Dit passage bevestigt opnieuw de kwesties die in Hoofdstuk 8 zijn uitgewerkt. Het waren de eigen mensen van de Profeet ﷺ die zijn boodschap verwierpen, hoewel het de absolute waarheid was.

This passage re-endorses the issues elaborated upon in Chapter 8. It was the Prophet’s own people who rejected his message although it was the very truth.

Zodoende werden alle relaties tussen hem en zijn volk verbroken. Hij krijgt de instructie om aan hen te verklaren dat hij niet verantwoordelijk kon zijn voor hun dwaalwegen. Hij moest hen overlaten aan hun onvermijdelijke lot. Verder krijgt hij de instructie om niet bij hen te zitten wanneer zij zich bezighouden met zinloos gepraat over religie, waarbij zij het als een sport en vermaak beschouwen en er geen gepaste respect aan tonen. Zijn instructies zijn zeer duidelijk: hij moet hen herinneren en waarschuwen, zijn boodschap aan hen overbrengen en aan hen uitleggen wat zij op de Dag des Oordeels zullen ondergaan. Hij moet echter beseffen dat, hoewel zij zijn volk zijn, zij tot twee verschillende naties behoren. Geen enkele overweging van nationaliteit, ras, clan of familie heeft veel waarde in de Islam. Het is het geloof dat ervoor zorgt dat relaties worden opgebouwd of verbroken. Wanneer de band van het geloof is gevestigd, kunnen alle andere banden hun wortels schieten. Wanneer de band van het geloof echter wordt verbroken, kunnen er geen andere banden meer worden gesmeed.

Hence, all relations between him and his people were severed. He is instructed to declare to them that he could not be responsible for their erring ways. He had to leave them to their inevitable destiny. He is further instructed not to sit with them when they engage in idle talk about religion, taking it as a sport and fun, showing no due respect to it. His instructions are very clear: he has to remind and warn them, convey his message to them and explain to them what they will have to face on the Day of Judgement. However, he must realize that although they are his people, they belong to two different nations. No considerations of nationality, race, clan or family are of much value in Islam. It is faith that causes relationships to be established or severed. When the bond of faith is established all other bonds may establish their roots. When the bond of faith is severed, however, no other ties can be established.

Jullie volk heeft dit [d.w.z. de Qur’ān] verworpen, hoewel het de pure waarheid is. Zeg: Ik ben niet verantwoordelijk voor jullie. (Vers 66)

Your people have rejected this [i.e. the Qur’ān], although it is the very truth. Say: I am not responsible for you. (Verse 66)

De passage begint met een aanspreking tot de Boodschapper van God ﷺ

The passage starts with an address to God’s Messenger (peace be upon him)

wat hem en alle gelovigen die hem volgen volledige zekerheid en geruststelling geeft dat zijn boodschap de absolute waarheid is. Zijn volk mag volharden in het verwerpen ervan en het als leugens omschrijven. Dit mag hem echter op geen enkele wijze aantasten. Zijn volk is niet gemachtigd om hierover te oordelen. Het laatste woord behoort aan God. Hij verklaart dat deze boodschap de waarheid is. Daarom is de verwerping ervan door welke groep mensen dan ook van geen belang.

which gives him and all believers who follow him complete confidence and reassurance that his message is the very truth. His people may persist in rejecting it and describing it as lies. This should not, however, affect him in any way. His people are not to arbitrate on this. The final word belongs to God. He states that this message is the truth. Hence, its rejection by any group of people is of no consequence.

God instrueert Zijn Boodschapper ﷺ vervolgens om zich van zijn volk af te keren en zijn houding tegenover hen duidelijk te maken. Hij dient hen ook te informeren dat hij geen zeggenschap heeft over hun lot.

God then instructs His Messenger to dissociate himself from his people, making his attitude clear to them. He is also to inform them that he has no say over their fate.

Hij is noch verantwoordelijk voor hun gedrag, noch kan hij hun harten leiden. Dat ligt niet in zijn macht. Zodra hij zijn boodschap aan hen heeft overgebracht, heeft hij zijn plicht vervuld en moet hij hen overlaten aan hun onvermijdelijke lot. Alles komt tot zijn vastgestelde einde, en zij zullen de uitkomst van hun inspanningen kennen: “Elk nieuws heeft een tijdstip voor de vervulling ervan, zoals jullie zullen weten.” (Vers 67) Hoewel dit een zeer algemene uitspraak is die geen details geeft, is het desondanks intimiderend.

