Het is wellicht het meest waarschijnlijk dat dit huidige passage werd geopenbaard nadat het bevel tot algemene mobilisatie voor de Tabūk-expeditie was gegeven. De Profeet ﷺ ontving inlichtingen dat de Byzantijnen grote troepenmacht inwanden in Zuid-Syrië, nabij de grenzen met Arabië. Hij werd ook geïnformeerd dat de Byzantijnse keizer had bevolen dat alle soldaten die deelnamen, hun salaris een jaar van tevoren zouden ontvangen.

It is perhaps most likely that the present passage was revealed after the order was given for general mobilization for the Tabūk Expedition. The Prophet received intelligence that the Byzantines were deploying large forces in southern Syria near the borders with Arabia. He was also informed that the Byzantine Emperor had ordered that all soldiers taking part should be given their salaries a year in advance.

Een aantal Arabische stammen in het gebied, zoals Lukham, Judām, `Amilah en Ghassān, hadden zich ook bij de Byzantijnse strijdkrachten gevoegd, en vooruitgeschoven eenheden waren al ingezet in al-Balqā’ in Palestina. Daarom vaardigde de Profeet ﷺ een bevel uit om de oorlog tegen de Byzantijnen voor te bereiden.

A number of Arab tribes in the area, such as Lukham, Judām, `Amilah and Ghassān had also joined the Byzantine forces, and advance units had already been deployed in al-Balqā’ in Palestine. Therefore, the Prophet issued an order to prepare for war against the Byzantines.

Het was de standaardstrategie van de Profeet ﷺ wanneer hij Madinah verliet om een vijand aan te vallen, dat hij zijn bestemming onbekend hield om een verrassingselement te behouden. Deze keer maakte hij zijn doel echter zeer duidelijk vanwege de verwachte lange reis en de moeilijke omstandigheden. De timing van deze expeditie viel samen met de verzengende hitte van de zomer, wanneer mensen de schaduw opzochten en graag van de zomerse vruchten genoten. Op een dergelijk moment moest alle fysieke activiteit, laat staan een militaire confrontatie ver van huis, worden vermeden. Daarom begonnen de symptomen die we in de Proloog hebben vermeld, zich onder de moslims te manifesteren. De hypocrieten voelden dat dit hun kans was om de moslims ervan te weerhouden zich bij de Profeet ﷺ aan te sluiten. Zij adviseerden hen om niet in de hete zomer op te trekken en waarschuwden hen voor de macht van de Byzantijnen en de lange, uitputtende reis die zij zouden moeten ondergaan. Hierdoor begonnen sommige mensen zich ongemakkelijk te voelen. Dit passage behandelt dan ook dit type terughoudendheid.

It was the Prophet’s standard strategy when he set out of Madinah to confront an enemy that he kept his destination unknown in order to maintain an element of surprise. This time, however, he made his objective very clear because of the long travelling expected and the difficult circumstances. The timing of this expedition coincided with the burning heat of summer, when people would seek the shade and be keen to enjoy the summer fruits. At such a time all physical activity, let alone military confrontation a long way from home, was to be avoided. Hence, the symptoms we mentioned in the Prologue started to appear among the Muslims. The hypocrites felt this to be their chance to dissuade the Muslims from joining the Prophet. They advised them not to march in the hot summer, and warned them against the might of the Byzantines and the long, weakening travel they would have to endure. Hence some people began to feel uneasy. This passage, then, deals with this type of reluctance.

De passage begint met een woord van berisping en een waarschuwing tegen de terughoudendheid om deel te nemen aan de campagne van jihad, of de strijd voor de zaak van God. De gelovigen worden herinnerd aan de hulp die God aan Zijn Boodschapper ﷺ gaf nog voordat een van hen zich bij hem had gevoegd, en ook aan Zijn vermogen om hem tot de overwinning te helpen zonder hen. In een dergelijk geval zouden zij niets hebben behalve hun ongehoorzaamheid aan God en hun falen om Zijn Boodschapper ﷺ te steunen.

The passage begins with a word of reproach and a warning against the reluctance to join the campaign of jihād, or struggle for God’s cause. The believers are reminded of the help God gave to His Messenger even before any one of them had joined him, and also of His ability to help him to victory without them. In such an eventuality they would have nothing except their disobedience of God and their failure to support His Messenger.

