Het volgende gedeelte van de soera behandelt het gezin, de kern en het fundament van de moslimsamenleving, waaraan de Islam aanzienlijke aandacht en inspanning heeft besteed door de essentiële aspecten ervan te reguleren en de veiligheid en bescherming ervan tegen misbruik en ontbinding te waarborgen. Dergelijke aandacht weerspiegelt zich in verschillende Qur'āniche soera's en behandelt alle noodzakelijke elementen om het sterke fundament van het gezin in de moslimsamenleving te waarborgen.

The following section of the sūrah deals with the family, the nucleus and the foundation of Muslim society, to which Islam has extended notable attention and effort, regulating its essential aspects and ensuring its safety and protection against abuse and disintegration. Such attention is reflected in several Qur’ānic sūrahs and addresses all necessary elements to ensure the strong foundation of the family in Muslim society.

De islamitische sociale orde is gebaseerd op het gezin, vanwege het feit dat het een door God verordend systeem is voor de menselijke samenleving dat volledig rekening houdt met de essentie van de menselijke natuur en de fundamentele behoeften ervan.

The Islamic social order is family-based by virtue of its being a divinely-ordained system for human society that takes full account of the essentials of human nature and its basic requirements.

De ingrediënten ervan vinden hun oorsprong in de essentie van het leven zelf, zoals vermeld in de Qur’ān wanneer Hij zegt: “Van alle dingen die Wij hebben geschapen, hebben Wij een paar [mannelijk en vrouwelijk] gemaakt, opdat jullie nadenken.” (51: 49) “Grenzeloos in Zijn glorie is Hij die paren heeft geschapen van alles wat de aarde voortbrengt, van jullie eigen soort, en van datgene waarvan zij [mensen] geen kennis hebben.” (36: 36)

Its ingredients originate with the very essence of life itself, as stated in the Qur’ān when it says: “Of all things We have created a pair [male and female], so that you may give thought.” (51: 49) “Limitless in His glory is He who has created pairs of whatever the earth produces, of your own kind, and of that which they [people] have no knowledge. “ (36: 36)

Het menselijk leven begon met één persoon, uit wie een echtgenoot voortkwam, en vervolgens nakomelingen uit dat paar, enzovoort. Het resultaat is deze talrijke menigte van menselijke wezens. De Qur’ān zegt: “Mensen, vrees jullie Heer, Die jullie uit één ziel heeft geschapen, en uit haar haar echtgenoot heeft geschapen, en uit de twee van hen vele mannen en vrouwen heeft verspreid.” () @Mensen! Wij hebben jullie allen uit een man en een vrouw geschapen, en hebben jullie tot naties en stammen gemaakt, opdat jullie elkaar zouden kennen.” ()

Trouw geen vrouwen toe die partners aan God toekennen, tenzij zij het ware geloof aanvaarden. Elke gelovige slavin is zeker beter dan een afgodendienares, ook al kan de laatste u goed bevallen. En geef uw vrouwen niet in marriage aan mannen die partners aan God toekennen, tenzij zij het ware geloof aanvaarden. Elke gelovige slaaf is zeker beter dan een afgodendienaar, ook al kan de laatste u goed bevallen. Zij nodigen uit naar het vuur; terwijl God uitnodigt naar het paradijs en naar het verkrijgen van vergeving met Zijn toestemming. Hij maakt Zijn openbaringen duidelijk voor de mensheid, zodat zij deze in gedachten houden. (Vers 221)

Do not marry women who associate partners with God unless they embrace the true faith. Any believing bondwoman is certainly better than an idolatress, even though the latter may well please you. And do not give your women in marriage to men who associate partners with God unless they embrace the true faith. Any believing bondman is certainly better than an idolater, even though the latter may well please you. These invite to the fire; whereas God invites to paradise and to the achievement of forgiveness by His leave. He makes plain His revelations to mankind so that they may bear them in mind. (Verse 221)

Het huwelijk is de diepste en meest blijvende band die tussen twee menselijke wezens kan bestaan. Het vraagt om het breedst mogelijke scala aan wederzijdse en intieme reacties en vereist daarom de meest standvastige emotionele toewijding die men kan geven. Om dit te bereiken, moet er een duidelijk gemeenschappelijk doel bestaan tussen beide partijen, en wat is er beter dan religieus geloof om een dergelijke affiniteit en eenheid van doel te bieden. Deze diepgaande invloed van religie op het menselijk denken is vaak genegeerd of over het hoofd gezien, en sommige samenlevingen hebben de fout gemaakt om religieus geloof te proberen te vervangen door de ene sociale filosofie of de andere.