Neither is he responsible for their behaviour, nor can he guide their hearts. That is not up to him. Once he has conveyed to them his message, he has discharged his duty and he has to leave them to their inevitable destiny. Everything comes to its appointed end, and they will come to know the result of their efforts: “Every piece of news has a time set for its fulfilment, as you will come to know.” (Verse 67) Although this is a very general statement, providing no details, it is nonetheless intimidating.

De soera blijft het volledige onderscheid tussen de twee gemeenschappen herhalen, waarbij de grenzen worden geschetst waarbinnen omgang en interactie mogen plaatsvinden.

The sūrah continues to reiterate the complete distinction between the two communities, outlining the limits within which dealings and interactions may be conducted.

Blijf weg van degenen die, misleid door het leven van deze wereld, hun religie als een tijdverdrijf en een sport beschouwen; maar herinner hen met deze (Qur’ān), opdat ieder menselijk wezen in onderpand wordt genomen voor wat hij heeft gedaan, wanneer hij niemand zal hebben die hem beschermt tegen God, en niemand die voor hem zal bemiddelen. Als hij een denkbare losprijs zou aanbieden, zal deze niet van hem worden aanvaard. Dat zijn degenen die in onderpand zijn genomen voor wat zij hebben gedaan. Kokend water zullen zij drinken, en zwaar lijden wacht hen omdat zij ongelovigen waren. (Vers 70)

Stay away from those who, beguiled by the life of this world, take their religion for a pastime and a sport; but remind them with this (Qur’ān), lest every human being should be held in pledge for whatever he has done, when he shall have none to protect him from God, and none to intercede for him. If he were to offer any conceivable ransom, it shall not be accepted from him. Those are the ones who are held in pledge for what they have done. Scalding water shall they drink, and grievous suffering awaits them because they were unbelievers. (Verse 70)

Dit vers benadrukt het onderscheid tussen de twee gemeenschappen opnieuw en maakt hierbij verschillende belangrijke punten.

This verse re-emphasises the distinction between the two communities, making several important points.

1. De Profeet ﷺ, en inderdaad elke moslim, wordt bevolen om in woord en daad degenen te negeren die religie behandelen als een tijdverdrijf en als ijdel spel. Deze beschrijving is van toepassing op iedereen die zijn geloof geen respect geeft door het tot de basis van alle aspecten van zijn leven te maken: aanbidding, overtuigingen, praktijken, morele waarden en een wettelijk kader. Het is ook van toepassing op iedereen die de principes en wetgevingen van dit geloof in denigrerende termen beschrijft, zoals degenen die het concept van de onzichtbare (Ghayb) belachelijk maken, of het geloof in de wereld voorbij de reikwijdte van de menselijke waarneming, wat een essentieel onderdeel is van het islamitische geloof. Hetzelfde geldt voor mensen die respectloos spreken over armenbelasting (Zakah), wat een van de zuilen is waarop de structuur van de islam is gebouwd, of moraliteit en kuisheid beschrijven als de waarden van rurale en feodale samenlevingen, en degenen die afkeurend spreken over de islamitische regels van het huwelijk, of de soort garanties die God aan moslimvrouwen heeft gegeven om hen te helpen hun kuisheid te bewaren, als ketenen beschrijven. Het geldt bovenal voor degenen die de absolute soevereiniteit van God en Zijn autoriteit om voor het menselijk leven te wetgeven op politieke, sociale, economische en juridische gebieden ontkennen, waarbij zij beweren dat mensen voor zichzelf mogen wetgeven zonder verwijzing naar de wet van God. Al hen worden gerekend tot degenen die 'hun religie als een tijdverdrijf en een sport nemen'. Elke moslim wordt bevolen om bij hen weg te blijven, behalve om hen aan hun plicht jegens God te herinneren. Zij behoren tot de onrechtdoeners en ongelovigen die in dit vers worden beschreven als degenen die 'verpand zijn voor wat zij hebben gedaan'.