wordt gekenmerkt door zorgvuldigheid en nauwgezetheid, omvat zowel de mens als het universum. Het is deze planning die het bestaan van de mens het resultaat maakt van een weloverwogen plan, en niet van een louter toeval. Het maakt ook de harmonie tussen de mens en het universum de norm.

The first fact which we derive from studying the history of human existence and how man came into being demonstrates that there is full and complete harmony between the nature of the universe and the creation of man. Divine planning, which is characterized by being elaborate and careful, encompasses both man and the universe. It is this planning which makes man’s existence the outcome of a deliberate plan, not a mere coincidence. It also makes harmony between man and the universe the norm.

Degenen die geen juist concept van God hebben en Zijn natuur niet goed begrijpen of Hem niet de respect geven die Hem toekomt, passen hun eigen menselijke maatstaven toe op Zijn wil en handelen. Wanneer zij beseffen dat de mens slechts één van de talrijke wezens is die op aarde leven, en ontdekken dat de aarde niet meer is dan een klein deeltje in de oceaan van het universum, beweren zij dat het "niet logisch is" dat het bestaan van de mens een bepaald doel heeft of dat de mens een rol te spelen heeft in het algehele universele systeem. Sommigen beweren dat het menselijk bestaan een louter toeval was en dat het universum vijandig staat tegenover het menselijk bestaan en het leven in het algemeen. Dit zijn niets meer dan blinde gedachten die voortvloeien uit het opleggen van menselijke standaarden aan de handelingen van God.

Het tweede feit dat kan worden afgeleid uit het verhaal over het begin van het menselijk leven, is dat de mens niet alleen uniek is onder de levende wezens, maar ook nobel en geëerd is.

The second fact to be concluded from the story of the start of human life is that man is not only unique among living creatures, he is also noble and honoured.

Bovendien is hem een grote taak toegewezen. Hij beweegt zich binnen een weidse uitgestrektheid en houdt zich bezig met een verscheidenheid aan werelden, binnen het kader van zijn overgave aan God alleen. Dit concept staat diametraal tegenover door de mens gemaakte materialistische filosofieën die zijn rol in het universum negeren en alle belangrijkheid toekennen aan materie en haar onvermijdelijke invloed. Het staat ook tegenover de evolutietheorie, die de mens reduceert tot de dierenwereld en weinig oog heeft voor zijn unieke en kenmerkende eigenschappen. In gelijke zin is het in strijd met de Freudiaanse filosofie, die psychiatrische analyse gebruikt om de mens af te schilderen als totaal verloren in de modderpoel van seksualiteit, tot de mate dat hij zichzelf alleen kan sublimeren door seksueel gedrag. Maar de adel en eer die de Islam aan de mens toekent, maakt van hem geen god, zoals hij wordt afgebeeld door de filosofische theorieën die zijn geformuleerd in de Verlichting. Het Islamitische concept onderscheidt zich door tegelijkertijd feitelijk en gebalanceerd te zijn.

Moreover, a great task has been assigned to him. He moves within a wide expanse and deals with a variety of worlds, within the framework of his submission to God alone. This concept is diametrically opposed to man-made materialistic philosophies which ignore his role in the universe and give all importance to matter and its inevitable influence. It is also opposed to the theory of evolution which sends man down to the animal world and cares little for his unique and distinctive characteristics. Similarly, it is contrary to the Freudian philosophy which uses psychiatric analysis to depict man as totally lost in the quagmire of sex, to the extent that he can only sublimate himself through sexual behaviour. But the nobility and honour Islam assigns to man does not make of him a god, as he is depicted by the philosophical theories formulated in the Age of Enlightenment. The Islamic concept is distinguished by being factual and balanced at the same time.

Op basis van de betekenis van alle Qur'ānicische uitspraken die spreken over het bestaan van de mens, zijn wij meer begunstigd van de visie dat het bestaan van de mens een onafhankelijk bestaan was, maar we kunnen dat niet met absolute zekerheid zeggen. De geboorte van deze unieke soort werd aangekondigd in een grote vergadering die werd bijgewoond door de Hoogste Samenleving. De aankondiging werd gedaan aan deze edele vergadering en aan het hele universum door God Almachtig. In een ander verslag van deze gebeurtenis, verteld in de tweede soera, wordt de missie van de mens als plaatsvervanger op aarde ook aangekondigd aan het begin van zijn schepping. Daarna kreeg hij zijn eerste beproeving in de hemel om hem voor te bereiden op het vervullen van de plichten van het stantrecht.

Het derde feit dat we uit dit verhaal kunnen afleiden, is dat de mens, ondanks zijn uniciteit, of juist vanwege deze uniciteit, zwak is in bepaalde aspecten van zijn constitutie. Zijn zwakheid maakt het mogelijk dat hij door zijn begeerte naar het kwade en naar bodemloze diepten wordt geleid. Zijn twee belangrijkste zwakheden zijn zijn overlevingsdrang en zijn bezitsdrang.

The third fact which we can deduce from this story is that despite the uniqueness of man, or because of it, he is weak in certain aspects of his constitution. His weakness makes it possible for him to be led by his desire to evil and to bottomless depths. His two main weaknesses are his love of survival and his possessive desire.

Hij is op zijn zwakst wanneer hij de leiding van God verlaat en zich overgeeft aan zijn begeerte of aan zijn gezworen vijand, die het zich heeft toegeëigend om hem te verleiden en hem nooit meer los te laten.

He is at his weakest when he leaves God’s guidance and submits to his desire or to his sworn enemy who has taken it upon himself to try to seduce him and never let him go.

Maar God heeft Zijn genade aan de mens getoond door hem niet alleen te laten om zijn eigen pad te banen op basis van de dictaten van zijn natuur en rede zonder verdere hulp. God heeft hem boodschappers gestuurd om hem te herinneren en te waarschuwen, zoals we in een volgende vers zullen zien.

But God has shown His grace to man by not leaving him alone to carve his path on the basis of the dictates of his nature and reason without any further help. God has sent him messengers to remind and warn him, as we will see in a following verse.

Dit vertegenwoordigt inderdaad de redding van de mens. Hij wordt gered van zijn willekeur en begeerte door zich tot God te wenden, en hij wordt gered van zijn vijand die wegvlucht telkens wanneer de mens zijn Heer herinnert en Zijn barmhartigheid en beloning zoekt.

This represents man’s salvation indeed. He is saved from his caprice and desire by turning to God, and he is saved from his enemy who flies away whenever man remembers his Lord and seeks His mercy and reward.

Al deze elementen versterken de vastberadenheid van de mens en helpen hem zichzelf boven zijn begeerten en zwakheden uit te tillen. Hij ontving zijn eerste training op dit gebied terwijl hij zich nog in de hemel bevond. Er werd hem toen verteld dat een bepaalde boom voor hem verboden was. Die training was bedoeld om zijn wil te versterken en om de weerstand ervan tegen verleiding en zwakte te benadrukken. Als hij faalde in zijn eerste ervaring, dan zou die ervaring hem in de toekomst goed van dienst moeten zijn.