Marriage is the deepest and most enduring bond that can exist between two human beings. It calls for the widest possible range of mutual and intimate responses and, therefore, requires the most firm emotional commitment that can be made. For this to be achieved, a clear common objective must exist between the two parties, and what is better than religious faith to provide such affinity and unity of purpose. This profound influence of religion on human thought has often been ignored or overlooked and some societies have made the mistake of trying to replace religious faith with one social philosophy or another.

Tijdens de vroege dagen van de Islam in Makkah, hoewel de moslims erin geslaagd waren zich spiritueel en ideologisch los te maken van de rest van de samenleving, was het voor hen niet mogelijk om zich sociaal gezien volledig af te zonderen. Deze transformatie vereiste tijd en een gematigd tempo van verandering. In Madinah echter, waar moslims een onafhankelijke sociale alsmede religieuze identiteit zouden verwerven, begon de nieuwe sociale orde snel vorm te krijgen, waarbij deze Qur’ānicische verzen elk nieuw huwelijk tussen moslims en afgodendienaars verboden. Bestaande huwelijken bleven echter geldig tot het zesde jaar van de Islamitische kalender, toen de verzen 9 en 10 van soera 60

Het volgende punt dat de soera behandelt is een delicaat en zeer privé onderwerp, maar hier worden huwelijkse relaties opnieuw boven het fysieke contact verheven, zelfs wanneer de discussie betrekking heeft op het meest fysieke aspect van het huwelijksleven, namelijk: de seksuele relaties:

The next point the sūrah deals with is a delicate and most private one, but here again marital relations are elevated above the physical contact, even when the discussion is concerned with the most physical aspect of married life, namely, sexual relations:

Zij vragen jou naar de menstruatie. Zeg: “Het is een onreine toestand; houd daarom afstand van vrouwen tijdens de menstruatie, en kom niet bij hen in de buurt totdat zij rein zijn.”

They ask you about menstruation. Say: “It is an unclean condition; so keep aloof from women during menstruation, and do not draw near to them until they are cleansed.

‘Wanneer zij zich hebben gereinigd, mogen jullie tot hen gaan op de juiste wijze, zoals God jullie heeft bevolen. God houdt van hen die tot Hem terugkeren in berouw, en Hij houdt van hen die zichzelf rein houden.’ Uw echtgenotes zijn uw akkers; ga dan naar uw akkers zoals u wenst, maar zorg eerst voor uw zielen. Vrees God en weet dat u Hem zult ontmoeten. Breng het goede nieuws aan de gelovigen. (Verzen 222-223)

When they have cleansed themselves, you may go in unto them in the proper way, as God has bidden you. God loves those who turn to Him in repentance, and He loves those who keep themselves pure.’ Your wives are your tilth; go, then, to your tilth as you may desire, but first provide something for your souls. Fear God and know that you shall meet Him. Give the happy news to the believers. (Verses 222-223)

Binnen het huwelijk is seks geen doel op zich, maar een middel om veel diepere doelen in het leven te bereiken, waarvan voortplanting en het voortbestaan van het menselijk leven niet te onderschatten zijn. Hoewel het de fysieke lust kan bevredigen, is seks tijdens de menstruatie niet alleen onrein en brengt het gezondheidsrisico's met zich mee voor zowel de man als de vrouw, maar het schiet ook tekort in het dienen van zijn fundamentele doel. Feitelijk is seks tijdens de menstruatie niet erg aantrekkelijk voor normale, gezonde mensen, omdat het niet bijdraagt aan voortplanting.

Within marriage, sex is not an end in itself, but a means to achieving much more profound goals in life, not least of which is reproduction and the continuation of human life. While it may satisfy the physical desire, sex during menstruation is not only unclean and carries health risks for both man and woman, but also fails to serve its fundamental objective. As a matter of fact, sex during menstruation is not very attractive to normal healthy people because it is not conducive to reproduction.

De soera gaat vervolgens over het onderwerp van het afzworen van echtgenotes bij eed en het onthouden van seksueel contact met hen als een vorm van straf. Als inleiding begint de soera met het spreken over eden in het algemeen, waarbij wordt gezegd:

The sūrah then moves on to the subject of renouncing wives on oath and abstaining from sexual contact with them as a form of punishment. By way of introduction, it begins with talking about oaths in general, saying:

Laat jullie eden in de naam van God geen belemmering vormen voor jullie vriendelijkheid en godsvrucht, of voor het bevorderen van vrede onder de mensen. God hoort alles en weet alles.

