Deze drie openingsverzen raken de kern, aangezien zij de basis leggen voor het onderwerp van de soera, namelijk het geloof. “Alle lof zij aan God, Die de hemelen en de aarde heeft geschapen, en duisternis en licht heeft voortgebracht; maar zij die ongeloven, beschouwen andere wezens als gelijk aan hun Heer.” (Vers 1)

These three opening verses strike the basic notes as they lay the foundation for the subject matter of the sūrah, namely, faith. “All praise is due to God, who has created the heavens and the earth, and brought into being darkness and light; yet those who disbelieve regard other beings as equal to their Lord.” (Verse 1)

De soera begint met het prijzen van God en het verheerlijken van Hem, aangezien alleen Hij, de Schepper en de Oorspronker van alle dingen, het verdient om geprezen en verheerlijkt te worden. Zo benadrukken de eerste aanrakingen de voornaamste eigenschap van de Godheid, namelijk, de schepping. Allereerst verwijst het naar de schepping in de twee breedste uitgestrektheid van het bestaan, de hemelen en de aarde. Vervolgens voegt het de twee grootste verschijnselen toe die voortvloeien uit de schepping van de hemelen en de aarde volgens een weloverwogen plan, namelijk, duisternis en licht. Deze eerste aanraking neemt dan de prachtige sterren en planeten in het oog die we in het universum zien, de onvoorstelbare afstanden die hen scheiden en de talrijke verschijnselen die voortvloeien uit hun baanbewegingen. Het verwondert zich vervolgens over die mensen die dit ontzagwekkende bestaan aanschouwen, dat op zichzelf een groot getuigenis is van de oneindige bekwaamheid van de Allerhoogste Schepper en Zijn feilloze planning, maar die nog steeds weigeren in God te geloven, Zijn eenheid te erkennen of Hem te prijzen. In plaats daarvan kennen zij aan Hem partners toe die zij als Zijn gelijken beweren te zijn: “Maar degenen die ongeloven, beschouwen andere wezens als gelijk aan hun Heer.” Al dit duidelijke bewijs in het universum verliest zo zijn effect op de menselijke geest en ziel. De ironie is van dezelfde omvang als de sterren en de planeten, de eindeloze afstanden die hen scheiden en de allesomvattende verschijnselen die voortvloeien uit hun schepping. Het is inderdaad groter.

The sūrah starts with praising God and glorifying Him as only He, the Creator and Originator of all things, deserves to be praised and glorified. Thus, the initial touches stress the foremost quality of Godhead, namely, creation. To start with, it refers to creation in the two widest expanses of existence, the heavens and earth. It then adds the two greatest phenomena that result from the creation of the heavens and the earth according to a deliberate plan, namely, darkness and light. This initial touch, then, takes into view the magnificent stars and planets which we see in the universe, the unimaginable distances separating them and the numerous phenomena which result from their orbital movements. It then wonders at those people who behold this awesome existence, itself a great testimony to the infinite ability of the Supreme Creator and His faultless planning, but who still refuse to believe in God, acknowledge His oneness or praise Him. Instead, they associate partners with Him whom they allege to be His equals: “Yet those who disbelieve regard other beings as equal to their Lord.” All this clear evidence in the universe thus loses its effect on the human mind and soul. The irony is of the same magnitude as the stars and the planets, the endless distances separating them and the all-enveloping phenomena that result from their creation. It is indeed greater.

Hoezeer zij ook plannen smeden, de Zionisten kunnen de menselijke natuur niet overwinnen, die diep in het hart weet dat er een Heer is die dit universum heeft geschapen.

No matter how much they scheme, the Zionists cannot overpower human nature which, deep at heart, knows that there is a Lord who has created this universe.

De menselijke natuur is echter mogelijk niet in staat om de juiste eigenschappen van de ware Heer van het universum te herkennen, en zij kan afwijken door autoriteit toe te kennen aan anderen naast Hem. Wanneer een dergelijke afwijking optreedt in de menselijke natuur, wordt deze een ongelovige of een afgodendienaar. Sommige individuen kunnen echter een gecorrumpeerde natuur hebben die leidt tot het defect raken van hun natuurlijke vermogens en reacties. Het zijn dergelijke individuen die kunnen bezwijken voor kwaadaardige plannen die erop gericht zijn hen het bestaan van God geheel te laten ontkennen. Dergelijke individuen zullen slechts een kleine minderheid vormen. De werkelijke atheïsten van tegenwoordig tellen inderdaad niet meer dan enkele miljoenen in Rusland en China, vergeleken met de honderden miljoenen die lijden onder de tirannie van die atheïsten.

Human nature, however, may not be able to recognise the right attributes of the true Lord of the universe and it may deviate through giving authority to others beside Him. When such deviation occurs in human nature, it becomes unbeliever or idolater. Some individuals, however, may have a corrupt nature that leads to the malfunctioning of their natural faculties and responses. It is such individuals who may succumb to wicked designs aiming to make them deny God’s existence altogether. Such individuals will remain only a small minority. Indeed, the real atheists today do not number more than a few millions in Russia and China, compared to the hundreds of millions who suffer under the tyranny of those atheists.

Alle inspanningen die gedurende meer dan veertig jaar onverminderd zijn ingezet om de middelen van onderwijs en informatie te gebruiken om atheïsme te verspreiden, konden niet meer bereiken dan dit.3

All the efforts which have gone on unabated for over forty years to utilise the means of education and information to spread atheism could not achieve more than this.3

De kwaadaardige plannen van de Zionisten hebben geprobeerd religie te reduceren tot een reeks rituelen, om zo de invloed ervan op het praktische leven te minimaliseren. Op deze manier zijn zij in staat om mensen ervan te overtuigen dat zij gelovigen blijven, terwijl zij erkennen dat andere heren voor hen wetgeven en hun praktische activiteiten reguleren. Hiermee ondermijnen de Zionisten de mensheid als geheel, ook al houden mensen de illusie in stand dat zij gelovigen zijn.