Gelovigen, wat is er met jullie dat, wanneer er tegen jullie wordt gezegd: ‘Ga voort om te strijden in de weg van God,’ jullie zwaar aan de aarde kleven? (Vers 38)

Believers, what is amiss with you that, when it is said to you: ‘Go forth to fight in God’s cause,’ you cling heavily to the earth? (Verse 38)

Dergelijke terughoudendheid om voort te marcheren ter ondersteuning van de zaak van God wordt uitsluitend gemotiveerd door wereldse overwegingen en ambities. Mensen kunnen vrezen voor hun leven en hun bezit. Ze zijn erop uit hun belangen te beschermen en hun genoegens te behouden, en zouden de voorkeur geven aan een gevestigd leven van gemak en comfort. Ze denken primair aan hun huidige leven, onmiddellijke doelstellingen, naaste verwanten en fysieke behoeften. De woorden die hier zijn gekozen, geven een levendige indruk van "zwaar aan de aarde kleven". Het is alsof we kijken naar een zwaar object dat al lange tijd op zijn plaats ligt. Het wordt door een groep mensen opgetild, maar het valt al snel weer naar beneden door een sterke zwaartekracht.

Such reluctance to march forth in support of God’s cause is only motivated by worldly considerations and ambitions. People may fear for their lives and their property. They are keen to protect their interests and preserve their pleasures, and would prefer a settled life of ease and comfort. They think primarily of their present life, immediate objectives, close relatives and physical needs. The words chosen here give a vivid impression of “clinging heavily to the earth”. It is as if we are looking at a heavy object that has been in its position for a long time. It is lifted up by a group of people, but it soon falls down with a strong gravitational pull.

Het deelnemen aan een jihad-campagne voor de zaak van God vertegenwoordigt de bevrijding van de ketenen van dit aardse leven en fysieke genoegens. Het benadrukt het verlangen naar vrijheid na het afwerpen van nauwe behoeften, en de uitgestrektheid van de eeuwigheid na het ontsnappen aan dit beperkte wereldse leven: “Zijn jullie tevreden met de gemakken van deze wereld boven het leven dat komt? De genoegens van het leven in deze wereld zijn inderdaad gering in vergelijking met die die komen.” (Vers 38)

God geeft hen vervolgens een voorbeeld van de geschiedenis die zij zelf hadden getuige geweest, om hen te laten zien hoe Hij Zijn Boodschapper ﷺ steunde en hem een grote overwinning gaf zonder de noodzaak van hun steun. Want uiteindelijk wordt de overwinning door God geschonken aan wie Hij wil:

God then gives them an example of the history which they themselves had witnessed, showing them how He supported His Messenger and gave him a great victory without need for their support. After all, victory is granted by God to whom He pleases:

Als je hem niet helpt; God [heeft hem immers] gesteund op het moment dat de ongelovigen hem verdreven. Hij was slechts één van de twee. Toen deze twee alleen waren in de grot, zei hij tegen zijn metgezel: ‘Verdriet niet, want God is met ons.’ Daarop schenkte God hem de gave van innerlijke vrede, en stuurde naar zijn hulp strijdkrachten die jullie niet zagen. Hij maakte het woord van de ongelovigen volkomen laag, terwijl het woord van God superieur bleef. God is Almachtig, Wijs. (Vers 40)

If you do not help him [the Prophet]; God [will, as He] supported him at the time when the unbelievers drove him away. He was only one of two. When these two were alone in the cave, he said to his Companion: Do not grieve, for God is with us.’ Thereupon God bestowed on him the gift of inner peace, and sent to his aid forces which you did not see. He brought the word of the unbelievers utterly low, while the word of God remained supreme. God is Mighty, Wise. (Verse 40)

Dit is een verwijzing naar de tijd waarin de Quraysh alle geduld hadden verloren met Muĥammad ﷺ en zijn boodschap. Het is hetzelfde met elke tirannieke autoriteit wanneer zij het geduld verliest met de boodschap van de waarheid nadat zij beseft dat zij deze niet kan smoren of onderdrukken. Zij hielden hun overleg en besloten om Muĥammad ﷺ te vermoorden.

This is a reference to the time when the Quraysh had lost all patience with Muĥammad and his message. It is the same with every tyrannical authority when it loses patience with the message of the truth after it realizes that it cannot stifle or suppress it. They held their consultations and decided to assassinate Muĥammad.

God informeerde de Profeet ﷺ vervolgens over wat de Quraysh hadden gepland en beval hem te vertrekken. Hij vertrok alleen uit Makkah, op zijn vertrouwde metgezel Abū Bakr na. Hij had noch troepen, noch wapens waarmee hij zijn talrijke vijanden kon confronteren. De kansen stonden zwaar tegen hem.

God then informed the Prophet of what the Quraysh had plotted and instructed him to leave. He set out of Makkah alone except for his trusted Companion, Abū Bakr. He had neither troops nor weapons with which to confront his numerous enemies. The odds were heavily against him.