Do not allow your oaths in the name of God to become an obstacle to your being kind and God-fearing, or to promoting peace among people. God hears all and knows all.

God zal jullie niet ter verantwoording roepen voor eden die jullie zonder nadenken hebben afgelegd, maar Hij zal jullie ter verantwoording roepen voor wat jullie harten met opzet hebben bewerkstelligd. God is zeer Vergevingsgezind, Geduldig. Degenen die een eed afleggen dat zij hun vrouwen niet zullen naderen, hebben een termijn van vier maanden. Als zij hun eden breken, God is zeer Vergevingsgezind, Barmhartig; en als zij vastbesloten zijn tot scheiding, [laat hen dan onthouden dat] God alles hoort en alles weet. (Verzen 224-227)

God shall not take you to task for oaths which you may have uttered without thought, but He will take you to task for what your hearts have conceived in earnest. God is much-Forgiving, Forbearing. Those who take an oath that they will not approach their wives shall have four months of grace. If they go back on their oaths, God is much- Forgiving, Merciful; and if they are resolved on divorce, [let them remember that] God hears all and knows all. (Verses 224-227)

De geaccepteerde interpretatie van het openingsgedeelte van dit passage is degene die wordt toegeschreven aan `Abdullāh ibn `Abbās, die wordt geciteerd als zeggende: “Laat het feit dat je een eed hebt afgelegd je niet beletten om het goede en rechtvaardige te doen; doe liever wat juist is en vergoed je eed.” Volgens Ibn Kathīr wordt een vergelijkbaar standpunt toegeschreven aan een groot aantal vooraanstaande geleerden.

The accepted interpretation of the opening part of this passage is that attributed to `Abdullāh ibn `Abbās who is quoted as saying: “Do not allow the fact that you have made an oath prevent you from doing what is good and righteous; rather, do what is right and atone for your oath.” According to Ibn Kathīr, a similar view is attributed to a host of leading scholars.

Om deze interpretatie te ondersteunen, wordt vaak de uitspraak van de Profeet ﷺ aangehaald, die door Abū Hurayrah is overgeleverd en door Muslim is gerapporteerd. De Profeet ﷺ zei: “Wie een eed heeft afgelegd en later beseft dat het beter zou zijn om iets anders te doen, laat hem dan voor zijn eed verzoenen en het betere doen.” Al-Bukhārī citeert de uitspraak die door Abū Hurayrah is overgeleverd, waarin de Profeet ﷺ zei: “Voor iemand is het volhouden van zijn eed met betrekking tot zijn relatie met zijn vrouw, in het oog van God, veel erger dan het toegeven en de verzoening te verrichten die God heeft voorgeschreven voor het breken van een eed.” Er kan daarom worden geconcludeerd dat de belangrijkste betekenis van de uitspraak is dat eden geen excuus mogen zijn om niet te doen wat het beste is onder de gegeven omstandigheden. Men zou niet moeten aarzelen om een eed die men heeft afgelegd in te trekken als het duidelijk wordt dat het intrekken ervan beter is vanuit het islamitische standpunt. Het bevorderen van goedheid en verzoening gaat voor de verbintenis aan een eed.

Nadat in de vorige vers een punt is bereikt waarop echtscheiding een mogelijkheid wordt, gaat de soera verder met het in detail schetsen van de regels die de echtscheiding en alle zaken die hiermee verband houden beheersen, zoals de wachtperiode en de alimentatie: “Gescheiden vrouwen zullen, op zichzelf, drie maandelijkse cycli afwachten. Het is hen niet toegestaan te verbergen wat God in hun schoot zou kunnen hebben geschapen, indien zij in God en de Laatste Dag geloven. Tijdens deze periode hebben hun echtgenoten het recht hen terug te nemen, indien zij verzoening wensen. Vrouwen zullen, in alle rechtvaardigheid, rechten genieten die vergelijkbaar zijn met de rechten die tegen hen worden uitgeoefend, hoewel mannen een voordeel over hen hebben. God is Almachtig, Wijs.” (Vers 228)

Having reached in the previous verse a point when divorce becomes a possibility, the sūrah goes on to outline in some detail the rules governing divorce and all matters relating to it, such as the waiting period and maintenance: “Divorced women shall wait, by themselves, for three monthly courses. It is unlawful for them to conceal what God might have created in their wombs, if they believe in God and the Last Day. During this period, their husbands are entitled to take them back, if they desire reconciliation. Women shall, in all fairness, enjoy rights similar to those exercised against them, although men have an advantage over them. God is Almighty, Wise.” (Verse 228)

De drie maandelijkse cycli waarnaar hier wordt verwezen, worden op verschillende manieren begrepen als drie menstruatieperiodes, of drie periodes van reinheid na de menstruatie. Het idee is dat een gescheiden vrouw binnen die periode niet naar een ander huwelijk zou moeten zoeken.

The three monthly courses referred to here are variously understood as three menstrual periods, or three periods of cleanliness from menstruation. The idea is that a divorced woman should not seek another marriage within that period.

De oorspronkelijke Arabische uitdrukking gebruikt een zeer verfijnde en gevoelige taal wanneer zij gescheiden vrouwen adviseert om “alleen, gedurende drie maandelijkse cycli, te wachten.” Het brengt een gemengd gevoel van ongeduld en bezorgdheid over. Het suggereert dat een gescheiden vrouw een sterke wens zou hebben om een nieuwe huwelijkse relatie te beginnen om zichzelf gerust te stellen, en aan anderen te tonen, dat het mislukken van haar huwelijk niet te wijten was aan zwakheden of tekortkomingen aan haar zijde, en dat zij aantrekkelijk bleef voor mannen en in staat was om haar leven opnieuw op te bouwen. Aangezien hij degene was die de scheiding had geïnitieerd, zou de echtgenoot van nature niet dergelijke gevoelens hebben.

The original Arabic expression uses a most delicate and sensitive language when advising divorced women to “wait, by themselves, for three monthly courses.” It conveys a mixed sense of eagerness and apprehension. It suggests that a divorced woman would have a strong desire to start a new marital relationship in order to reassure herself, and show others, that the failure of her marriage was not due to any weaknesses or shortcomings on her part, and that she remained attractive to men and capable of starting her life afresh. Being the one who had initiated the divorce, the husband would naturally have no such feelings.

De volgende set regels heeft betrekking op het aantal keren dat een scheiding kan plaatsvinden en het volledige recht van de vrouw op haar bruidsschat, behalve in het geval dat een vrouw zichzelf vrijkoopt uit een huwelijk dat zij niet kan volhouden uit angst dat zij een daad van ongehoorzaamheid aan God zou kunnen begaan. Onder dergelijke omstandigheden kan een vrouw een deel van haar bruidsschat afzien of een overeengekomen schikking treffen om zichzelf vrij te maken wanneer haar echtgenoot niet bereid is haar te scheiden.

The next set of rules relates to the number of times divorce can take place and the wife’s full entitlement to her dowry, except in the case when a wife buys herself out of a marriage she feels she could not sustain for fear that she might commit an act of disobedience to God. Under such circumstances, a wife may forgo part of her dowry or make an agreed settlement in order to release herself when her husband is unwilling to divorce her.

De soera zegt: “Echtscheiding kan twee keer worden [herroepen], waarna een vrouw ofwel op rechtvaardige wijze kan worden behouden ofwel met vriendelijkheid kan worden vrijgelaten. Het is jullie niet toegestaan om iets terug te nemen van wat jullie aan vrouwen hebben gegeven [als bruidsschat], tenzij zij beiden [man en vrouw] vrezen dat zij niet binnen de grenzen kunnen blijven die door God zijn gesteld. Als jullie de reden hebben om te vrezen dat zij niet binnen de grenzen kunnen blijven die door God zijn gesteld, dan is het geen overtreding voor een van hen als zij geeft wat zij kan om zichzelf vrij te maken. Dit zijn de grenzen die door God zijn gesteld; overschrijd deze dan niet. Degenen die de grenzen die door God zijn gesteld overschrijden, zijn inderdaad onrechtvaardigen.” (Vers 229)

The sūrah says: “Divorce may be [revoked] twice, whereupon a woman may either be retained in fairness or released with kindness. It is unlawful for you to take back from women anything of what you have given them [as dowry], unless they both [husband and wife] fear that they may not be able to keep within the bounds set by God. If you have cause to fear that they would not be able to keep within the bounds set by God, it shall be no offence for either of them if she gives up whatever she may in order to free herself These are the bounds set by God; do not, then, transgress them. Those who transgress the bounds set by God are wrongdoers indeed.” (Verse 229)

Echtgenoten zijn toegestaan om te scheiden en hun scheiding tweemaal te herroepen voordat de voorwaarde die in het volgende vers wordt vermeld, van toepassing wordt. Onder deze bepaling kan een herhuwelijke met een vrouw die driemaal is gescheiden niet plaatsvinden, behalve in het geval dat zij wettelijk met een andere echtgenoot trouwt, die haar vervolgens, en in de normale gang van zaken, mag scheiden. Indien dit op normale wijze gebeurt, zonder dat dit vooraf is afgesproken, mogen de vrouw en haar eerste echtgenoot opnieuw trouwen, indien zij geloven dat zij nu in staat zijn om hun huwelijk succesvol te maken.

Nadat de procedure van de echtscheiding in detail is beschreven, gaat de soera verder met het geven van richtlijnen aan echtscheidende stellen, waarbij zij worden aangespoord om vriendelijkheid, mededogen en overweging te tonen tijdens de periode na de scheiding, ongeacht hoe de breuk is ontstaan:

Having detailed the divorce procedure, the sūrah goes on to give directions to divorcing couples, urging them to show kindness, compassion and consideration during the post-divorce period, regardless of how the rift came about:

Wanneer jullie vrouwen hebben gescheiden en zij het einde van hun wachtperiode hebben bereikt, houd hen dan vast met rechtvaardigheid of laat hen gaan met rechtvaardigheid. Houd hen niet vast uit kwaadwilligheid om hen te kwetsen. Degene die dit doet, onrecht doet zichzelf aan. Neem de openbaringen van God niet op een lichtzinnige wijze. Denk aan de zegeningen die God aan jullie heeft geschonken, en alle openbaring en wijsheid die Hij aan jullie heeft geschonken van bovenaf om jullie te vermanen. Vrees God en weet goed dat Hij alles volledig weet. En wanneer jullie vrouwen hebben gescheiden en zij het einde van hun wachtperiode hebben bereikt, verhinder hen dan niet om met hun echtgenoten te trouwen als zij op een rechtvaardige wijze met elkaar overeenstemming hebben bereikt. Dit is een vermaning voor ieder van jullie die in God en de Laatste Dag gelooft. Dat is deugdzamer voor jullie en zuiverder. God weet, terwijl jullie het niet weten. (Verzen 231-232)

When you have divorced women and they have reached the end of their waiting-term, either retain them with fairness or let them go with fairness. Do not retain them out of malice in order to hurt them. He who does so wrongs his own soul. Do not take God revelations in a frivolous manner. Remember the blessings God h bestowed upon you, and all the revelation and wisdom He ha bestowed upon you from on high in order to admonish you. Fear God and know well that He has full knowledge of everything. And when you have divorced women and they have reached the end o their waiting-term, do not prevent them from marrying their husbands if they have agreed with each other in a fair manner. This is an admonition for everyone of you who believes in God and the Last Day. That is more virtuous for you, and purer. God knows, whereas you do not know. (Verses 231-232)

Het huwelijk moet worden opgebouwd op een geest van wederzijdse vriendelijkheid, rechtvaardigheid en mededogen, en deze geest moet zichtbaar zijn, zelfs als de relatie verbroken moet worden. Kwaadwilligheid en wrok mogen deze relatie niet vertroebelen. Dit kan echter alleen worden bereikt als de betrokken partijen worden geleid door het geloof in God en zich bewust zijn van hun verantwoording aan Hem in het hiernamaals. Zij zouden de genade en zegeningen van God moeten erkennen door hen toe te staan te trouwen en hen in staat te stellen elders geluk te zoeken wanneer het huwelijk mislukt, en door beide partijen de nodige en rechtvaardige garanties te bieden voor compensatie en herstel. Deze principes van vriendelijkheid en rechtvaardigheid moeten onder alle omstandigheden worden nageleefd.

De volgende uitspraak heeft betrekking op de verzorging en het borstvoed geven van zuigelingen na een echtscheiding. Wanneer een huwelijk uiteengaat, blijven bepaalde banden, verplichtingen en relaties bestaan tussen het gescheiden echtpaar, waarvan het welzijn en de opvoeding van de kinderen de belangrijkste zijn. De soera dekt alle mogelijke omstandigheden:

The following ruling concerns the fostering and breast-feeding of infants after divorce. When a marriage breaks up, certain ties, commitments and relationships continue to exist between the divorced couple, foremost among which is the well- being and upbringing of children. The sūrah covers all possible eventualities:

Moeders mogen hun kinderen twee volle jaren borstvoeding geven; [dat is] voor hen die de borstvoeding willen voltooien. De vader van het kind is verantwoordelijk voor het op een rechtvaardige wijze voorzien in hun levensonderhoud en kleding. Geen mens zal belast worden met meer dan hij kan dragen. Ook mag een moeder haar kind niet laten lijden, noch mag een vader zijn kind lijden toebrengen. Hetzelfde geldt voor de erfgenaam van de vader. Indien de ouders, door wederzijdse instemming en na overleg, ervoor kiezen het kind te laten stoppen met borstvoeding, zullen zij daardoor geen zonde begaan. Het zal ook geen overtreding van uw zijde zijn als u voor uw kinderen voedsters inschakelt, mits u hetgeen u bent overeengekomen te betalen, op een rechtvaardige wijze overhandigt. Vrees God, en weet dat God alles wat u doet ziet.

Mothers may breast-feed their children for two whole years; [that is] for those who wish to complete the suckling. The father of the child is responsible to provide in a fair manner for their sustenance and clothing. No human being shall be burdened with more than he is well able to bear. Neither shall a mother be allowed to cause her child to suffer, nor shall a father cause suffering to his child. The same shall apply to the father’s heir. If, by mutual consent and after due consultation, the parents choose to wean the child, they will incur no sin thereby. Nor shall it be any offence on your part if you engage wet nurses for your children, provided that you hand over what you agreed to pay, in a fair manner. Fear God, and know that God sees all that you do.

(Vers 233)

(Verse 233)

Een gescheiden moeder heeft een door God gegeven plicht jegens haar zuigeling, ongeacht hoe bitter de scheiding van haar echtgenoot ook is. Gods barmhartigheid en mededogen schrijven voor dat de kinderen onder geen enkele omstandigheid te lijden mogen worden gebracht, vooral niet tijdens de vroege levensjaren wanneer zij nog borstvoeding krijgen.

A divorced mother continues to have a God-given duty towards her infant, no matter how acrimonious the separation from her husband. God’s mercy and compassion dictate that under no circumstances should the children be made to suffer, especially during the early years of life when they are still being breast-fed.

De soera wendt zich vervolgens tot de regels die de weduwen beheersen; hun wachtperiode en of en wanneer zij nieuwe huwelijksaanzoeken kunnen overwegen:

The sūrah then turns to introduce the rules governing widows; their waiting period and whether and when they can entertain new proposals for marriage:

Degenen onder jullie die sterven en echtgenotes achterlaten, hun echtgenotes zullen, alleen, vier maanden en tien dagen wachten. Wanneer zij het einde van hun wachtperiode hebben bereikt, zullen jullie geen zonde begaan in wat zij op een rechtmatige wijze met zichzelf doen. God is op de hoogte van alles wat jullie doen. Jullie zullen geen zonde begaan als jullie een hint van een huwelijksaanbod geven aan [weduwe]vrouwen of een dergelijke intentie voor jullie houden. God weet dat jullie dergelijke intenties met betrekking tot hen zullen koesteren. Sluit echter geen huwelijksverbintenis in het geheim; maar spreek alleen op een fatsoenlijke wijze. Bovendien mogen jullie niet besluiten om de huwelijksband daadwerkelijk aan te gaan voordat de voorgeschreven termijn [van het wachten] is verstreken.

Those of you who die leaving wives behind, their wives shall wait, by themselves, for four months and ten days. When they have reached the end of their waiting-term, you shall incur no sin in whatever they may do with themselves in a lawful manner. God is aware of all that you do. You will incur no sin if you give a hint of a marriage offer to [widowed] women or keep such an intention to yourselves. God knows that you will entertain such intentions concerning them. Do not, however, plight your troth in secret; but speak only in a decent manner. Furthermore, do not resolve on actually making the marriage tie before the prescribed term [of waiting] has run its course.

Weet wel dat God weet wat er in jullie gedachten omgaat, wees daarom vrees voor Hem; en weet dat God zeer Vergevingsgezind, Geduldig is. (Verzen 234-235)

Know well that God knows what is in your minds, so have fear of Him; and know that God is much- Forgiving, Forbearing. (Verses 234-235)

In het pre-islamitische Arabië leden weduwen veel onrecht van de handen van hun eigen families, hun schoonfamilie en de samenleving in het algemeen. Wanneer een echtgenoot stierf, werd zijn weduwe opgesloten in een somber deel van het huis en werd zij gedwongen haar meest versleten kleding te dragen en gedurende een heel jaar geen enkele parfum of wierook te gebruiken. Aan het einde van die periode werd zij verplicht een reeks vernederende en zinloze rituelen uit te voeren, waaronder het werpen van dierlijke uitwerpselen in de lucht en het rijden op een ezel of een schaap door de stad of het dorp. De Islam schafte al die waardeloze gebruiken af en verlichtte het lijden van weduwen die, naast het verdriet om het verlies van hun echtgenoten, de vernedering en vervolging van hun families moesten verdragen en beroofd werden van de mogelijkheid om een gelukkig en waardig gezinsleven te hervatten.

De soera behandelt vervolgens een andere, maar veelvoorkomende situatie, waarbij een vrouw wordt gescheiden vóór de voltrekking van het huwelijk. Het schetst de respectievelijke rechten en plichten van beide echtgenoten.

The sūrah then tackles a different, but frequently met, situation, in which a woman is divorced before the consummation of the marriage. It outlines the respective rights and obligations of both spouses.

Je begaat geen zonde als je vrouwen scheidt voordat je hen hebt aangeraakt of een bruidsschat voor hen hebt vastgesteld. Zorg voor hen, de rijke naar zijn vermogen en de behoeftige naar zijn vermogen. Een dergelijke voorziening, op een rechtvaardige wijze, is een verplichting die bindend is voor de godvrezenden. Als je hen scheidt voordat je hen hebt aangeraakt, maar nadat je een bruidsschat voor hen hebt vastgesteld, geef hen dan de helft van datgene wat je hebt vastgesteld, tenzij zij ervan afzien of degene in wiens hand de huwelijksband is, ervan afzien. Afzien van wat aan jou verschuldigd is, is dichter bij godvruchtigheid. Vergeet niet om welwillend jegens elkaar te handelen. God ziet alles wat jullie doen. (Versen 236-237)

You will incur no sin if you divorce women before having touched them or settled a dowry for them. Provide for them, the rich according to his means and the straitened according to his means. Such a provision, in an equitable manner, is an obligation binding on the righteous. If you divorce them before having touched them but after having settled a dowry for them, then give them half of that which you have settled, unless they forgo it or he in whose hand is the marriage tie forgoes it. To forgo what is due to you is closer to being righteous. Do not forget to act benevolently to one another. God sees all that you do. (Verses 236-237)

Hier worden twee situaties geschetst. De eerste betreft een vrouw die is gescheiden voordat het huwelijk is voltrokken of voordat er een bruidsschat is overeengekomen. In dit geval is de echtgenoot verplicht haar te compenseren naar zijn vermogen. Een dergelijk gebaar zou een enorme psychologische impact hebben op de vrouw, die verbijsterd zou zijn dat haar huwelijk is ontbonden voordat het zelfs maar is begonnen. Het zou veel bijdragen aan het wegnemen van eventuele bitterheid of wrok in haar hart. Het niet-voltooide huwelijk zou worden begrepen als een ongelukkige fout, in plaats van een reflectie op haar geschiktheid of integriteit. Het doel zou zijn om de spanning te verminderen en de verbreking van de relatie vriendschappelijk af te handelen, in een geest van rechtvaardigheid en zonder wrok. Ondertussen wordt de omvang van het geschenk dat in dit geval wordt aangeboden, overgelaten aan het discretionaire vermogen en het geweten van de man, binnen zijn financiële mogelijkheden: “de rijke naar zijn vermogen en de arme naar zijn vermogen. Een dergelijke voorziening, op een rechtvaardige wijze, is een verplichting die bindend is voor de godvrezenden.” (Vers 236)

Nadat een sfeer van onderwerping aan en bewustzijn van God is opgeroepen, schuift de soera een kort passage over het gebed tussen, de belangrijkste daad van aanbidding (Ibadah) in de Islam, voordat het andere aspecten van echtscheiding behandelt. De implicatie hier is, in de onnavolgbare stijl van de Qur’ān, dat gehoorzaamheid aan God in zaken van huwelijk en echtscheiding een daad van aanbidding is die niet minder eerbiedwaardig of prijzenswaardig is dan het gebed zelf. Dit is in totale harmonie met het uitgebreide Islamitische concept van aanbidding (Ibadah) dat alle menselijke activiteit omvat en wordt gezien als het centrale doel van het menselijk bestaan, zoals uitgedrukt in de Qur’ān: “Ik heb de jinn en de mensen niet geschapen voor enig ander doel dan dat zij Mij aanbidden.” (51: 56)

Having evoked an atmosphere of submission to, and consciousness of, God, the sūrah interjects with a short passage on prayer, the main act of worship in Islam, before it deals with other aspects of divorce. The inference here, in the inimitable style of the Qur’ān, is that obedience to God in matters of marriage and divorce is an act of worship no less reverent or commendable than prayer itself. This is in total harmony with the comprehensive Islamic concept of worship (`ibādah) which encompasses all human activity and is seen as the central purpose of human existence, expressed in the Qur’ān: “I have not created the jinns and human beings to any end other than that they may worship Me.” (51: 56)

De soera zegt: “Houd uw gebeden nauwgezet in acht, in het bijzonder het middelste gebed, en sta op voor God in devote gehoorzaamheid. Als u in angst bent, bid dan lopend of rijdend. Wanneer u weer veilig bent, herinner God dan, aangezien Hij degene is die u heeft geleerd wat u niet wist.” (Versen 238-239)

The sūrah says: “Attend regularly to your prayers, particularly the middle prayer, and stand up before God in devout obedience. If you are in fear, pray walking or riding. When you are again secure, remember God, since it is He who has taught you what you did not know.” (Verses 238-239)

Dit is een duidelijke instructie aan moslims om regelmatig de vijf dagelijkse gebeden te verrichten, deze op de juiste wijze, in de juiste vorm en op de vastgestelde tijden aan te bieden.

This is a clear instruction to Muslims to attend regularly to the five daily prayers, offering them in the proper manner, in the correct form, and at their appointed times.

De middelste gebed wordt over het algemeen opgevat als verwijzend naar `Asr, of het gebed in de namiddag, op basis van overleveringen dat op de dag van de Slag bij de Gracht (627 n.Chr.), de Profeet Muhammad ﷺ werd gehoord de vijandelijke strijdkrachten te vervloeken omdat zij "ons de middelste gebed van `Asr lieten missen. Moge God hun harten en huizen in vuur doen vergaan." De reden voor een specifieke vermelding van het `Asr-gebed is wellicht omdat het valt tijdens dat deel van de namiddag waarop mensen een korte rust nemen en het gemakkelijk kunnen missen.

Deze tussenwerping, met zijn fijne spirituele toets, dient als een passende tussenpauze voordat de resterende regels over de rechten van weduwen en over echtscheiding worden gegeven:

This interjection, with its fine spiritual touch, serves as a fitting interlude before the remaining rules on the rights of widows and on divorce are given:

Degenen onder jullie die sterven en hun vrouwen achterlaten, zullen aan hun vrouwen een voorziening voor één jaar nalaten zonder dat zij verplicht zijn hun [overleden echtgenoten] te verlaten. Indien zij het huis [uit eigen beweging] verlaten, rust op jullie geen zonde voor wat zij op een rechtmatige wijze met zichzelf doen. God is Almachtig, Wijs. Gescheiden vrouwen zullen een voorziening hebben naar wat billijk is. Dit is een plicht voor de Godvrezenden. Zo maakt God Zijn openbaringen aan jullie duidelijk, opdat jullie begrijpen.

Those of you who die leaving their wives behind, shall bequeath to their wives provisions for one year without their being obliged to leave [their deceased husbands’ homes]. Should they leave home [of their own accord], you shall incur no sin for what they may do with themselves in a lawful manner. God is Almighty, Wise. Divorced women shall have a provision according to what is fair. This is an obligation on the God-fearing. Thus God makes clear to you His revelations that you may understand.

(Verzen 240-242)

(Verses 240-242)

De eerste van deze drie verzen vestigt het recht van een weduwe op een legaat van haar overleden echtgenoot, waardoor zij in zijn huis kan blijven met een voorziening voor haar levensonderhoud. Zij hoeft zijn huis niet te verlaten of tijdens die periode opnieuw te trouwen als zij daarvoor kiest. Dit sluit haar recht niet uit om het huis te verlaten na vier maanden en tien dagen, de wachtperiode (iddah), zoals eerder bepaald. Hoewel de wachtperiode een verplichting is voor de weduwe, is het haar recht om een jaar in het huis van haar overleden echtgenoot te blijven. Sommige juristen zijn van mening dat deze regeling wordt overruled door de regel die in Vers 234 wordt gegeven. Een dergelijke conclusie is niet gerechtvaardigd, aangezien de twee regelingen betrekking hebben op twee verschillende zaken: de ene vestigt het recht van een weduwe, terwijl de andere een verplichting stelt die voor haar bindend is.

The first of these three verses establishes the right of a widow to a bequest by her deceased husband, allowing her to stay in his home with a provision for her maintenance. She does not need to leave his home or marry again during that period if that is what she chooses to do. This does not exclude her right to leave the house after four months and ten days, the waiting period, as laid down earlier. While the waiting period is an obligation upon the widow, her staying in her late husband’s home for a year is her right. Some jurists are of the opinion that this ruling is overruled by the one given in Verse 234. Such a conclusion is not justified since the two rulings refer to two different matters: one establishes a widow’s right while the other states an obligation binding upon her.